ซูซู่มองกระดาษที่เว่ยอี้นำมาให้ก็เข้าใจในทันทีนางเดินไปขอสมุนไพรที่มีอยู่เเล้วในโรงงานจากคุณชายใหญ่ก่อนจะน้ำสมุนไพรเ่าั้มาต้มไฟอ่อนๆ ในกระดาษยังเขียนอีกว่าให้บีบมะหนาวใส่ไปครึ่งลูกเคี้ยวสามคราก็เอาขึ้นเสร็จเเล้วรอจนยาต้มหายร้อนให้นำผลไม้รสชาติเปรี้ยวหวานๆมาบดให้ละเอียดเเล้วใส่ลงไป ยังย้ำอีกว่าอย่าให้เนื้อผลไม้ที่บดใส่นั่นสุก! ซูซู่ทำทุกขั้นตอนอย่างละเอียดถี่ถ้วนก่อนจะเอาโถกระเบื้องมา ! กำลังจะใส่นางก็คิดขึ้นได้เว่ยอี้เด็กคนนี้เเรงเยอะซุ่มซ่ามใช้กระบอกไม้ไผ่ดีกว่าปิดฝาไว้ต่อให้ตกก็มิเเตก !
ในยามนี้ชาวบ้านในหมู่บ้านต่างอยู่ทำงานในท้องไร่ท้องนาในหมู่บ้านจึงมิค่อยได้พบคนเท่าใดนัก ! เงาร่างเล็กไปของเว่ยอี้ที่วิ่งเร็วราวกับลมพัดจึงมิมีใครทันสังเกตเห็นเลยเเม้เเต่น้อย
เว่ยอี้วิ่งมายังบ้านหลังเดิมที่นางมากับคุณหนูอย่างรวดเร็วพลางปลดกระบอกไม้ไผ่ที่พี่ซูซู่ผูกติดไว้ที่เอวออกมา "คุณหนูข้ามาเเล้ว !"
จูเฟยหยาที่กำลังฝังเข็มให้ลูกชายคนเล็กของเเม่หม้ายหวังเงยหน้าขึ้นมองเว่ยอี้ที่เดินถือกระบอกไม้ไผ่เดินเปิดประตูอันทรุดโทรมเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้ม ! "ทำดีมาก ! เว่ยอี้เก่งจริงๆยาเล่า? เอายามาให้คุณหนูนี่มา!" เเม้เว่ยอี้กับเ้าของร่างเดิมจะอายุห่างกันเพียงหนึ่งปีเเต่ิญญานางนั้นก็มีอายุห่างจากเว่ยอี้มากพอจะเป็เเม่ได้เเล้ว ! นางจึงรู้สึกเอ็นดูเว่ยอี้เป็อย่างมากมักจะชมเวลานางทำตามคำสั่งสำเร็จเพื่อให้เด็กคนนี้มีความสุขเเละจดจำความรู้สึกยามตนเองทำอะไรสำเร็จในเเต่ละอย่าง
นางรับกระบอกไม้ไผ่จากมือของเว่ยอี้ ! ดูท่าซูซู่เองก็รอบคอบไม่น้อยรู้เสียด้วยว่าเว่ยอี้เป็คนซุ่มซ่าม เฟยหยาเปิดกระบอกไม้ไผ่ก่อนจะดมกลิ่นยาบำรุงเร่งด่วนของตนเอง อืม? นางรู้สึกพอใจไม่น้อยเเม้จะเคี้ยวไฟอ่อนเกินไปสักหน่อยเเต่ก็นับว่าใช้ได้ !
"ท่านป้าหวังท่านพยุงเยี่ยเจาสักหน่อยเถิด ! ยามป้อนยาจะได้ไหลลงคอได้ง่าย!" เเม่หม้ายหวังพยักหน้ารับก่อนจะค่อยๆพยุงลูกชายคนเล็กให้อยู่ในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน เฟยหยาเอากระบอกจ่อปากของเด็กน้อยก่อนจะค่อยๆยกขึ้นให้ยาต้มเข็มข้นไหลหลงคออย่างราบรื่นเเม้จะสำลักจนเเม่หม้ายหวังต้องลูบหลังลูกชายอยู่บ้างเเต่เด็กน้อยเยี่ยเจาก็กลืนยาจนหมด !
เเม่หม้ายหวังวางลูกชายลงนอนช้าๆเห็นสีหน้าลูกชายดูดีขึ้นลมหายใจเองก็สม่ำเสมอมิขาดห้วงนางก็ระบายยิ้มไม่ลืมหันไปคำนับผู้มีพระคุณ ! ที่ช่วยชีวิตลูกชาย "ข้าขอบคุณหนูจูจริงๆหากไม่ได้ท่านช่วยเหลือเยี่ยเจาของข้าคงมิรอดเเล้วเป็เเน่"
นางเป็ดวงิญญาจากโลกที่สิทธิมนุษยชนเท่าเทียมกันเคยชินกับการที่คนอายุน้อยเคารพผู้ใหญ่การที่เเม่หม้ายหวังทำเช่นนี้นางจึงอึดอัดอยู่บ้างจริงๆ
เฟยหยาประคองเเม่หม้ายหวังขึ้น "ท่านป้าหวังอย่าทำเช่นนี้เลยเ้าค่ะเราเป็ชาวบ้านหมู่บ้านเดียวกันอันใดช่วยได้ข้าย่อมช่วยเหลือ!" เเม่หม้ายหวังซาบซึ้งหมู่บ้านเดียวกันหรือ?คนหมู่บ้านเดียวกันพวกนั้นไฉนรังเกียจเดียดฉันท์นางเล่าสี่ปีมานี้นางลำบากปากกัดตีนถีบใช้ชีวิตอย่างลำบากลำบนคนที่ช่วยเหลือก็มีเพียงบ้านเหมยกุ้ยเท่านั้นเื่การช่วยเหลืิอกันของคนในหมู่บ้านพวกนั้นอย่าได้ฝันถึงเลยเพียงพวกเขาไม่สร้างความลำบากให้นางก็นับว่าดีเเล้ว
จูเฟยหยาอธิบายเื่สาเหตุการป่วยของเยี่ยเจาให้เเม่หม้ายหวังฟังอย่างละเอียดรวมถึงเื่ข้อควรระวังยามพักฟื่นร่างกาย เเม่หม้ายหวังฟังไปปาดน้ำตาไปที่เเท้ลูกชายนางป่วยก็เพราะนางไร้ความสามารถมิอาจหาอาหารให้ลูกกินได้อย่างสมบูรณ์ เยี่ยเจาเด็กดีของเเม่เป็เเม่ที่มิดีเอง
"นอกจากนี้เยี่ยเจาควรกินผักผลไม้ให้มากหน่อยก็ดีอีกสาเหตุที่ทำให้อาการทรุดจนรุนเเรงขนาดนี้ก็คือมิยอมกินผักผลไม้ร่างกายของเขาจึงขาดสารอาหารจากมันทำให้อาการป่วยที่เดิมทีไม่ควรร้ายเเรงเพียงนี้กำเริบมากขึ้นกว่าเดิม"
หลังจากอยู่อธิบายจนเเม่หม้ายหวังเข้าใจเเล้วนางจึงเอาเงินให้เเม่หม้ายหวังสามเฉียน1เฉียนคือ300ร้อยอีเเปะส่วนสามเฉียนก็นับเป็900ร้อยอีเเปะเเม่หม้ายหวังไหนเลยจะกล้าเอานางรบกวนมิพอคุณหนูจูยังมิเก็บเงินค่ารักษาอีก ค่ารักษามิต้องจ่ายซ้ำยังได้เงินนี่เคยมีเื่เเบบนี้ด้วยหรือเเม่หม้ายหวังปฏิเสธ เฟยหยาพอจะรู้อยู่เเล้วว่าต้องเป็เช่นนี้นางจึงเกลี่ยกล่อม "ท่านป้าหวังเงินนี้เเม้จะนับว่ามากเเต่ก็ซื้อวัตถุดิบทำอาหารดีๆมาบำรุงลูกชายท่านได้เพียงไม่กี่อาทิตย์ ท่านดูสิเนี่ยเขาป่วยถึงเพียงนั้นหากท่านไม่มีเงินมาซื้ออาหารบำรุงเขามิเเคล้วต้องป่วยอีกคราดีมิดีอาจป่วยหนักเสียยิ่งกว่าเก่า...เอาเช่นนี้ข้ามีสวนสมุนไพรที่หลังหมู่บ้านข้างๆหมู่บ้านเรามันติดูเามีกำเเพงล้อมรอบน้ำตกสายเหล็กไหลผ่านสะดวกต่อการรดน้ำอย่างยิ่งตอนนี้ท่านพ่อของข้ากำลังสร้างเรือนน้อยอิงเกออยู่เมื่อเสร็จท่านก็ย้ายไปอยู่ห้องปีกข้างคอยเฝ้าที่นั่นเเละดูเเลพืชผลที่ข้าปลูกเป็อย่างไรข้าจ้างท่านเดือนละสองตำลึง!"
เเม่หม้ายหวังฟังเเล้วใจเต้นเเรงเดือนละสองตำลึงทำหนึ่งเดือนก็มีเงินมาคืนคุณหนูจูเเล้วอีกทั้งยังเหลือเงินไว้ซื้อของดีๆให้ลูกชายกินคุณหนูจูมีที่ให้อยู่ที่นั่นอย่างดีงานเองก็ไม่ถึงขั้นลำบากเเม่หม้ายหวังมองจูเฟยหยาอย่างขอบคุณนางรู้ว่าคุณหนูจูคิดเเทนตัวนางเเละลูก "ตกลงเ้าค่ะเพียงเเต่ที่นาข้าที่นี่ใช้ประโยชน์มันเถิดเ้าค่ะ" ถึงนางดื้อดึงทำด้วยกำลังของนางเเละลูกชายคนโตก็ได้มิคุ้มเหนื่อยอีกทั้งหากไปจากที่นี่ไปอยู่ที่นั่นคงสงบสุขมิมีการพูดจาถากถางกระมังอีกทั้งหากไปอยู่ที่นัั้นจะได้ตั้งใจทำงานตอบเเทนบุญคุณคุณหนูจู
"ตกลงข้าจะใช้มันอย่างเเน่นอนส่วนท่านป้าหวังหลายวันที่รอเรือนน้อยอิงเกอสร้างเสร็จท่านก็ดูเเลพักฟื้นเยี่ยเ้าให้เเข็งเเรงเถิด" ตอนนี้ฮ่าวตู่ต้องเริ่มเรียนการเป็พ่อบ้านเขามิอาจติดตามนางได้บ่อยครั้งอีก ส่วนเว่ยอี้นางชอบทำงานให้พี่ชายใหญ่นางมากกว่าภายพาคหน้านางเองก็ต้องยุ่งจนหัวหมุนอย่างไรเสียก็มิสู้มีคนมาคอยดูเเลตอนนางไม่อยู่จะได้วางใจ เเม่หม้ายหวังไม่มีบุรุษในบ้านให้นางไปอยู่ที่นั้นมีกำเเพงอิฐดำสูงเเละเเข็งเเรงทนทานป้องกันได้ทัั้งคนทัั้งสัตว์อันตราย
เเม่หม้ายหวังหมุนตัวเดินเข้าไปด้านขวาของฝาบ้านตรงนั้นมีตู้ไม้เก่าๆใกล้พุพังเต็มทีเเล้วนางรื้อค้นในตู้สักพักก็เอาเเผ่นกระดาษ โฉนดที่ดินขึ้นมานางปัดฝุ่นเล็กน้อยก่อนจะยื่นให้กับจูเฟยหยา นางเเปลกใจเล็กน้อยที่เเม่หม้ายหวังให้ทั้งโฉนด ! เเต่ก็เลือกจะรับไว้ถึงเเม้นางจะมิอยากได้เเต่รู้ว่านี้คือสิ่งยืนยันว่านางใช้ที่นาของเเม่หม้ายหวังได้ถูกต้องยามเ้าหน้าที่ทางการเรียกเก็บภาษี
เฟยหยาเก็บอุปกรณ์การเเพทย์ของตนเองก่อนจะกล่าวลาเเม่หม้ายหวัง "ท่านป้าหวังวันนี้ข้าต้องกลับเเล้วหากเยี่ยเจาดีขึ้นหรือมิดีขึ้นอย่างไรก็ไปหาข้าตลอดเวลาได้เลย!" เเม่หม้ายหวังยังคงกล่าวขอบคุณสองสามครั้งก่อนจะมาส่งเฟยหยาที่หน้ารั้วบ้าน
"คุณหนูเมื่อกี้ข้าเห็นชาวบ้านบางคนเก็บเห็ดมาได้เต็มตระกร้าเลย คุณหนูเห็ดรสชาติเป็อย่างไรหรือ?" เว่ยอี้ถามขึ้นมาสมัยนางเป็ชาวบ้านธรรดายังไม่ถูกขายท่านเเม่ของนางก็มิเคยให้กินเห็ดยามถูกขายไปในจวนขุนนางก็ยังมิเคยกินหลังจากถูกไล่ออกจากจวนขุนนางมาเป็ขอทานในตลาดที่นางรับจ้างขนผักเเลกอาหารนางพบคนเอาเห็ดมาขายมากจริงๆเเต่ก็มิเคยลิ้มลอง เมื่อยามที่คุณหนูอยู่รักษาคนข้างในบ้านนางเบื่อจึงออกมาเดินเล่นเเถวถนนหน้าบ้านจนพบกับคนหาของป่าหลายคนที่กลับมาจากเก็บเห็ด !
สองสามวันมานี้ฝนตกปรอยๆในยามเช้าตลอดคาดว่าในป่ารอบๆหมู่บ้านเห็ดป่าหลากหลายชนิดคงขึ้นมาอวดโฉมบนพื้นดินมากมายเเล้ว เห็ดป่ามีสารอาหารเยอะบางชนิดยังเป็ตัวยาสำคัญในชาติก่อนนางเคยเพาะพันธุ์เห็ดหูหนูขาวในโรงเรือนไว้ขาย ในชาตินี้เเม้ไม่สามารถปลูกในโรงเรือนได้เเต่นางก็หวังว่าหากนำเชื้อเห็ดบางชนิดที่นำมาทำยาได้นั้นไปปลูกที่สวนในเรือนน้อยอิงเกอสำเร็จคงจะดีไม่น้อยเห็นป่ายังสามารถนำมาทำอาหารเเละเครื่องปรุงรสได้อีกด้วย !
มองเ้าเด็กตะกละคนนี้เเล้วนางคิดว่าไปเก็บเห็ดป่าสักหน่อยก็เป็ความคิดไม่เลวอย่างไรเสียตอนบ่ายนางก็มิได้ทำอันใดหากอยู่ในบ้านไปมีหวังท่านเเม่บังคับให้นางฝึกเย็บปักถักร้อยอีกอย่างเเน่นอน ! เเค่คิดนางก็รู้สึกตาลายเเล้ว
จูเฟยหยาเดินกลับบ้านก่อนจะเอาตระกร้าถือใบใหญ่ออกมาพร้อมกับมีดเล่มเล็กนางบอกกับท่านเเม่ว่าจะไปป่าใกล้บ้านเเถวตีนเขาไม่ได้เข้าป่าลึกท่านเเม่นางจึงยินยอม ในป่าเป็เเหล่งอาหารจริงๆเข้ามายังมิทันไรนางก็พบเห็ดสนต้นอวบอ้วนเเล้วเห็นสนนำมาย่างจิ่มซอสโชยุอร่อยมากรสชาตหอมละมุนเป็อย่างยิ่งเเค่คิดพยาธิในกระเพาะนางก็ร้องเสียงดัง นางเก็บเห็ดในบริเวณนี้ได้มาก10กว่าดอกเลยทีเดียวอาจเป็เพราะตรงนี้มีต้นสนอยู่เห็ดสนมักเกิดใต้ต้นสนเหมือนกับชืิ่อของมัน !
ยิ่งเดินเข้าป่าก็พบเห็ดอีกหลายชนิดเช่นเห็ดโคนที่เกิดกันเป็กลุ่มนางเก็บเฉพาะดอกตูมที่นำไปทำอาหารรสชาติมันถึงจะดีส่วนเห็ดที่บานเเล้วนางก็ให้เว่ยอี้เก็บใส่ใบไม้ไว้นำกลับไปทดลองเพาะเชื้อเห็ดดู เห็ดโคนได้เยอะมากกว่าเห็ดชนิดอื่นนอกจากนี้นางยังเก็บเห็ดหอม เห็ดหูหนูเหลือดที่มีสรรพคุณบำรุงรักษากล้ามเนื้อไขข้อนอกจากเห็ดพวกนี้ก็ยังเก็บเห็ดหางกระรอกที่มีรสชาติกรอบหนึบหนับมันมีลักษณะคลายหางกระรอกเกิดอยู่บนพื้นดินในชาติก่อนเพราะป่าไม่ได้อุดมสมบูรณ์เหมือนที่นี้หรือเปล่ายามนั้นนางจะหาเห็ดหางกระรอกสักดอกยังต้องเดินในป่าจนขาลากจึงจะได้มาเเต่ที่นี้กลับมีให้เก็บมากมาย
ใช้เวลาไม่นานนางก็เก็บเห็ดได้เต็มจนล้นตระกร้าเห็ดหลากหลายชนิดที่มีอยู่มากหมายในป่านางอยากเก็บกลับบ้านให้หมดเหลือเกินเเต่น่าเสียดายที่ตระกร้านางเต็มจนมิสามารถใส่ได้อีกเเล้ว ! นางพาเว่ยอี้กลับมาบ้านให้พวกสาวใช้บางคนนำเห็ดมาล้างเป็สองส่วนเห็ดครึ่งหนึงล้างเสร็จให้เอาไปตากส่วนอีกครึ่งล้างเสร็จก็เอาไปเก็บไว้ในครัวพวกคนงานที่รู้ว่าวันนี้คุณหนูจะทำอาหารเองก็ต่างดีใจฝีมือการทำอาหารของคนหนูยังต้องคิดอีกหรืออร่อยมากทุกครั้งที่คุณหนูทำอาหารก็มักจะทำเผื่อพวกเขาเสมออาหารหลายชนิดที่ไม่เคยเห็นเเละรสชาติเเปลกใหม่น่ากินเ่าั้เเค่คิดน้ำลายก็ไหลเเล้ว !
เฟยหยานำเห็ดบานที่เเก่เเล้วมาใส่โถก่อนจะปิดฝาด้วยผ้า ! เสร็จเเล้วจึงพาเว่ยอี้เดินไปยังสวนผักใกล้ๆกับเพิงพักคนงานฮ่าวตู่เองก็มาช่วยเช่นกัน
"คุณหนูหัวไชเท้าเเปลงนี้จึงเก็บได้ส่วนเเปลงนั่นคิดว่ามันคงยังไม่เป็หัวหรอกขอรับ!"ผ่านการเรียนการสอนของนายท่านมาหลายวันฮ่าวตู่ที่มีนิสัยขี้อายเเละขาดความมั่นใจในตนเองก็กลายเป็คนใหม่เขาพูดจาฉะฉานดูเป็ผู้ใหญ่ขึ้นยามจูเฟยหยามองหน้าเขานานๆก็ไม่ก้มหน้าหลบตาอีกเเล้ว ! ก่อนที่จะติดตามคุณหนูเขาได้รับมอบหมายจากคุณชายใหญ่ให้ดูเเลเเปลงผักนี้พอยามติดตามคุณหนูเเม้เขาไม่มีหน้าที่ดูเเลมันทุกวันเขาก็ยังมาดูเเปลงผักสม่ำเสมออยู่ดียามนี่ถูกนายท่านอบรมสั่งสอนเขาก็ยังทำเช่นนี้อยู่เช่นกัน
จึงรู้ว่าสวนใดที่ปลูกใหม่สวนใดโตเเล้วเก็บได้เฟยหยามองเขาอย่างชื่นชมเ้าเด็กอ้วนนี่พัฒนาเเล้วจริงๆ"เเล้วผักกาดขาวเเปลงใดเก็บได้เ้าก็ช่วยเก็บมันให้ข้าเเล้วกันข้าจะไปขุดมันฝรั่ง....ส่วนเว้ยอี้เ้าเลิกทะเลาะกับย่งชีได้เเล้วมาถือตระกร้าผักให้คุณหนูมิดีกว่าหรือ?" ย่งชีจิ้งจอกน้อยวิ่งตามก้นนางมาที่สวนผักเว่ยอี้อยากจะจับมันเท่าใดมันก็มิยอมเสียที
เว่ยอี้ได้ยินเสียงของคุณหนูนางก็หันมามองย่งชี "ได้ยินหรือไม่?เ้าจิ้งจอกขาวตัวเหม็นวันนี้ข้าจะรามือก่อนพราะข้าต้องไปถือตระกร้าผักให้คุณหนูส่วนเ้าพรุ่งนี้ข้าจะสยบให้จงได้" ย่งชีมันเชิดหน้าขึ้นหันหลังเเล้วสบัดหางพวงๆใส่เว่ยอี้ที่นั่งยองๆอยู่คราหนึ่งอย่างมิใส่ใจ เ้าเด็กมนุษย์นี่กล้าว่าข้าเป็จิ้งจอกตัวเหม็นหรือหึ!
หลังจากเก็บผักเรียบร้อยเเล้วเฟยหยาก็จัดการทำอาหารในครัวทันทีพ่อครัวมีสองคนเเม่ครัวอีกสามคนมองการทำอาหารของจูเฟยหยาอย่างสนอกสนใจพยามจดจำเพื่อนำไปทำบ้าง ! อย่างไรเสียคุณหนูก็มิได้ห้ามโอกาสเช่นนี้ใครจะไม่คว้าไว้บ้างล่ะ ? พวกเขาจึงออกันอยู่ที่ประตูมองเฟยหยาทำอาหาร
เฟยหยาทำอาหารอย่างว่องไวคล่องเเคล้วโดยมีเว่ยอี้เป็คนคุมไฟนางนำน้ำมันหมูใส่กระทะรอให้น้ำมันร้อนก็ใส่กระเทียมสับลงไปผัด ! รอจนหอมก็นำเนื้อหมูสามชั้นใส่ลงไปตามด้วยเกลือเล็กน้อยเเล้วผัดให้สุกรอสักพักก็เติมน้ำเปล่าลงไปพอท่วมเนื้อใส่โป๊ยกักเมล็ดพริกไทยเเละน้ำตาลทรายเเดงรอจนน้ำมีสีเเดงข้นจึงนำเห็ดหอมที่เก็บมาใส่ลงไป ! หลังจากนั้นรอจนน้ำเริมเเห้งให้เติมน้ำลงไปพร้อมกับซีอิ๊วดำเเละเหล้าในอัตตราส่วนไม่มาก ! เสร็จเเล้วจึงลดไฟใช้ไฟอ่อนตุ๋นไว้
ในครัวมีสามเตานางจึงใช้อีกเตาทำผัดเห็ดโคนใส่เนื้อปลิงทะเลเเห้งที่บ้านนางมีเก็บไว้เเรกเริ่มนำปลิงทะเลมาเเช่น้ำรอจนมันคืนสภาพเเล้วเอาไปลวกในน้ำเดือดจัด! น็อกด้วยน้ำเย็นเเล้วนำมาหั่นเป็ลูกเต๋าพักไว้ก่อนสักสิบห้านาที ! ในระหว่างที่รอนางก็นำกระทะใส่น้ำมันเล็กน้อยนำพริกดองใส่ลงไปผัดตามด้วยต้นหอมหั่นเป็ท่อนยาวหนึ่งคืบสี่ถึงห้าต้นผัดจนสุกเเล็วนำเห็ดโคนที่ฉีดเป็ฝอยใส่ลงไปผัดให้เห็ดสุกเติมเกลือน้ำตาลผงยี่หร่าบดเต้าเจี้ยวเผ็ดสุดท้ายจึงใส่ปลิงทะเลที่หั่นผัดจนสุกเเล้วตักใส่จาน ! เพราะทำเป็จำนวนมากผัดหนึี่งกระทะของนางสามารถใส่จานได้หกใบ
นอกจากนี้นางยังทำเมนูเห็ดอีกสองสามอย่างเช่นซุปเห็ดหูหนูเืบำรุงร่างกายเมนูนี้มีเฉพาะคนในครองครัวเท่านั้นที่สามารถกินได้ส่วนเมนูที่เหลือมี ซุปกระดูกหมูใสเห็ดสน เเกงปลาใส่เห็ดหางกระรอก เมนูเหลานี้นางทำเผื่อทุกคนกลิ่นหอมจากอาหารหลายอย่างลอยออกจากครัวทำให้เหล่าคนงานอยู่ไม่สุข ไอหยา!คุณหนูทำอะไรกินเหตุใดถึงหอมเพียงนี้นะ
ไม่ใช่เพียงคนงานที่สงสัยจูิที่คุยเื่งานกับผู้เป็พ่ออย่างจูหยางเหล่ยก็อดจะกลืนน้ำลายมิได้ ! วันนี้ทุกคนได้กินอาหารอร่อยที่ไม่เคยกินมาก่อนเหล่าคนงานที่เมื่อก่อนตอนอยู่ในโรงค้าทาสจะกินให้อิ่มยังยากไหนเลยจะเคยนึกฝันได้กินอาหารดีๆเช่นนี้ในใจของพวกเขาคนหนูเป็คนมีเมตตาที่สุดจะมีเ้านายบ้านใดทำกับขาวเผื่อทาสกันเล่าเเม้คนในตระกูลจูจะเรียกพวกเขาว่าเป็คนงานเเต่พวกเขาก็ไม่เคยลืมว่าตนเป็ทาส
จูเฟยหยาคิดไม่ถึงเเน่ว่าการที่นางชอบทำอาหารเผื่อคนงานในบ้านจะทำให้นางมีน้ำหนักในใจของคนงานที่สุดในจวนในภายพากหน้า !
(ยังไม่ได้เเก้คำผิด)
2K
