Ep. 7
"ไงเสียงหวาน วันนี้ไอ้วินมันนึกยังไงถึงพาเมียมาด้วย"
"หวัดดีค่ะเดย์ หวัดดีค่ะหมอเพ้นท์" ฉันทำเพียงแค่ยิ้มแห้งๆส่งไปให้พวกเพื่อนๆของวินที่เดินเข้ามาทักทายก่อนจะนั่งลงที่โซฟาฝั่งตรงข้ามโต๊ะเดียวกับฉัน
"เอ่อ มะนาวกับขวัญไม่มาด้วยหรอคะ?" ฉันถามหาเหล่าแฟนสาวของพวกเขา วินที่เล่นกีต้าร์อยู่บนเวทีด้านหน้าก็เริ่มมองมา เพื่อนทั้งสองก็มองตอบไปแล้วยกมือทักทายด้วย
"มะนาวกับคุณขวัญไปห้องน้ำน่ะครับ เดี๋ยวก็คงตามมา" คนที่พูดจาเพราะสุภาพคนนี้คือหมอเพ้นท์ แตกต่างจากวินที่ชอบพูดจาแข็งกระด้างมาก จะว่าไปสามคนนี้ก็คนละสไตล์กันเลยล่ะ ไม่รู้ว่ามาคบกันได้ยังไง อีกคนก็แข็งเป็หิน อย่างอีกคนก็สุภาพเรียบร้อย ส่วนอีกคนก็ดูสนุกเฮฮาหน่อย ดูลุคเพลย์บอยไปเลยถ้าไม่ติดว่าเขามีแฟนแล้ว และถ้าไม่ใช่เพื่อนของวิน ฉันคงไม่กล้าคุยด้วย
"คุณเสียงหวานทานอะไรแล้วยังครับ?"
"ยังเลยค่ะ แต่หวานยังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่"
"นั่นไง มากันแล้ว" เดย์พูดแล้วมองสองสาวที่กำลังเดินเข้ามา มะนาวแฟนหมอเพ้นท์คนนี้จะสไตล์เปรี้ยวหน่อยแต่ก็ดูสดใส และเป็คนที่มีความมั่นใจในตัวเองทำให้มะนาวดูมีเสน่ห์มากเลยจากที่สวยอยู่แล้วก็ยิ่งน่ามองเข้าไปอีก วันนี้ก็ใส่เดรสสั้นสีแดงดูเซ็กซี่เข้ากับบุคลิกของเธอมากเลย มันเป็เซ็กซี่ที่ดูน่ามองไม่ใช่แบบน่าเกลียด ส่วนขวัญแฟนเดย์ก็มาในเสื้อสายเดี่ยวเอวลอยสีดำกับกางเกงยีนส์ขายาวที่ดูเข้ากันกับชุด ผมตรงยาวดูสุขภาพดีของเธอถูกปล่อยให้ระอยู่ที่กลางหลัง
"ไฮเสียงหวาน มะนาวมาแล้ว" ฉันฉีกยิ้มเมื่อมะนาวทักขึ้นมาก่อนที่เธอจะทิ้งตัวนั่งลงข้างๆหมอเพ้นท์ ส่วนขวัญก็เดินไปนั่งกับเดย์ที่ชูแขนขึ้นเหมือนกับเด็กๆที่้าให้แม่อุ้ม ที่ฉันเปรียบแบบนี้เพราะมันเหมือนแบบนั้นจริงๆ หนุ่มเพลย์บอยอย่างเดย์ถ้าไม่ได้สนิทก็คงไม่รู้ว่าจริงๆแล้วเขามีนิสัยที่ขี้อ้อนแฟนมาก
"อื้ออออ ที่รักค้าบบบ คิดถึง....."
"เว่อร์เกินไปแล้วเดย์ ตอนมาก็นั่งรถมาด้วยกันแท้ๆ สบายดีนะเสียงหวาน? ไม่ได้เจอตั้งนาน" ขวัญผลักหน้าแฟนที่ทำเหมือนจะซุกเข้าที่ซอกคอออกก่อนจะหันหน้ามาคุยกับฉัน พวกเราอายุเท่ากันน่ะ
"หวานสบายดี ขวัญล่ะสบายดีมั้ย? เห็นมะนาวบอกว่า่นี้งานยุ่ง"
"ใช่ ยิ่ง่ปีใหม่นี้ยิ่งยุ่ง เพราะคนอื่นๆขอลากลับบ้านที่ต่างจังหวัดน่ะ ก็เลยต้องรับหน้าที่คนเดียว บางวันก็สี่ห้าชั่วโมงยาวเลย" ขวัญเป็ดีเจจัดรายการผ่านวิทยุคลื่นดังอยู่คลื่นหนึ่งน่ะ ฉันก็ชอบฟังนะ เวลาทำขนมอยู่ที่ห้องคนเดียวก็ชอบเปิดฟังคลื่นที่มีขวัญเป็ดีเจเนี่ยแหละ
"ไอ้วินมาพอดี คิดไงพาเมียมาด้วยวะคืนนี้?" ฉันนั่งคุยสนุกกับเพื่อนผู้หญิงอยู่ไม่ทันได้สังเกตว่าวินลงจากเวทีมาแล้ว มารู้อีกทีก็ตอนที่โซฟาข้างๆมันยุบลงเพราะแรงนั่งของวินเนี่ยแหละ เพิ่งจะสองทุ่มเองคงจะเป็่เบรคของเขาให้นักร้องคนอื่นได้ขึ้นบ้างน่ะ
"เื่ของกู ว่าแต่มึงอ่ะไอ้เพ้นท์วันนี้ไม่มีเวรหรือไง?"
"ไม่มี วันนี้ว่าง มะนาวก็อยากมาเที่ยวด้วยเลยพาออกมา"
"อยากดื่มอะไรสั่งได้เลยเต็มที่ วันนี้กูอารมณ์ดี" เดย์พูดขึ้นแล้วยกมือเรียกบริกรมาหาก่อนจะสั่งของกินมากมาย ทั้งเครื่องดื่มของทานเล่นส่วนฉันก็ไม่ได้อยากทานอะไรเป็พิเศษ ทุกคนกินอะไรฉันก็กินอันนั้นแหละ
"เอ่อ ไม่ต้องเทให้หวานนะคะ หวานไม่ดื่ม" ฉันรีบร้องบอกเดย์ที่เป็คนจัดการเครื่องดื่มให้ทุกคนในโต๊ะ
"หวาน นานๆจะได้ออกมาเจอกันครบคู่แบบนี้สักที ดื่มสักหน่อยเถอะน่า นะนิดเดียว" มะนาวเอื้อมมือมาแตะแขนฉันเบาๆ แล้วก็เหมือนเดิม..ฉันปฏิเสธไม่ออกอีกแล้วเลยหันไปมองหน้าวินแทน
"ดื่มได้ ไม่เป็ไรหรอก ฉันก็อยู่ด้วย"
"แต่หวาน...." ฉันแค่ไม่อยากดื่มเพราะไม่ชอบดื่มทั้งกลิ่นแล้วก็รสชาติของมันด้วย แค่ลำพังได้กลิ่นที่ติดตัวจากวินมาทุกวันหลังเลิกงานก็ปวดหัวแทบแย่อยู่แล้ว แต่สายตาทุกคนที่มองมาเหมือนกำลังขอร้องอยู่ในทีว่าดื่มกับเพื่อนๆสักหน่อย เพราะไม่อยากให้คืนนี้กร่อยไปโดยที่มีฉันเป็สาเหตุ เลยจำใจพยักหน้าตอบรับไปน่ะ
"ฝากเมียกูด้วย ถึงรอบกูแล้ว" วินวางแก้วที่ยกดื่มจนหมดลงแล้วหันไปบอกเพื่อนๆก่อนจะลุกออกไป ถึงรอบที่ว่าคงจะหมายถึง ขึ้นไปร้องเพลงบนเวทีนั่นแหละ ฉันดื่มไปแค่แก้วเดียวนอกนั้นก็นั่งทานพวกผลไม้ ของว่างอย่างอื่นไป แต่แค่แก้วเดียวยังรู้สึกมึนขนาดนี้เลย
"เสียงหวานดูสิ มีสาวๆมาขอเพลงวินด้วยแน่ะ" ฉันหันไปมองตรงเวทีเมื่อมะนาวพูดขึ้น ผู้หญิงที่แต่งตัวจัดจ้านคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเวทีแล้วยื่นกระดาษแผ่นเล็กๆให้วินแล้วกระซิบคุยอะไรกันสักอย่าง ส่วนวินก็เอียงหูฟังแบบใกล้ๆแล้วพยักหน้า ผู้หญิงคนนั้นป้องปากหัวเราะแล้วสบตากับวินอยู่นาน
"คนนี้อีกแล้วหรอวะ?" ที่เดย์พูดเมื่อกี้มันหมายถึงอะไรนะ จริงๆแล้วฉันก็ไม่ได้รู้สึกหวงอะไรหรอก ฉันเข้าใจว่างานที่วินทำต้องมีโอกาสได้พบเจอเหล่าผู้หญิงบ่อยๆอยู่แล้ว เมื่อก่อนตอนคบกันใหม่ๆวินก็เคยลากฉันให้นั่งเฝ้าแบบนี้ ถ้าเป็หลายปีก่อนนู้นฉันอาจจะมีน้อยใจบ้าง แถมเมื่อก่อนฉันยังถูกวินล้ออยู่เป็เดือนว่าที่ฉันหึงเพราะฉันรักเขามาก แต่ก็ไม่เถียงหรอกนะ เพราะฉันรักวินมากจริงๆนี่นาถึงจะเป็ผู้ชายที่แข็งกระด้างแล้วก็ชอบพูดจาห้วนๆขนาดนั้นก็เถอะ
"คนนี้อีกแล้วหมายถึง... นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกน่ะสิ" มะนาวพูดขึ้นอย่างสงสัยก่อนจะหันมามองหน้าฉัน
"แต่วินคงไม่เล่นด้วยหรอกมั้ง ก็เสียงหวานน่ารักขนาดนี้แถมยังทำอาหารเก่งด้วย" แล้วทุกคนก็ยิ้มหัวเราะกันรวมถึงเพื่อนๆของวินด้วย ดูเหมือนพวกเขาจะมั่นใจในความรักของฉันกับวินมากเลยนะ
จนเวลาผ่านเลยไปวินเล่นกีต้าร์ร้องเพลงเป็เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงโดยมีผู้หญิงคนเดิมคอยเดินไปยื่นกระดาษขอเพลงอยู่บ่อยๆ บางทีก็รับเครื่องดื่มที่ผู้หญิงคนนั้นคอยยื่นให้
"ยัยนั่นมันอ่อยชัดๆ"
"คงไม่รู้มั้งว่าแฟนเขาก็มาด้วย มองมาทางนี้หน่อยสิย่ะหล่อน!" ขวัญกับมะนาวพูดขึ้นอย่างมีอารมณ์เมื่อเห็นท่าทีของผู้หญิงคนเดิมเริ่มออกนอกหน้านอกตา
ควับบบบ!!
ฉันกว่าแก้วเหล้าตรงหน้ามาดื่มจนหมดทั้งที่บอกทุกคนแล้วว่าจะดื่มแค่แก้วเดียว ไม่รู้ว่าตัวเองเป็อะไรเหมือนกันทำไมถึงต้องยกมาดื่มอีกแถมดื่มรวดเดียวจนหมดแก้วซะด้วย ฉันไม่ได้หึงวินนะแต่มันแค่รู้สึก...อยากดื่มน่ะ
พรึ่บบบบบ!!!
"กี่แก้วแล้วเนี่ย? ไหนบอกแก้วเดียว.." วินเดินเข้ามานั่งข้างๆฉันที่เดิมแล้วจับผมที่หล่นระใบหน้าไปทัดหูไว้ให้ แต่ฉันเมินหน้าหนีแล้วหันไปคุยกับเดย์แทน
"หวานขอแบบนี้อีกแก้วได้มั้ยคะ?" ฉันก็ว่าตัวเองพยายามพูดเร็วแล้วนะแต่ทำเสียงมันยังยานอยู่แบบนี้ล่ะ
"เมียมึงงอนแล้วไอ้หมา" ฉันได้ยินเสียงเดย์พูดขึ้นตามด้วยเสียงหัวเราะแล้วแก้วเหล้าก็ถูกเลื่อนมาวางตรงหน้า
หมับบบ!!
"อื้ออ วิน! ปล่อยนะ! หวานจะดื่ม!" กำลังจะเข้าปากอยู่แล้วเชียว แต่มือใหญ่ๆของวินดันมายึดไว้ซะก่อน
"เยอะเกินไปแล้วมั้งเธอ เมาแล้วนะ"
"หวานไม่ได้เมาสักหน่อย หวานแค่..ฮึก ฮึก ฮือออ" อะไรกันเนี่ย ทำไมอยู่ๆฉันก็ร้องไห้ฟูมฟายออกมาแบบนี้ล่ะ ไม่มีเหตุผลเลยสักนิด หรืออาจจะเพราะหัวใจฉันที่มันเต้นแรงและลมหายใจที่เริ่มถี่และแรงขึ้นั้แ่ที่วินคุยหัวเราะกับผู้หญิงคนนั้นอย่างสนิทสนมแถมยังเอียงหูไปใกล้เธอจนจมูกของผู้หญิงคนนั้นแทบจะแตะโดนแก้มอยู่แล้ว แต่วินกลับไม่ได้รู้สึกต้องระวังอะไรอย่างกับตั้งใจว่าจะให้เป็แบบนั้นน่ะ!
"หมดคิวกูแล้วนะ งั้นกูพาเมียกลับก่อน ส่วนเงินค่อยเคลียร์พรุ่งนี้" ตัวฉันถูกโอบไว้แล้วเหมือนจะพยุงให้ลุกขึ้น ฉันมองไม่เห็นว่าเป็ใครเพราะตาเริ่มเบลอแล้ว แต่กลิ่นคุ้นเคยที่แตะจมูกก็ทำให้ฉันรู้ว่าเป็วินเลยผลักตัวเขาออกแต่ก็ไม่เป็ผลสักที
"หวานอย่าดิ้นดิวะ! ไม่กลับห้องไง?! จะพากลับ"
"ไม่ต้องมาจับหวานนะ! วินให้ผู้หญิงคนอื่นหอมแก้ม ถ้าชอบมากก็ไปกับเธอคนนั้นซะสิ!!"
"เxี้ยไรอีกวะเนี่ย?! ไอ้เดย์ พวกมึงพูดเxี้ยอะไรให้เมียกูฟัง?!"
"ฮึก!!! ปล่อยหวาน"
End....
WIN ||Part||
"อื้อออออ ปล่อยนะ!!" ตอนแรกก็อุตส่าห์หลับไปแล้วแต่พอถึงคอนโดปุ๊บกำลังจะอุ้มลงรถก็ตื่นขึ้นมาโวยวายอีกซะงั้น ผมถอนหายใจออกมาแล้วพยายามจะอุ้มคนที่เมาไม่รู้เื่ขึ้นอุ้มอีกที
"ถึงแล้วเนี่ย ขึ้นห้อง"
"ฮึกกก!!! ทำไมวินให้ผู้หญิงคนนั้นหอมแก้มล่ะ?! ฮึกก ทำไม..." คำนี้อีกแล้ว
"หอมแก้มบ้าไรของเธอวะ?!" ให้ตายสิ! กูแม่งมายืนเถียงกับคนเมาทำไม แล้วคนบ้าที่ไหนมันจะไปยอมให้คนอื่นหอมแก้มต่อหน้าเมียตัวเอง
พรึ่บบบบบ!!!!
วางลงเตียงเสร็จก็เริ่มเลื้อย เหตุผลนี้แหละผมถึงได้รีบพากลับห้อง เมียผมเห็นหนิมๆติ๋มๆแบบนี้แม่งเวลาเมามันโคตรหื่น! ผมยืนมองเสียงหวานที่เริ่มดึงทึ้งเสื้อผ้าออกจากตัว ผมที่ถักเปียไว้ด้านหลังก็เริ่มหลุดออกจนเกือบยุ่ง
"ร้อนจัง วิน~ หวานร้อน อ้ะ!!"
"ร้อนแม่งจำเป็ต้องครางด้วย?" ยืนท้าวเอวมองเมียตัวเองที่ถอดเสื้อ แต่พอถอดไม่ได้ก็เริ่มงอแง ผมเลยจัดการถอดออกให้รวมถึงกระโปรงลายดอกไม้สีชมพูนั่นด้วย
"อื้ออออ~~~" มองไปมองมาร่างบางๆที่เหลือแค่ชั้นในกับเสียงครางอืออาที่ดังเล็ดลอดจากปากบางไม่หยุด ความ้าในตัวผมก็เริ่มพลุ่งพล่านลุกโชนขึ้น
"อืมมมมมส์"
"............"
"ผลักออกทำไมวะหวาน?!" จูบได้แป๊บเดียวมือเล็กๆที่ไร้เรี่ยวแรงก็ผลักหน้าผมออก ทำให้ผมต้องขมวดคิ้วเพราะโดนขัดใจก่อนจะบีบแก้มล็อกหน้าสวยหวานไว้แน่นแล้วก้มลงจูบอีกที
"โคตรปวดเลยว่ะหวาน อยากเอาแล้ว" ผมผละจูบออกแล้วพูดกับเสียงหวานที่ลืมตามองหน้า สายตาเคลิ้มๆเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์แต่ก็ยังเห็นว่ามันยังเจือความเศร้าอยู่ทำเอาผมไม่กล้าทำอะไรต่อ ทำได้แค่จ้องตาเศร้าๆคู่นั้นกลับไป
"วิน...รักหวานมั้ย?" มุมปากผมกระตุกยิ้มนิดหน่อยที่ได้ยินคำถามนั้น
"ไม่รักเธอแล้วจะให้ไปรักแมวที่ไหนวะ?!"
".........."
"ให้เอาได้ยัง?"
"รักจริงหรอ?"
"อยู่กันมากี่ปีแล้ววะหวาน ฉันเคยดื้อกับเธอหรอ?"
"ตลอด.."
"ตอนไหน?" ผมไม่เคยคุยกับผู้หญิงคนไหนั้แ่มีหวาน เฟสบุ๊ค อินสตาแกรมห่าเหวอะไรกูก็เล่นไม่เป็สักอย่าง ทำงานเสร็จก็กลับบ้าน แล้วจะเอาเวลาไหนไปมีเมียน้อย
"วินชอบดื่มแต่เบียร์ ไม่ชอบดื่มน้ำกับผลไม้ที่หวานเตรียมไว้ให้ เสื้อผ้าที่ถอดก็ไม่เคยใส่ตะกร้าต้องให้หวานคอยตามเก็บให้ตลอด รองเท้าก็ไม่เคยวางไว้บนชั้น ห้องซ้อมดนตรีก็ไม่เคยเก็บให้เป็ระเบียบ! วินดื้อ!!" นึกว่าเื่ผู้หญิง แต่หวานว่าผมดื้อเพราะพวกนั้น แม่ง!! นี่มันแม่หรือเมียวะ!
"เออๆๆ!! ต่อไปจะทำให้แล้วกัน เอาได้ยังวะ?"
"ไม่! ต้องสัญญาก่อน" นิ้วก้อยเล็กๆยื่นมาตรงหน้า ตาเศร้าๆเริ่มเปลี่ยนเป็สายตาดุๆ และยิ่งเขียวปั๊ดขึ้นกว่าเดิมเมื่อผมไม่ยอมยื่นนิ้วไปเกี่ยวก้อยสัญญาสักที
"เฮ้อออ!!!"
หมับบบบ!!
"ดีมาก! สัญญาแล้ว ต่อไปห้ามดื้อนะ"
"เออ! เอาได้ยัง? จากที่แข็งๆมันจะหดเข้าที่เดิมแล้วเนี่ย!"
"อื้อ"
********* to be continued
3K
