คุณพ่อยอดซุปเปอร์สตาร์ (นิยายแปล) **จบแล้ว**

ตอนที่ 121 :ด่านที่สองในสระว่ายน้ำ

        “หืม? ”

        เมื่อได้ยินคำพูดของกู่ลี่เร่อจาหวังเป่าเฉียงและถังซินซินต่างก็ร้องตะโกนด้วยความตกใจเพราะขวดของกลุ่มพวกเขาเป็นสีแดง !

        “อย่านะ! ” ถังซินซินเกิดความกระวนกระวายใจ

        หวังเป่าเฉียงเองก็พูดว่า“พี่เติ่ง อย่าเปลี่ยนนะ เราคิดมาตั้งนาน ไม่มีขวดเปลี่ยนแล้วด้วย”

        “งั้นก็ต้องขอโทษด้วย! ” เติ่งเฉายิ้ม จากนั้นก็เอาขวดสีส้มที่ตัวเองถืออยู่เปลี่ยนกับกลุ่มถังซินซินอย่างไม่เกรงใจ“ฉันรู้สึกว่าเปลี่ยนขวดแล้ว โอกาสชนะเหมือนจะเพิ่มขึ้น”

        “นั่นน่ะสิพวกเธอก็เห็น ว่าสีแดงที่คู่กับสีเหลืองนั้นเข้ากันแค่ไหน ? ” กู่ลี่เร่อจายังอธิบายอย่างแข็งขัน

        “สีแดงคู่กับสีเขียวถึงจะเข้ากันที่สุด! ” ถังซินซินรีบพูดทันที “ไม่งั้นก็ พวกเธอก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวดีไหม ?”

        “ไอหยาฉันก็ว่าแล้วว่าเรามีอุปสรรคตรงไหน?” หลี่เฉินโพล่งออกมา เพราะขวดสีเขียวเป็นของพวกเขา “ในเมื่อเปลี่ยนแล้วงั้นก็ตามนี้ละกัน”

        “หลี่เฉินพูดถูกฉันก็ชอบสีแดง” กู่ลี่เร่อจาพยักหน้าหงึกหงัก

        หวังเป่าเฉียงพูดอย่างซื่อตรง“พี่เร่อจา พี่ต้องตาบอดสีแน่ ๆ ถึงได้ดูขวดผิด ความจริงแล้วขวดของเราคือสีเขียวขวดของพี่เฉินต่างหากที่เป็นสีแดง ! ”

        คำอธิบายของหวังเป่าเฉียง...ได้ผลอย่างมาก !

        “ฮ่าฮ่า ฮ่า...”

        คนกลุ่มต่างพากันหัวเราะ‘ฮ่าฮ่า’ ดังลั่น

        “ไปกันเถอะถึงตาเราต้องหยิบคำใบ้แล้ว” หลังจากหัวเราะแล้ว หลิวจือเซียก็ก้าวเท้าไปข้างหน้า

        “พวกเขาเปลี่ยนขวดแล้วใช่ไหม? ” หลี่เมิ้งอีเดินตามหลังของหลิวจือเซียมาหน้าโต๊ะ“ฉันจำได้ว่าพวกเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงแล้ว ในขวดสีแดงนั้น อาจจะมีน้ำวิเศษอยู่ก็ได้นะ? ”

        “หาเบาะแสก่อนเถอะ! ” หลิวจือเซียรับคำใบ้จากในมือผู้กำกับ แล้วถือโอกาสเปิดอ่าน“สีของขวดน้ำปริศนา เป็นหนึ่งในสีของตุ๊กตานำโชคทั้งห้าตัวของกีฬาโอลิมปิกในปักกิ่งเมื่อปี2008”

        กีฬาโอลิมปิกในปักกิ่งเป็นโอลิมปิกครั้งที่29 ซึ่งตุ๊กตานำโชคในครั้งนี้ มีชื่อเรียกว่า ฝูหวา ประกอบไปด้วย ปลาสีน้ำเงินแพนด้าสีดำ ลูกไฟโอลิมปิกสีแดง ละมั่งทิเบตสีเหลือง อีกหนึ่งอย่างสุดท้ายก็คือ นกนางแอ่นสีเขียว

        “มีสีแดงสีเหลือง สีเขียว... เหมือนกับวงแหวนทั้งห้าโอลิมปิก” หลิวจือเซียควงแขนของหลี่เมิ้งอีพลางพูดเสียงต่ำ

        “อันนี้ฉันมั่นใจว่าไม่มี” หลี่เมิ้งอีแตะไปบนสีม่วง สีชมพู และสีฟ้าบนโต๊ะ พลางพูดขึ้น

        “ใช่ดังนั้นทั้งสามสีนี้ไม่มีแน่นอน” หลิวจือเซียคล้อยตาม “อีกอย่างจากการเลือกของทั้งสองกลุ่มก่อนหน้านั้นอาจจะไม่ใช่สีเขียวนี้ ! ซึ่งสีที่เหลือก็คือสีแดงกับสีเหลือง”

        “สีแดงน่าจะแทนความรักที่ร้อนแรงนะ? ” หลี่เมิ้งอีครุ่นคิดพลางเอ่ยขึ้น“เราเลือกสีแดงดีแล้ว เพราะถ้าผิดก็ไม่เป็นไร ยังมีด่านต่อไปอีก ! ”

        “เยี่ยมเชื่อเธอละกัน ! ” หลิวจือเซียพยักหน้า จากนั้นก็ยกขวดขึ้นมา เพื่อส่งสัญญาณไปให้ข้างหลังเขาเอาขวดสีเขียวที่เป็นของพวกเขาเปลี่ยนกับของเติ่งเฉา

        “เฮ้คงไม่ใช่หรอกมั้ง ? ” เติ่งเฉาและกู่ลี่เร่อจาเองก็จนปัญญามันเป็นความเชื่อใจระหว่างพวกเขาด้วยสินะ

        “พวกเธอก็แย่งคนอื่นเหมือนกันดังนั้นเราก็แย่งได้เหมือนกัน ! ” หลิวจือเซียยิ้มตาหยีพลางอธิบาย“คงจะทำดั่งสุภาษิตที่ว่า อนุญาตผู้ว่าฯ วางเพลิง ห้ามประชาชนจุดตะเกียง1 ไม่ได้หรอกมั้ง ? ”

        เติ่งเฉามีสีหน้าลำบากใจแล้วพูดว่า “พวกเธอช่วยคิดสร้างสรรค์หน่อยได้ไหม ? ”

        “งั้นก็ช่วยไม่ได้ใครใช้ให้เราชอบสีแดงล่ะ ? ” หลี่เมิ้งอียิ้ม

        “ขวดใบนั้นเดิมทีเป็นของเรา ! ” หวังเป่าเฉียงร้องทุกข์อย่างไม่พอใจ

        “ตอนนี้มันเป็นของเราแล้วฮ่า ฮ่า ! ” หลิวจือเซียหัวเราะ

        ตอนนี้สีของแต่ละขวดได้รับการจัดเรียงใหม่

        หลิวจือเซียและหลี่เมิ้งอีคือสีแดงเติ่งเฉาและกู่ลี่เร่อจาคือสีม่วง หวังเป่าเฉียงและถังซินซินคือสีส้มหลี่เฉินและจางหลานซินคือสีเขียว เติ่งไค่และหยางหยิงคือสีเหลืองเฉินเหอและหลิวฉีฉีคือสีน้ำเงิน หวังจู่หนานและหลี่ย่าหลันคือสีฟ้า

        “เอาล่ะด่านนี้หมดเวลาแล้ว ! ” ผู้กำกับประกาศอีกครั้ง “ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยง 12.10น. ทุกคนมีเวลากินข้าวเพียงครึ่งชั่วโมงเท่านั้นหลังจากครบครึ่งชั่วโมงแล้วให้มารวมตัวกันที่นี่ เราจะเข้าสู่เกมต่อไป”

        “ในที่สุดก็ได้กินข้าวสักที! ”

        “วิ่งไปก็วิ่งมาตั้งหลายรอบฉันหิวจะตายอยู่แล้ว”

        “เอาล่ะตอนกินข้าวพวกนายไม่ต้องตามไปบันทึกเทป”

        ทันทีที่ได้ยินว่ากินข้าวได้ไม่ว่าจะเป็นทีมงานรันนิ่งแมน หรือว่าบรรดาแขกรับเชิญ ต่างก็ดูผ่อนคลายกันทั้งนั้นเมื่อเห็นทีมงานหยิบกล้องขึ้นมา และยังจะตามพวกเขาไป ผู้กำกับจึงรีบเอ่ยเตือน

        ดาราก็ต้องใส่ใจเรื่องกินและภาพลักษณ์ของตัวเองใช่ไหมล่ะ?

        ช่วยไม่ได้ทางรายการจึงทำได้แค่เลือกที่จะปล่อยวาง

        ……………………..

        ณเวลา 13.00 น. สมาชิกทั้ง 7 กลุ่มถูกคนในรายการพาไปอีกสนามหนึ่งนั่นคือสระว่ายน้ำขนาดเล็ก

        “ทำไมจู่ๆ ฉันถึงมีลางสังหรณ์ไม่ชอบมาพากลแบบนี้นะ ? ” จู่ ๆ หลี่เฉินที่เดินอยู่ข้างหน้าก็หมุนตัวกลับมาบ่นกระปอดกระแปด “อีกทั้งลางสังหรณ์ที่ไม่ดีนี้ยังรุนแรงมากด้วย”

        เติ่งเฉากำลังจะพูดบางอย่างหลังจากที่ขึ้นบันไดแล้วเลี้ยวตรงหัวมุมหนึ่งได้เหลือบไปเห็นสิ่งของที่วางอยู่ในสระน้ำกลางแจ้งก่อนจะพากันอ้าปากค้างด้วยความตกใจ แม้แต่คำพูดก็ยังพูดไม่ออก

        ท่าทางที่หลี่เฉินและแขกรับเชิญทั้งสองคนแสดงออกมาก็ไม่ได้ดีสักเท่าไหร่

        กระทั่งเห็นสระน้ำกลางแจ้งเต็มไปด้วยสิ่งของชนิดพิเศษ

        สระน้ำแห่งนี้มีความยาว60 เมตร มีความกว้าง 10 เมตรทางทิศตะวันออกของสระมีแท่งทุ่นรูปสี่เหลี่ยมสีฟ้ากว้าง 7 เมตร และยาว 3-4เมตรลอยอยู่

        ส่วนตำแหน่งตรงกลางของสระน้ำมีทุ่นลอยน้ำชนิดเดียวกันหนึ่งชิ้นแต่สิ่งที่แตกต่างคือ บนทุ่นชนิดนี้ถูกวางทับซ้อนกันอีกสองชั้น

        ชั้นที่สองมีขนาดเล็กยาว 4 เมตร กว้าง 4 เมตร เป็นทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส ส่วนชั้นที่สามเป็นทรงกลมเส้นผ่าศูนย์กลางของมัน มากสุดก็น่าจะ 2 เมตร จุดศูนย์กลางถูกฝังด้วยรูปหัวใจสีแดงหนึ่งดวง

        ระหว่างทุ่นลอยน้ำทางทิศตะวันออกและทุ่นลอยน้ำตรงกลางยังมีเสื่อหญ้าเทียมที่มีความกว้าง 1 เมตรจำนวน 7 แผ่น เมื่อเห็นว่ามันลอยน้ำอยู่คงจะใช้ในการเชื่อมต่อ

        เมื่อมองไปทางทิศตะวันตกของสระน้ำตรงนั้นมีทุ่นลอยน้ำอีกแห่งหนึ่งถูกสร้างขึ้น ซึ่งทุ่นลอยน้ำนั้นถูกแบ่งออกเป็น 7ส่วน

        บนทุ่นลอยน้ำนั้นยังถูกก่อตัวขึ้นเป็นชั้นๆ  มีถังใสทรงกลมทั้ง 7ชิ้นถูกห้อยลงมาจากด้านบนของชั้นนั้น ตำแหน่งของถังตรงกับที่ว่างทั้ง 7 ที่พอดี

        ถังใสนั้นมีความจุ3 ลิตร อีกทั้งพวกมันยังถูกควบคุมโดยสวิตซ์เพื่อเก็บน้ำและปล่อยน้ำ

        “นี่คืออะไรน่ะ? พวกเขาจะให้ทำอะไร?”

        “จะให้พวกเราเดินบนเสื่อถูกไหม?”

        “ของชิ้นนั้นดูคุ้นตาจริงๆ คงไม่ใช่ที่อาบน้ำหรอกมั้ง ? ”

        เมื่อเห็นตำแหน่งบนสระน้ำเหล่านี้ในใจของสมาชิกทั้งเจ็ดกลุ่มต่างก็เริ่มกระวนกระวายใจพวกเขาไม่เคยเห็นของที่แปลกพิสดารเหล่านี้มาก่อน

        ริมสระว่ายน้ำนั้นเหมือนกับตอนที่เล่นเกมหาคนไปก่อนหน้านั้น มีโต๊ะวางอยู่เหมือนกันซึ่งบนโต๊ะถูกวางด้วยกระดาษที่เขียนชื่อของพวกเขาไว้ ส่วนสิ่งที่ทับอยู่บนกระดาษคือ ‘น้ำวิเศษ’ ของพวกเขาแต่ละคน

        “มาแล้วการ์ดภารกิจในด่านที่สอง ! ” ยังคงเป็นผู้กำกับคนเดิมในมือของเขามีการ์ดภารกิจทั้งหมดเจ็ดแผ่น และทำการแบ่งให้ทั้งเจ็ดกลุ่ม

        บนการ์ดภารกิจระบุไว้ว่า“แย่งลูกบอลบนทุ่นลอยน้ำมาให้ได้ ฝ่ายชายส่งบอลให้กับฝ่ายหญิงได้เท่ากับเป็นอันสำเร็จ! “

            “นี่มัน...หมายความว่ายังไงกันเนี่ย ไม่เห็นจะเข้าใจสักนิด ! ” หวังเป่าเฉียงไม่เข้าใจ

        จริงๆ แล้วคนอื่นไม่เข้าใจความหมายที่เขียนอยู่บนการ์ดเช่นกัน เมื่อเห็นสิ่งของแปลกประหลาดมากมายที่ลอยอยู่ในสระว่ายน้ำแล้วก็รู้ทันทีว่ามันใช้ทำอะไร

        “ตอนนี้ก็ตามนี้แหละ”

        ผู้กำกับคาดเดาสถานการณ์นี้ไว้แล้วจึงรีบอธิบายทันที “ทุกคนก็เห็นกันแล้ว ! ด้านหลังของพวกคุณมีทางวิ่งบนน้ำ รวมทั้งสิ้น 7 แถว จากนั้นให้พวกผู้หญิง ยืนอยู่บนทุ่นลอยน้ำฝั่งนั้น...”

        เมื่อพูดถึงตรงนี้ผู้กำกับก็ชี้ไปยังทิศตะวันตกของสระว่ายน้ำ“ผู้ชายจะต้องยืนอยู่บนทุ่นลอยน้ำของทิศตะวันออกแล้วผู้ชายก็ต้องวิ่งจากทุ่นลอยน้ำทะลุเส้นทางนี้ แย่งหัวใจในวงกลมมาส่งให้ผู้หญิงของตัวเองสำเร็จก็ถือว่าชนะ ! ”

        “ถ้าคว้าไม่ได้ล่ะ? ” หยางหยิงถาม “จะมีน้ำเทลงมาจากบนนั้นใช่ไหม ?”

        “ถ้าผู้หญิงที่ไม่ได้รับหัวใจดวงนั้นก็จะต้องถูกล้างบาปด้วยน้ำ ! ” ผู้กำกับอธิบาย

        ถังซินซินพูดพร้อมกับแสดงท่าทาง“ อ่อ ผู้กำกับกำลังจะบอกว่ามีน้ำสาดลงมา ! ”

        “ผู้กำกับเราอยากจะปรึกษาสักหน่อย ว่าขอเป็นน้ำอุ่นได้ไหม ? ” หลิวฉีฉีพูดอย่างเว้าวอน “ช่วยดูแลร่างกายอันบอบบางของผู้หญิงหน่อยนะคะ”

        “ไม่ได้ ! ” ผู้กำกับพูดอย่างไร้ความรู้สึกมาก

        “ว้าวนี่มันไอซ์บักเกตชาเลนจ์2 ชัด ๆ ! ” หลิวจือเซียพูด

        เฉินเหอได้สติกลับมาท่ามกลางความตื่นตระหนกตกใจ“ที่แท้ พวกนายก็ต้องเล่นไอซ์บักเกตชาเลนจ์ ! ”

        “ใช่ไอซ์บักเกตชาเลนจ์ ! ”

        “เยี่ยมไปเลยเยี่ยมไปเลย ! ”

        “ดั่งดอกบัวที่พ้นเหนือน้ำตั้งหน้าตั้งตารอจะได้เห็นความสวยงามของเธอเลยนะ ! ”

        เหล่าแขกรับเชิญชายทุกคนต่างพากันตื่นเต้นเหมือนกับสัมผัสได้ว่าความสนุกกำลังจะมาเยือน

        “พวกนายมันเห็นแก่ตัวเกินไปนะ ! ” หลี่ย่าหลันกระทืบเท้า แสดงความโกรธเคืองอย่างชัดเจน

        “ที่รักวางใจเถอะฉันต้องคว้าหัวใจดวงแรกมาให้ได้ ! ” หวังจู่หนานเริ่มพูดปลอบภรรยา

        “เสี่ยวหยิงวางใจเถอะก็แค่หัวใจเองนี่นา ฉันเอามาให้เธอได้อยู่แล้ว ! ”

        “เร่อจาเธอรอฟังข่าวดีของฉันได้เลย”

        “เมิ้งอียืนไม่นาน เดี๋ยวก็ได้ลงมาแล้วนะ”

        เมื่อเห็นการแสดงออกของหวังจู่หนานแขกรับเชิญฝ่ายชายทั้งหมดต่างก็เริ่มทำบ้าง...

        ความกระตือรือร้นของเหล่าแขกรับเชิญฝ่ายชายเหล่านี้แม้แต่ผู้กำกับเองก็ทนดูต่อไม่ได้ แล้วพูดออกไปโดยตรงว่า “เอาล่ะเกมในด่านที่สองเริ่มต้นได้ เชิญฝ่ายชายและฝ่ายหญิงขึ้นไปยืนบนทุ่นลอยน้ำ ! ”

        ชายหญิงทุกคู่ต่างแยกไปยังทุ่นลอยน้ำทั้งสองฝั่ง และยืนประจำที่ของตัวเอง

        พวกผู้หญิงทางทิศตะวันตกยังคงโต้ตอบกับพวกผู้ชายที่อยู่ทางทิศตะวันออก‘คู่รัก’ ของแต่ละคู่ต่างให้กำลังใจซึ่งกันและกัน

        “เอาล่ะเตรียมพร้อม ! ” ผู้กำกับออกคำสั่ง “ปี๊ด ! ”

        “ซ่า ! ”

        พริบตาเดียวขณะที่เสียงนกหวีดดังขึ้นฝ่ายชายที่ยืนอยู่บนทุ่นลอยน้ำ ต่างก็กระโดดออกตัวอย่างรวดเร็วราวกับรถมอเตอร์ไซค์ที่เร่งความเร็วเต็มที่

        บอกได้เลยว่าคนที่มีร่างกายแข็งแรงและปรับสมดุลได้ดีจะค่อนข้างที่จะได้เปรียบ

        ตัวเชื่อมต่อระหว่างทุ่นลอยน้ำทิศตะวันออกและทุ่นลอยน้ำตรงกลางคือเสื่อหญ้าเทียมซึ่งประสิทธิภาพในการลอยน้ำของเสื่อมีจำกัด

        เฉินเหอและหลี่เฉินที่ค่อนข้างตัวหนักได้พุ่งตัวออกจากทุ่นลอยน้ำขณะที่มาถึงเสื่อนั้น เพราะลงน้ำหนักเท้ามากเกินไปประกอบกับร่างกายที่ค่อนข้างหนัก ในตอนที่พุ่งตัวไปได้เพียงครึ่งเดียวทั้งสองคนก็ตกลงไปในสระน้ำทันที

        ส่วนเติ่งเฉาและหวังจู่หนานเพราะสาเหตุด้านร่างกาย คนหนึ่งก็ตัวแข็งทื่อ อีกคนก็ขาสั่นดังนั้นในตอนที่ทั้งสองคนพุ่งตัวมาถึงเสื่อก็ได้ตกลงไปในสระน้ำเช่นกัน

        เท่ากับว่าได้ตกรอบไปแล้ว4 คน เท่ากับว่าคู่แข่งของหลิวจือเซีย ยังเหลือเติ่งไค่และหวังเป่าเฉียง

1อนุญาตผู้ว่าฯ วางเพลิง ห้ามประชาชนจุดตะเกียง หมายความว่า ห้ามผู้อื่นทำแต่ให้แต่พวกตนทำได้เท่านั้น หรือให้แค่พวกพ้องของตัวเองทำเรื่องอะไรก็ได้แต่ห้ามคนอื่นทำเหนือตน

2ไอซ์บักเกตชาเลนจ์ คือเกมที่เป็นที่นิยมกันอยู่ช่วงหนึ่งด้วยการเอาน้ำเย็นราดใส่ตัวเอง