ถือเป็โชคดีของลลินอย่างหนึ่งที่การ'แกล้งล้ม' รับบทเป็คนซุ่มซ่ามโก๊ะ ๆจนต้องมีผู้ชายคอยดูแลนั้น ไม่ใช่การจงใจล้มที่รุนแรงจนเกินเื่ดังนั้นพอสีครามไม่ได้ช่วยคว้าเธอเอาไว้ เธอเลยยังพอทรงตัวกลับมายืนได้ไม่ถึงกับหน้าถลาไถลงไปกับพื้น
ไม่งั้นพันไมล์ว่าทุกอย่างมันคงจะสนุกกว่านี้น่ะนะ
น่าเสียดายจริง ๆที่ไม่ได้เห็นหน้านังนี่แหก!
"ขะ ขอโทษค่ะลินไม่ได้ตั้งใจ" ลลินแสร้งทำสีหน้าตื่นตระหนกตอนเอ่ยกับสีครามตัวเธอสั่นน้อย ๆ ดูแล้วเหมือนกระต่ายตัวเล็กน่าเอ็นดูที่้าการทะนุถนอมพันไมล์รู้สึกว่าเธอเก็บอาการได้ดีมากที่ไม่เผลอเหยียดริมฝีปากออกมา
คนอย่างลลินที่เธอได้เจอในชาติก่อนมันยิ่งกว่าอสรพิษเสียอีกจะน่าปกป้องอะไรกันท่าทางแบบนั้นก็มีไว้ล่อเหยื่อให้คนเชื่อว่าเธอช่างนาสงสารนั่นแหละ
ต้องดูว่าสีครามจะรับมือกับลลินอย่างไรถ้าเขาอ่านยัยลลินออก เขาก็เป็ผู้ชายที่เธอมองหาในชาตินี้อย่างจริงแท้แน่นอน
“ไม่เป็ไรครับ”
สีครามตอบกลับอย่างเหินห่างมีนรดาเห็นเช่นนั้นก็ไม่อยากให้ลลินก่อเื่อะไรขึ้นมาอีกเธอจึงเชิญทั้งขนิษฐาทั้งสีครามเข้าไปในตัวคฤหาสน์ถือเป็การจบเื่อย่างเรียบง่าย
ระหว่างที่ทุกคนเข้าไปข้างในแม่ ๆ ทั้งสองจงใจให้สีครามกับพันไมล์ต้องเดินไปด้วยกัน และภาพนั้นทำให้ลลินที่ยืนมองอยู่ต้องกัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเื!
อีพันไมล์!เธอกับมันต้องตายกันไปข้างหนึ่งแน่!ยังไงเธอก็ไม่มีวันยอมให้มันยืนอยู่เหนือเธอตลอดไป ยิ่งสีครามทำเป็เมินเธอเช่นนี้เธอก็ยิ่งอยากเอาชนะเขา เธอจะต้องทำให้คนที่สีครามเลือกกลายเป็เธอให้ได้!
ลลินสูดลมหายใจลึกตั้งสติก่อนที่จะเดินตามทุกคนไปยังห้องทานอาหาร เธอกำลังมองหาจังหวะดี ๆที่จะเพิ่มโอกาสให้สีครามได้เรียนรู้ภาพลักษณ์อันสวยงามของเธอที่เธอสร้างขึ้นมานั่นเอง
ทางพันไมล์เองแม้ว่าในใจเธอจะสนใจสีครามมากพอสมควร แต่พอต้องมาเดินอยู่บ้างเขาจริง ๆก็มีความประหม่าเกิดขึ้นกับตัวเธอบ้าง ในชาติก่อน เธอกับเขาเจอกันอยู่่เดียวก็คือ่ที่มารดาอยากส่งเขามาถึงเธอออกจากความรักอันแสนงมงายที่เธอมีต่อคณิน
น่าเสียดายที่ไม่ว่าสีครามจะทำยังไงเธอก็ไม่เคยรับรู้ และตั้งแง่กับเขาตลอดเนื่องจากเธอรักคณินจนวันหนึ่งเธอถูกลลินยุยงให้ต่อว่าทั้งยังพูดใส่หน้าเขาว่ารักคนอื่นเขาเลยไปออกปากบอกมารดาของทั้งเธอและเขาว่าควรจะยกเลิกแพลนคลุมถุงชนของพวกเราไปซะจากนั้นเขาก็เดินทางกลับอเมริกาไปซึ่งเราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลยจนกระทั่งวันที่เธอแต่งงานกับคณินและเขาต้องมาร่วมงานนั่นเอง
ในวันแต่งงานของเธอพันไมล์ก็ไม่รู้สีครามคิดอะไรอยู่บ้าง สีหน้าเขาเรียบเฉยมากมีครั้งเดียวที่เขายิ้มให้เธอน้อย ๆคือตอนที่เราเจอกันและต้องถ่ายรูปที่ระลึกในวันงานหน้าแบ็คดร็อปที่มีชื่อเธอกับคณินรวมทั้งซุ้มดอกไม้สวยงามอลังการ
'ช่วยมีแต่ความสุขมากๆด้วยนะ'
สีครามพูดกับเธอสั้น ๆ แค่นั้นเธอก็พยักหน้ารับและขอบคุณเขาไม่ได้พูดอะไรกับคณินเลยสักคำอีกทั้งเธอยังรู้จากมารดาทีหลังว่าเขากลับไปอเมริกาเลยในคืนนั้นเหมือนไม่อยากจะอยู่ในไทยอีกแม้แต่วินาทีเดียว
หากไม่เป็การคิดเข้าข้างตัวเองจนเกินไปพันไมล์คิดว่าตอนนั้นสีครามคงจะมีใจให้เธออยู่และที่เขาเป็คนออกหน้าเื่ยกเลิกแผนจับคู่ของแม่ ๆ เรารวมถึงมาร่วมงานแต่งของเธอทั้งที่ไม่ได้จำเป็ต้องมาก็เพราะเคารพการตัดสินใจของเธอมากพอจนยอมหยุดการกระทำทุกอย่างเพื่อให้เธอได้อยู่กับคนที่เธอเลือกอย่างสบายใจ...
ใครต่อใครก็บอกว่าสีครามเป็คนอันตรายทว่าสำหรับพันไมล์นั้นไม่ เขาเป็คนใจดีคนหนึ่ง....
ที่เขาพูดอวยพรเธอในวันงานเขาก็คงหมายความตามนั้น คนพี่จงใจถอยออกไปเพื่อให้เธอมีความสุขต่อให้เขาต้องเจ็บก็ตาม
"จำกันไม่ได้แล้วล่ะสิ”ก่อนเดินไปถึงที่โต๊ะอาหารเพียงไม่นาน จู่ ๆ สีครามก็พูดขึ้นมาสั้น ๆด้วยเสียงทุ้มต่ำตามประสาเ้าตัว พันไมล์จึงเลิกคิดเื่ในอดีต อย่างไรซะตอนนี้เธอก็ได้กลับมาแก้ไขทุกอย่างอีกครั้งแล้ว
“ตอนนั้นไมล์ยังเด็กมากนี่คะแค่ห้าขวบเอง แต่ตอนนี้เราก็เจอกันอีกทีแล้ว”พันไมล์หันไปยิ้มให้เขาจนเห็นรอยบุ๋มเล็กชัดที่สองข้างแก้มของเธอ“สัญญาว่าจะไม่ลืมพี่สีครามอีกแน่นอนค่ะ”
สีครามเคยเห็นรอยยิ้มเธอแล้วในรูปถ่ายแต่มันก็ไม่ได้ละมุนตาเท่ากับตอนที่เขาได้เห็นตรงหน้าริมฝีปากหยักลึกจึงขยับเล็กน้อยกึ่ง ๆคล้ายจะยิ้ม
“เรียกครามเฉย ๆก็ได้” ปกติเขาไม่ให้ใครเรียกชื่อเล่นไทยของเขาง่าย ๆ ยกเว้นก็แต่แม่กับพี่ชายเขา
เธอเป็คนแรกที่ได้สิทธิ์นี้
3K
