ตอนที่ 14 เงียบ
หลังจากทานข้าวที่โรงเตรียมจนอิ่มแล้วพวกเขาก็เดินออกมาส่วนฉินอ๋องได้มอบบางอย่างให้กับหลางผิง ให้นำสิ่งนั้นไปที่จวนของเขา
“ท่านลุงนี่เบี้ยของข้าข้ามอบให้ท่านสำหรับอาหารมื้อนี้” เด็กน้อยรีบนำเบี้ยหนึ่งก้วนออกมามอบให้กับฉินอ๋อง
“เ้าเอาให้ข้าทำไมเก็บเอาไว้เถิด”
“มิได้...หากท่านไม่รับข้าจักไม่สบายใจท่านแม่ของข้าสอนมาว่าห้ามติดนี้บุญคุณใคร เพราะภายภาคหน้าอาจจักไม่ได้เจอกัน”
“เื่เช่นนั้นไม่มีทางเป็ไปได้เ้าเก็บมันเอาไว้เถิด”
“ไม่ขอรับ”พรึ๊บ!!“หากท่านไม่รับข้าจักคุกเข่าอยู่อย่างนี้”
ฉินอ๋องใกับการกระทำของฉางเฟยเขาจึงรีบดึงฉางเฟยให้ลุกขึ้นทันทีเพราะการกระทำเช่นนี้เขาไม่สามารถทนมันได้ไหวแน่ๆ ยิ่งเป็บุตรชายของเขาแล้วยิ่งทำเช่นนี้ไม่ได้
“ข้ารับไว้ก็ได้...”ฉางเฟยยิ้มกว้างก่อนจะยื่นก้วนเบี้ยให้กับฉินอ๋อง
ส่วนฉินอ๋องก็รับมันมาพร้อมกับถอนหายใจกับการกระทำนี้และหานเมิ่งที่ยืนดูอยู่ตรงนั้นก็แอบที่จะขำออกมาไม่ได้ช่างเหมือนตอนที่พระชายาอยู่เลยอาการบ้าบิ่นเช่นนี้ดูแล้วถ้าไม่ใช่แม่ลูกกันคงทำไม่ได้
“ท่านลุงข้าต้องไปแล้วเดี๋ยวคุณชายจื่อเซวียนจักตามหาข้า”
“เ้าจักกลับเมืองหวงซุนเมื่อไหร่เ้าต้องมาบอกกับข้า...เข้าใจหรือไม่”
“ขอรับ...”
ฉางเฟยบอกลาฉินอ๋องกับหานเมิ่งเสร็จเขาก็รีบกลับมาหาจื่อเซวียนทันทีแน่นอนว่าจื่อเซวียนเกือบจะออกไปตามหาฉางเฟยอยู่แล้ว
“นี่เ้าหายไปไหนมาฉางเฟยหากไม่กลับมาเพลานี้ข้าว่าจักออกไปตามเ้า”
“ขอคุณขอรับท่านจื่อเซวียนข้าเพียงไปเที่ยวเล่นจนเพลิน”
“เ้ากินสิ่งใดมาแล้วรึ”
“ข้ากินมาแล้วขอรับ”
แน่นอนว่าทุกวันๆของฉางเฟยเขาชอบไปหานหานเมิ่งและฉินอ๋องที่กองบัญชาการไม่รู้ทำไมเขาต้องชอบไปที่นั่นแต่มันก็ทำให้เขามีความสุขจนมาถึงเวลาที่เขาต้องกลับเมืองหวงซุน และตามที่ฉินอ๋องเอ่ยบอกกับเขาฉางเฟยได้มาบอกว่าจะกลับเมืองหวงซุน
หลังจากที่ฉางเฟยกำลังเดินทางกลับไปยังเมืองหวงซุนฉินอ๋องและหานเมิ่งก็คอยสะกดรอยตามไปอย่างเงียบๆ
ผ่านมาหลายวันไม่นานพวกเขาก็เดินทางมาถึงเมืองหวงซุนส่วนเส้าเฟยนั้นดีใจมากที่ฉางเฟยกลับมาอย่างปลอดภัย
“ท่านแม่ข้ากลับมาแล้วขอรับ”
ฉางเฟยพูดขึ้นพร้อมกับโผลงเข้าไปกอดผู้เป็แม่แน่นอนว่าฉินอ๋องสะกดรอยตามมาจนถึงบ้านที่เส้าเฟยอยู่และเขาก็พอใจที่เห็นเส้าเฟยยังปลอดภัยดี
“แม่ดีใจเหลือเกินที่เ้ากลับมาอย่างปลอดภัย”
“เส้าเฟย...”
เสียงเช่นนี้ไม่ผิดเป็แน่ต้องเป็คนผู้นั้นเส้าเฟยพละกอดออกก่อนจะมองไปยังคนที่ยืนอยู่หน้าบ้าน อ๋องฉิน...
“ใอย่างนั้นรึที่เจอหน้าข้า”
“ท่านลุง....”
ฉางเฟยหันกลับไปดูก็แปลกใจไม่ต่างกันนี่ท่านลุงผู้นี้แอยตามเขามาอย่างนั้นรึเหลือเชื่อเกินไปแล้ว
“เส้าเฟยเหตุใดถึงมองข้าเช่นนั้นเล่า”
“อย่าเข้ามาพะยะค่ะ”
เส้าเฟยเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นว่าฉินอ๋องกำลังเดินเข้ามาหาเขามืออีกข้างก็ดึงตัวฉางเฟยให้ไปแอบอยู่ทางด้านหลังทันที
“ท่านแม่ท่านเป็อะไรไปรึขอรับ”
“เส้าเฟย”
“ท่านแม่เส้าเฟยคือผู้ใดขอรับที่ท่านลุงผู้นี้เอ่ยถึง”
“ฉางเฟยเส้าเฟยก็คือคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเ้าอย่างไรเล่า”
“มิใช่ขอรับท่านแม่ข้าชื่อเสี่ยวเฟยท่านจำผิดแล้ว”
“เจ่าเจียง!!”
เส้าเฟยเอ่ยเรียกเจ่าเจียงมาเพื่อที่จะได้พาตัวฉางเฟยไปที่อื่นทำไมเห็นการณ์เช่นนี้ถึงมาหาเขาเร็วกว่าที่คิดเอาไว้นัก
“ทะท่านอ๋อง...” เจ่าเจียงที่วิ่งพรวดมาก็ใที่เห็นฉินอ๋องอยู่ประจันหน้ากับเส้าเฟย
“เจ่าเจียงเ้ารีบไปฉางเฟยไปที่อื่นก่อน”
“เ้าค่ะ...”
พรึ๊บ!!
ระหว่างที่เจ่าเจียงกำลังพาตัวฉางเฟยไปนั้นจู่ๆหานเมิ่งก็โผล่เข้ามาขวางทางของพวกเขาจึงทำให้พวกเขาไม่สามารถหนีออกไปที่ไหนได้
“เส้าเฟยกลับเมืองหลวงกับข้า!!”
“หากข้าต้องกลับไปที่นั่นข้าขอยอมตายเสียดีกว่า”
เส้าเฟยหยิบม้าหน้าสามท่อนหนึ่งขึ้นมาก่อนจะพุ่งเข้าไปเพื่อที่จักสู้กับฉินอ๋องแต่อีกฝ่ายก็หลบการโจมตีได้หมด
“เส้าเฟย!!”
“อึก...เหตุใดเล่าท่านต้องพาข้ากลับไปด้วย ท่านมิได้รักข้าท่านจักมายุ่งกับข้าเพราะเหตุอันใดมู่ฉางิเ้าตอบข้ามา!! ฮือๆ”
“บังอาจ!!นี่เ้ากล้าเรียกชื่อข้าอย่างนั้นรึ”
“เช่นนั้นก็ฆ่าข้าเถิดท่านอ๋องหากข้าทำให้ท่านกริ้วท่านก็จงฆ่าข้าเสียเถิดตอนนี้”
“จิ๊....”
ฉินอ๋องไม่อยากจะเชื่อว่าเหตุการณ์จักต้องมาเป็เช่นนี้พอเจอเส้าเฟยแล้วเขาจะคอยพูดจาดีๆหว่านล้อมให้เขากลับไปแต่กลายมาเป็เช่นนี้เสียได้
“ท่านอ๋องโปรดให้อภัยท่านเส้าเฟยด้วยเพคะหากต้องตายหม่อนฉันขอตายแทนเองเพคะ”
เจ่าเจียงรีบมาคุกเข่าต่อหน้าฉินอ๋องเพื่อขออภัยทาน
“เส้าเฟยข้ามารับเ้ากลับไปนะ เ้าอยากให้ข้าเสียใจเช่นนั้นรึ”
“หึๆเสียงจริงๆหรือพะยะค่ะขาดข้าไปสักคนท่านคงมิตายเพราะข้างกายท่านมีเหล่านางสนมคอยรับใช้อยู่แล้ว”
“เพราะเหตุนี้ใช่หรือไม่ที่เ้าหนีข้ามา!!”
“ไม่ใช่!!”
“ไม่ใช่แล้วเ้าจักหนีข้ามาเพื่อสิ่งใดเล่าเส้าเฟย!!”
“ท่านอ๋อง!!”
แน่นอนว่าการพูดกันดีๆไม่เคยมีสักครั้งแล้วยิ่งพูดคุยกันเสียงก็เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆประมาณว่าต่างฝ่ายต่างไม่มีความอ่อนข้อแก่กัน
“เ้ามากับข้าเส้าเฟย”
“จักพาข้าไปไหนปล่อยข้า!!”
ฉินอ๋องเดินเข้ามาแล้วคว้าตัวเส้าเฟยขึ้นก่อนจักพาตัวเดินเข้าไปในบ้านแต่ก็ต้องถูกอีกคนขวางทางเอาไว้
“ท่านลุงขอรับ...อึก...ปล่อยท่านแม่ของข้าเถิดขอรับ”
ฉางเฟยเข้าไปขวางพร้อมกับคุกเข่าศีรษะแนบราบไปกับพื้นเขาทำเพื่อจักขอร้องให้ฉินอ๋องปล่อยตัวเส้าเฟย
“หานเมิ่งเจ่าเจียง!!”
“พะยะค่ะ/เพคะ”
ทั้งสองรู้ดีว่าต้องทำอย่างไรหานเมิ่งกับเจ่าเจียงรีบไปพาตัวฉางเฟยออกมาก่อนจักพาไปที่อื่นปล่อยให้ฉินอ๋องอยู่กับเส้าเฟยเพียงสองคน
“ปล่อยข้าข้าจักไปช่วยท่านแม่ อึก..ฮือๆ ท่านน้าท่านช่วยปล่อยข้าไปทีท่านลุงหานปล่อยข้า...ข้าขอร้อง ฮือ...อึก”
ส่วนทางด้านเส้าเฟยยังคงสู้รบกับฉินอ๋องอยู่ไม่วายไม่ว่าจะอยู่หรือตายเขาก็ยังไม่ยอมให้กับอ๋องผู้นี้อีกแล้ว
“อย่าพะยะค่ะท่านอ๋อง”
“เหตุใดข้าจักทำเช่นนั้นกับเ้ามิได้”
“ท่านมิรู้รึว่าท่านน่ารังเกียจแค่ไหน”
“นี่เ้ามันเป็เห็นแก่ตัวเสียจริงเ้าหึงข้ากับสนมเ่าั้ใช่หรือไม่”
“ท่านเอ่ยขึ้นหาได้หรือไม่ว่าข้าหึงหวงท่านข้ามิบังอาจกระทำเช่นนั้นได้พะยะค่ะ”
พรึ๊บ!!
ฉินอ๋องทนไม่ไหวแล้วกับคำพูดคำจาของเส้าเฟยหากจะต้องทำให้อีกฝ่ายนั้นได้เงียบปากได้ก็คงจักเป็การณ์ดีไม่น้อยเขาจึงตัดสินใจดึงตัวเส้าเฟยเข้ามาหาก่อนจะกดจูบที่ริมฝีปาก
“อื้อ.....”
เส้าเฟยพยายามผลักฉินอ๋องออกแต่แรงอีกฝ่ายมีมากเกินไปจึงทำได้เพียง..ยอม
ฉินพยายามกดจูบที่หนักแน่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเสน่หาจนอีกฝ่ายยอมที่จะเปิดริมฝีปากนุ่นนวลนั้นออก
ฉินอ๋องจู่โจมจนเส้าหายใจตามแทบไม่ทันแม้จักพยายามห้ามใจไม่ให้ไปตามอารมณ์ของฉินอ๋องแล้ว แต่ร่างกายมันก็มิยอมเชื่อฟัง
“ท่านอ๋อง....แฮร่กๆ....พอเถิดพะยะค่ะ”
“แฮร่กๆไม่เส้าเฟย...”
อึ๊บ!!
ทุกอย่างไม่สามารถหยุดมันได้หลังจากที่ได้เริ่มเข้าสู่ห้วงแห่งรักฉินอ๋องตอนนี้เหมือนเสือป่าที่กำลังหิวโหยมานานส่วนเส้าเฟยนั้นต้องทนรับแรงอารมณ์อันบ้าคลั่งของฉินอ๋องอย่างห้ามมิได้
“ท่านอ๋อง...ปล่อยข้าเถิด...”
“หากผ่านไปวันนี้เ้าจักไม่กล้าพูดเช่นนี้กับข้าเส้าเฟย...”
เสื้อผ้าของทั้งสองถูกปลอดเปลื้องออกจนหมดด้วยน้ำมือของฉินอ๋องเพียงผู้เดียวเส้าเฟยนั้นก็ไม่ได้แต่อะไรจากฉินอ๋องแม้แต่น้อย
หลังจากถูกปลุกด้วยแรงอารมณ์ที่เร้าร้อนมาเขาก็ส่งแรงอารมณ์นั้นตอบกลับฉินอ๋องไป
“เส้าเฟยรู้หรือไม่ว่าเ้าทำให้ข้าพาใจยิ่งนัก”
ครั้งนี้ไม่เหมือนในครั้งแรงที่ฉินอ๋องกระทำกับเส้าเฟยจากประสบการณ์มันทำให้เขานั้นชำนาญกว่าครั้งที่แล้ว
“ไม่ต้องกลัวว่าข้าจักเ้าเจ็บเส้าเฟย...อ่าห์...”
“ทะท่าน...อะ อ๋อง...”
“ซีส....อ่าห์...ซีส...”
พรั๊บ!ๆ พรั๊บ!ๆ
“ท่านอะ อะ อ๋อง...ข้ามิไหวแล้ว”
“อย่างไรเล่าเ้าพอใจข้าหรือไม่”
จะบอกว่าพอใจในตัวฉินอ๋องหรือไม่นั้นเส้าเฟยเองก็ตอบไปตรงๆไม่ได้หากมิใช่การกระทำเื่เช่นนี้ส่วนเื่อื่นนั้นเส้าเฟยคงมีท่าตีทีไล่
“เส้าเฟย.....ข้าข้า....อ่าห์.....อ่าห์.....”
“แฮร่กๆ...ท่านอ๋องท่านทำอะไร....แฮร่กๆ ลงไป...”
1K
![ข้าก็แค่กลั่นลมปราณ 3,000 ปี [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1649043154_75764459.webp)
