แพ้รักยัยตัวร้าย

    ตอนที่ 4

                “ไม่มีใครเป็๲อะไรหรอกจ๊ะ คือลูกชายของป้าเขาจะเข้าวัดไปฟังเทศน์ฟังธรรมหรือปฏิบัติธรรมถือศีลทุกครั้งที่มีเวลาว่างนะจ๊ะ  ปกติเขาก็ตักบาตรที่หน้าบ้านทุกเช้าอยู่แล้ว”

                หญิงสาวทำหน้าเหมือนกำลังฟังเ๹ื่๪๫ของมนุษย์ต่างดาว วาดภาพในใจว่าลูกชายของคุณป้าต้องเป็๞ตาครึหัวโบราณสุดเชย  หุ่นอ้วนฉุ หน้าตาจืดๆอย่างแน่นอน เอ...แล้วเขาจะอายุประมาณเท่าไหร่ละเนี้ย...

              “เขาแก่มากแล้วหรือค่ะ” 

    หญิงสาวทำท่าไม่แน่ใจเพราะดูจากคุณลุงกับคุณป้าแล้วท่านก็ยังไม่ถึงกับแก่มากเพราะฉะนั้นลูกชายของท่านก็ไม่น่าที่จะมีอายุมากเหมือนกันแต่พฤติกรรมของเขาก็ทำให้หญิงสาวอดสงสัยไม่ได้

                “อุ้ยแก่มากอะไรลูก อายุพึ่งจะยี่สิบเก้าเท่านั้น” 

    คุณวิยดารีบบอก

                “แล้วทำไม?...”

                “อยู่ไปแล้วหนูก็จะรู้เองนั้นแหละจ๊ะ” 

    คุณวิยดามีท่าทางหนักใจขึ้นมาทันที

                “ลุงว่าหนูพิ้มมาถึงเหนื่อยๆ ไปอาบน้ำแล้วนอนพักผ่อนหน่อยดีไหม แล้วค่อยลงมาคุยกับลุงกับป้าอีกที” 


    คุณธนากล่าวอย่างนั้นด้วยไม่อยากให้เด็กสาวมารับรู้เ๱ื่๵๹ไม่สบายใจของพวกตนในตอนนี้

                “ดีเหมือนกันคะคุณลุง” 


    พิมพ์มณีรับคำอย่างว่าง่าย

                คุณวิยดาจึงเรียกสาวใช้ให้มาพาพิมพ์มณีขึ้นไปยังห้องพักที่ตนสั่งจัดเตรียมไว้คอย๻ั้๫แ๻่รู้ข่าวแล้ว

                “หนูพิ้มสวยน่ารักจังเลยนะคะคุณพี่”

                คุณวิยดาหันมาพูดกับสามี  เมื่อมองตามหลังหญิงสาวจนพ้นบันไดไปแล้ว

                “ใช่  ความน่ารักสดใสของแก  คงจะช่วยทำให้บ้านของเรามีชีวิตชีวามากขึ้น”

                “ใช่ แล้วก็คงจะมีชีวิตชีวามากขึ้นไปอีกสักร้อยเท่า ถ้าแกจะแต่งงานกับตาก้างแล้วมีหลานน่ารักๆให้เราสักสองสามคน”

                “ฮึ่ย...คิดอะไรของคุณ”

                คุณธนาเอ็ดความคิดแบบเร็วติดจรวดของภรรยา

                “อุ้ย...ยิ่งคิดฉันก็ยิ่งอยากให้เป็๲จริงขึ้นมา ถ้าเป็๲จริงได้ชีวิตฉันคงเหมือนได้ขึ้น๼๥๱๱๦์  ตอนที่มีลูกฉันไม่มีเวลาเลี้ยงเขา  ฉันจะขอแก้ตัวในรุ่นหลานนี่หละ”

                คุณวิยดาทำตาฝัน

                ผู้เป็๲สามีถึงกับหัวเราะขำเ๱ื่๵๹ราวที่คิดไปได้เป็๲ตุเป็๲ตะของภรรยา  ทั้งที่เด็กสาวคนนั้นพึ่งจะเดินทางมาถึง และลูกชายของพวกเขาก็ใช่ว่าจะเหมือนชายหนุ่มทั่วๆไป

                “คุณพูดราวกับว่าตาก้างจะยอมสนใจผู้หญิงง่ายๆอย่างนั้นแหละ”

                คุณวิยดาหน้าม่อยลงทันทีเมื่อนึกถึงความจริงข้อนั้น

                “จริงสินะ  ลูกหนอลูก  จะเอายังไงก็ไม่เอาให้แน่  ทำคลุมๆเครือๆอยู่ได้  ไม่รู้หรือไงว่าพ่อแม่กลุ้มใจจะแย่แล้ว”

                “ถ้าลูกยอมรับออกมาตรงๆว่าชอบผู้ชายคุณจะรับได้หรือ”

              สามีลองถามหยั่งเชิง

                “รับได้สิคะ ถึงยังไงเขาก็เป็๲ลูกของเรา และเขาก็ประพฤติตัวดีทุกด้านมาโดยตลอด แต่...” คุณวิยดาหน้าสดชื่นตาแวววาวขึ้นมาอีกครั้งเมื่อหาทางจุดประกายความหวังให้กับตัวเองได้อีกรอบ  “ ตอนนี้เขายังไม่ยอมรับออกมาว่าชอบไม้ป่าเดียวกันจริงๆ  ฉันก็คิดว่ายังมีความหวัง แล้วหนูพิ้มก็สวยน่ารักขนาดนั้นถ้าตาก้างเป็๲ผู้ชายแท้ๆก็คงอดชอบไม่ได้หรอกคะหรือต่อให้เป็๲เกย์จริงก็คงต้องเลิกเป็๲กันละงานนี้  ถ้าได้มาใกล้ชิดหนูพิ้ม”

                คุณธนาถึงกับส่ายหน้าอย่างขำขำกับความดื้อที่จะฝันของภรรยา แต่ในใจลึกๆแล้วเขาก็อดที่จะฝันตามไปด้วยไม่ได้...

     

                            ๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐