โคโรนาซอมบี้

รถทั้งสองคันจอดปิดประตูทางเข้าของร้านขายยาเป็นรูปตัววี (V) โดยที่มุมของตัววีนั้นหันออกไปทางถนน ซอมบี้ที่ได้ยินเสียงก็ต่างเดินเข้ามาหารถทั้งสองด้วยความสงสัย พวกมันยังคงไม่กระโจนเข้ามา เนื่องจากมันยังไม่ได้กลิ่นของเนื้อมนุษย์ นพวิศวกรประจำกลุ่มก็ได้โชว์รถผลงานประดิษฐ์ของเขาออกมา เสาหน้ารถถูกยื่นออกมาอย่างช้าๆ มันเป็นเครื่องมือที่ทำมาจากตาข่ายเส้นเล็ก จากนั้นค่อยเคลื่อนตัวในแนวระนาบปิดช่องว่างระหว่างรถตู้ทั้งสองคันเอาไว้กันพวกซอมบี้เข้าออกในช่วงสามเหลี่ยมรถตู้ ทุกคนต่างก็เตรียมอาวุธของตัวเองให้พร้อม คนหนึ่งจะต้องอยู่ดูสถานการณ์จากรถตู้ ส่วนอีกสามคนต้องเข้าไปข้างในเพื่อที่จะกำจัดซอมบี้ และขนของที่จำเป็นต้องใช้ โจให้สัญญาณกับทุกคน จากนั้นประตูของรถตู้ทั้งสองคันก็ถูกเปิดออกในด้านประตูร้านขายยา โจ และเจนพุ่งตัวออกไปฟันคอของซอมบี้ที่อยู่ใกล้ที่สุด นพคอยสนับสนุนอยู่ด้านหลัง หากเขาพบเจอซอมบี้ตัวไหนเขาก็ยิงมันจากระยะไกลทันที เพื่อลดจำนวนซอมบี้ภายในร้าน เมย์หันหลังให้กับพวกโจ คอยดูตาข่ายที่ตรึงพวกซอมบี้เอาไว้ เธอจิ้มหอกในมือไปยังที่หัวของซอมบี้ตัวแล้วตัวเล่า งานในครั้งนี้มันช่างหนักสำหรับทุกคนจริงๆ แต่ก็ไม่มีใครเลยที่กล่าวบ่นออกมา “ข้างในเคลียร์แล้ว พี่นพตามแผนครับ สนับสนุนเมย์ที จากนั้นค่อยมาช่วยกันขนของ ..” โจกล่าวออกมาเสียงดังพอประมาณ ข้างในไร้ซึ่งซอมบี้ที่เข้าโจมตีแล้ว หลังจากที่พวกเขาฆ่ามันไปนับสิบตัว ตอนนี้ปฏิกิริยาของพวกมันได้หายไปหมด จากนั้นนพก็มาช่วยยิงซอมบี้ด้านนอกอย่างมันมือ พวกเขาไม่ใครได้หยุดพัก เจนที่หลังจากชี้อุปกรณ์ทางการแพทย์ที่จำเป็นต้องมีแล้ว ก็วิ่งไปทางโซนของยาในทันที วิชาที่เธอได้เรียนรู้มามันต้องใช้การแล้วในตอนนี้ หัวสมองคิดว่าจะหยิบยาตัวไหนอยู่ตลอดเวลา โจเองก็รีบแบกของที่ถูกชี้ขึ้นไปยังรถตู้ของพวกเขาทีละชิ้นสองชิ้น ไม่นานของที่จำเป็นทุกอย่างก็ถูกขนขึ้นรถจนเสร็จสิ้น ประตูของรถตู้ได้ถูกปิดลงพร้อมกับเสียงหอบของทุกคน“เป็นยังไงครับพี่เจน ของที่ได้มาครบหรือเปล่า..” โจที่ทั้งหอบทั้งเหนื่อยกล่าวถามออกมากับพี่เจน เพราะเธอเป็นคนเดียวที่รู้ว่าจะต้องทำอะไรหยิบอันไหนบ้าง“แน่นอนว่าครบ แต่ถึงจะไม่ครบก็ไม่ต้องกังวลไป พี่หยิบมาเผื่อหลายอย่างอยู่ ..” เจนเองก็มีอาการไม่ต่างกัน แต่พวกเขาไม่มีเวลาที่จะมานั่งสบายใจ เพราะตอนนี้ซอมบี้จากหลายทิศหลายทางเข้ามารวมตัวกันที่บริเวณนี้แล้ว“ทุกคนปลอดภัยดีไหม ..เราจะต้องรีบออกจากที่นี่ก่อน เดี๋ยวค่อยไปหาที่พักที่อื่น..” โจกล่าวถามซึ่งแน่นอนว่าทุกคนนั้นปลอดภัยดีไร้รอยขีดข่วน พวกเขารีบสตาร์ทรถ และขับพุ่งชนเหล่าซอมบี้ออกไปในทันที ไม่นานนักพวกเขาก็จอดรถในบริเวณที่โล่ง บริเวณนี้ไม่มีซอมบี้อยู่เลยสักตัวเดียว มันเป็นที่ดินเปล่าๆหลายสิบไร่ แน่นอนว่าพวกเขาต้องการพักดื่มกินอะไรให้เรียบร้อยตามแผน พวกเขาไม่คิดเลยว่าการออกมาเสี่ยงข้างนอกนั้นจะเหนื่อยมากมายขนาดนี้“วีหนึ่งเรียกวีสอง.. พัก 15 นาทีเปลี่ยน!!...” โจเอ่ยผ่านวิทยุบอกเรื่องเวลาการพักผ่อน นพที่ได้ยินอย่างนั้นก็ตอบกลับว่ารับทราบแล้ว พวกเขาดื่มน้ำทำธุระส่วนตัวเล็กน้อย ก่อนที่จะคุยกันเล่นๆเพื่อผ่อนคลายสภาพจิตใจ โจเองก็เหมือนเดิมยังคงขี้เล่นเหมือนเคย ส่วนนพกับเจนก็แอบจีบกันผ่านวิทยุ ซึ่งแน่นอนว่ามันไม่ได้เรียกว่าการแอบ เพราะมันชัดเจนเป็นอย่างมาก โจกับเมย์บางครั้งยังเอือมเลยด้วยซ้ำ เวลาผ่านไป 15 นาทีไวอย่างกะพริบตา โจได้กล่าวถึงจุดหมายต่อไป คือร้านอุปกรณ์ไฟฟ้าอิเล็กทรอนิกส์ มันเป็นร้านที่ไม่ได้ใหญ่มาก หรืออาจจะเรียกได้ว่ามันเป็นร้านเล็กๆเลยก็ว่าได้ แต่ก็เพราะว่าร้านนี้เป็นร้านประจำของพี่นพแก การหาของที่จำเป็นมันก็จะง่ายขึ้นไปห้านาทีตามความคุ้นเคย แผนเดิมถูกนำออกมาใช้ครั้งนี้สบายกว่าครั้งที่แล้ว เพราะที่แถบนี้มีผู้คนอาศัยอยู่น้อย ทำให้เหล่าซอมบี้มีน้อยตามไปด้วย เพราะมันอาจจะอยู่ในซอยที่ไม่ค่อยจะเป็นที่รู้จักก็เลยเป็นอย่างนั้น แต่มันก็ยังอยู่ในเขตชุมชนอยู่ดี ร้านค้ามีค่อนข้างเยอะมาก โจแทบอยากจะเดินช้อปปิ้งกันเลยทีเดียว เวลาผ่านไปไม่นานดูเหมือนว่าความฝันของโจจะเป็นจริง หลังจากที่เขาเข้าไปขนแผงโซล่าเซลล์ ตัวแปลงกระแส และอุปกรณ์อื่นใกล้จะแล้วเสร็จ พี่เจนขาโหดประจำกลุ่มก็ฆ่าเจ้าพวกซอมบี้นับร้อยตัวเสร็จพอดี โจจึงปืนออกไปข้างนอก และมองหาสิ่งของที่จำเป็นอย่างอื่น แน่นอนว่าโจก็ได้มันมาอีกเยอะพอสมควร ของทุกอย่างถูกขนเข้ารถตู้ทั้งสองคัน ไม่ว่าจะเป็นอุปกรณ์การเกษตร และสารเคมีจำเป็นเองก็ได้มาพร้อมแล้ว ทำให้สถานที่ที่พวกเขาต้องไปเป็นที่สุดท้ายนั้นก็คือร้านสะดวกซื้อที่เดียวเท่านั้น“โจ สารเคมียังขาดไปบางตัว ฉันว่ายังไงเราก็ต้องแวะเข้าไปร้านเคมีอยู่ดี..” เมย์กล่าวออกมาทางวิทยุ เมื่อโจได้ยินอย่างนั้นก็ตอบกลับในเชิงตกลง เพราะถึงอย่างไรร้านนั้นมันก็อยู่ใกล้เคียงกับร้านสะดวกซื้ออยู่แล้ว ไม่นานพวกเขาก็เดินทางมาถึงบริเวณนั้น แต่บรรยากาศมันดูค่อนข้างแปลกประหลาดเป็นอย่างมาก ซอมบี้ปรากฏให้เห็นไม่กี่สิบตัวเท่านั้น มันจึงเป็นเรื่องดีที่จะได้รีบทำงานของพวกเขาเสร็จ แต่ก็ไม่มีใครลดการป้องกันลงเลยสักนิดเดียว“เมย์กับพี่นพ แยกไปร้านเคมี.. สองคนไหวไหม..” โจเอ่ยถามก่อนจะเริ่มปฏิบัติงานจริงๆ“ได้ มันขาดแค่นิดเดียวเท่านั้น สองคนขนไหวแน่นอน..” เมย์ตอบกลับอย่างนั้นโจจึงสั่งเริ่มปฏิบัติการเลยทันที ซอมบี้แม้จะเคลื่อนตัวไปได้เร็ว แต่พวกมันก็เป็นเพียงแค่เด็กน้อยที่คิดจะต่อสู้กับพวกเขาทั้งสี่ที่ฆ่ามันมาแล้วนับร้อยๆตัวโจหยิบทุกอย่างที่กินได้ออกมา เช่น ขนมปัง อาหารกระป๋อง ขนมนมเนย เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ไส้กรอก อาหารกล่อง โดยที่พวกเขาไม่ได้สนใจว่ามันจะหมดอายุไปแล้วหรือยัง เวลาผ่านไปประมาณ 10 นาที เมย์ และนพก็กลับมาช่วยงานต่อทันที เมื่อทุกอย่างเป็นไปได้อย่างราบรื่น และเสร็จสิ้นทุกอย่างแล้ว โจก็สั่งเคลื่อนพลกลับทันที ถนนหนทางไม่ได้ราบรื่นตามที่สถานการณ์เท่าไร พวกเขาต้องชนทั้งรถที่ขวางทาง และพวกซอมบี้ที่เดินไปมา แต่เมื่อขับมาใกล้จะถึงจุดหมายยังอพาร์ทเม้นท์แสนสุขแล้ว จู่ๆสายตาของโจก็มองไปเห็นธงที่ถูกโบกสะบัดอยู่ข้างบน มันเป็นธงสีแดงที่คนสองคนยืนถือมันไว้โบกสะบัดอย่างรุนแรง ราวกับพยายามให้พวกเขาได้เห็นโดยไม่ใช้เสียงใดๆ “หื้อ.. นั่นคนหรือเปล่า ทุกคนทางสองนาฬิกา ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังจะเรียกเราอยู่หรือเปล่า..” โจกล่าว และชะลอรถลง เพื่อให้มองมันชัดๆอีกครั้ง เจนก็ยืนยันให้อีกทาง เธอนับจำนวนคนที่อยู่ตรงนั้นจากสายตา มีเพียงสามคนเท่านั้นที่ยืนตรงนั้น แต่ก็ไม่รู้ว่าจะมีมากกว่านี้หรือเปล่า...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 16

นิยายแนะนำ

โคโรนาซอมบี้

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 16

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้