หนี้รักอาจารย์

        "น้องพี เป็นหวัดอยู่นะครับ กินไอติมไม่ได้นะลูก"ดารกาบอกกับลูกชายที่งอแงอยากจะกินไอศกรีมขณะพามาทานข้าวที่ห้างสรรพสินค้า

        "แต่พีอยากกินนี่ครับคุณแม่ นะคร้าบคุณแม่"เด็กชายตัวน้อยออดอ้อนผู้เป็นแม่หน้าง้ำงอ

        "ไม่ได้ครับ หายแล้วค่อยกิน"ดารกายังใจแข็ง

        "หนึ่ง ให้ลูกกินเถอะครับ"ภูตะวันสงสารลูกชายจึงช่วยขอร้องอีกคน

        "คุณภูไม่ต้องตามใจลูกเลยนะคะ ลูกยิ่งไม่สบาย เดี๋ยวถ้ากินแล้วไข้ขึ้นจะลำบากเอานะคะ"เธอเอะให้สามีที่ยอมตามใจลูกตลอด

        "ถ้าน้องพีไม่สบายก็ให้มาฉีดยากับคุณหมอสิครับ"

        "........."

        "ลุงหมอ"

        เด็กชายรีบลงจากเก้าอี้แล้ววิ่งไปหาผู้มาใหม่ด้วยความดีใจ

        "น้องพีคิดถึงลุงหมอที่สุดเลยครับ"น้องพีวิ่งไปกอดหมอนเรศซึ่งเลี้ยงดูเขามาแต่เด็กแล้วพูดทักทายด้วยเสียงเจื้อยแจ้วอย่างน่าเอ็นดู

        "ไม่เห็นหน้าสามเดือน น้องพีของลุงหมอพูดเก่งแถมยังโตขึ้นเป็นกองเลยนะครับ นึกว่าจะลืมลุงหมอซะแล้ว"หมอนเรศพูดพร้อมยกมือขึ้นมายีผมหลานชายอย่างที่ชอบทำในอดีต

        "ไม่ลืมคร้าบ คิดถึงลุงหมอที่สุดเลย ลุงหมอไปไหนมาหรอครับ"น้องพีถามเสียงสดใส

        "ลุงหมอไปทำงานที่ต่างประเทศมาครับ"

        "พี่หมอคะ กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่เห็นจะบอกหนึ่งเลย"ดารกาถามค้อนหมอนเรศซึ่งเปรียบเสมือนพี่ชายที่คอยช่วยเหลือดูแลเธอมาตลอดสามปี

        "กะว่าจะมาเซอร์ไพร์ซเจ้าหลานชายตัวกลมนี่น่ะ แต่ก็ไม่คิดว่าจะเจอที่นี่ "คุณหมอหนุ่มยิ้มแหยๆ

        "คุณภูตะวันสบายดีนะครับ ผมดีใจนะครับที่คุณสองคนได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง"หมอนเรศหันไปถามกับภูตะวันตามด้วยการแสดงความยินดีจากใจ

        "ผมสบายดีครับ แล้วก็ขอบคุณหมอนะครับที่คอยให้การช่วยเหลือดูแลหนึ่งมาตลอดสามปี แล้วก็ขอโทษที่เคยคิดไม่ดีทำไม่ดีด้วย"ภูตะวันขอโทษด้วยความรู้สึกผิดกับเรื่องที่ผ่านมา

        "ไม่เป็นไรหรอกครับ ก็ตอนนั้นผมก็คิดแบบนั้นกับหนึ่งจริงๆ แต่เวลาผ่านไป หนึ่งไปอยู่ที่บ้านผม มันทำให้ผมเห็นว่าหนึ่งไม่มีวันลืมคุณได้ แล้ววันหนึ่งความรู้สึกรักและอยากจะได้หนึ่งมาเป็นคู่ชีวิตมันก็เปลี่ยนไป หนึ่งเขาทำให้ผมรักเขามากขึ้น แต่มันกลับเป็นความรักแบบพี่ชายรักน้องสาวน่ะครับ ยังไงน้องสาวคนนี้ของผมก็ได้กลับไปอยู่กับคนที่เขารักซึ่งก็คือคุณ...ผมก็ขอให้คุณดูแลเธอให้ดีๆนะครับ อย่าทำร้ายกันอีก"

        "ครับ ผมเข้าใจแล้ว ผมสัญญา"

        ทั้งภูตะวันและหมอนเรศยิ้มให้กันอย่างเป็นมิตรจนดารการู้สึกสบายใจขึ้นมาอีกระดับหนึ่ง

        "ว่าแต่พี่หมอเถอะค่ะ ควงสาวที่ไหนมาเดินห้างด้วยหรอคะ มีถือกระเป๋าให้กันด้วย ไม่พามาแนะนำให้น้องรู้จักบ้างเลยหรอ"ดารกาเอ่ยแซวหมอนเรศเมื่อสังเกตเห็นกระเป๋าที่เขาถืออยู่ในมือจนทำให้หมอหนุ่มหน้าแดงซ่านเพราะความเขินอาย

        "เอ่อ..."

        "หมอ เดินมาไม่รอมัดเลยนะคะ"

        ///มัด////มัด///มัสยา///

        ทั้งสามเรียกชื่อผู้มาใหม่พร้อมๆกัน จนทำให้มัสยายืนยิ้มแห้งๆให้ด้วยความเก้อเขิน

        "นี่รู้จักกันด้วยหรอครับ"หมอนเรศหันกลับมาถามดารกากับภูตะวันอย่างสงสัย

        "ยัยหนึ่งเป็นเพื่อนมัดมาตั้งแต่สมัยมัธยมแล้วค่ะหมอ ส่วนครูภูก็เป็นครูของมัดตั้งแต่มัธยมเหมือนกัน ที่มัดเคยเล่าให้หมอฟังไงคะ แต่ไม่คิดว่าจะโลกกลมขนาดนี้"มัสยาอธิบายให้หมอฟังขณะเดินมานั่งลงข้างๆ

        "น้องพีครับ สวัสดีอามัดรึยังครับ"ดารกาหันไปบอกลูกชาย

        "สวัสดีคร้าบอามัด"เด็กชายตัวน้อยยกมือขึ้นไหว้มัสยาอย่างน่ารัก

        "น่ารักจัง ลูกชายแกโตขนาดนี้แล้วหรอหนึ่ง ฉันเสียใจนะ ที่เคยทำไม่ดีจนให้แกกับครูเข้าใจผิดกันในอดีตน่ะ ฉันอยากพบแกเพื่อจะได้อธิบายตั้งนานแล้ว รู้ไหมว่าฉันยังรู้สึกผิดมาถึงทุกวันนี้เลย"มัสยาจ้องตาดารกาแล้วขอโทษด้วยความรู้สึกผิดเพราะความเห็นแก่ตัวของตัวเองในอดีต

        "ไม่เป็นไรหรอกมัด ถือซะว่าวัดใจฉันกับคุณภูไปด้วยว่าเรามั่นคงต่อกันแค่ไหน ทั้งที่ไม่เคยบอกรักกัน ขอบใจแกด้วยซ้ำที่ทำแบบนั้นในตอนนั้น ไม่งั้นก็ไม่รู้ว่าฉันกับคุณภูจะได้รู้ใจตัวเองตอนไหน ว่าแต่แก หายไปสามปีกว่า แล้วทำไมวันนี้มากับพี่หมอได้ล่ะ"

        "เอ่อ...คือ...ความจริงฉันคิดได้แล้วก็กลับใจเป็นคนที่ไม่เห็นแก่ตัวได้ก็เพราะเขา เรารู้จักกันตั้งแต่สองปีก่อน แต่เพิ่งมาตกลงคบกันได้ไม่นานนี้เอง"มัสยาอธิบาย

        "พี่ขอโทษที่ไม่ได้เล่าให้ฟังนะหนึ่ง"

        "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่วันนี้ได้กลับมาพบกับมัดอีกครั้งหนึ่งก็ดีใจมากแล้ว แล้วท้องได้กี่เดือนแล้วเนี่ย ใกล้คลอดแล้วใช่ไหม ท้องใหญ่เชียว"

        "เดือนหน้าแล้วจ้ะ ลูกแฝดน่ะ"

        "เฮ้ยจริงดิ ดีใจด้วยนะมัด พี่หมอนี่ไม่ธรรมดาเลยนะคะ คบทีหลังแต่จะแซงหน้าน้องซะแล้ว"ดารกาหันไปค่อนแคะคนที่เป็นเหมือนพี่ชาย

        "งั้นเราก็รีบกลับไปจัดอีกสักสองสามคนดีไหมล่ะครับหนึ่ง จะได้ไม่อาย"ภูตะวันพูดแทรกขึ้นมาชักชวนทำเรื่องอย่างว่าต่อหน้าหลายๆคนจนดารกาอายจนทำหน้าไม่ถูก

        "คุณภูพูดอะไรคะเนี่ย"ดารกาหน้าแดงซ่าน

        "อายหรอ ฉันว่าบางทีน้องพีก็อาจจะอยากมีน้องแล้วก็ได้ ใช่ไหมครับลูก"ภูตะวันจ่อถามลูกชายที่กำลังนั่งตักไอติมเข้าปาก

        "คร้าบ น้องพีอยากมีน้องสักสามคนคร้าบ"เด็กชายตอบอย่างไร้เดียงสาจนทำให้ผู้ใหญ่อดขำเสียไม่ได้

        "พูดดีมากลูกพ่อ คืนนี้ไปนอนกับย่านะลูก เดี๋ยวพ่อจะจัดน้องให้อีกสองสามคน"ภูตะวันพูดขำๆปนกับความเจ้าเล่ห์

        "พอเลยคุณภู อายคนอื่นเขา พูดแบบนี้ได้ยังไงกัน เดี๋ยวให้นอนนอกห้องเลย"ดารกาทำหน้างอใส่สามีเพราะความอายที่เขาพูดสองแง่สองง่ามกับเธอต่อหน้าเพื่อนและหมอนเรศจนภูตะวันทำหน้าเหวอ

        "เอาแล้วไงครับคุณภู สู้ๆนะครับ"หมอนเรศหัวเราะร่วนให้กำลังใจ ตามด้วยมัสยาที่ให้กำลังใจอีกคนพร้อมด้วยรอยยิ้มสดใสอันไร้ซึ่งความริษยาเช่นที่ผ่านมา

        พอกลับมาถึงบ้าน ภูตะวันก็เอาลูกชายลงไปฝากกับผู้เป็นแม่ไว้โดยบอกว่าจะปั๊มหลานให้อีกสองสามคน จากนั้นก็ขึ้นมาหาดารกาบนห้องนอนเพื่อทำตามคำพูดที่เขาได้พูดไว้

        "คืนนี้ขอถึงเช้าเลยนะครับหนึ่ง"

        "จะไหวหรอคะคุณภู"

        "อย่าดูถูกกันเชียว จะเอาจนเดินขาลากลงจากเตียงเลย"เขาพูดกระซิบใส่หูเธออย่างเจ้าเล่ห์

        "คนแก่เจ้าเล่ห์"

        "เจ้าเล่ห์ก็เพราะมีเมียน่ารักนี่ครับ สุดที่รักของฉัน..."