บทที่ 9 จีอู๋ซวงได้ลิ้มรสชาติของการเป็เศรษฐีใหม่
แม้ฉือเหล่ยจะไม่อาจพาบรรพบุรุษน้อยกลับไปได้ แต่เขาก็ไม่กล้ารีรอ
เพราะตอนนี้บรรพบุรุษน้อยไม่มีพลังยุทธ์ หมายความว่าท่าน... เอ่อ ไม่สิ หมายความว่านางเป็แค่ ‘ปุถุชน’ อายุขัยของปุถุชนมีเพียงร้อยปี นับว่าสั้นยิ่งนัก สำหรับผู้ฝึกยุทธ์อย่างพวกเขา นับเป็เพียงแค่พริบตาเดียวเท่านั้น
พูดได้ว่า แม้แต่มดในสำนักอาจมีอายุยืนกว่าบรรพบุรุษน้อยเสียอีก
ดังนั้นเขาจึงต้องรีบลงมือ เพื่อหล่อเลี้ยงกระดูกิญญาให้ท่านบรรพบุรุษน้อยโดยเร็ว
โอ้ ใช่แล้ว ก่อนจากไป ฉือเหล่ยได้แนะนำ “สิบแปดเทพบุตรแห่งอวิ๋นหลาน” ให้จีอู๋ซวงรู้จัก
จีอู๋ซวงทักทายทีละคน ก่อนเอ่ยปากให้พวกเขารอสักครู่
จากนั้น บรรดาผู้าุโก็ได้เห็นอาจารย์น้อยคนใหม่ของพวกเขา กำลังง่วนอยู่กับพู่กันและหมึก ค่อย ๆ เขียนอย่างตั้งใจ จนในที่สุดก็ทำงานเสร็จ
“นี่เป็ของขวัญต้อนรับที่ข้าตั้งใจมอบให้แก่ศิษย์หลานทุกคน”
ฉือเหล่ยและคนอื่น ๆ รับมาดู พวกเขาเห็นเพียงแค่ลายเส้นยุ่งเหยิงราวกับอักขระจากปรโลก... ทำเอามุมปากของพวกเขาสั่นระริก...
พวกเขาอยากเอ่ยยิ่งนักว่า “ท่านบรรพบุรุษน้อย พวกข้าอ่านไม่ออกขอรับ!”
ครั้นได้เห็นแววตาดุดันจริงจังของจีอู๋ซวง เหล่าผู้าุโต่างใจละลาย พากันรับเอาตำรามาอย่างระมัดระวัง ก่อนเก็บเข้าอกอย่างทะนุถนอม
“ขอบพระคุณท่านบรรพบุรุษน้อยขอรับ”
“ขอบพระคุณท่านบรรพบุรุษน้อยขอรับ”
จีอู๋ซวงจึงได้ยิ้ม ในชีวิตก่อนนั้นนางคือเซียนขั้นกึ่งเทพ อาวุธศักดิ์สิทธิ์ตำราวิชาล้วนมีนับไม่ถ้วน แม้ตนเองไม่ได้ฝึกฝน แต่ยามว่างก็มักใช้เวลาไปกับการอ่านตำรา
จิติญญาของนางล้ำเลิศ เพียงกวาดตามองก็จดจำตำราได้ทั้งหมด ดังนั้นในหัวของนางจึงมีตำราอยู่มากนับไม่ถ้วน
ตำราที่นางมอบให้ ล้วนแล้วแต่เหมาะสมกับศิษย์พี่ศิษย์น้องแต่ละคนที่สุด
เมื่อเห็นรอยยิ้มของจีอู๋ซวง ทุกคนต่างก็ตั้งใจ แม้สิ่งที่ผู้น้อยมอบให้จะเป็เพียงภาพวาดของเด็ก พวกเขาก็จะถือเป็ของล้ำค่า
ฉือเหล่ยเก็บของขวัญของตน ก่อนเลือกคนสิบคนออกตามหาสมบัติกับเขา ส่วนอีกแปดคนที่เหลือก็อยู่ปกป้องจีอู๋ซวงที่สำนัก
ทว่าจีอู๋ซวงปฏิเสธ นางกล่าวกับทุกคนด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ครานี้ท่านอาจารย์รองนำวิชาที่ได้จากสุสานเทพมาให้ พวกท่านควรฝึกฝนจนบรรลุผล ตำราที่ข้ามอบให้คงช่วยพวกท่านได้ อย่าปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไป ข้าอยู่ในสำนัก ไม่มีความอันตรายใด ๆ ท่านเ้าสำนักก็คุ้มครองข้าอยู่”
จู่ ๆ ถูกเรียกชื่อขึ้นมากะทันหันเหลียนซิงจึงได้แต่ “...”
ใครเล่าจะเข้าใจความรู้สึกของข้านี้!
เดิมทีคิดว่าตนเองกับเด็กน้อยผู้นี้มีวาสนาต่อกัน จึงอยากรับนางเป็ศิษย์...
ไฉนถึงได้กลายเป็ศิษย์ของท่านบรรพบุรุษไปได้!
ข้ามีความสามารถอันใดเล่า ถึงจะคุ้มครองคนอย่างท่านได้!
หากท่านมีอันใดกระทบกระเทือนเพียงน้อย ข้าเกรงว่าท่านบรรพบุรุษคงจะต้องถลกหนังข้าออกเป็แน่!
เห็นเหลียนซิงก้มหน้าคอตกไม่กล้าพูดจา ฉือเหล่ยจึงยกมือขึ้นตีศีรษะไปทีหนึ่ง “เ้าเด็กโง่นี้ ทำไมถึงได้เอาแต่เหม่อยู่อย่างนั้น ท่านบรรพบุรุษน้อยกำลังพูดกับเ้าอยู่ เห็นหรือไม่ว่าท่านไว้ใจเ้า”
เหลียนซิงได้แต่นิ่ง “...”
ไม่กล้า ไม่กล้าขยับอันใด!
รีบกระแอมเสียงหนึ่งเหลียนซิง กล่าวด้วยความเคารพ “ท่านบรรพบุรุษน้อยโปรดวางใจ ศิษย์จะดูแลท่านเป็อย่างดี”
เมื่อฉือเหล่ยและศิษย์น้องทั้งสิบแปดได้ยินดังนั้น ต่างก็รื้อค้นหาสมบัติจากคลังสมบัติของตนเอง พวกเขานำสมบัติมากมายมามอบให้จีอู๋ซวง จนเกือบจะท่วมทับนาง
ในเมื่อตั้งใจจะรั้งตัวบรรพบุรุษน้อยไว้ที่สำนัก พวกเขาจึงต้องเตรียมการป้องกันอย่างเต็มที่
จีอู๋ซวงรีบเอ่ยห้าม พร้อมกับกล่าวอย่างจนใจว่า “ศิษย์พี่ทั้งหลาย ไม่ใช่ข้าไม่รับน้ำใจของพวกเ้า แต่ข้าไม่มีพลังปราณ แม้จะมีวิชายันต์ศักดิสิทธิ์หรือโอสถศักดิ์สิทธิ์ ข้าก็ไม่อาจปลุกพลังได้”
ฉือเหล่ยและคนอื่น ๆ เพิ่งจะตบหน้าผากตัวเอง “เช่นนั้นจะทำอย่างไรดี?”
“ขอเพียงศิษย์พี่ทั้งหลายมอบสิ่งของธรรมดา ไม่ต้องใช้พลังปราณก็ได้”
เื่นี้ทำเอาเหล่าปรมาจารย์ลำบากใจยิ่งนัก
ในมือพวกเขามีหรือสิ่งของธรรมดา ?
ในที่สุด ก็มีชายชราหนวดเคราสีขาวราวหิมะเอ่ยขึ้น “บังเอิญยิ่งนัก ข้าเพิ่งเก็บก้อนหิน... เอ่อ... ก้อนหินธรรมดาก้อนหนึ่งได้ แล้วพบว่ามันคือศิลาอนันตกาล
หินก้อนนี้มีไว้สำหรับหลอมสร้างพลังแห่งชีวิต มีพลังแห่งมิติอยู่ในตัวอยู่แล้ว จึงไม่จำเป็ต้องใช้พลังิญญา ก็สามารถบรรจุและหยิบสิ่งของได้ เพียงแค่ใช้จิตััเชื่อมต่อจิติญญาก็เพียงพอ เหมาะสมกับท่านบรรพบุรุษน้อยยิ่งนัก”
จีอู๋ซวงรับหินก้อนนั้นมา พลางกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “หินก้อนนี้ช่างเหมาะสมกับข้ายิ่งนัก ขอบใจเ้ามาก ศิษย์พี่เมิ่ง”
เมิ่งวั่งหยาได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มดีใจ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้คาดคิดว่าท่านบรรพบุรุษน้อยจะจำชื่อของตนได้
“ไม่จำเป็ ไม่จำเป็”
ส่วนศิษย์พี่น้องคนอื่น ๆ สิบแปดคนเห็นเมิ่งวั่งหยาก้าวล้ำหน้าไป ก็รู้สึกริษยา ต่างก็ค้นหาสมบัติล้ำค่าของตนเอง แต่ก็ไม่พบสิ่งใดที่เหมาะสมกับจีอู๋ซวง
สุดท้ายแล้ว พวกเขาก็ได้แต่มอบอุปกรณ์ป้องกันตัวขั้นสูงสุดให้กับนางหลายชิ้น
อุปกรณ์เหล่านี้ล้วนเป็แบบใช้ครั้งเดียวใช้พลังจากหินิญญาชั้นยอด จึงไม่จำเป็ต้องให้ผู้ที่ถูกปกป้องเป็คนกระตุ้น ข้อเสียคือ ใช้แล้วทิ้ง นับว่าสิ้นเปลืองอย่างยิ่ง และแน่นอนว่าไร้ประโยชน์อย่างมาก
โดยทั่วไปแล้ว หากไม่ใช่เพราะมีหินิญญาชั้นยอดมากมายจนไม่รู้จะใช้ทำอะไร ก็คงไม่มีใครยอมใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายเช่นนี้
ดังนั้น ทุกคนจึงมีเพียงไม่กี่ชิ้นเท่านั้น
แต่จีอู๋ซวงมีศิษย์พี่น้องร่วมสาบานถึงสิบแปดคน!
“มา มา มา ศิษย์น้องน้อย รับผ้าผูกผมผืนนี้ไปเถิด”
“และอาภรณ์คลุมกายผืนนี้ก็มอบให้เ้า”
“รวมถึงสร้อยเส้นนี้ด้วย”
“ต่างหูคู่นี้ด้วย!”
“แหวน แหวน...”
เพียงพริบตาเดียว เหล่าศิษย์พี่ก็รุมมอบสิ่งของให้จีอู๋ซวงั้แ่ศีรษะจรดปลายเท้า
ราวกับอยากมอบแหวนป้องกันภัยให้นางสวมทุกนิ้วเท้า
จีอู๋ซวงรู้สึกราวกับตนเป็เศรษฐีใหม่ในชั่วขณะ
“ขอบใจในความหวังดีของพวกท่านทุกคน แต่พอแล้ว”
“ไม่พอ พวกนี้ใช้ครั้งเดียวก็พังหมดแล้ว โอ้ย ข้าไม่มีแล้ว ครั้งหน้าต้องไปจับตาเฒ่าที่สำนักข้าง ๆ มาหลอมเพิ่มสักหน่อย”
“ข้าก็ไม่มีแล้ว ครั้งหน้าพวกเราก็ไปด้วยกันเถอะ”
“ข้าไปด้วย”
“...” จีอู๋ซวงได้แต่เอ่ย
ไม่เห็นต้องทำขนาดนั้นก็ได้
“....” เหลียนซิงที่อยู่ด้านข้างได้แต่นิ่งเงียบ
ใครกันที่ทั้งปวดใจและอยากได้ ไม่พูดก็รู้
ในที่สุดจีอู๋ซวงก็ต้องออกแรงมากมายกว่าจะส่งศิษย์พี่น้องทั้งหมดออกไปได้ จากนั้นก็รีบเก็บอุปกรณ์คนรวยชั่วคราวทั้งหมด เหลือเพียงสร้อยคอเส้นเดียวที่ซ่อนไว้ในเสื้อผ้า
เพราะถ้าเอาออกมาโชว์ อาจถูกคนอื่นมองเป็เหยื่ออันโอชะได้
จีอู๋ซวงที่รู้สึกโล่งอกยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้เหลียนซิง “เ้าสำนักเหลียน...”
“ไม่ต้อง ๆ ท่านเรียกข้าว่า เสี่ยวซิง ก็ได้”
เนื่องด้วยระหว่างจีอู๋ซวงกับเหลียนซิงนั้นมีความต่างชั้นกันมาก หากให้จีอู๋ซวงเรียกตนเองว่าท่านเ้าสำนักเหลียน เขาเองก็รับประกันได้เลยว่า รอท่านอาจารย์ผู้าุโกลับมาคงโดนฝ่ามือพิฆาตจนสิ้นชีพเป็แน่
ใช่แล้ว อาจารย์ของเหลียนซิงก็คือหนึ่งในสิบแปดบุคคลผู้ยิ่งใหญ่ ท่านผู้าุโเฟิ่งหลีผู้สง่างามดุจทอง นักพรตขั้นข้ามผ่านเคราะห์กรรม
“เช่นนั้นก็ดี เสี่ยวซิง นี่คือของกำนัลที่ข้ามอบให้เ้า”
เหลียนซิงไม่คิดว่าตนเองจะได้รับของกำนัล จึงรับมันด้วยความยินดี ก่อนจะเก็บเข้าที่ “ขอบพระคุณขอรับ ท่านบรรพบุรุษน้อย”
จีอู๋ซวงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ย “เสี่ยวซิง หากเ้าออกไปข้างนอก แล้วเรียกข้าว่าท่านบรรพบุรุษคงไม่เหมาะสม”
เหลียนซิงเองก็เข้าใจเช่นกันว่าจีอู๋ซวงนั้นฐานะสูงส่งยิ่ง แต่ร่างกายกลับเป็เช่นนี้… หากพวกนักพรตที่มีแค้นต่อพวกเขาล่วงรู้ฐานะที่แท้จริงของจีอู๋ซวง นางคงตกอยู่ในอันตรายเป็แน่!
การล้างแค้นผู้ฝึกตนขั้นหลอมิญญากับขั้นข้ามผ่านเคราะห์กรรมนั้นเป็เื่เพ้อฝัน แต่สำหรับคนธรรมดาคนหนึ่ง พวกมันกลับสามารถทำได้โดยง่าย
“แล้วเช่นนี้ ศิษย์ควรทำเช่นไรดีขอรับ ท่านบรรพบุรุษ”
จีอู๋ซวงกล่าว “เช่นนี้เถิด ต่อไปนี้ หากอยู่ต่อหน้าผู้อื่น ให้เ้าบอกว่าข้าเป็ศิษย์ของเ้า”
เหลียนซิง อึกอัก พูดติดขัด ๆ ว่า “ศะ…ศะ... ศิษย์ไม่กล้า...”
หมัดเหล็กแห่งความรักของท่านอาจารย์ เขาจะทนไม่ไหวเอา
“ไม่เป็ไรหรอก หากเฟิ่งหลีด่าเ้า ข้าจะรับแทนเอง”
“...”
เมื่อเป็เช่นนี้ ก็คงได้แต่ทำตาม หวังว่าท่านบรรพบุรุษน้อยจะช่วยผ่อนหนักเป็เบา ให้เขาโดนน้อยหน่อยก็แล้วกัน
275
![ปลาไหลลายเสือ [ บุรามฉัตร ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1642422280_6716422.webp)
