บทที่ : 23
“อะไร ติดอ่างหรือไง มีอะไรก็พูดมาข้ายังมีที่ต้องไป” เยว่ฮวายังคงตีสีหน้าไม่ทุกข์ไม่ร้อนในขณะที่ยังคงกวนประสาทอีกฝ่ายต่อไปเรื่อยๆ
ถึงนี่จะไม่ใช่ตัวตนของนางที่นางเคยเป็มา แต่นางก็อยากที่จะเป็แบบนี้มาตั้งนานแล้ว เพียงแต่ก่อนหน้านี้นางไม่เคยกล้าที่จะทำมันเลย
ในเมื่อชีวิตนี้นางมีโอกาสได้เริ่มใหม่อีกครั้ง นางก็อยากเป็คนในแบบที่นางอยากเป็ และนี่ก็ถือว่าเป็อย่างแรกที่นางอยากที่จะเริ่มเปลี่ยน
ทำไมนางจะต้องมาสนใจความรู้สึกของคนที่ไม่ชอบหรือเหม็นขี้หน้ากัน ยิ่งเป็อีตาคนนี้ที่ดูก็รู้ว่าตั้งใจจะมาหาเื่ เพราะนางมากันแค่สองคน คงจะคิดว่านางสามารถหาเื่หรือรังแกกันได้ง่ายๆ แล้วแบบนี้จะให้นางยิ้มรับแล้วพยายามประนีประนอมเพื่อให้ทุกอย่างไม่เกิดปัญหา
ถ้าถามว่าทำได้ไหมก็คงบอกว่าคงทำได้ไม่อยาก แต่ทำแล้วใครจะรับประกันได้ว่าทุกอย่างจะจบลงด้วยดี? ยิ่งเป็คนประเภทตรงหน้าแล้วด้วย ทำไมนางจะต้องไปยอมมันด้วย!!
แต่ก็ใช่ว่านางจะทำไปโดยที่ใช้อารมณ์เป็ที่ตั้ง เพราะจะอย่างไรต่อให้มีปัญหาขึ้นมา แต่ถ้าหากนางไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายถึงตายหรือาเ็สาหัส ในเมืองนี้คงไม่มีใครใหญ่พอจะทำอะไรนางได้เช่นกัน ขอแค่นางความคุมไม่ให้เื่บานปลายเกินไปก็พอ
“นี่…”
ชายหนุ่มตาค้างไปแล้ว เพราะนี่เป็ครั้งแรกที่เขานั้นต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้ ซึ่งในตอนนั้นเองในขณะที่ชายหนุ่มกำลังเบิกตากว้างมองหญิงสาวที่กำลังมองกลับมาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยนั้นเอง ก็มีคนกลุ่มหนึ่งที่เดินลงมาจากเหลาอาหารตรงหน้าพวกเขา ซึ่งทั้งหมดก็ได้ยินบทสนทนาบ้างบางส่วน
สำหรับพวกเขาที่คอยเป็ตัวสูบเืสูบเนื้อชายหนุ่มจนเคยตัวนั้น ถึงเหตุการณ์แบบนี้จะไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน แต่พวกเขาก็รู้ดีว่าควรทำตัวอย่างไรให้ชายหนุ่มนั้นพอใจ...
“นี่แม่นางข้าไม่รู้หรอกนะว่าเ้าเป็ใครมาจากไหนถึงได้กล้าที่จะมายั่วโทสะคุณชายตู้กู่แบบนี้” ตัวประกอบหนึ่งที่เป็ชายวัยยี่สิบกว่าๆ ที่ถือได้ว่าเป็พี่ใหญ่ของกลุ่มก็เอ่ยออกมาก่อนใคร แล้วเดินอาดๆ ไปประจัดหน้ากับหญิงสาวด้วยท่าทางคุกคาม อย่างที่พวกเขาทำเป็ประจำ “ข้าขอแนะนำให้เ้ายินยอมขอโทษคุณชายดีๆ เสียดีกว่า อย่างน้อยเ้าคงจะไม่เจ็บตัวนัก รวมถึงครอบครัวของเ้าจะได้ไม่ต้องเดือดร้อน”
“ใช่แล้ว เ้าเป็ใครถึงได้มาบังอาจหาเื่คุณชายเล็กแห่งสกุลตู้กู่ นี่เ้าไม่กลัวตายหรืออย่างไร”
“เด็กขนอ่อนที่เพิ่งออกจากบ้านมาสินะ ถึงได้กล้าที่จะมากร่างแถวนี้ เ้าไม่รู้หรือว่าในเมืองนี้เ้าต้องเกรงกลัวใครบ้าง ที่ไม่ใช่บ้านของเ้าหรอกนะ ที่จะมีคนมาคอยโอ๋คอยเอาใจ เ้าไม่รู้หรือว่าพวกเราสามารถทุบตีเ้าได้เป็พันครั้ง!”
“...”
เมื่อคนหนึ่งเริ่ม ตัวประกอบที่สองสามสี่ห้าก็เข้ามาผสมโรงและเข้ากันดีเป็ปี่เป็ขลุ่ย ซึ่งชายหนุ่มที่หน้าเหวอไปก่อนหน้านี้ก็กลับมาฉีกยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาอีกครั้ง
“...”
ซึ่งแน่นอนว่าเยว่ฮวาที่ได้รู้ว่าชายหนุ่มผู้ไม่เอาไหนผู้นี่เป็ใครก็ต้องประหลาดใจ แต่ก็ประหลาดใจกว่าเมื่อมี “ตัวประกอบ” ที่ใช้แล้วทิ้งพวกนี้มาเกาะติดชายหนุ่มคนนี้ราวกับเป็ปลิงฝูงหนึ่ง ‘ดูท่าทางพวกนี้จะเป็ปลิงมืออาชีพเสียด้วย’
แต่ถ้าถามว่าเยว่ฮวาสนใจไหม สำหรับคนที่ตายมาแล้วครั้งหนึ่งอย่างนาง ก็คร้านที่จะใส่ใจเด็กๆ พวกนี้ แต่ในเมื่อนางเริ่มแล้วนางก็อยากที่จะทำในสิ่งที่อยากทำให้จบ ถึงจะไม่ชินเท่าไหร่ แต่นางก็รู้ดีว่าจะพูดอย่างไรเพื่อให้มัน “เกิดเื่...”
“ที่แท้ก็เป็คุณชายสกุลตู้กู่...” นางเหลือบสายตาไปทางชายหนุ่มคราหนึ่ง ก่อนที่จะหันกลับมามองกลุ่มลิ่วล้อทั้งหลายที่เริ่มขนาบเข้ามากล้อมนางกับพี่หลินเอาไว้ “ไม่คิดเลยว่าตระกูลที่ยิ่งใหญ่พอๆ กับจวนเ้าเมืองจะมีคนแบบนี้อยู่ด้วย โดยเฉพาะพวกเห็บหมัดแบบนี้ ทำไมท่านถึงปล่อยให้พวกมันมาเกาะแกะเช่นนี้เล่า”
“คุณหนู...”
หลิงหลินที่แม้จะไม่ได้มีฝีปากที่เก่งกล้า แต่นางก็ผ่านการสู้รบตบมือมาบ้าง ก็ถึงกับซีดปากแล้วกระตุกเสื้อของเยว่ฮวายิกๆ
“นี่เ้า! เป็แค่สวะชั้นต่ำกล้าดีอย่างไรมากล่าวกับพวกข้าแบบนี้ เ้าไม่รู้หรือว่าพวกข้าเป็ใคร!!”
และก็เหมือนว่าหนึ่งในนั้นจะทนไม่ไหว หญิงสาวจากตระกูลชั้นกลางคนหนึ่งที่เพิ่งจะเข้ากลุ่มมาได้เพียงแค่ปีเศษๆ ก็อยากที่จะสร้างผลงานบ้าง เพราะที่ผ่านมานางไม่ได้แสดงฝีมืออะไรให้คุณชายพอใจเลย
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายนั้นเป็เพียงแค่เด็กขนอ่อนที่เพิ่งจะพ้นพิธีล่วงวัยมาได้ไม่นาน แถมยังมากับหญิงรับใช้เพียงแค่คนเดียวแบบนี้ ทั้งเสื้อผ้าของนางยังเป็แค่สีพื้นๆ ไม่ได้มีลายอะไรมากมาย ทำให้นางคิดไปเองว่าอีกฝ่ายคงจะมาจากตระกูลธรรมดาๆ โดยที่ลืมสังเกตไปว่าเนื้อผ้านั้นเป็อย่างไร...
นางึงออกหน้ามาเพื่อที่จะแสดงให้คุณชายและกลุ่มยอมรับ เพราะแต่ไหนแต่ไรกลุ่มนี้ก็เป็กลุ่มของตัวไม่เอาไหนที่เอาแต่เล่นไปวันๆ อยู่แล้ว และเื่แบบนี้เองก็เกิดขึ้นบ่อยครั้ง ที่ผ่านมาไม่ว่าอะไรขจะเกิดขึ้น แต่เมื่อเป็กลุ่มของคุณชายเล็กแห่งบ้านตู้กู่ เื่ก็จบลงไปอย่างง่ายดาย
ขนาดตระกูลระดับสูงหลายๆ ตระกูลยังต้องเกรงใจบ้านตู้กู่ แล้วสำหรับคนปลายแถวอย่างเด็กคนนี้ก็ไม่ต้องพูดถึง หญิงสาวตัวโตกว่าจึงรวบรวมความกล้า แล้วดิ่งเข้าไปหมายที่จะตบสั่งสอนอีกฝ่าย
“วันนี้ข้าจะสั่งสอนเ้าเองและจงจำไว้ว่าอย่างมาหาเื่คุณชายตู้กู่ของเราอีก...”
เพี๊ยะ!!
แต่ยังไม่ทันที่มือเรียวยาวของนางจะได้หวดลงบนแก้มขาวๆ ตามปรารถนา เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาเสียก่อน และตามด้วยร่างที่หมายจะหวดเต็มรักของตัวประกอบหญิง ก็ร่วงลงไปกองกับพื้น ท่ามกลางสายตาแตกตื่นของผู้คนทั้งถนน!
“ที่หลังจะหาเื่ใครช่วยสำเหนียกตัวเองหน่อยก็ดีนะ ว่ามีแรงพอจะไปสู้เขาไหม”
..............................................
3K
