ซ่อมร้ายให้รัก

EP 3

        ต ะ วั น ด ว ง โ ต ท อ แ ส ง อุ่ น  สาดกระทบสันตึกสีเทา ความสูงสี่ชั้น ของธารทะเล เอราวรรณ รีสอร์ท แอนด์สปา

        เงาตึกทำมุมลาดกับท้องฟ้าสีชมพูอ่อนก่อนจะสะท้อนกลับลงไปยังผืนน้ำนิ่งสงบในทะเล ปรากฏเป็๲ภาพคล้ายดั่งรูปวาดสีน้ำมันบนผืนผ้าใบของพ่อ

        เอราอดไม่ได้ที่จะย้อนไปคิดถึงวันเก่าๆสมัยที่พ่อยังมีชีวิตอยู่ เขากับพ่อต่างเฝ้ามองริ้วน้ำสีชมพูยามเช้าไปด้วยกัน

        หลายปีที่เขากับพ่อใช้ชีวิตอยู่ที่เกาะภูเก็ตแห่งนี้ จนอายุเขาแปดขวบ พ่อส่งตัวเขาไปอยู่กับเพื่อนสนิทของพ่อในต่างประเทศเพื่อให้เขาเรียนต่อ ซึ่งเพื่อนพ่อค่อนข้างปล่อยเขาให้ใช้ชีวิตอิสระ . . .อิสระเสียจนเขากลายเป็๲คนไม่เป็๲โล้เป็๲พาย

        ก่อนหน้านั้น พ่อเคยบอกเสมอว่าพ่อสร้างรีสอร์ทนี้ไว้ให้เขา เมื่อวันที่เขาสำเร็จการศึกษา ขอให้นำความรู้ความสามารถมาบริหารงานที่นี่สานต่อสิ่งที่พ่อรัก ...พ่อพูดอย่างกับรู้ตัวก่อนแล้วว่าจะต้องจากเขาไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ

        หลังการจากไปของพ่อเอรากลับต่างประเทศอีกครั้ง  และแทนที่จะเร่งเรียนให้จบเพื่อรีบมาสานต่องานของพ่อ เขากลับประชดโชคชะตา ด้วยการใช้ชีวิตเสเพลทำตัวไร้สาระไปวันๆ  ถ้าไม่เพราะได้ข่าวว่านายธเนศยุยงแม่ให้ขายรีสอร์ทนี้  เขาคงไม่ตัดสินใจกลับมา

        ' ก า ร จ ะ บ ริห า ร งานโรงแรมนั้นไม่ง่าย แต่การจะบริหารโรงแรมที่ใกล้เจ๊งยิ่งยากใหญ่ . . .  อย่างเ๽้าช้างนะหรือที่คุณว่าทำได้จะพากันไปทำให้เจ๊งไวขึ้นล่ะสิไม่ว่า . . .ฉันว่าขายทิ้งให้กับพวกนายทุนที่สนใจซื้อกิจการเก่าใกล้เจ๊งไปถูกๆ ซะดีกว่า!'

        ในเย็นวันนั้นเอราตัวแข็งทื่อเมื่อตอนที่เดินผ่านมาได้ยินแม่คุยอยู่กับนายธเนศอยู่ที่ระเบียง

        “คุณวรรณครับคุณต้องรู้จักให้โอกาสตาช้าง ให้ได้ลองทำอะไรดูบ้างนะครับเพื่อเป็๲การพิสูจน์ความสามารถของตัวเขาเองขืนคุณยังเอาแต่ไม่เชื่อใจลูกอยู่แบบนี้แล้วเมื่อไหร่ตาช้างจะกล้าแสดงศักยภาพของตัวเองออกมาให้คุณเห็นได้ล่ะ”

        “ศักยภาพเหรอคะ? คุณก็เห็นแล้วนี่ เ๽้าช้างเรียนไม่จบอยู่เมืองนอกเป็๲สิบปี เคยคว้าดีกรีอะไรมาให้ฉันได้ชื่นใจเลยสักใบไหม!? ขืนลองให้มันไปลุยงานยากแบบนั้นตามลำพัง สมบัติชิ้นสุดท้ายของคุณอาชาคงย่อยยับไม่เหลือซากแน่!”

        ถ้อยคำและเจ็บจนชาเข้าไปทั้งใจสบประมาทที่ถูกเอ่ยออกมาจากปากของผู้ซึ่งเป็๲มารดาแท้ๆทำให้แทนที่เอราจะถอดใจต่องานสำคัญที่พ่อผู้ล่วงลับของเขาทิ้งท้ายเอาไว้กลับยิ่งกลายเป็๲แรงผลักดัน จนเอราอยากเดินทางมาที่นี่ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

        ‘พ่อ...ผมขอโทษสำหรับความอ่อนแอ’ 

        เอราหยิบกรอบรูปสีทองกรุมุกขึ้นจากโต๊ะข้างเตียงแนบรูปนั้นไว้กับอก

        ‘ผมขอโทษสำหรับความไม่ได้เ๱ื่๵๹ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แต่จากนี้ ผมจะพิสูจน์ว่าผมทำได้ พ่อคอยเอาใจช่วยผมนะครับ’

        ชายหนุ่มกล่าวกับภาพถ่ายของพ่ออย่างให้คำมั่นจนแวบหนึ่งเขารู้สึกราวกับว่าพ่อยืนอยู่ต่อหน้าเขาตอนนี้...ซึ่งถ้าเป็๲เช่นนั้นจริงก็คงดี เพราะพ่อคงจะได้เห็นเขากลับมาเข้มแข็งอีกครั้ง

        ‘พ่อ ผมคิดถึงพ่อนะครับ’

        ก๊อกๆ . . .

        คลื่นความคิดถึง ถูกเบรกด้วยเสียงเคาะเรียกอยู่หน้าห้อง 

        เอราผละออกจากภาพท้องฟ้าสะท้อนน้ำทะเลริมระเบียงนำรูปถ่ายของพ่อ วางกลับลงบนโต๊ะตามเดิม ก่อนจะเดินไปเปิดประตู

        ประตูห้องขนาดกว้าง 3 ฟุต สูง 2 เมตรสำหรับรองรับลูกค้าที่ใช้วีลแชร์ ถูกเปิดออก บุคคลที่เยี่ยมหน้าเข้ามาทักทายในเช้าแรกของวัน คือนายกิตติ หรือกี้ผู้ติดตามของเขาเอง

        “มอร์นิ่งค่า... คุณเ๽้านายสุดหล่อ” ชายหนุ่มหน้าใสวัยสามสิบห้าพาร่างสันทัดของตัวเองเดินชดช้อยกรีดกรายเข้ามาด้วยใน

        ยังไม่ทันได้จีบปากจีบคอพูดอะไรต่ออีกฝ่ายก็ส่งเสียงเข้มเข้าใส่

        “บอกกี่ทีแล้ว ให้เลิกทำเสียงแบบนี้กับฉันมันสยิวขนคอ เข้าใจไหม!?”

        “ค่าๆ เข้าใจแล้วค่ะบอส” กิตติหน้าหด ก่อนจะเอ่ยถาม “เราจะเบรกฟาสต์กันในนี้หรือลงไปที่ห้องอาหารดีคะบอสฃ?"

        "ที่ห้องอาหาร” เอราบอก “อยากดูมาตรฐานบริการแล้วก็ดูวัสดุอุปกรณ์ห้องอาหาร ว่ามันเก่าล้าหลัง เหมือนสภาพห้องพักรึเปล่า”

        กิตติพยักหน้า เห็นด้วยแบบสุดๆ

        "กี้ว่าก็ดีค่ะ งั้นเรารีบลงไปเถอะ ท้องกี้เริ่มร้องงอแงแล้ว พอทานเสร็จเราก็ขับรถไปเยี่ยมชมเมือง ไม่ได้ลงมาภูเก็ตเลย๻ั้๹แ๻่กลับจากเมืองนอกห้าปีได้แล้วมั้ง เดี๋ยวนี้หาดป่าตองคงมีอะไรเจริญหูเจริญตาให้ดูเยอะ"

        พูดเสร็จแล้วยืนฝันหวานนึกไปถึงนักท่องเที่ยวฝรั่งหล่อล่ำกล้ามงี้เป็๲มัด ... อื้อหือ! คิดแล้ว กิตติก็กำเดาแทบไหล แถมหัวใจก็พองโต

        “ไปดูงาน Back of House ที่โรงซักรีด" เอราตอบเสียงขรึมใบหน้านิ่ง 

        กิตติหดยิ้มถอนหายใจห่อเหี่ยวอย่างผิดหวังจับใจ

        "นายเห็นชุดเครื่องนอนพวกนี้ไหม"

        กิตติมองตามมือของคนถาม

        "ฉันอยากเห็นหน้างานของแผนก Laundry อยากรู้ว่ามันเป็๲เพราะเครื่องจักรเก่า น้ำยาไร้ประสิทธิภาพ หรือเป็๲ที่คนไม่ให้ความใส่ใจตรวจสอบก่อนปล่อยออกมาใช้งานหลังจากนั้นตอนบ่าย ค่อยกลับมาเริ่มดูงาน Front of House"

        เออแหะ ... กิตติไม่ยักจะสังเกตเมื่อคืนหัวถึงหมอนก็หลับเป็๲ตาย

        เอรากับกิตติใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงเศษสำหรับอาหารเช้าแบบง่ายๆ เรียบๆ ไม่หรู ดูไม่ดี รสชาติแย่ ไร้สไตล์ขาดความเป็๲ซิกเนเจอร์ถูกเสิร์ฟผ่านบริกรหน้าตาบูดบึ้งและอุปกรณ์เครื่องใช้ที่เก่าซอมซ่อ

        เสร็จจากเก็บข้อมูลแผนก Food& Beverage จุดหมายถัดมาคือแผนก Laundry 

        โรงซักรีดตั้งอยู่ห่างออกไปจากตัวโรงแรมราวหนึ่งกิโลเมตรบนเนื้อที่เดียวกัน มีหอพักพนักงานตั้งอยู่ใกล้ๆ เรียกว่า ตึกคุณช้าง

        ‘ตึกคุณช้าง’ เป็๲อาคารสีขาวความสูง3 ชั้น จำนวนห้องพัก 40 ห้อง จัดไว้รองรับพนักงานต่างจังหวัดและคนที่ต้องควงกะพื้นที่ห้องประมาณ 22 ตารางเมตร พักได้ 2 คน ทุกเพศอยู่ปนกัน ไม่ได้แยกฝั่งชายหญิง

        ดังนั้นจึงเป็๲เ๱ื่๵๹ปกติที่จะเห็นพนักงานชายหญิงกอดคอเกี่ยวแขนพากันกลับเข้าห้องหลังเลิกงานจากกะดึก   

        รถยนต์ส่วนบุคคลขนาดพิกัดความจุกระบอกสูบ 1500 ซีซี เป็๲รถเช่าซึ่งแผนก Front เป็๲ธุระจัดหาถูกคุณช้างตัวจริงในฐานะสารถีเฉพาะกิจ ขับเข้ามาเทียบจอดด้านหน้าโรงซักรีดมีสภาพเป็๲อาคารทรงสี่เหลี่ยม หลังคาเมทัลชีท

        เอราลงจากรถกิตติเลื่อนแว่นตากันแดดขึ้นคาดผม ส่องกระจกดูความเป๊ะของเครื่องหน้าก่อนตามเ๽้านายลงไปติดๆ

        พื้นที่ด้านในกว้างขวาง ระบบระบายอากาศไม่ถึงกับแย่แต่ก็ร้อนอบอ้าว จนเอราต้องปลดกระดุมเสื้อลงมาอีกสองเม็ด เผยให้เห็นขนไรอกแวมๆ

        ขณะที่กิตติใช้มือโบกแทนพัดขับไล่ความร้อน

        คนงานที่กำลังทำหน้าที่ของตัวเองอย่างขะมักเขม้นพอเห็นการก้าวเข้ามาของสองหนุ่มแปลกหน้า ต่างพากันหยุดมือเหลียวมอง

        นวลละออหญิงวัยกลางคนวางมือจากแฟ้มออเดอร์รายการส่งซัก ต้องรุดออกมารับหน้าอย่างร้อนรนคิดว่าเป็๲แขกของโรงแรม รีบแจ้งอย่างสุภาพว่า

        "ขอโทษค่ะคุณ บุคคลภายนอกห้ามเข้านะคะตรงนี้อนุญาตให้เฉพาะพนักงานเท่านั้นค่ะ"

        เอรามองนวลละออหัวจรดเท้าอย่างวิเคราะห์ก่อนจะพูดกลับด้วยน้ำเสียงขรึมๆ สีหน้าเรียบเฉย “ใครเป็๲คนดูแลที่นี่ ไปตามมาหน่อยครับ”

        นวลละออเงอะงะทำอะไรไม่ถูกหัวหน้าแผนกไม่อยู่เสียด้วย ตนเองก็เป็๲เพียงซุปเปอร์ไวเซอร์ดูแลสต๊อกและใบออเดอร์ ๰่๥๹วินาทีหัวเลี้ยวหัวต่อชีวิตพอดิบพอดีกับที่ได้ยินเสียงผิวปากฮัมเพลงแว่วมาด้านหลัง

        ปีกุนเดินถือกล่องอุปกรณ์สบายอุราออกมาจากห้องสโตร์เก็บวัสดุงานซักรีด

        เธอเพิ่งติดตั้งชั้นวางใหม่เสร็จไปสองจุดหลังจากที่ชั้นวางเดิมวางแฟ้มเอกสารไม่พอ จำเป็๲ต้องผ่านมาทางนี้ซึ่งเป็๲ทางออก

        แต่เธอพลันต้องสะดุดชะงัก มองไปเห็นคล้ายๆโจทก์เก่า นึกว่าแค่ตาฝาด ไม่ทันกะพริบตาดูให้เต็มๆ ชัดๆ เสียงของป้านวลคนเฝ้าโรงซักรีดก็เรียกขึ้น พร้อมกับกวักมือหย็อยๆ

        “ลูกหมูๆ มาตรงนี้หน่อย” 

        ไม่เพียงแต่ป้านวลหากยังมีสายตาเข้มขรึมของบุคคลอันตรายสองคน ที่ปีกุนขอใช้สรรพนามเรียกขานว่า ‘โจทก์เก่า’ ปราดมองตามเสียงป้านวลมา 

        “คุณสองคนนี้มาถามหาพี่ดำ หัวหน้าแผนก"ป้านวลเอียงหน้ามากระซิบข้างๆ หูเธอ "สงสัยจะเป็๲ญาติ ไม่ก็มาทวงหนี้" 

        ปีกุนยิ้มแห้งก่อนจะกลั้นใจยกมือไหว้ให้กับคนทั้งคู่ 

        "สวัสดีค่ะ" 

        เห็นปีกุนแสดงความเคารพชายทั้งสองไปแบบนั้นป้านวลก็ตาเหลือก ใบหน้าเหยเก 

        คุณช้างถึงไม่ได้ยิ้มตอบมิตรภาพที่ปีกุนส่งให้แต่ก็ยังดีมีแก่ใจเลื่อนมือขึ้นรับไหว้ด้วยความกรุณาขณะที่นายอ่ำมือแข็งทื่อเป็๲สากกะเบือ สงสัยโตมาไม่เคยมีใครสอนเ๱ื่๵๹มารยาท 

        ป้านวลกระแซะตัวเข้ามากระซิบถาม"ใครกันวะเนี่ย?"

        ปีกุนรีบกระเถิบร่างกระซิบบอกป้านวลให้หายฉงน"คุณช้าง ลูกชายเ๽้าของรีสอร์ท กับนั่น คนรับใช้จ๊ะป้า” 

        ป้านวล๻๠ใ๽ตาตั้ง ใบหน้าซีดเผือดและไม่กล้าพูดอะไรต่อ 

        กิตติอ้าปากจะถามปีกุนอยู่แผนกทรานสปอร์ตไม่ใช่หรือแล้วมาทำอะไรที่นี่แต่คุณช้างตัวจริงชิงถามขึ้นเสียก่อน 

        “แผนกช่างมีการเข้ามา Maintenance บ้างหรือเปล่า ทำไมถึงปล่อยให้อุปกรณ์เก่าโทรมได้ขนาดนี้” 

        เอราเคยเข้าดูงานตามโรงแรมใหญ่มาไม่น้อยอุปกรณ์เครื่องจักร และนวัตกรรมโรงซักของโรงแรมระดับสี่ห้าดาวส่วนมาก มีขนาดใหญ่กำลังผลิตสูง สามารถรองรับผ้าในปริมาณมาก

        ซึ่งเครื่องจักรของที่นี่ก็อัตราการผลิตสูงต่างกันก็ตรงความล้าหลังนี่แหละ อะไรๆ ในนี้ล้วนดูทรุดโทรม ไม่ว่าจะเครื่องซักเครื่องสลัด เครื่องอบ เครื่องรีด หรือแม้แต่พื้น ผนัง ฝ้าสายไฟขาดจนโผล่เปลือยยังมีให้เห็น

        "ก็เข้าตามรอบPMนั่นล่ะค่ะ"ปีกุนตอบฉะฉาน "มีทั้ง Daily PM, Weekly PM แล้วก็ YearlyPM ส่วนที่บอกว่าทำไมถึงปล่อยให้อุปกรณ์เก่าโทรมได้ขนาดนี้คุณคงต้องไปถามกับฝ่ายจัดซื้อและฝ่ายการเงินแล้วล่ะค่ะ เพราะอะไรๆที่ช่างแจ้งขออนุมัติซื้อไป หายจ้อยไม่เคยได้รับอนุมัติสักที"

        "เธอเกี่ยวอะไรด้วย? เรากำลังถามถึงงานแผนกช่าง" กิตติทำสุ้มเสียงหงุดหงิดแทนเ๽้านายซึ่งตอนนี้เ๽้านายของกิตติหน้านิ่วคิ้วขมวดชนิดที่เดาไม่ออกเลยว่า กำลังอารมณ์เสีย หรือว่ากำลังแปลกใจ 

        "เธอน่ะ อยู่แผนกทรานสปอร์ตไม่ใช่เหรอมาทำอะไรที่นี่ไม่ทราบ" กิตติถามแทนให้

        นวลละออทำหน้างงก่อนใคร"เข้าใจผิดแล้วล่ะค่ะคุณ ลูกหมูทำงานอยู่แผนกช่างค่ะนี่มันก็เพิ่งมาติดชั้นวางในห้องสโตร์ให้ป้าเมื่อกี้เนี่ยเครื่องมือยังคามือมันอยู่เลย"

        จบคำเฉลยนั้น กิตติและคุณช้างตัวจริงต่างพากันยืนอึ้งไปคนละห้าวินาที 

        เอราลากลมหายใจยาวอย่างกับเจริญสติ

        ฝ่ายบริหารทำงานกันท่าไหนปล่อยแผนกช่างขับรถไปรับแขกที่สนามบิน รถรับแขกเอย ห้องอาหารเอย โรงซักรีดอีกล้วนมีสภาพเก่าโทรม น่าสังเวชใจโดยแท้

        การจะเข้ามารีโนเวทงานที่นี่ ควรต้องเริ่มที่แผนกไหนก่อนแผนกวิศวกรรมดีไหม... เริ่มจากลูกสาวนายธเนศเป็๲คนแรกเลยละกัน! 

        “เจอตัวช่างแล้วก็ดีช่วยพาตรวจเช็คโรงซักรีดหน่อย" กิตติสวมรอยพูดแทนคุณช้าง"พาเดินให้ทั่วๆ ทุกซอกทุกมุมเลยนะ” 

        ป้านวลยิ้มโล่งใจทันที รีบผลักร่างเล็กเบาๆส่งให้สองหนุ่ม “เอาลูกหมูไปเลยค่ะคุณเครื่องจักรในนี้ทุกตัว ลูกหมูมันซ่อมซะจนรู้ไส้รู้พุงเพราะส่วนมากเครื่องจักรเสียทีไรคนที่นี่ก็โทรใช้แต่ลูกหมูมาซ่อมมันซ่อมเก่งซ่อมไว จะวันทำงานหรือจะเป็๲วันหยุด มันก็ถ่อสังขารมาซ่อมให้” ป้านวลบอก 

        กิตติและเอราพยักหน้าเห็นพ้อง 

        ปีกุนเหลือกตามองเพดาน ...เวรละ!... 

        นวลละออเหมือนจะรอด แต่ไม่รอดอยู่ดีเพราะต้องเป็๲เ๽้าบ้านพานำชมการทำงานของเครื่องจักรแต่ละชนิด

        “พนักงานมีกันกี่คนแต่ละคนมีหน้าที่อะไรกันบ้าง" เอราเอ่ยขณะเดินตามหลังกิตติโดยมีนวลละออกับปีกุนเดินขนาบข้าง รักษาระยะพอประมาณ นานนับนาทีราวกับว่าต้องเจาะเวลาหาอดีตเสียก่อนนวลละออถึงสามารถเอ่ยตอบออกมา 

        "เอ่อ...ก็ราวๆ แปดคนค่ะ แต่ทยอยลาออกกันไปเกือบหมด ตอนนี้เลยเหลือแค่ห้าคนรวมป้ากับหัวหน้าป้าค่ะ "ส่วนงานที่รับผิดชอบ ก็เป็๲งานเดิมๆค่ะอย่างของป้านะคะ มีหน้าที่รับใบออเดอร์ นับจำนวนและส่งแผนกลงเครื่องซัก จบกระบวนซัก อบ รีดเสร็จก็นับ พับ และจ่ายคืนแผนกต้นทางงานของป้ามีเท่านั้นค่ะ" 

        “แล้วได้รับการฝึกสอนงานจากใคร” เอรามุ่งมั่นถามไม่ละลด

        “เอ่อ ...เ๱ื่๵๹สอนงานนะหรือคะ..."

        นวลลออทอดถอนใจยาวเหยียด

        "สมัยป้ามาอยู่ใหม่ๆ ก็ไม่มีใครสอนนะคะป้าต้องคอยดูคนเก่าๆ ว่าเขาทำกันยังไง ส่วนแผนกอื่นก็เหมือนกันล่ะค่ะต้องอาศัยครูพักลักจำ ไม่มีใครว่างมาสอนงานหรอกค่ะ... อย่างแผนกช่างก็เหมือนกัน...ใช่ไหมวะ ลูกหมู? ไม่มีใครสอนงานใครหรอกที่นี่นะ...ใช่ไหมๆ ลูกหมู?"

        ป้านวลคะยั้นคะยอขอเสียงสนับสนุนจากเธอ

        ปีกุนยิ้มแหะๆ แทนคำตอบ 

        กิตติเป็๲คุณช้างกำมะลอเดินนำหน้าป้านวลถอนร่นมาเดินใกล้ๆ กับเอรา ซึ่งเดินช้าแทบจะรั้งท้ายเพราะคอยถ่ายภาพและจดโน้ตเก็บรายละเอียด

        ข้อมูลคร่าวๆ เกี่ยวกับเครื่องจักรของโรงซักรีดถูกถ่ายทอดผ่านเสียงใสแต่จริงจังมีสาระของปีกุน

        “เครื่องจักรหลักๆ ที่มีก็เครื่องซักเครื่องอบ เครื่องรีด มีบอยเลอร์ผลิตน้ำร้อนในการซักและใช้ไอน้ำจากหม้อไอน้ำกับเครื่องอบกับเครื่องรีด ส่วนสเป็กเครื่องอัตรารอบการซักต่อชั่วโมง หรือต้องใช้น้ำกี่ลิตรต่อรอบการซัก ฉันไม่ชัวร์นะคะต้องถามกับพี่ดำหัวหน้าแผนก ซึ่งพี่เขาลากลับบ้านต่างจังหวัด” 

        “ช่างมันเถอะ เ๱ื่๵๹สเป็กเครื่องจักรอยากรู้ผลผลิตและประสิทธิภาพ ตอนนี้เหมือนมันจะแย่มาก" เอราบอก"ผ้าในห้องแขกสีหมอง ตรวจสอบกันบ้างไหมก่อนปล่อยออกไป เคยมีรายงานจากแผนกอื่นๆไหมว่าแขกร้องเรียนหรือคอมเพลนท์”

        นวลละออผงกคอป้อยๆ ตอบไม่เต็มเสียง"แขกก็คอมเพลนท์เป็๲ประจำล่ะค่ะ แล้วเครื่องก็เสียบ่อยด้วย"

        เอราหน้านิ่ว "ทำไมถึงเสียบ่อย"

        “ก็ของมันใช้งานมาเกือบสิบปีแล้วนี่คะ” นวลลออแก้ต่างให้เครื่องจักร

        “เครื่องจักรกำลังผลิตสูงพวกนี้ความจริงอายุการใช้งานเป็๲สิบยี่สิบปีถ้ารู้จักการบำรุงรักษา” เอราบอกปีกุนรู้สึกเหมือนงานจะเข้า

        “พอเสียแล้วหน้างานแก้ปัญหาเ๱ื่๵๹ส่งผ้ากันยังไง"คำถามตามมาเป็๲ชุด

        นวลละอออึกอัก “เอ่อ พอครื่องจักรเสียเราก็ส่งโรงซักข้างนอกนะสิคะ ส่วนเ๱ื่๵๹ผ้าป้าว่ามันไม่แค่หมองหรอกค่ะ มันเก่าแล้ว ซักบ่อยเข้ามันไม่ขาวโอโม่ขึ้นหรอกค่ะมันมีแต่จะเปื่อยลงๆหัวหน้าเคยทำเ๱ื่๵๹ขอสั่งซื้อผ้าปูและชุดเครื่องนอนล๊อตใหม่แต่ฝ่ายจัดซื้อกับฝ่ายการเงินไม่อนุมัติ” นวลลออบอกตามตรง

        “โอเค เ๱ื่๵๹ผ้าเก่าเดี๋ยวจะช่วยตามกับฝ่ายจัดซื้อให้ แต่เ๱ื่๵๹เครื่องจักรเสียบ่อยนี่ เป็๲เพราะอะไร” เอราหันไปทางสาวตัวเปี๊ยก “ว่าไง เธอพอจะอธิบายให้ฟังหน่อยได้ไหม” 

        “อธิบายไปก็วนเข้าลูปเดิมแหละ” ปีกุนบ่นงึมงำ ไม่อยากบอกหรอกว่าจุดเริ่มต้นมันมาจากสิ่งเดียวกันก็คือฝ่ายจัดซื้อกับฝ่ายการเงินไม่อนุมัติอะไรเลยมีแต่แผนกฟร้อนท์เท่านั้นแหละ ที่พอตั้งเ๱ื่๵๹ขอซื้ออะไรก็อนุมัติโครมๆ

        "ฮึ ว่าไงทำไมเครื่องถึงมีปัญหาบ่อย" เอราเร่งเอาคำตอบ นวลละออมองปีกุนอย่างเอาใจช่วยกิตติเอามือกอดอกแอบพ่นลมหายใจเซ็งๆ 

        ...หม้อบอยเลอร์เก่า ตะกรันหนาเป็๲ฟุตจวนจะพัง

        ...ตัวควบคุมระดับน้ำสามวันดีสี่วันดับขอสั่งซื้ออะไหล่ไปแล้วเงียบ

        ...ไหนจะปั๊มส่งน้ำที่ตายแหง็กไปตัวนึงอีกเหลือแค่สองตัวผลัดกันทำงาน

        ...อะไรๆ ก็เลยทยอยเจ๊งกะบ๊องกันเป็๲ทอดๆ ลุกลามต่อเนื่องยิ่งกว่างูกินหาง

        ...ส่วนที่ผ้าหมองก็เพราะผ้าเก่ารอวันย่อยสลาย อีกส่วนก็มาจากระบบกรองน้ำ

        ...น้ำของโครงการเป็๲น้ำบาดาลทั้งขุ่นทั้งเป็๲ตะกอน

        ...ถังกรอง 4 ถังเก่าแล้วเก่าอีก

        ...สารกรองไม่เคยได้รับการเปลี่ยนถ่ายมันก็เสื่อมบ้างอะไรบ้างแหละ!

        จะเริ่มอธิบายจากไหนดีเอาแบบที่พูดออกไปแล้วความซวยไม่สะท้อนกลับมาถึงตัว

        ปีกุนสบตาป้านวลละออป้าแกก็ได้แต่ทำหน้าน้ำท่วมปาก พะอืดพะอม กลืนไม่เข้า คายไม่ออก

        ขืนทะเล่อทะล่าพูดความจริงออกไปปีกุนได้โดนหัวหน้าฝ่ายจัดซื้อกับหัวหน้าฝ่ายการเงินเล่นงานเอาเท่านั้น ใครๆต่างก็รู้ว่าหัวหน้าแผนกทั้งสองนางนั้น เส้นใหญ่มาจากไหนและชาตินี้คงไม่มีใครกล้าแตะ

        ปีกุนพ่นลมหายใจออกมาอีกสองรอบ

        "ไม่ทราบค่ะฉันซ่อมเท่าทีมีปัญญาซ่อม" 

        เอรามองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของสาวตัวเปี๊ยกแววตาของเ๽้าหล่อนมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวและราวกับว่ามีแผนร้ายอะไรสักอย่างแฝงอยู่ในนั้น

        กิตติแบะปาก ก่อนจะพูดแทรกว่า 

        "ก็เพราะแบบนี้ รีสอร์ทเราถึงได้ล้าหลัง รายได้ถดถอย Occupancy ลดลงทุกวัน...เนี่ยนะ แค่เครื่องจักรเก่าจวนจะพัง ก็แย่มากพอแล้วบุคลากรยังขาดความรู้ความสามารถอีก... ไม่ได้การละ! ต้องรีบเปลี่ยนแปลงโดยด่วน" 

        นวลลออขนพองสยองเกล้ากับคำว่าเปลี่ยนแปลงโดยด่วน

        ปีกุนทำเอาหูไปนาเอาตาไปทะเล

        คุณช้างอยากจะปรับปรุงเปลี่ยนแปลงอะไรก็รีบๆทำไปเถอะ ก่อนที่ความเจ๊งกะบ๊ง มันจะลุกลามชนิดกูไม่กลับส่วนที่ว่าบุคคลากรไร้ความสามารถ ถ้าหมายถึงเธอ ... ถ้าเขามองว่าเธอห่วยนักจะไล่เธอออก เธอก็โนสนโนแคร์จ้ะ หางานใหม่ไม่ได้ เธอก็รับจ้างล้างแอร์ตามบ้านลากท่อ ร้อยสายไฟ ได้เงินวันละสี่ร้อยห้าร้อยตามประสาไปก่อนละกัน 

        พลันตาบอดี้การ์ดหน้าเข้มของคุณช้างก็ถามขึ้นว่า

        "ตะกี้ที่เธอบอกว่า...ซ่อมเท่าทีมีปัญญาซ่อม... อย่างไหนที่ว่าเกินปัญญาซ่อม? แล้วทำไมเธอถึงไม่รายงานกลับแผนก หรือไม่ก็แจ้งหัวช่างเขาจะได้ส่งคนที่มีความสามารถมาซ่อม ไม่ใช่อะไรๆ เธอก็จะเหมาทำเองคนเดียว อยากเป็๲ Manof the match หรือไงอย่างการเอาตัวเองไปขับรถรับส่งแขกที่สนามบิน มันถูกที่ถูกเวลาแล้วเหรอฉันว่าเธอกำลังเป็๲ต้นเหตุทำให้องค์กรเสียภาพลักษณ์อยู่นะ รู้ไหม"

        โห! นายบอดี้การ์ดหน้าเข้ม ใส่เธอมาเป็๲ชุด

        เธอได้แต่มองพื้นสะกดกลั้นความหงุดหงิดเอาไว้

        คำพูดเธอไร้น้ำหนัก ยิ่งพูดยิ่งดูแย่ 

        เธอปิดระบบสั่งการทางสมองและระบบได้ยินไปนานแล้ว

        ส่วนป้านวลนั้นยืนนิ่งตัวแข็งเป็๲หิน หุบปากนิ่ง ไม่กล้าสาระแนพูดอะไรกลัวความซวยแฉลบเข้าตัว

        เอราเห็นสาวช่างตัวเปี๊ยกก้มหน้ายอมโดนด่าโดยไม่สวนกลับเช่นนั้นจึงเลิกพูดย้อนมองตัวเอง เขาเหมือนกำลังเป็๲ผู้ใหญ่รังแกเด็ก

        ด้านกิตตินั้นก็เริ่มจะหมดแพชชั่นในการสำรวจโรงซักรีด

        ในนี้ทั้งอากาศร้อนอบอ้าวและเสียงเครื่องจักรที่ดังหึ่มๆ ตลอดเวลา ใครจะพูดอะไรกันแต่ละทีต้องตะเบ็งเสียงเจ็บคอ คนฟังก็ฟังรู้เ๱ื่๵๹บ้างไม่รู้เ๱ื่๵๹บ้าง ซึ่งในฐานะผู้ฟังบอกตรงๆกิตติเข้าใจสิ่งที่ปีกุนอธิบายแค่เพียงหนึ่งในสิบเท่านั้น

        เมื่อเดินสำรวจจนทั่วอาคารของโรงซักรีดแล้ว ความอดทนของกิตติก็หมดลง จึงชวนเ๽้านายกลับ เอราไม่อยากคาดคั้นอะไรใครมากนักโดยเฉพาะกับปีกุน เขาคิดได้ว่าทางที่ดีควรค่อยเป็๲ค่อยไปอย่าเพิ่งบุ่มบ่ามทำอะไรที่เป็๲การแหวกหญ้าให้งูตื่น 

        พอสองหนุ่มคล้อยหลังกลับออกจากโรงซักรีดไปสักห้านาทีเท่านั้นปีกุนหันไปสบตากับป้านวลซึ่งผ่อนลมหายใจด้วยความโล่งอก พร้อมๆ กับเอามือปาดเหงื่อบนหน้าผาก

        "ท่าทางเอาเ๱ื่๵๹น่าดูเลยนะแล้วก็เหมือนเขาจะจ้องหาเ๱ื่๵๹จับผิดแกยังไงบอกไม่ถูก แกไม่รู้สึกเหรอ"

        ปีกุนยู่หน้า "ไม่รู้สิป้า กับคุณช้างหมูยังไม่หวาดระแวงเท่ากับนายอ่ำ..." คนอะไร ขี้เบ่งเป็๲แค่คนติดตาม วางก้ามอย่างกับเป็๲คุณช้างเสียเองเธอรู้สึกไม่ถูกโฉลกด้วยเลยให้ตาย 

        "เสร็จเ๱ื่๵๹แล้ว หมูกลับออฟฟิศล่ะนะบ่ายๆ จะต้องเบรกยาว เข้างานอีกทีตอนสี่ทุ่ม วันนี้ Split shift เพราะพี่เขียวลาหยุด" เธอบอก

        "อ้าว!ไอ้เขียวมันลางานอีกแล้วเรอะ" นวลละออสงสารปีกุนขึ้นมาทันที "ลาบ่อยจริงๆ เลยนะไอ้เขียว ป้าว่าพี่เอ๋หัวหน้าแกน่ะท่าจะปล่อยปละละเลยลูกน้องมากไปแล้ว" 

        "สงสารพี่เขียวน่ะป้า๰่๥๹นี้พี่แกมีปัญหาครอบครัวเคลียร์ปัญหาลงตัวเมื่อไหร่คงขยันขันแข็งเหมือนเดิมแหละ"

        "แล้วลูกช่างคนอื่นไม่เหลือแล้วเรอะถึงต้องให้ผู้หญิงคนเดียวในแผนกต้องทำงานวันละสองสามกะ จะเพลียจะป่วยเอาไหมล่ะนี่ฮึ ลูกหมู"

        ปีกุนส่ายหน้าแทนคำตอบ นวลละออลูบศีรษะปีกุนด้วยความเอ็นดูสงสารก่อนจะปล่อยเธอพร้อมกล่องอุปกรณ์เดินขึ้นรถบั๊กกี้เก่าเส็งเคร็งของแผนกช่างขับออกไปจนลับสายตา  

        ปกติวันหยุดประจำสัปดาห์ ปีกุนก็ไม่ค่อยได้ออกไปเที่ยวที่ไหนเดินเล่นแกร่วไปแกร่วมาอยู่ในหอพัก พอใครมีอะไรเสียก็เรียกใช้ความที่ใช้ง่ายใช้คล่อง เงินทองไม่ต้องเสีย พอคนเคยตัวหนักเข้าเลยกลายเป็๲เหมือนหน้าที่ประจำ ที่ปีกุนจะต้องคอยอยู่แสตนด์บายเฝ้าหอพักคอยบริการซ่อมแซมทั่วราชอาณาจักรไปโดยปริยาย

. . . . . .