สวรรค์ชั้นต่ำ มหาลัยชั้นเลว 18+ (Low Heaven, Dirty Campus)

เสียงฝนตก

หน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้าเปิดไฟจ้าท่ามกลางความมืดของห้องพัก

ลินนั่งนิ่งอยู่ตรงกลางห้อง

หน้ากล้อง DSLR ที่เธอตั้งขึ้นเอง

บนพื้นห้องมีแค่เสื่อผืนบาง ๆ

แสงจากหน้าจอสะท้อนร่างเปลือยของเธอให้เห็นเป็๞แสงสีฟ้าอ่อน

เธอไม่ได้พูด

ไม่ได้โพสท์

ไม่ได้ไลฟ์

เธอ…แค่ กดอัดวิดีโอ

—

เสียงเครื่องอัดทำงานดัง ติ๊ก…

ไม่มีใครอยู่ในห้อง

ไม่มีใครดูสด ๆ

แต่เธอรู้ดีว่า “เมื่อไฟล์นี้ถูกส่งออกไป มันจะถูกดูโดยใครหลายคน…พร้อมกัน”

—

กล้องอยู่ห่างจากตัวเธอไม่ถึงหนึ่งเมตร

มุมมองเป็๞ low angle มองขึ้นจากปลายเท้าไปถึงใบหน้า

ลิน…นั่งคุกเข่า

มือเธอวางข้างเข่า

เธอค่อย ๆ โน้มตัวลง

ใช้ปลายลิ้นแตะที่พื้นหน้ากล้อง แล้วมองเข้าเลนส์

จากนั้น…เธอพูด

เสียงเบา ชัด และเรียบมาก

“หนู…เป็๞ของระบบแล้วค่ะ”

—

ไม่มีคำสั่ง ไม่มีการแสดง

เธอเริ่มเลียพื้น

จากพื้นมาถึงปลายขา

จากปลายขา สู่ต้นขา

เธอใช้ปากเองทุกจุด

เสียง “แชะ…แชะ…” ของน้ำลายสลับกับเสียงกลืนน้ำลายของตัวเอง

กล้องบันทึกทุกจังหวะอย่างชัด

มือของเธอหนึ่งข้างลูบผมตัวเอง

อีกข้าง…รูดผ่านหน้าท้อง แล้วหยุดตรงจุดที่เคยมีคนอื่นใช้ก่อนหน้านี้นับสิบ

วันนี้…ไม่มีใครสั่งให้เธอใช้มัน

แต่เธอ…เลือกจะ “ใช้มันกับตัวเอง”

—

เสียง “ฉึ่บ… ฉึ่บ…” ดังขึ้นจากนิ้วที่เปียกและขยับเป็๞จังหวะ

เธอหลับตา

หอบ

ขยับสะโพกช้า ๆ

ครางเสียงต่ำ ๆ แทบไม่เป็๞คำ

“อ๊า… ฮื้อ… อึก… อีกนิด…”

กล้องสั่นเล็กน้อย

เพราะเธอขยับเข้าใกล้มากขึ้น

ตอนนี้ใบหน้าของเธอแทบแนบเลนส์

เธอครางใส่กล้องตรง ๆ

แล้วแกล้งถามเบา ๆ

“กำลังดูอยู่ใช่มั้ยคะ?”

“ช่วยบอกหน่อยสิ…หนูทำได้ดีมั้ย…”

—

เธอล้มตัวลงกับพื้น เสียงลมหายใจแรง

ร่างกายแดงช้ำเหมือนเดิม

แต่ไม่มีน้ำตา ไม่มีความอาย

มีเพียง…รอยยิ้ม

—

ก่อนกดส่งไฟล์

เธอพิมพ์ชื่อไฟล์ว่า

“Subject_001_Lin_Submits”

แล้วส่งเข้าระบบ

แบบไม่เข้ารหัส

ไม่ปิดเสียง

ไม่ตัดต่อ

—

ภาพสุดท้ายของไฟล์ที่เธอส่ง

คือภาพลินที่นอนหอบอยู่บนพื้น

เงยหน้ามามองกล้อง

แล้วยิ้ม

รอยยิ้มที่ไม่มีใครอยากเห็น

เพราะนั่นไม่ใช่รอยยิ้มของเหยื่ออีกต่อไป…

แต่มันคือ รอยยิ้มของนักล่า ที่เต็มใจยืนอยู่กลางแสงไฟ