ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง(จำเป็น) ในยุค 80 【จบแล้ว】

        ทุกคนกำลังเดินผ่านมาพอดีทำให้ได้ยินเรื่องราวทั้งหมด

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวยังไม่ได้ทันแสดงท่าทีใดๆสีหน้าของเหอเถาฮวาที่ก่อนหน้านี้ยังพูดคุยหัวเราะอย่างสนุกสนานก็เปลี่ยนไปในทันทีเธอถ่มน้ำลายลงบนใบหน้าของฉินฮุ่ยเจียวเข้าอย่างจังน้ำลายไหลลงจากหน้าของฉินฮุ่ยเจียวลงพื้นดิน

        "เธอมันหน้าด้านเกินไปแล้ว! วันๆเอาแต่ทำตัวน่ารังเกียจ ใครจะทนเธอได้? ยังกล้าพูดอีกนะว่าเสี่ยวเสี่ยวเป็นคนไล่เธอออกมา!แหม! วันนี้ฉันได้เปิดหูเปิดตาแล้วจริงๆ!"

        พอเห็นท่าทางตลกๆ ของฉินฮุ่ยเจียวต่งเสี่ยวเสี่ยวก็หัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้

        สมแล้วที่เป็นป้าเถาฮวา ผู้ช่วยที่ดีที่สุด!

        ฉินฮุ่ยเจียวเช็ดน้ำลายที่เหนียวเหนอะหนะบนใบหน้าออกเธอถลึงตามองต่งเสี่ยวเสี่ยวที่กำลังหัวเราะอย่างสนุกสนานก่อนจะพูดด้วยเสียงประชดประชัน

        "ที่นั่นมันบ้านสกุลฉิน ใครๆก็รู้ว่าฉันโตมาที่นั่น ต่งเสี่ยวเสี่ยวก็เป็นแค่คนนอก มีสิทธิ์อะไรไล่ฉันออกมา?ถ้าไม่ใช่เพราะน้องชายฉันโดนยัยจิ้งจอกนี่ทำเสน่ห์ใส่จนหลงหัวปักหัวปำแล้วจะปล่อยให้ยัยนี่ทำตัวกร่างใส่ฉันได้ยังไง?"

        ฉินฮุ่ยเจียวโยนความผิดทั้งหมดให้กับต่งเสี่ยวเสี่ยวตั้งแต่ต้นจนจบ

        น้องชายต้องโดนต่งเสี่ยวเสี่ยวทำเสน่ห์ใส่แน่ๆแต่ไหนแต่ไรมาน้องชายเธอก็เป็นคนเงียบๆเรื่องส่วนใหญ่ก็ปล่อยให้เธอกับน้องสาวคนรองเป็นคนตัดสินใจ

        แต่เธอรู้เลยว่าที่ก่อนหน้านี้ฉินซู่ไม่อยากจะยุ่งเพราะคิดว่าเรื่องพวกนั้นปล่อยให้พี่สาวคนโตกับพี่สาวคนรองตัดสินใจกันเองได้

        ทางฝั่งต่งเสี่ยวเสี่ยวครึกครื้นมากชาวบ้านหลายคนต่างก็ทยอยกันเข้ามามุงดูอย่างเงียบๆ

        พอได้ยินแบบนั้นสีหน้าของต่งเสี่ยวเสี่ยวก็มืดครึ้มลงทันที เธอยื่นจอบให้กับสวีซิ่วที่อยู่ข้างๆแล้วก้าวขายาวๆ พริบตาเดียว เธอก็ไปยืนอยู่ตรงหน้าฉินฮุ่ยเจียวแล้ว

        ป้าซิ่วฉินเผลอถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว

        ในวินาทีต่อมา

        เพียะ!

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวตบหน้าฉินฮุ่ยเจียวอย่างแรงแต่ตบไปทีเดียวเหมือนยังไม่หายแค้น เธอตบซ้ำๆ ไปอีกหลายที ในระหว่างที่ตบหน้าต่งเสี่ยวเสี่ยวระวังเป็นพิเศษกลัวว่าจะเผลอไปโดนน้ำลายที่อยู่บนใบหน้าของฉินฮุ่ยเจียว

        เสียงตบที่ดังสนั่นทำให้ชาวบ้านที่อยู่ใกล้ๆ ได้ยินแล้วรู้สึกใจสั่น

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวนี่ลงมือได้โหดร้ายจริงๆตบพี่สาวสามีตัวเองซะขนาดนี้

        "คำก็จิ้งจอก สองคำก็จิ้งจอก?ทำไมพี่ไม่ดูตัวเองบ้างล่ะ? คนนอกงั้นเหรอ?ฉันแต่งงานกับฉินซู่ถูกต้องตามกฎหมาย เป็นสะใภ้ที่แต่งเข้าบ้านมาถ้าใครจะเป็นคนนอก พี่ต่างหากที่เป็นคนนอกลูกสาวที่แต่งออกไปแล้วก็เหมือนน้ำที่เททิ้งฉันอุตส่าห์ใจดีรับพี่ไว้ให้กลับมาอยู่ที่นี่!

        พี่กลับทำตัวแย่ ปากเหมือนมีอึติดอยู่เหม็นไปทั่ว ใครเข้าใกล้ก็เหม็น พี่หน้าด้านขนาดนี้ได้ยังไงกันนะ?"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวทั้งตบทั้งพูดประชดประชัน 

        เสียแรงจริงๆ ที่เธออุตส่าห์หวังดี!

        เธอกะจะรอให้ธุรกิจของซิ่วซิ่วกับป้าเถาฮวาลงตัวก่อนค่อยแบ่งแผงให้พี่สาวสักแผง จะได้หาเลี้ยงตัวเองได้

        จู่ๆเธอก็รู้สึกดีใจที่ไม่ได้ใจร้อนแบ่งแผงให้หล่อนในทันทีหมาป่าที่เลี้ยงไม่เชื่องแบบนี้...

        แหวะ!

        ยิ่งคิดต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ยิ่งออกแรงตบมากขึ้น จนกระทั่งเหนื่อยแล้วเธอจึงสะบัดแขนที่เมื่อยล้า แล้วถอยกลับมา

        จากนั้นเธอก็หันไปมองชาวบ้านที่เลิกงานและกำลังยืนมุงดูอยู่รอบๆดวงตาก็แดงก่ำขึ้นมาทันที เธอสะอื้นในลำคอชี้มือที่สั่นเทาไปยังฉินฮุ่ยเจียวที่เอามือกุมหน้า ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ

        "ทุกคน ช่วยตัดสินให้ฉันหน่อยพี่สาวสามีของฉันถูกครอบครัวสามีไล่ออกมา สามีไม่เอาเธอแล้ว เธอเลยไม่มีที่ไปฉันใจดีให้ที่พักพิง เธอกลับไม่ทำอะไรเลย แถมเมื่อวานยังยุแหย่เด็กๆบอกว่าฉันหนีตามผู้ชายไปแล้ว จะไม่เอาพวกเขาแล้ว

        เด็กๆ ตัวแค่นั้นจะทนคำขู่แบบนั้นได้ยังไงร้องไห้กันแทบขาดใจ สามีฉันเองก็ไม่ได้นอนทั้งคืนเพราะเป็นห่วงส่วนเรื่องน่าอายอื่นๆ ฉันไม่กล้าพูดออกมาหรอก เดี๋ยว 'พี่สาวสุดที่รัก' ของฉันจะอับอาย!”

        พูดไปก็ตาแดงก่ำ ใบหน้าเล็กๆดูน่าสงสารจนใครเห็นก็ใจอ่อนหมด

        ชาวบ้านที่อยู่ข้างๆ ก็วิพากษ์วิจารณ์เริ่มชี้หน้าด่าทอฉินฮุ่ยเจียว

        "ฮุ่ยเจียว บางอย่างเธอก็พูดไม่ถูกนะเสี่ยวเสี่ยวแต่งเข้ามาในสกุลฉินแล้ว ก็เป็นคนของสกุลฉินอีกอย่างเธอก็แต่งออกไปหลายปี ไม่ได้กลับมานานแล้วนี่ช่วงนี้ก็มีแต่เสี่ยวเสี่ยวที่ดูแลฉินซู่กับลูกๆ ทั้งสองคนด้วยตัวเองพอกลับมาได้ไม่กี่วันก็ยุแยงให้คนเขาแตกกัน ถ้าเป็นฉัน ฉันก็ไล่เธอออกไปเหมือนกัน!"

        “นั่นสิๆ เด็กตัวเท่านี้เองกำลังอยู่ในวัยที่ต้องการแม่แท้ๆ ไปขู่เขาแบบนั้น จะให้เด็กทนไหวได้ยังไง? ไหนจะคำพูดพวกนั้นอีก เรียกเขาว่าจิ้งจอกบ้าง คนนอกบ้างพี่สาวสามีอย่างเธอพูดออกมาได้ยังไงกัน?"

        ชาวบ้านต่างก็พากันวิพากษ์วิจารณ์และพากันรู้สึกไม่ค่อยชอบใจในตัวฉินฮุ่ยเจียว

        ถ้าให้พูดกันตามตรงแค่พวกเขาดูจากสิ่งที่ฉินฮุ่ยเจียวแสดงออกมาในช่วงสองวันที่ผ่านมาก็ไม่มีอะไรให้พูดแล้ว

        เธอทำหน้าเศร้าร้องไห้อยู่ทุกวันเหมือนไปติดหนี้ใครเป็นแสนๆ อยู่ที่ไหนก็พาแต่เรื่องแย่ๆ มาให้

        ยังไม่นับเรื่องที่คอยยุแยงให้คนผิดใจกันทำลายความสัมพันธ์ของสามีภรรยา

        เพิ่งมาอยู่ได้แค่สองวันแท้ๆก็ไปรวมกลุ่มกับพวกผู้หญิงที่วันๆ เอาแต่ซุบซิบนินทาชาวบ้านเสียแล้ว

        ฉินฮุ่ยเจียวถูกดุด่าก็โกรธจนอกแทบระเบิดสีหน้าดูไม่ได้สักนิด

        แต่พอนึกได้ว่าตัวเองอยู่ในหมู่บ้านเพียงลำพังก็ได้แต่กัดฟันทน

        สองมือสอดประสานกันแน่นก้มหน้าลงราวกับเด็กที่ทำผิด

        น้ำเสียงก็เต็มไปด้วยความน้อยใจ

        "แต่ถึงยังไงก็ไม่ควรไล่ฉันออกมา..."

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวหัวเราะเยาะ"ถ้าไม่ไล่พี่ออกมาแล้วจะรอให้พี่ที่เป็นตัวป่วนมาป่วนบ้านฉันต่อหรือไง? พี่อย่าหาว่าฉันพูดจาไม่เข้าหูเลยนะต่อไปถ้าฉันได้ยินพี่พูดจาเหลวไหลอีก ฉันจะไม่เกรงใจพี่แล้วแล้วจะถอนลิ้นพี่ออกมาซะ"

        เธอพูดไปก็ทำหน้าตาขู่ฉินฮุ่ยเจียวไปด้วย

        ฉินฮุ่ยเจียวหดคอด้วยความหวาดกลัวเธอเงยหน้ามองชาวบ้านที่ก่อนหน้านี้ยังพากันชี้นิ้วใส่เธอหวังว่าจะให้พวกเขาตำหนิต่งเสี่ยวเสี่ยวแทนเธอ

        แต่สุดท้ายแล้วชาวบ้านเหล่านั้นกลับเมินเฉยแต่ละคนก็คุยกันไปดูจอบไป พากันแยกย้ายกลับบ้านทำให้ฉินฮุ่ยเจียวโกรธจนแทบกระอักเลือด

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยพลางคิดว่าไม่จำเป็นต้องเสียเวลาที่นี่อีก ไหนจะอากาศที่ร้อนจัดเธอจึงไม่คิดจะเสียเวลาอยู่ต่อให้เหนื่อยเปล่า

        เหอเถาฮวาถือตะกร้า เธอเชิดหน้าขึ้นมองฉินฮุ่ยเจียว ก่อนจะพูดเหน็บแนมอย่างประชดประชันว่า“บางคนนี่นะ ฉลาดมากไปจนทำตัวเองตกหลุมซะเอง”

        ฉินฮุ่ยเจียวโกรธจนหน้าแดงแต่ก็ไม่กล้าที่จะส่งเสียงออกมา กลัวว่ายัยป้าสารเลวนั่นจะถ่มน้ำลายใส่หน้าเธออีกกลิ่นแบบนั้นน่ะ แค่คิดก็คลื่นไส้จนพูดไม่ออกแล้ว

        "เสี่ยวเสี่ยว พวกเราไปกันเถอะอย่าไปอยู่กับคนอกตัญญูแบบนั้นเลย จะซวยเปล่าๆ!"

        พูดจบเธอก็ดึงต่งเสี่ยวเสี่ยวออกไป

        รอจนกระทั่งต่งเสี่ยวเสี่ยวกับพวกจากไปแล้วป้าซิ่วฉินถึงกล้าที่จะพูดขึ้นมา

        "ฉินซู่นี่ก็ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยทำไมถึงเข้าข้างคนนอก รังแกพี่สาวอย่างเธอกันนะ? ทำให้เธอขายหน้าแถมยังไล่เธอออกมาอีก"

        ผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ ก็รีบพูดตาม"นั่นสิๆ บ้านสกุลฉินของเธอนี่ได้สะใภ้ดีจริงๆ!"