สวี่หยุนยืนอยู่ข้างหน้าประตูของหอโอสถ์โดยที่ไม่รู้ว่าควรจะไปที่ใดต่อดี..
"ตอนนี้พึ่งยามเช้า..ข้าควรจะทำอะไรดี?" สวี่หยุนยืนครุ่นคิดอยู่หน้าหอโอสถ์เล็กน้อยก่อนที่ตัดสินใจได้ว่าจะนำแกนอสูรไปแลกเป็เงินของแดนสมุทรประกายแสงบ้าง..แล้วหน่วยเงินของแดนสมุทรประกายแสงคืออะไรกันแน่?
สวี่หยุนพึ่งรู้ตัวว่าลืมเื่ถามหวงซือเหยียนถึงเื่สำคัญบางเื่..สวี่หยุนทำได้แค่ถอนหายใจออกมาก่อนจะเริ่มเดินไปทางที่ตนเองจำได้จากการบอกเล่าของหวงซือเหยียน..สวี่หยุนเดินมาได้สักพักเขาก็ได้ยินเสียงะโที่คุ้นหูมากๆมาจากตรอกมืดๆตรอกหนึ่ง..
"ฮ่าฮ่าฮ่า วันนี้พวกเราจะรํ่ารวยกันแล้ว! คนอื่นหานางแพศยานี่ไม่เจอ..แต่ข้าหวงอี้จือกับโชคดีเป็อย่างยิ่ง! ฮ่าฮ่าฮ่า" สวี่หยุนได้ยินเสียงนั้นอีกครั้งเขาก็รู้ได้ในทันทีว่านี่คือน้องของหวงจื่อหาน..หวงอี้จือนี่ทำตัวเหมือนโจรในป่าในตอนนี้มันก็ยังทำเช่นเดิม? สวี่หยุนถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปในตรอกเพื่อหวังจะสั่งสอนหวงอี้จือให้เข็ดราบ..แต่ถ้ามันล่วงเกินผู้อื่นเกินไป..คราวนี้เขาก็จะฆ่ามัน!!
"ศิษย์น้องอี้จือ..อีนางเจี้ยนเหริน(เจี้ยนเหริน = อีดอกทอง)นี่..พวกเราสามารถฆ่านางไปได้เลยไหม? หรือต้องจับเป็ไปให้ทางสำนักกระบี่ล่องนภาเท่านั้นถึงจะได้เงินรางวัล?" สวี่หยุนได้ยินเสียงสตรีที่ดูหญิ่งยโสเป็อย่างยิ่งดังออกมาจากทางที่หวงอี้จืออยู่แววตาของสวี่หยุนก็เริ่มเปลี่ยนเป็ความโหดร้ายในทันที..ฆ่าคนเพราะเงินรางวัล? สำนักกระบี่ล่องนภามันก็แค่รังโจรดีๆนี่เอง!
"ศิษย์พี่หลินเฝ่ย..ตามที่ศิษย์น้องได้อ่านใบประกาศมา..ทางสำนักกระบี่ล่องนภาไม่จำกัดว่าเป็หรือตายแต่ต้องนำหลักฐานเพื่อไปรับเงินรางวัล.." หวงอี้จือกล่าวออกมาอย่างนอบน้อมขณะที่พูดคุยกับสตรีที่ชื่อหวงหลินเฝ่ย..หวงหลินเฝ่ยแสยะยิ้มออกเล็กน้อยก่อนกล่าวออกมา..
"ก็ดีถ้างั้นเรา..." หวงหลินเฝ่ยแสยะยิ้มโเี้ออกมาก่อนที่กล่าวออกไป..แต่ก่อนที่หวงหลินเฝ่ยจะกล่าวจบสวี่หยุนก็เดินมาทางทั้งคู่อย่างช้าๆ..
"ถ้างั้นเ้าจะฆ่านาง?" เมื่อสวี่หยุนเดินเข้ามาใกล้หวงหลินเฝ่ยและหวงอี้จือสวี่หยุนก็พบว่าทั้งสองกำลังล้อมเด็กสาวตัวเล็กอายุราวๆ 12-13 ปีที่ถึงแม้จะไม่ได้มีความสวยเท่าหานลู่เหมยแต่ก็นับได้ว่าสวยงามเป็อย่างยิ่งแต่ความสวยงามกับถูกบดบังโดยเสื้อผ้าที่สกปรกมอมแมม..ผมเผ้าของเด็กสาวยุ่งเหยิงเป็อย่างยิ่ง..แววตามีความหวาดกลัวภายในใน..แต่ที่มีมากกว่าคือความเคียดแค้น..เด็กสาวไม่ใช่ผู้ฝึกตนจึงไม่มีพื้นฐานการฝึกตน..สวี่หยุนเห็นเด็กสาวที่ไม่ได้แม้แต่จะเป็ผู้ฝึกตนกำลังถูกผู้ฝึกตนถึงสองคนสังหาร..สวี่หยุนก็มีความ้าสังหารหวงอี้จือและหวงหลินเฝ่ยมากขึ้นในทันที...
"เ้าเป็ใคร? มีพื้นฐานการฝึกตนอยู่แค่ขั้น 4 ของรวบรวมลมปราณจะมายุ่งเื่ของข้า..หวงหลินเฝ่ยแห่งสำนักกระบี่ล่องนภา?" หวงหลินเฝ่ยที่มีพื้นฐานการฝึกตนอยู่ที่ระดับ 5 ของรวบรวมลมปราณกล่าวออกมาอย่างเหยียดหยามขณะมองมาที่สวี่หยุน..ตรงกันข้ามกับหวงอี้จือที่เห็นสวี่หยุนแล้วตัวของหวงอี้จือก็สั่นสะท้านไปในทันที..
"ศะ..ศิษย์พี่หลินเฝ่ย..ท่านบอกว่ามันอยู่ขั้น 4 ของรวบรวมลมปราณแล้ว? ขะ..ข้าว่าท่านไม่ควรประมาทมันเลยแม้แต่น้อย.." หวงอี้จือกล่าวออกมาด้วยอาการสั่นเทา..หวงอี้จือยังจำได้ดีตอนที่สวี่หยุนใช้ขั้น 2 ของรวบรวมลมปราณเอาชนะตนเองที่อยู่ขั้น 3 ของรวบรวมลมปราณได้อย่างง่ายดาย..
"หืม? ศิษย์น้องอี้จือ..เ้าเป็คนขี้ขลาดตาขาวั้แ่เมื่อไหร่? ศิษย์พี่ของเ้ามีพื้นฐานการฝึกตนอยู่ที่ขั้น 5 ของรวบรวมลมปราณ..การสังหารเศษขยะเช่นนั้นก็นับได้ว่าง่ายดายเหมือนฉีกกระดาษเท่านั้น.." หวงหลินเฝ่ยกล่าวออกมาด้วยความดูถูกเหยียดหยามสวี่หยุนอย่างมากทำให้หวงอี้จือสั่นสะท้านไปในทันที...
สวี่หยุนไม่ได้ใส่ใจหวงหลินเฝ่ยและหวงอี้จือเลยแม้แต่น้อย..สวี่หยุนมองไปทางเด็กสาวที่กำลังมองมาที่เขาด้วยความสงสัย..สวี่หยุนยิ้มอย่างอ่อนโยนให้เด็กสาวเล็กน้อยก่อนจะกล่าวถามออกมา..
"เ้าอยากฆ่ามันด้วยตัวเอง..หรือจะให้ข้าฆ่าพวกมันตรงนี้เลย?" สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสาและจริงใจเป็อย่างยิ่ง..เด็กสาวเห็นรอยยิ้มของสวี่หยุนก็รู้สึกอบอุ่นอย่างที่ไม่ได้รู้สึกมานานแล้ว..มันเหมือนกับรอยยิ้มของมารดาของเด็กสาวเป็อย่างยิ่ง...เด็กสาวลังเลเล็กน้อยก่อนที่จะกล่าวออกมาด้วยความเคียดแค้น..
"ข้าจะสังหารพวกมันด้วยตนเอง!" เด็กสาวกล่าวออกมาทำให้สวี่หยุนยิ้มออกมาและผงกหัวรับเล็กน้อยก่อนที่จะหยิบเอามีดไม้มาถือไว้ที่มือขวาและใช้เหยียบวารีท่องนภาพุ่งไปทางหวงอี้จือและหวงหลินเฝ่ยอย่างรวดเร็ว...
"ก็แค่พวกไม่รู้จักประมาณตนเอง..เหอะ!" หวงหลินเฝ่ยแสยะยิ้มดูถูกขณะมองสวี่หยุนที่กำลังพุ่งมาทางตนเองก่อนที่จะหยิบเอากระบี่ออกมาจากหินผลึกลมปราณและใช้วรยุทธระดับเหลืองขั้นกึ่งสูงออกมา..
"กระบี่ผ่าปฐี!" หวงหลินเฝ่ยะโออกมาก่อนที่ตัวกระบี่จะส่องแสงสีเหลืองอ่อนออกมา..เมื่อสวี่หยุนมาถึงระยะของกระบี่หวงหลินเฝ่ยก็สับกระบี่ลงมาด้วยความรุนแรงและรวดเร็วเป็อย่างยิ่ง...สวี่หยุนไม่ได้ใส่ใจกระบี่ของหวงหลินเฝ่ยเลยแม้แต่น้อยสวี่หยุนเพียงแค่เอี้ยวตัวหลบเล็กน้อยก็สามารถหลบกระบี่ของหวงหลินเฝ่ยได้ราวกับมันเป็แค่การสับกระบี่ของเด็กน้อยเท่านั้น..
หวงหลินเฝ่ยตกตะลึงออกมาก่อนที่จะเปลี่ยนทิศทางของกระบี่มาทางสวี่หยุนแต่เมื่อกระบี่กำลังจะโดนตัวของสวี่หยุน..สวี่หยุนก็ปล่อยหยดนํ้าออกมาจากมีดไม้พุ่งไปทางทะเลปราณของหวงหลินเฝ่ยอย่างแม่นยำ...หวงหลินเฝ่ยก็กระอักเืออกมาคำโตก่อนที่จะพุ่งไปข้างหลังและชนกับกำลังแพงอย่างหนักหน่วง..หวงหลินเฝ่ยตัวสั่นเล็กน้อยและมีสีหน้าตกตะลึงออกมาก่อนที่จะหมดสติไป...
หวงอี้จือที่มองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็สั่นสะท้านในทันที..มันไม่ได้หนีไปแต่อย่างใดทำได้แค่ยืนแข็งทื่อมองดูสวี่หยุนที่กำลังเดินเข้ามา..มันสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าความเร็วของสวี่หยุนเทียบเท่ากับพี่ชายของมันหวงจื่อหานอย่างชัดเจน..สวี่หยุนยังคงมีสีหน้าสงบนิ่งขณะเดินอย่างช้าๆเข้ามาหาหวงอี้จือ..
"ครั้งที่แล้วเ้าก็ทำตัวราวกับโจร..ครั้งนี้เ้าก็จะสังหารเด็กสาวที่ไม่แม้แต่จะเป็ผู้ฝึกตนเพราะเงินทอง..แต่ก็นับว่าเ้ามีโชคดีเป็อย่างยิ่ง..ครั้งแรกพี่เหวินปล่อยเ้าไปเพราะเขาไม่มีจิตใจที่เข้มแข็งพอ..ครั้งข้าก็จะปล่อยเ้าไปเช่นกันเพราะข้าจะให้เด็กสาวคนนั้นมาสังหารพวกเ้าด้วยตนเอง..แต่เ้าคงรู้ดีว่าหากตอแยข้าโดยที่ไม่เกี่ยวข้องกับผู้ใด..ข้าจะสังหารเ้าอย่างแน่นอน" สวี่หยุนกล่าวออกมาช้าๆก่อนที่จะกำหมัดและต่อยไปที่ทะเลปราณของหวงอี้จืออย่างรุนแรง..หวงอี้จือตัวสั่นเล็กน้อยก่อนที่จะหมดสติไปเพราะความเ็ป..
สวี่หยุนไม่ได้ฆ่าหวงอี้จือและหวงหลินเฝ่ยไปเพราะเด็กสาวเป็คนบอกว่า้าสังหารด้วยตัวเอง..ทั้งหวงอี้จือและหวงหลินเฝ่ยต่างก็ถูกสวี่หยุนทำร้ายทะเลปราณจนสาหัสจนไม่ได้สติไปอย่างน้อยก็หนึ่งสัปดาห์และต้องนอนพักฟื้นถึงหนึ่งเดือนเลยทีเดียว...
สวี่หยุนไม่ได้สนใจหวงอี้จือและหวงหลินเฝ่ยอีกเลยแม้แต่น้อย..สวี่หยุนเดินไปช่วยพยุงเด็กสาวขึ้นมาก่อนที่จะปัดฝุ่นตามตัวของเด็กสาวให้..
"..ขอบคุณท่านมาก..ท่านไม่รู้หรือว่าสำนักกระบี่ล่องนภากำลังตามล่าข้าอยู่? ถ้าท่านช่วยข้าท่านอาจจะมีเื่.." เด็กสาวกล่าวออกมาด้วยความกังวลใจ..สวี่หยุนยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะกล่าวตัดบทของเด็กสาวขึ้นมา..
"เด็กโง่..สำนักกระบี่ล่องนภาในสายตาข้าก็ไม่ต่างอะไรกับรังโจรเลยแม้แต่น้อย..ต่อให้ข้าต้องเป็ศัตรูกับทั้งสำนักข้าก็ไม่สนใจเลยแม้แต่นิดเดียว.." สวี่หยุนกล่าวออกมาอย่างไม่แยแสมากนัก..เมืองเซี่ยหลงนับว่าเล็กเกินไปกับเป้าหมายของสวี่หยุน..เขา้าอยู่เมืองนี้จนมีความพร้อมเพรียงระดับหนึ่งเท่านั้นก่อนจะเดินทางต่อไปยังเมืองที่ใหญ่กว่านี้...
"...แล้ว..ท่านช่วยข้าทำไม..?" เด็กสาวกล่าวถามออกมาอย่างสงสัย
"อืม..ที่จริงแล้วข้าก็แค่จะมาให้บทเรียนทั้งสองคนนั้นเล็กน้อยเท่านั้น..แต่เมื่อข้าเห็นเ้าข้าก็รู้สึกว่าเ้าช่างคล้ายกับข้าเห็นนางครั้งแรกเช่นกัน.." สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมหัวเราะเล็กน้อย..คนที่สวี่หยุนกล่าวถึงก็คือลู่เหมยอย่างแน่นอน..ถึงแม้ลู่เหมยจะสวยงามกว่าเด็กสาวและยังใส่เสื้อผ้าที่หรูกว่า..แต่ก็นับได้ว่าสภาพค่อนข้างโทรมเหมือนกันอย่างยิ่ง...
"อืม..งั้นท่านก็เป็คนดีเหมือนที่ท่านแม่กล่าวสินะ?" เด็กสาวกล่าวออกมาอย่างไร้เดียงสา...
"หืม? อืม..จะว่าอย่างงั้นก็ได้ล่ะมั้ง..ถึงแม้ข้าจะพยายามฆ่าพวกมันทั้งสองในตอนแรก..แต่ก็นับว่าข้าทำเพื่อเ้าอยู่ดี..บางทีข้าอาจจะนับเป็คนดีก็ได้เหมือนกันมั้ง.." สวี่หยุนกล่าวออกมาตรงไปตรงมาและบางทีอาจจะไร้เดียงสากว่าเด็กสาวยิ่งนัก..เด็กสาวเห็นท่าทีของสวี่หยุนก็หัวเราะออกมาทันที..สวี่หยุนเขินอายเล็กน้อยเมื่อเห็นเด็กสาวหัวเราะออกมาก่อนจะกล่าวถาม..
"แล้วเ้าจะฆ่าพวกมันด้วยตัวเองตอนนี้เลยไหม?" สวี่หยุนกล่าวถามออกมาพร้อมชี้ไปยังหวงอี้จือและหวงหลินเฝ่ย..
"..ขะ..ข้า้าสังหารพวกมันอย่างแน่นอน..แต่ข้าอยากแก้แค้นด้วยกำลังของตนเอง.." เด็กสาวกล่าวออกมาอย่างจนปัญญา..เด็กสาวเป็แค่คนธรรมดาแต่หวงอี้จือและหวงหลินเฝ่ยต่างก็เป็ผู้ฝึกตนขั้นรวบรวมลมปราณทั้งคู่..การเอาชนะด้วยกำลังของตนเองเพียงอย่างเดียวก็นับได้ว่าฝันไปเพียงเท่านั้น..
"อืม..งั้นข้าจะช่วยเปิดทะเลลมปราณให้เ้าเป็อย่างไร? แต่เื่วรยุทธ..ตัวข้าเองก็มีเพียงสามวรยุทธเท่านั้น..ทั้งยังไม่เหมาะกับเ้าด้วย.." สวี่หยุนกล่าวออกมาอย่างจนปัญญาเช่นเดียวกัน..ดรรชนีไร้เงาและเหยียบวายุท่องนภาต่างก็เป็วรยุทธตัดระดับที่ฝึกฝนได้ยากเป็อย่างยิ่ง..แม้แต่ตัวสวี่หยุนที่มีพร์ในเื่นี้ราวกับสัตว์ประหลาดยังต้องใช้เวลาทั้งวันในการเข้าใจวรยุทธระดับพื้นฐานในขณะที่คนอื่นอาจจะต้องฝึกถึงหนึ่งเดือนหรือหนึ่งปีเพื่อบรรลุระดับที่หนึ่งขั้นพื้นฐานของวรยุทธ...ส่วนหมักคชสารก็เป็วรยุทธสำหรับผู้ฝึกตนที่ใช้กำลังของกล้ามเนื้อเป็อย่างยิ่งทำให้ไม่เหมาะกับสตรีเลยแม้แต่น้อย...
"หืม!? ท่านจะเปิดทะเลลมปราณให้ข้าหรือ!? ถ้าอย่างนั้นข้างก็ต้องรับท่านเป็อาจารย์สินะ.." เด็กสาวกล่าวออกมาทำให้สวี่หยุนตกตะลึงขึ้นมาโดยทันที..
"อะ..เอ่อ..งั้นเ้ารับข้าเป็พี่ชายดีหรือไม่? ข้าจะรับเ้าเป็น้องสาวด้วยเช่นกัน...พอดีว่า..หากเ้าเป็ศิษย์ของข้ามันก็ดูไม่เหมาะสมเท่าไหร่.." สวี่หยุนกล่าวออกมาอย่างยากลำบาก..หากเขานำเด็กสาวที่เยาว์วัยกว่าเขาเพียงแค่ไม่กี่ปีเป็ศิษย์มันจะไม่ดูแย่เกินไปหรือ? นอกจากผู้คนจะมองเขาและเด็กสาวด้วยสายตาแปลกๆ..สวี่หยุนก็คงหาผู้คนที่เป็มิตรกับเขาได้ยากยิ่งขึ้น..
"ฮิฮิฮิ พี่ชาย..หรือ? อื้ม! ั้แ่วันนี้เป็ต้นไปท่านคือพี่ชายของข้าและข้าคือน้องสาวของท่าน!" เด็กสาวหัวเราะเพราะท่าทีของสวี่หยุนเล็กน้อยก่อนที่จะกล่าวออกมาด้วยความสุขเป็อย่างยิ่ง..
"อะ..เอ่อ..เ้าไม่เชื่อใจผู้คนง่ายเกินไปหน่อยหรือ?" ถึงแม้สวี่หยุนจะมีนิสัยไร้เดียงสาและตรงไปตรงมาแต่ด้วยสัญชาตญาณที่ติดตัวของเขามาอยู่แล้วจากประสบการณ์ชีวิตของเขาก่อนที่ความทรงจำจะหายไปทำให้สวี่หยุนเองก็เป็คนที่โหดร้าย ดิบเถื่อนและเ้าเล่ห์เป็อย่างยิ่งในบางสถานการณ์...
"อืม..ตอนแรกข้าก็ไม่เชื่อใจพี่ชายเหมือนกัน..แต่เมื่อรู้ว่าท่านคือคนดีเหมือนที่ท่านแม่กล่าวข้าก็สามารถเชื่อใจท่านได้!!" เด็กสาวกล่าวออกมาอย่างไร้เดียงสาเหมือนกับสวี่หยุน..สวี่หยุนได้แต่ยิ้มแห้งออกมาก่อนที่จะผงกหัวรับคำ..
"อืม! หลังจากนี้เ้าจะเป็น้องสาวของข้า...ว่าแต่..น้องสาวชื่ออะไรหรือ?" สวี่หยุนกล่าวถามคำถามที่ควรถามั้แ่เนิ่นๆออกมาด้วยความสงสัย..
"ข้านึกว่าพี่ชายจะถามข้าแล้วซะอีก..ข้ามีนามว่า หลินเสี่ยวโหยว..แล้วพี่ชายล่ะ?" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มน่ารักน่าเอ็นดู..สวี่หยุนได้ยินแซ่หลินของหลินเสี่ยวโหยวก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย..แซ่เหมือนกับหลินชูหรงที่เป็มารดาของหวงเหวินไม่มีผิด..เื่นี้มันมีอะไรเกี่ยวข้องกันหรือป่าว? ในขณะที่สวี่หยุนกำลังครุ่นคิดอยู่นั้นเองเขาก็ได้ยินเสียงเรียกเล็กๆดังออกมาจากหลินเสี่ยวโหยว..
"หืม? พี่ชาย? ท่านเป็อะไรหรือป่าว?" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวถามออกมาด้วยความสงสัย
"อะ..ฮ่าฮ่า..ข้ามีนามว่า ติงสวี่หยุน..หากเสี่ยวโหยว้าให้ช่วยอะไรก็มาหาข้าได้เลยนะ.." สวี่หยุนหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะกล่าวออกมาหลังจากดึงสติกลับมาได้เพราะเสียงเรียกของหลินเสี่ยวโหยว..
"..ติงสวี่หยุน..อืม! เป็ชื่อที่ดีมากเลยล่ะพี่ชาย!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มน่ารักน่าเอ็นดู...
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------