คุณสามี เราหย่ากันเถอะ

บทที่ 41 แม้กระโดดลงแม่น้ำหวงเหอก็ยากจะล้างมลทิน

“ไม่เป็นอะไรนะ?”

ไป๋จื่อซวินลุกขึ้นทันที หยิบกระดาษทิชชูออกมาตั้งใจจะเช็ดน้ำผลไม้ที่เปื้อนกระโปรงให้เธอ

เธอก็รับกระดาษทิชชูมาเช็ดเองพลางพูดว่า “ไม่เป็นไร โชคดีที่วันนี้ฉันใส่กระโปรงสีเข้ม”

แต่ถึงอย่างนั้น กระโปรงก็ยังเปียกเป็นวงกว้าง

ไป๋จื่อซวินถอดเสื้อนอกของตัวเองออก นำมาคลุมที่ขาของหญิงสาวโดยไม่ต้องคิด

นิ้วมือของเขาสัมผัสโดนขาของเธออย่างไม่ตั้งใจ ปลายนิ้วของเขาสั่นระริก ชะงักไปครู่หนึ่ง

ลู่จิ่นเนี่ยนรีบขยับตัวไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว

เธอตั้งใจจะปฏิเสธ แต่ไป๋จื่อซวินก็มีสติกลับมาอย่างรวดเร็ว ยิ้มแล้วพูดประโยคหนึ่ง “อะไรกัน เดี๋ยวนี้เธอถึงกับรักษาระยะห่างจากฉันเหรอแล้วเหรอ? แบบนี้ฉันก็เสียใจนะ”

ในตอนนั้น เหนียนเมี่ยวเมี่ยวก็ผลักประตูเข้ามา

เธอเห็นไป๋จื่อซวินคุกเข่าอยู่ตรงหน้าลู่จิ่นเนี่ยน และเสื้อของเขายังคลุมอยู่บนต้นขาของลู่จิ่นเนี่ยนอีก ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

ลู่จิ่นเนี่ยนรีบลุกขึ้นยืน เพื่อป้องกันความเข้าใจผิด จึงอธิบายว่า "คุณหนูเหนียนอย่าเข้าใจผิดนะคะ ฉันเผลอทำน้ำผลไม้หกรดกระโปรง กระโปรงเลยเปียก"

"อ๋อ อย่างนี้นี่เอง"

เมื่อเห็นหญิงสาวกำลังจับเสื้อของไป๋จื่อซวิน เหนียนเมี่ยวเมี่ยวก็รู้สึกไม่สบายใจ แต่กระโปรงของลู่จิ่นเนี่ยนก็เปียกจริง ๆ เธอเลยไม่ได้พูดอะไร

ทั้งสามคนไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า ตอนที่เหนียนเมี่ยวเมี่ยวเปิดประตูเข้ามา มีแสงแฟลชวาบขึ้นหนึ่งครั้งที่ด้านนอกประตู

และด้านหลังแสงแฟลช ก็มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ราวกับพอใจ

วันต่อมา

ตอนที่ลู่จิ่นเนี่ยนตื่นขึ้นมาในตอนเช้า ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่ออ่านข่าวเหมือนที่เคยทำเป็นประจำ

เธอไม่เคยนึกฝันเลยว่า วันนี้รูปของตัวเองจะได้ข่าวหน้าหนึ่ง!

"เหนียนเมี่ยวเมี่ยว แฟนหนุ่มผู้ร่ำรวยรุ่นสองถูกจับได้ว่านอกใจ! ข่าวพิเศษจาก xx เอนเทอร์เทนเมนต์"

ในภาพหน้าแรก เป็นภาพที่ลู่จิ่นเนี่ยนกับไป๋จื่อซวินถูกถ่ายได้ในห้องส่วนตัวของร้านอาหารเมื่อวานนี้

บังเอิญกับตอนที่กระโปรงของเธอเปียกน้ำ ไป๋จื่อซวินถอดเสื้อออก อีกทั้งยังคุกเข่าตรงหน้าเธอ และเหนียนเมี่ยวเมี่ยวผลักประตูเข้ามา ประตูเปิดกว้าง เป็นโอกาสให้ช่างภาพแอบถ่ายรูป

เนื่องจากมุมกล้อง ฉากนี้ดูเหมือนว่าเธอและไป๋จื่อซวินกำลังพบปะกันอย่างลับ ๆ และถูกเหนียนเมี่ยวเมี่ยวจับได้คาหนังคาเขา

นี่มันข่าวอะไรกันเนี่ย?

โทรศัพท์ดังขึ้นในเวลานี้ เป็นสายจากไป๋จื่อซวิน

"ลู่จิ่นเนี่ยน เธอเห็นข่าวหรือยัง?"

"เพิ่งเห็น นี่มันเรื่องอะไร?"

"รายละเอียดของสถานการณ์ ฉันกำลังส่งคนไปสืบอยู่ ยังไงก็ตามตัวตนของเธอยังไม่ถูกเปิดเผย ช่วงสองวันนี้ เธออย่าออกไปข้างนอกนะ"

ปลายสายของไป๋จื่อซวินทั้งเสียงดังและวุ่นวายมาก เหมือนถูกนักข่าวล้อมไว้ที่หน้าบ้าน

หลังจากที่เขาพูดประโยคนี้จบ เขาก็รีบวางสายไป

ลู่จิ่นเนี่ยนหัวใจแทบหล่นลงไปอยู่ที่ลำคอ ไม่รู้เลยว่าควรจะทำอย่างไร

จริง ๆ แล้ว มุมที่ถ่ายรูปนั้นเป็นการแอบถ่ายทั้งหมด ตอนนั้นเธอกับไป๋จื่อซวินอยู่ในห้องส่วนตัว และใบหน้าของพวกเขาก็เบลอ

ในข่าวเอ่ยถึงแค่ชื่อของเหนียนเมี่ยวเมี่ยวและไป๋จื่อซวินเท่านั้น นักข่าวไม่ได้เปิดเผยตัวตนของเธอ ท้ายที่สุดแล้ว เมื่อเทียบกับชื่อเสียงและกระแสความนิยมของเหนียนเมี่ยวเมี่ยว หล่อนก็เป็นเพียงคนธรรมดาเท่านั้น

แต่ว่า คนที่สนิทคุ้นเคยกับลู่จิ่นเนี่ยน คงจำได้ในทันทีที่เห็น

หญิงสาวเปิดประตูห้องและเตรียมออกไปข้างนอก กลับพบว่ามู่จือเหยียนยืนอยู่หน้าประตู จ้องเธออย่างเย็นชา

"สิ่งที่อยู่ในข่าว เธอไม่คิดจะอธิบายให้ฉันฟังหน่อยเหรอ?"

เขายกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน ยื่นโทรศัพท์มาตรงหน้าเธอ

แน่นอน เขาจำได้ว่าคนคนนั้นคือใคร

แต่ครั้งนี้ เธอบริสุทธิ์ใจจริง ๆ

"ไม่ว่าคุณจะเชื่อหรือไม่ แต่ฉันบริสุทธิ์จริง ๆ" เธอตอบ

ยังไงตอนนี้เธอก็เหมือนกระโดดลงแม่น้ำหวงเหอที่ยากจะล้างมลทินแล้ว*[1] ยังไงก็ต้องทำตัวแข็งกร้าวบ้าง

"เธอใจร้อนขนาดนั้นเลยเหรอ? ทั้งที่ท้องลูกของฉัน แต่กลับไปนัดพบผู้ชายคนอื่นตอนกลางวันแสก ๆ"

"ฉันไปนัดพบกับใครตอนไหน? เมื่อวานนี้ในห้องส่วนตัว เหนียนเมี่ยวเมี่ยวก็อยู่ด้วย!"

เมื่อเห็นสายตาเย็นชาที่จ้องมา เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เชื่อ เธอจึงอดพึมพำออกมาไม่ได้ว่า "ยังไงอธิบายไปคุณก็ไม่เข้าใจอยู่ดี"

เขาก้าวเข้ามาใกล้เธออีกก้าว "ลู่จิ่นเนี่ยน เธอควรจะรู้ตัวเองไว้ว่าเธอเป็นใคร"

“ทำไม ตอนนี้คุณอยากให้ฉันยอมรับสถานะของตัวเองมากเลยสินะ?” เธอหัวเราะเย็นชา

ที่ผ่านมา คนที่ไม่ยอมรับสถานะของเธอก็คือมู่จือเหยียนไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้กลับอยากให้เธอซื่อสัตย์บริสุทธิ์ แล้วตัวเขาเองล่ะ?

มีผู้หญิงข้างกายมากขนาดนั้น

พอคิดถึงตรงนี้ ลู่จิ่นเนี่ยนก็อดโมโหไม่ได้

ยังมีข้อความจากไป๋จื่อซวิน ส่งมาเตือนว่า "เรื่องนี้ฉันจะจัดการให้เรียบร้อย ไม่กระทบถึงเธอแน่ วางใจได้ ฉันจะไม่ยอมให้เธอเจ็บปวดอีก"

ยังไม่ทันได้อ่านข้อความจบดี มู่จือเหยียนก็คว้าโทรศัพท์ไปแล้ว

"เอาคืนมานะ!"

ลู่จิ่นเนี่ยนพยายามแย่งโทรศัพท์คืน แต่กลับถูกเขาใช้มือข้างเดียวกดไว้ที่กรอบประตูอย่างง่ายดาย แม้จะเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์ของตัวเอง ก็ยังทำไม่ได้

มู่จือเหยียนอ่านข้อความจบแล้ว สีหน้ายิ่งมืดมน

จะไม่ยอมให้เธอเจ็บปวดอีก

ตั้งแต่เมื่อไรที่คนนอกพูดประโยคนี้ได้?

มู่จือเหยียนกดคความโกรธไว้ ยิ้มเยาะด้วยความดูถูก "ถ้าจะนอกใจก็ไม่รู้จักเลือกคนดี ๆ หน่อย ลู่จิ่นเนี่ยน เธอชอบเป็นเมียน้อยของคนอื่นขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"ไป๋จื่อซวินดีกว่าคุณตั้งหลายเท่า" เธอกัดฟันพูด

อย่างน้อย ไป๋จื่อซวินก็ไม่ได้พาหญิงที่อ้างว่าเป็น ‘คู่หมั้น’ มาเผชิญหน้ากับภรรยาคนปัจจุบันทั้งที่ยังไม่ได้หย่า

คำพูดนี้ ทำให้มู่จือเหยียนโกรธจัด

เขาบีบคางของลู่จิ่นเนี่ยนไว้ สายตาของเขาร้อนแรงราวกับจะเผาผลาญทุกสิ่งรอบตัวให้มอดไหม้

กระดูกขากรรไกรของเธอถูกบีบจนเจ็บปวด มู่จือเหยียนช่างแข็งแกร่ง เธอเจ็บจนแทบรู้สึกว่ากระดูกของตัวเองกำลังจะแตกละเอียด

ขณะนั้น ไป๋จื่อซวินก็ส่งข้อความมาอีกครั้ง

มู่จือเหยียนเปิดอ่าน

“เมี่ยวเมี่ยวก็โกรธมาก เธอจะออกแถลงการณ์ชี้แจงว่าเธออยู่ที่นั่นด้วยเมื่อวาน สบายใจได้ การใส่ร้ายป้ายสีแบบนี้คงไปไม่รอดแน่”

เขาโยนโทรศัพท์ลงพื้น กดร่างลู่จิ่นเนี่ยนไว้แน่น พูดทีละคำอย่างเย็นชา “ตั้งแต่วันนี้ เธอห้ามติดต่อกับเขาอีก”

"การคบเพื่อนเป็นเรื่องของฉัน มู่จือเหยียน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง!"

เขาโยนเธอลงบนเตียงอย่างแรงเหมือนโยนกระสอบทราย ประตูห้องปิดตามมา เธอพุ่งตัวไป พยายามจะเปิดประตู แต่มันถูกเขาล็อกจากด้านนอกเสียแล้ว

"คอยดูคุณนายให้ดี อย่าให้เธอออกจากห้องนี้แม้แต่ก้าวเดียว"

เธอได้ยินเสียงมู่จือเหยียน สั่งคนใช้อยู่ด้านนอก

หญิงสาวเคาะประตูอย่างแรง เสียงฝีเท้าของมู่จือเหยียนดังมาจากด้านนอก เขากำลังเดินลงไปชั้นล่างแล้ว

โทรศัพท์ถูกเขาแย่งไป ตอนนี้แม้แต่อิสรภาพก็สูญเสียไปแล้ว ลู่จิ่นเนี่ยนถูกกักขังอยู่ภายในอย่างสิ้นหวัง

เธอเดินไปที่ระเบียง มองเห็นแผ่นหลังของมู่จือเหยียนที่เดินออกจากบ้าน เขาขับรถออกไปทิ้งเธอไว้เพียงลำพัง

ไม่รู้ว่าตอนนี้สถานการณ์ภายนอกจะเป็นอย่างไร

[1] กระโดดลงแม่น้ำหวงเหอที่ยากจะล้างมลทิน หมายถึง ยากจะยืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเอง เนื่องจากแม่น้ำหวงเหอมีสีเหลืองขุ่น จึงทำให้เห็นความจริงได้ยาก