ตอนที่27 headshot!
“เคล้ง!”
เสียงยังดังขึ้นอีกครั้ง
อีลอนเดินไปดูด้วยความโมโห นึกว่ามีทหารมาแอบดู เข้าไปหาแต่ก็ไม่เจอ
“ใครวะ ออกมา!” อีลอนเดินไปพร้อมกับชักปืนออกมาเล็งไปยังความมืดที่อยู่เบื้องหน้าเปิดไฟฉายขนาดเล็กส่องไปทั่ว
แต่เ้าของเสียงก็ยังไม่ออกมาทำให้อีลอนโมโหอย่างมากอีกฝ่ายทำเหมือนกับเขาเป็ตัวตลก
“อย่าให้กูจับได้นะมึงไอ้สองตัวที่เฝ้าด้านนอกพวกมึงใช่ไหม เดี๋ยวจะแดกให้ยับเลย” อีลอนคิดว่าจะลงโทษอีกฝ่ายยังไงอย่างน้อยต้องจับขังคุกและซ้อมให้หยอดน้ำข้าวต้มสักเดือนหนึ่ง
ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน ในยุคนี้คำสั่งทางทหารสำคัญมาก ๆใครกล้าฝ่าฝืนก็จะโดนเล่นงานอย่างหนัก โดยไม่ได้ตั้งตัว
อีลอนเก็บปืนลงซองหันตัวกำลังจะเดินกลับไป แต่แล้วตอนนั้นอยู่ ๆก็มีเสียงดังมาจาก้า แต่พอรู้ตัวก็สายไปแล้วอยู่ ๆก็มีตู้เย็นตกลงมาจาก้าหลังคากระแทกใส่หัวของอีลอนเต็ม ๆ
ความคิดสุดท้ายที่อีลอนคิดคือตู้เย็นมันมาจากไหนวะ
โครม!!!
ตู้เย็นกระแทกเข้าที่หัวของอีลอนเต็ม ๆนอนแน่นิ่งไม่รู้ว่าเป็หรือตาย
แมวน้อยมองอยู่บนคานเหล็กของอาคารก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมา
“ต่อให้เป็นักสู้ระดับสูงยังไงก็เป็คนตู้เย็นหนักขนาดนี้ตกใส่ไม่ตายก็สาหัสล่ะเหมี้ยว!” แมวน้อยเยาะเย้ยอีกฝ่ายและวิ่งไปช่วยคาร่า
คาร่าที่โดนจับแขวนอยู่ได้ยินเสียงดังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นอีลอนไม่กลับมา
นี่ถือเป็โอกาสดี คาร่า้าจะหนีแต่ว่าพวกนั้นล็อกเธอไว้แ่าเกินไป คาร่าเงยหน้ามองน็อตที่ขันติดกับมือของเธอตัดสินใจใช้วิธีที่โหดที่สุด
ดึงมันออกมาตรง ๆ
แต่แล้วตอนนั้นก็มีเสียงร้องดังขึ้นมา “เหมี้ยว ๆ”
แมวน้อยอยู่บนคานโบกอุ้มเท้าให้กับคาร่าราวกับจะบอกว่าเป็ไงประหลาดใจไหม
ซึ่งคาร่าก็ประหลาดใจจริง ๆ ที่เห็นแมวน้อยที่นี่
แมวน้อยโรยตัวกอดโซ่ลงมาจนถึงรอกก่อนจะดึงโซ่ที่รอกปล่อยคาร่าลง ด้วยความที่ตัวของแมวน้อยเล็กทำให้เขาราวกับกำลังไต่โซ่แต่ตัวอยู่กับที่
ดึงอยู่เกือบนาทีในที่สุดคาร่าก็ลงมาที่พื้นได้สำเร็จ
“ขอบใจนะ”
“ไม่เป็ไรเหมี้ยว!”
แมวน้อยหันไปยิ้มให้ก่อนจะล้วงเอาประแจออกมาจากกระเป๋ามิติหน้าท้องแมวไม่จำเป็ต้องปกปิดคาร่าแล้ว เพราะเธอเคยเห็นตอนเขาเอาอาหารออกมาแล้ว
แมวน้อยใช้ประแจไขน็อตที่ล็อกมือของคาร่าออก ทุก ๆการขันทำให้เม็ดเหงื่อผลุดขึ้นบนใบหน้าของคาร่าแต่เธอไม่เปล่งเสียงร้องแม้แต่ครั้งเดียว
โครม!
ตอนนั้นก็มีเสียงดังขึ้นมาแมวน้อยและคาร่าต่างก็หันมามองหน้ากัน
“แย่แล้วเหมี้ยว” แมวน้อยรู้ว่านั้นคืออีลอนอีกฝ่ายยังไม่ตาย
“คนอะไรอึดแท้วะ หรือว่าระยะสูงไม่พอ เร็ว ๆรีบออกเร็วเข้าเหมี้ยว” แมวน้อยเร่งการไขน็อตอย่างร้อนใจคาร่าก็ใจเต้นและลุ้นไม่แพ้กัน
“อ๊ากกก ใคร! ๆ”
อีลอนคำรามลั่น รู้ดีว่ามีคนมาช่วยคาร่า
แต่ใครมันลงทุนแบกตู้เย็นขึ้นไปโยนใส่ตนกล้าหยามเขาต้องเป็พวกขี้ขาดตาขาวแน่นอน อีลอนโมโหจนอกแทบแตกเพราะไม่มีใครหยามเขาแบบนี้มาก่อน
ในสภาพที่มึนจากแรงกระแทกจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่อีลอนลากร่างกายวิ่งออกมาพร้อมกับปืนแต่ว่าพอวิ่งออกมาถึงก็เห็นคาร่าที่รออยู่แล้ว
“คาร่า…!”
ปัง!
อีลอนทำได้เพียงพูดชื่อก่อนจะโดนยิง ะุเจาะทะลุเข้าหัวอย่างแม่นยำ
“headshot! ยิงเข้าที่หัวเต็ม ๆ” แมวน้อยะโด้วยความสะใจที่จริงตอนที่ไอ้บ้านี่กลั่นแกล้งคาร่าแมวน้อยก็เห็นเต็มสองตา
แต่จะเข้าไปหยุดก็ไม่มีความสามารถมากพอ สู้ไม่ได้ จะพากันไปตายกันหมดซะเปล่าๆ จึงคิดแผนขึ้นมา
แม้ทักษะกระเป๋ามิติจะไม่ใช่ทักษะต่อสู้ แต่ว่าแมวน้อยเคยคิดเล่น ๆว่าถ้าเอาของเข้าไปใส่แล้วโยนออกมาจากที่สูงให้ตกลงใส่เป้าหมายมันก็ไม่ต่างจากคลิปในอินเตอร์เน็ตที่พวกอินฟลูในนั้นมักจะโยนของจากที่สูงใส่ของที่อยู่ด้านล่าง
อย่าได้ดูถูกพลังของแรงโน้มถ่วงเชียว เอาเถอะ ถึงจะจัดการอีลอนที่เป็นักสู้ระดับสูงไม่ได้แต่ก็ถ่วงเวลาได้
“คราวหน้าต้องเอาลูกเหล็กหนัก ๆ มาเก็บไว้บ้าง ถ้าจะให้ดีต้องเอาแบบที่เป็รูปมือชูนิ้วด้วยเวลาตกใส่ภาพนั้นคงจะสุดยอดมาก ๆ” แมวน้อยเผยรอยยิ้ม
“นี่ช่วยกันหน่อย” คาร่าและแมวน้อยช่วยกันขันน็อตที่เท้า
...
ด้านนอกในขณะเดียวกัน
เปรี้ยง!
ตอนนั้นเสียงฟ้าผ่าท่ามกลางฝนที่ตกลงมาหนักกว่าเดิมทหารยามสองนายที่ยืนเฝ้าอยู่ต่างก็แอบสูบบุหรี่กันอีกครั้ง เพราะมันช่วยให้ตื่นตัวอีกอย่างก็ไม่มีอะไรทำด้วย
ก่อนที่ฝนจะตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ เสียงฟ้าร้องเป็ครั้งคราวเสริมให้บรรยากาศน่ากลัวขึ้นไปอีก
พวกเขากลับมาสนใจเื่ราวหลังประตูที่ยืนเฝ้ากันต่อ
“แอบเข้าไปดูไหม อาจจะมีของดี ๆ ก็ได้นะ ฮิ ๆ”
“อยากตายหรือไง”
“แต่ว่า...”
“เดี๋ยวก่อน ลองฟังสิได้ยินอะไรไหม”
“มีแต่เสียงฟ้าร้องนะสิ”
“ไม่ใช่ เหมือนเสียงปืน”
ทหารทั้งสองมองหน้ากัน ก่อนจะตัดสินใจเข้าไปดูแต่พริบตาที่เปิดประตูก็มีประแจพุ่งเข้ามา ซัดที่หน้าจนหงายหลังสลบกลางอากาศกว่าที่อีกคนจะตอบสนองประแจก็ขว้างเข้ามากระแทกที่เป้าจนตัวงอเป็กุ้ง
“อ้า ไข่...ไข่ฉัน”
ก่อนจะโดนลูกเตะเข้าที่ปลายคางจนสลบไป
“อู้ย!” แมวน้อยทำหน้ายู่ยี่และรู้สึกสงสารทหารนายนั้นก่อนจะมองไปที่คาร่า
“อะไร!” คาร่ากล่าวก่อนจะเดินออกไปไม่ยอมพูดอะไรทั้งนั้น ก้าวขาข้ามทหารสองนายที่นอนสลบอยู่ไป
“ผู้หญิง” แมวน้อยพึมพำก่อนจะถอนหายใจให้กับทหารนายนั้นที่โดนซึ่งแมวน้อยรู้ว่าคาร่าตั้งใจเล่นงานอีกฝ่าย
แมวน้อยะโข้ามตัวทั้งสองคนที่นอนสลบอยู่ก่อนจะตามคาร่าไป
...
ตอนนั้นเองก็มีเฮลิคอปเตอร์บินจากไป เฮลิคอปเตอร์เป็ของหายากในเมืองแคปปิตอลมีอยู่ด้วยกัน 2ลำที่เหลือรอดมาได้
ลำหนึ่งถูกผู้บัญชาการใช้บินออกไปไหนไม่รู้ส่วนอีกลำทั้งสองก็พอเดาได้ว่าน่าจะเป็อีเมอร์สันที่ใช้เพราะตอนนี้เป็่ปฎิบัติการกวาดล้างแม่น้ำ ซึ่งอีเมอร์สันควบคุมโดยตรง
คาร่ายืนท่ามกลางสายฝนมองเฮลิคอปเตอร์บินหายไปในความมืดของฝน
“ชาเย็น เราต้องออกไปจากที่นี่”
“เหมี้ยว ๆ” แมวน้อยตอบกลับหันหน้าไปยังทางด้านหลังศูนย์บัญชาการแต่คาร่ากลับส่ายหัว
“ไม่ เราหนีแบบนี้ไม่ได้” คาร่าปฎิเสธ
ทุกที่มีการตรวจตราและกล้องวงจรปิดหรือต่อให้หนีได้ถ้าไม่มียานพาหนะ ไม่นานก็จะถูกจับได้ สิ่งสำคัญคือคาร่า้าไปที่เขื่อนฮูเมอร์
“ฉันจะไปขโมยรถที่โรงครัวน่าจะมีรถส่งเสบียงอาหารอยู่ มันเข้าออกทุกวัน ชาเย็นนายไปตามหาอเล็กซานดร้าจะต้องให้เธอช่วย”
“เหมี้ยว” แมวน้อยยืนสองขาทำท่าเคารพแบบทหารก่อนจะวิ่งไปตามหาอเล็กซานดร้าตามคำสั่ง
อยู่มาตั้งเดือนกว่าแมวน้อยย่อมรู้ว่าอเล็กซานดร้าอยู่ที่หน่วยไหนซึ่งแต่ละหน่วยก็มีที่พักของตัวเอง และอเล็กซานดร้าก็เป็รองหัวหน้าหน่วยของหน่วยทหารใหม่ในรุ่นนี้
หัวหน้าทหารและรองหัวหน้าทหารถือเป็ตำแหน่งเฉพาะที่ให้กับนักสู้เท่านั้นอเล็กซานดร้าได้เข้าสู่ประตูของนักสู้แล้วเธอได้รับตำแหน่งรองหัวหน้าหน่วยก็เพื่อการฝึกฝนและเก็บประสบการณ์เพื่อตำแหน่งที่สูงขึ้นในอนาคต
ค้นหาไม่นานแมวน้อยก็เห็นอเล็กซานดร้าที่แต่งชุดทหารเต็มยศรอเวลาในการออกเดินทางอยู่
ตอนนั้นก็มีหัวหน้าหน่วยซึ่งเป็ทหารเก่าที่มีประสบการณ์สูงและยังเป็นักสู้ระดับกลางอีกด้วย “ภารกิจปฏิบัติการกวาดล้างแม่น้ำจะเริ่มตอนเย็นแต่ว่าเพราะฝนที่ตกหนักทำให้ตอนนี้ท้องฟ้ามืดเร็วขึ้นและเราอาจจะต้องรีบออกเดินทางเพื่อไปให้ถึงจุดนัดพบก่อนเวลาทหารทุกนายเตรียมพร้อม”
“ครับ/ค่ะ”
ทุกคนขานรับถืออาวุธเตรียมออกเดินทางไปยังรถที่จอดรอกันอยู่ด้านนอก
อเล็กซานดร้ากำลังจะออกไปเป็คนสุดท้าย เพราะเธอคือรองหัวหน้าหน่วยจึงต้องตรวจสอบความเรียบร้อย
แต่แล้วตอนนั้นแมวน้อยก็โผล่มาร้องเหมี้ยว ๆอเล็กซานดร้าพยายามมองหาก็ไม่พบ จนได้ยินเสียงที่มาจากข้างล่างจึงก้มลงมองแต่ก็ยังมองไม่เห็นเลยต้องถอยหลังออกไปหนึ่งก้าวจึงจะเห็นลูกแมวน้อยที่ร้องเรียกตัวเองอย่างร้อนใจ
“เอ๊ะ ชาเย็นมาได้ยังไง” อเล็กซานดร้าอุ้มแมวน้อยขึ้นมาแต่แมวน้อยไม่มีเวลามาสนใจความสุขตรงหน้ากลับะโลงจากแขนของเธอและพยายามส่งสัญญาณให้เธอตามไป
“ให้ฉันตามไปเหรอ แต่ว่านะตอนนี้ไม่ได้ ฉันต้องไป...”อเล็กซานดร้าลังเล เพราะเธอจะต้องไปรวมกับหน่วยแล้ว
แต่แมวน้อยยังไม่ยอมแพ้วิ่งเข้ามากัดขากางเกงและพยายามดึงเธอไป
“เดี๋ยวสิ เดี๋ยวก็ล้มหรอก” อเล็กซานดร้าประหลาดใจที่แมวน้อยมีแรงมากขนาดนี้เมื่อเทียบกับขนาดตัว
“นี่...ก็ได้ ฉันจะตามไป” ในที่สุดอเล็กซานดร้าก็ทนการตื้อของแมวน้อยไม่ไหว
พอได้ยินแบบนั้นแมวน้อยก็ถอนหายใจเพราะเขาพูดกับคนอื่นนอกจากคาร่าไม่รู้เื่เลยเหมือนจะคุยคนละภาษากัน “ไม่รู้ว่ามีภาษาแมวไหม”
แมวน้อยสะบัดหัว ทิ้งเื่ไร้สาระไปและรีบวิ่งนำหน้าอเล็กซานดร้าไปที่โรงอาหาร
2K
