ทุกสิ่งภายในสุสานิญญาจะปรากฏอย่างชัดเจนในกระจก์กว้างใหญ่
ทุกคนสามารถเห็นสิ่งที่แต่ละคนกำลังทำอยู่
ทันทีที่เข้าไป บางคนก็ค้นหาสถานที่ที่กำหนดไว้ล่วงหน้าอย่างเมามันโดยอาศัยข้อมูลวงในที่พวกเขาได้รับ เมื่อต้องเผชิญกับคำร้องขอความช่วยเหลือจากเพื่อนสาวก พวกเขาไม่เพียงแต่ปฏิเสธที่จะให้ความช่วยเหลือ แต่พวกเขาจะไม่มองดูแม้แต่น้อย
แต่ในทางกลับกัน เมื่อต้องเผชิญกับเพื่อนสาวกที่ขอความช่วยเหลือ ชูชิงเหอ ก็ยอมรับพวกเขาโดยไม่ลังเลใจ
“ฉัน นิกาย์กว้างใหญ่ ได้รับการจัดอันดับให้เป็นิกายอันดับหนึ่งของโลก สาวกทุกคนภายใต้นิกายของเรามีความสามารถพิเศษ ในขณะที่พร์เป็สิ่งสำคัญ แต่ลักษณะนิสัยยังเป็ตัวกำหนดอนาคต พวกคุณคิดอย่างไร?”
เสียงของผู้เฒ่าเบา แต่ดังไปถึงหูของผู้เฒ่าทุกคนอย่างชัดเจน ใน่ที่ผู้นำนิกายอยู่ในความสันโดษ ผู้าุโจะจัดการเื่ทั้งหมดของนิกายและดูแลผู้าุโทุกคนอย่างเป็ธรรมชาติ แม้ว่าผู้เฒ่าจะไม่ได้พูดอย่างชัดเจน แต่ทุกคนก็เข้าใจความหมายเื้ัคำพูดของเขา
โดยพื้นฐานแล้วเขาไม่ได้พูดว่า "ดูสิ... คุณเลือกสาวกเหล่านี้ทำอะไร"
พวกเขาแต่ละคนละทิ้งเพื่อนสาวกของตนโดยไม่ลังเลใจ เหล่านี้เป็สาวกที่คุณเลือกหรือไม่?
“คำตักเตือนของผู้เฒ่าจะนำเราไปสู่การพัฒนาตนเองอย่างแน่นอน”
ผู้าุโหลายคนก็รู้สึกละอายใจเช่นกัน
นี่คือความแตกต่างระหว่างผู้คน ในอดีต เมื่อสุสานิญญาถูกเปิด ทุกคนจะเหมือนกันไม่มากก็น้อย ดังนั้นจึงไม่มีใครพูดอะไรโดยธรรมชาติ แต่วันนี้ การแสดงของชูชิงเหอโดดเด่นเกินไป จนคนอื่นๆ กลายเป็คนเห็นแก่ตัว
สิ่งที่น่าหงุดหงิดยิ่งกว่านั้นคือเมื่อพูดถึง ชูชิงเหอ แม้ว่าผู้เฒ่าจะดุเขา แต่ผู้เฒ่าจำนวนมากก็ไม่สามารถพูดอะไรได้ พวกเขาสามารถพูดอะไรได้บ้าง? ตำหนิ ชูชิงเหอ ที่ช่วยเหลือเพื่อนสาวกของเขาเหรอ?
แม้ว่านิกาย์กว้างใหญ่จะถูกแบ่งออกเป็หลายฝ่ายและพระราชวัง แต่ก็เป็นิกายที่มีหนึ่งเดียวกันมาตลอด โดยการเป็ิกายอันดับหนึ่งของโลกไม่ใช่เื่บังเอิญ อย่างไรก็ตาม เห็นได้ชัดว่าสาวกที่เพิ่งได้รับคัดเลือกเหล่านี้ไม่เข้าใจเื่นี้อย่างชัดเจน พวกเขาคิดแต่เื่ตัวเองและลืมไปว่าการเข้าสุสานิญญาไม่ใช่การแข่งขันศิลปะการต่อสู้ที่พวกเขาต่อสู้จนตาย ผู้คนที่อยู่รอบตัวพวกเขาไม่ใช่ศัตรูหรือคนแปลกหน้า แต่เป็เพื่อนของเขากันเอง
ภายในสุสานิญญา สาวๆ จากพระราชวังชิวหลัน เดินตามรอยเท้าของ ชูชิงเหอ และไม่เพียงแต่พวกเขาเท่านั้น แต่ยังมีผู้คนเดินตามรอยเท้าของ ชูชิงเห มากขึ้นเรื่อยๆ
ทุกคนต่างชื่นชมลูกศิษย์หลักคนนี้ที่ยินดีสละเวลาของตัวเองเพื่อช่วยเหลือเพื่อนสาวกของเขา
ไม่น่าแปลกใจเลยที่เขาเป็ลูกศิษย์หลัก ชอบธรรมและใจดีอย่างแท้จริง
“พี่น้องและรุ่นน้องเช่นคุณ นี่เป็ครั้งแรกที่ฉันได้เข้าไปในสุสานิญญา แม้ว่าฉันจะเคยได้ยินรุ่นพี่บางคนพูดคุยเกี่ยวกับสิ่งที่อยู่ข้างใน แต่ความเข้าใจของฉันก็จำกัด การเลือกอาวุธิญญานั้นขึ้นอยู่กับชะตากรรมของตัวเอง ฉัน สามารถนำทางคุณได้ แต่ในท้ายที่สุด อาวุธิญญาชนิดใดที่คุณจะได้รับนั้นขึ้นอยู่กับชะตากรรมของคุณเองด้วย หากคุณไม่ได้รับ อาวุธิญญา ที่ทำให้คุณพอใจ โปรดอย่าตำหนิใครเลย”
คำพูดของชูชิงเหอทำให้พี่น้องรุ่นน้องที่อยู่ข้างหลังเขาหลั่งน้ำตาทันที
“เราจะจดจำความเมตตาของพี่ชิงเหอตลอดไป”
“พี่ชิงเหอ ไม่จำเป็ต้องทำเช่นนั้น ท่านได้พยายามอย่างเต็มที่แล้วโดยแนะนำพวกเรา”
“พี่ชิงเหอเจ๋งมาก!”
หว่านหลินเดินตามหลังชูชิงเหอ ดวงตาของเธอเป็ประกายด้วยความชื่นชม เดิมทีเธอแค่อยากจะลองดู แต่เธอไม่คิดว่าพี่ชายซิงเหอจะใจดีขนาดนี้
นำโดย ชูชิงเหอ ทุกคนก้าวไปข้างหน้า และในขณะที่พวกเขาดำเนินต่อไป ความหลากหลายของอาวุธิญญารอบตัวพวกเขาก็ค่อยๆเพิ่มขึ้น แน่นอนว่าเส้นทางนี้ควรเป็เส้นทางที่ถูกต้อง
ภายในสุสานิญญา มีเส้นทางมากมายนับไม่ถ้วน และบางแห่งอาจนำไปสู่สถานที่ที่ไม่มีอาวุธิญญาเลย ดังนั้นการไปผิดทางอาจลำบากได้ อย่างไรก็ตาม เส้นทางที่ ชูชิงเหอ กำลังเดินไปนั้นเป็เส้นทางที่เขาได้รับมาจากแผนที่ก่อนหน้านี้ แต่ชูชิงเหอไม่ได้นำทุกคนไปสู่ตำแหน่งสุดท้ายของดาบศักดิ์สิทธิ์ แต่เพื่อ...
ในไม่ช้า เมื่อเลี้ยวไปข้างหน้า ชูซิงเหอก็พบสถานที่ที่เขากำลังมองหา
สถานที่แห่งนี้แตกต่างจากที่อื่นเล็กน้อยเนื่องจากมีแผ่นหินอยู่ตรงหน้าทุกคน
“สระิญญา!” หว่านลินอ่านข้อความบนแผ่นศิลาด้านหน้า
สระิญญาถือได้ว่าเป็พื้นที่ส่วนกลางของสุสานิญญาทั้งหมด นี่คือที่ตั้งของ อาวุธิญญา ดั้งเดิมของนิกาย์กว้างใหญ่ เมื่อบรรพบุรุษของนิกาย์กว้างใหญ่เสียชีวิต อาวุธิญญาก็ตกลงมาที่นี่เช่นกัน
เมื่อเห็นสระิญญา ชูซิงเหอก็พูดขึ้นว่า “นี่แหละ พี่น้อง คุณสามารถเลือกอาวุธิญญาที่คุณ้าได้ที่นี่!”
ชูซิงเหอพูดจบและชี้ไปยังตำแหน่งของสระิญญา
แต่ทันทีที่เขาพูดสิ่งนี้ รวมถึงหว่านลิน ผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนก็ตกตะลึง
“พี่ชิงเหอไม่รู้ว่าที่นี่คืออะไร?” ว่านหลินตกตะลึง
“ฉันรู้ มันคือสระิญญา!”
“แล้วทำไมพี่ซิงเหอถึงให้เราเลือกอาวุธิญญาที่นี่?”
“ใช่แล้ว… สระิญญา เป็ที่ตั้งของ อาวุธิญญา รุ่นแรกสุดของนิกาย์อันกว้างใหญ่ และ อาวุธที่นี่ก็เป็รุ่นที่เก่าแก่ที่สุดเช่นกัน…”
“ถูกต้อง อาวุธ จำนวนมากเหล่านี้ได้รับความเสียหายด้วยซ้ำ และแม้แต่ตัวที่ไม่เสียหายก็ยังแย่ที่สุด พี่ใหญ่ ชิงเหอ หมายความว่าอย่างไร?”
“เลือกอาวุธที่นี่ นี่ไม่ใช่เื่ฉลาดนัก?”
สักพักความวุ่นวายก็บังเกิด ดังที่ทุกคนกล่าวไว้ สระิญญา ของนิกาย์กว้าง มี อาวุธ ของบรรพบุรุษที่เก่าแก่ที่สุดของนิกาย์กว้าง อย่างไรก็ตาม ในยุคนั้น นิกาย์กว้างใหญ่ยังไม่ใช่นิกายอันดับหนึ่งของโลก และอาวุธของนิกาย์อันกว้างใหญ่ในเวลานั้นยังไม่มีอาวุธที่ทรงอำนาจและหลากหลายเท่าในปัจจุบัน ดังนั้นทั้งความสามารถและด้านอื่น ๆ ของ อาวุธิญญา จึงไม่ดีเท่าที่มีอยู่ในตอนนี้
การตัดสินใจของชูซิงเหอที่จะให้ทุกคนเลือกที่นี่เป็กับดักอย่างชัดเจน
ในขณะนั้น ทุกคนมองดูชูชิงเหอด้วยความสงสัยและโกรธ เกิดอะไรขึ้นกับการนำทางพวกเขา? การวางกับดักสำหรับทุกคนหมายความว่าอย่างไร?
ไม่ต้องพูดถึงหลิงจง แม้แต่ในวังกว้างใหญ่์ในขณะนี้ ผู้าุโและผู้าุโหลายคนที่อยู่หน้ากระจก์กว้างใหญ่ก็มีใบหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปอย่างมากเช่นกัน เพราะไม่มีใครคาดหวังว่า ชูชิงเหอ จะนำทุกคนมาที่นี่ เกิดอะไรขึ้นกับความเมตตากรุณาและความชอบธรรม? นี่ไม่ใช่การวางกับดักอย่างชัดเจนใช่ไหม
ในสระิญญา หว่านหลินก็ดูงุนงงเช่นกัน พี่ชิงเหอพยายามทำอะไร?
เขาวางกับดักสำหรับทุกคนอย่างชัดเจนหรือไม่?
อารมณ์ของสาวกที่อยู่รอบตัวพวกเขาเริ่มลดลงมากขึ้นเรื่อยๆ และแม้แต่คนที่อารมณ์ร้อนสองสามคนก็เกือบจะสาปแช่ง พวกเขากล่าวว่าแม้ว่า ชูชิงเหอ จะเป็ศิษย์หลัก หากเขาทำร้ายทุกคนเช่นนี้ พวกเขาจะร่วมกันรายงานเขาและจะไม่ปล่อยให้เขาหนีไปได้!
“หุบปาก!”
ท่ามกลางเสียงดัง ชูชิงเหอะโเสียงดัง เสียงของเขาดังสนั่นไปรอบ ๆ และปราบปรามเสียงทั้งหมดได้สำเร็จ
“คุณคิดว่าฉันทำร้ายคุณเหรอ? ทำให้คุณเลือกอาวุธที่เลวร้ายที่สุด?” คำพูดของ ชูชิงเหอ ทำให้ผู้คนนับไม่ถ้วนพยักหน้า
"ฮ่าฮ่าฮ่า... น่าเศร้า... นี่เป็เื่ที่น่าเศร้าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก!"
ใบหน้าของ ชูชิงเหอ เต็มไปด้วยความโศกเศร้า ขณะที่เขาจ้องมองไปทั่วทั้งสถานที่และเขาก็พูดช้าๆ
“หนึ่งพันปีที่แล้ว บรรพบุรุษรุ่นแรกของเรา จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่แห่ง์กว้างใหญ่ โผล่ออกมาจากหมู่บ้านบนูเาเล็กๆ บรรพบุรุษไม่มีพร์ที่ไม่มีใครเทียบได้หรืออาวุธศักดิ์สิทธิ์ใด ๆ แต่เขาสร้างนิกาย์กว้างใหญ่ด้วยความแข็งแกร่งของเขาเอง”
“ในหลายร้อยปีต่อจากนั้น นิกายนับไม่ถ้วนลุกขึ้นและล่มสลายในโลก ถูกฝังอยู่ในแม่น้ำสายยาวแห่งประวัติศาสตร์ แต่นิกาย์อันกว้างใหญ่ของเราก้าวหน้าอย่างต่อเนื่องจากนิกายเล็ก ๆ ที่ไม่รู้จัก โดยเอาชนะความยากลำบากและอุปสรรค!”
“สี่ร้อยปีที่แล้ว ได้ให้กำเนิดจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่รุ่นที่สิบเกิดในนิกาย์กว้างใหญ่ มีพร์ที่หายาก ตัดหัวปีศาจ และกำจัดความชั่วร้าย ในวันนั้น มีคำสี่คำปรากฏขึ้นเหนือประตู์อันกว้างใหญ่ของฉัน นิกาย - 'อันดับหนึ่งของโลก!'"
“ในอีกสี่ร้อยปีข้างหน้า นิกาย์กว้างใหญ่ยังคงไม่สั่นคลอนในฐานะนิกายอันดับหนึ่งของโลก แต่วันนี้ ข้าอยากจะถามศิษย์รุ่นเยาว์ทุกท่านที่ยังจำอาวุธิญญาของรุ่นแรกได้ จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่แห่ง์กว้างใหญ่และอาวุธิญญาของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่์รุ่นที่ 10 ได้หรือไม่?”
ผู้ชมทั้งหมดเงียบไป
“ฉันขอบอกไว้ก่อน! อาวุธิญญาของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่์กว้างใหญ่รุ่นแรกถูกเรียกว่าดาบเหล็กล้ำลึก! มันคืออันที่อยู่ตรงหน้าคุณ!” ชูซิงเหอชี้ไปที่อาวุธิญญาที่เสียบอยู่ที่จุดสูงสุดด้านหลังเขา “หลังจากผ่านไปหนึ่งพันปี มันก็ทรุดโทรมและเสียหาย แต่การสึกหรอนี้เองที่บ่งบอกถึงความรุ่งโรจน์ในอดีต”
“และอาวุธิญญาของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่์รุ่นที่สิบเรียกว่าดาบวารี นอกจากนี้ยังเป็อาวุธิญญาที่ไม่โดดเด่นตรงหน้าคุณด้วย!” ชูชิงเหอ ชี้ไปที่ดาบวารี อีกครั้ง ซึ่งยังคงดูธรรมดามาก
“หลังจากผ่านไปพันปี จากความวุ่นว่ายไปจนถึงจุดสูงสุด ยังมีใครจดจำอดีตได้อีกกี่คน น่าเสียดาย!” ใบหน้าของชูชิงเหอเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและความเสียใจ
“เราเข้าสู่นิกาย์อันกว้างใหญ่ มาที่สุสานิญญา และเลือกอาวุธิญญาของเราเอง แต่เรามาที่นี่เพื่อเลือกอาวุธิญญาเท่านั้นหรือ ไม่! เรามาที่นี่เพื่อแสดงความเคารพต่อบรรพบุรุษและเข้าใจความรุ่งโรจน์ในอดีตของพวกเขา! วันนี้ เมื่อคุณดูอาวุธิญญาเหล่านี้ต่อหน้าคุณ คุณกล้าบอกฉันว่ามันเป็ขยะ แต่ใครในพวกคุณที่จำได้มั้ยว่าแต่ละคนและทุกคนต่อสู้เคียงข้างเ้าของของพวกเขาเพื่อนิกาย์อันกว้างใหญ่จนถึงที่จุดสุดท้ายในชีวิต”
ความเงียบ... ในขณะนี้ สุสานิญญาเงียบสงบ
“เส้นทางการฝึกฝนนั้นยากลำบากพอ ๆ กับการขึ้น์ อาวุธิญญาสามารถทำให้เส้นทางการฝึกฝนของเราราบรื่นขึ้นมาก แต่ให้ฉันถามคุณจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่แห่ง์กว้างใหญ่รุ่นที่สิบผู้ถือดาบวารียังคงสามารถเป็ผู้นำนิกาย์กว้างใหญ่ถึงจุดสูงสุด ทำไมเราจะทำไม่ได้?”
“สี่ร้อยปีที่ผ่านมา บรรพบุรุษของเราไม่มีอาวุธศักดิ์สิทธิ์ แต่พวกเขายังคงนำชื่อเสียงของการเป็นิกายอันดับหนึ่งของโลกมาสู่นิกาย์อันกว้างใหญ่ แต่วันนี้ พวกคุณทุกคน ผู้ภาคภูมิใจในพร์ตัวเอง ยืนอยู่ที่นี่เพียงคิดที่จะรับ อาวุธิญญาที่จะทำให้เส้นทางการเพาะปลูกของคุณง่ายขึ้น คุณสมควรที่จะเป็ศิษย์ของนิกาย์อันกว้างใหญ่หรือไม่?”
ความเงียบ... ไม่เพียงแต่สุสานิญญาจะเงียบสงบ แม้แต่กระจก์อันกว้างใหญ่ก็ยังเงียบอีกด้วย
ผู้าุโและผู้าุโหลายคนต่างจมอยู่กับความคิด
สี่ร้อยปีที่แล้วเป็ยุคสูงสุดของนิกาย์กว้างใหญ่ และจนถึงทุกวันนี้ ดูเหมือนว่านิกาย์กว้างใหญ่จะไม่สามารถก้าวข้ามความรุ่งโรจน์ในอดีตได้อีกต่อไป
ทุกคนต่างถามว่าทำไม สำนัก์กว้างใหญ่มีทรัพยากรมากกว่าเมื่อก่อน และความถนัดของเหล่าสาวกก็ดีกว่าเมื่อก่อน แต่พวกเขายังคงไม่สามารถสร้างความรุ่งโรจน์ในอดีตขึ้นมาใหม่ได้ ทำไม...
และวันนี้ ชูชิงเหอได้ให้คำตอบแก่ทุกคนแล้ว
“เราลืมความตั้งใจเดิมของเราไปแล้ว...”
“เราทุกคน้าได้รับอาวุธิญญาที่แข็งแกร่งขึ้น เราทุกคน้าทรัพยากรมากขึ้น แต่เส้นทางแห่งการฝึกฝน สิ่งภายนอกเป็เพียงสิ่งภายนอก โดยการค้นหาความตั้งใจเดิมของเราเท่านั้นที่เราจะฟื้นความรุ่งโรจน์ในอดีตของเราได้ ตอนนี้ฉันถามคุณคุณยัง คิดว่าอาวุธิญญาในสระิญญานี้ธรรมดาเหรอ?”
ชูซิงเหอพูดจบในหนึ่งลมหายใจ เสียงของเขาเต็มไปด้วยเสียใจ อย่างที่เขาว่ากันว่าถ้าจะหลอกลวง... ไอ ไอ..บอกกล่าวคุณต้องทำเป็ตัวอย่าง
4K
