บทที่ 33 จะไปฟ้องผู้อำนวยการเหรอ
คุณป้าในโรงอาหารอายุมากแล้ว ทุกครั้งที่ถังซีเหมียนมาใช้โรงอาหารก็จะเก็บเหลียงผีไว้ให้เธอ 1 ที่ ดังนั้นคุณป้าคนนี้จึงดีกับถังซีเหมียนมาก
"ป้าคะ หลังจากที่ฉันออกไป ป้าก็ออกไปด้วยใช่ไหม"
"ใช่จ้ะ เธอออกไปเข้าห้องน้ำ ป้าก็ออกไปล้างมือ ตอนนั้นพี่จ้าวกับลุงจ้าวของเธอยังไม่มาเลย!"
พวกเขาเป็นครอบครัวเดียวกัน ทุกคนต่างมาช่วยงานกันที่นี่
"วันนี้ทำแป้งไปทั้งหมด 7 ชั่ง แล้วหายไปเยอะขนาดนี้ คนที่เหลือจะทำยังไง" ถังซีเหมียนขมวดคิ้วแน่น "ป้าจ้าวคะ ป้าพอรู้ไหมว่า นอกจากพวกเราแล้ว ยังมีใครที่สามารถเข้ามาในโรงอาหารตอนยังไม่เปิดได้อีก"
ป้าจ้าวครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็ลองตอบอย่างระมัดระวัง
"ถ้าพูดถึงคนที่เข้ามาได้... นอกจากพวกเราก็มีแต่คนฝ่ายสนับสนุนเท่านั้นแหละ!"
"คนฝ่ายสนับสนุน" สายตาของถังซีเหมียนเปลี่ยนไป
จะเป็นเธอคนนั้นหรือเปล่า
"ใช่แล้ว มีแค่พวกฝ่ายสนับสนุนที่มาส่งผักอะไรพวกนี้ แต่พวกเราก็ชินแล้ว พวกเขามาถึงก็วางของไว้ตรงนี้แล้วก็ไป"
ถังซีเหมียนพยักหน้า "งั้นฝากป้าจ้าวเอาของที่กินไม่ได้แล้วพวกนี้ไปทิ้ง ส่วนที่เหลือก็ขายตามปกติ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฉันจะไปบอกเรื่องนี้กับผู้อำนวยการเอง!"
ป้าจ้าวทำหน้าตกใจ "จะไปฟ้องผู้อำนวยการสถานีเลยเหรอ"
ถังซีเหมียนมองเส้นที่ตกอยู่บนพื้น ก่อนจะเก็บขึ้นมาทีละแผ่นด้วยน้ำตาคลอ "นี่มันเป็นการสิ้นเปลืองอาหาร!"
ป้าจ้าวนึกถึงช่วงหลายปีก่อนที่แทบไม่มีอะไรจะกิน สายตาก็เต็มไปด้วยความโกรธ
"แบบนี้ต้องฟ้องเท่านั้น! ดี ป้าจะทำตามที่เธอบอก!"
ถังซีเหมียนเช็ดน้ำตาแล้วยิ้มขึ้นอีกครั้ง
วันนี้เป็นสถานการณ์พิเศษ เมื่อผู้อำนวยการ รองผู้อำนวยการ และหัวหน้าซ่งรู้เรื่องนี้ไม่ต้องพูดถึงเหลียงผีเลย ข้าวยังไม่ทันกินต้องอารมณ์เสียซะแล้ว
"นี่มันพฤติกรรมอะไรกัน"
"เพิ่งจะมีข้าวกินอิ่มท้องก็เริ่มสิ้นเปลืองอาหารซะแล้ว!"
"ถ้ามีอะไรไม่พอใจก็พูดกันตรง ๆ สิ!"
หัวหน้าซ่งโกรธจนต้องทุบโต๊ะไปหลายที คนที่กำลังตักอาหารอยู่ข้างนอกต่างพากันเงียบกริบราวกับถูกแช่แข็ง
ถังซีเหมียนคอยเรียกทุกคนมาตักอาหารพลางพูดว่า "ที่นี่มีคนมากินข้าวแค่ 40 คน
ในฝ่ายสนับสนุนมีกี่คนกันที่ไม่ถูกกับฉัน หัวหน้าซ่ง ฉันคิดไม่ออกจริง ๆ ถึงจะด่าจะตีฉันก็ยังดีกว่ามาทำลายอาหารที่ฉันทำ!"
หลี่เฟยเฟิ่งคิดจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอะไรงั้นหรือ
ฝันไปเถอะ!
วินาทีที่ถังซีเหมียนเห็นของของตัวเองถูกโยนทิ้ง และ ‘ทำลาย’ คนแรกที่เธอนึกถึงก็คือหลี่เฟยเฟิ่ง!
คนที่ทำงานที่นี่ต่างมีความภาคภูมิใจในตัวเอง เหมือนกับที่ครูในปัจจุบันจะไม่ไปขโมยหรือปล้นใครเพราะ มันเป็นสิ่งที่ถูกฝังเอาไว้ในกระดูก เป็นข้อจำกัดของตัวตนที่พวกเขามี!
แม้ว่าตอนนี้ตัวเองจะมีเรื่องกับคนอื่น อีกฝ่ายก็คงคิด แต่จะจัดการผ่านเรื่องงาน วิธีการต่ำช้าแบบนี้...
มีแต่หลี่เฟยเฟิ่งเท่านั้น!
หัวหน้าซ่งพยักหน้า "สหายถังไม่ต้องกังวล เรื่องนี้มีพวกเราผู้อำนวยการหลายคนอยู่ เราจะต้องให้ความเป็นธรรมกับคุณแน่นอน! วันนี้ต้องไล่คนนั้นออกให้ได้!"
หลี่เฟยเฟิ่งที่เดินมาตักอาหารอย่างเชื่องช้า สีหน้าซีดเผือดในทันที
ถังซีเหมียนเดินเข้าไปหา "จะรับเหลียงผีไหม"
"ยังมีอยู่เหรอ" หลี่เฟยเฟิ่งพูดไปพลางรู้สึกว่า เลือดในร่างกายพุ่งขึ้นมาที่หัวใจ เต้นรัวไม่เป็นจังหวะและควบคุมไม่ได้
ทั้งมือและเท้าของเธออ่อนระทวย
"พูดอะไรแปลก ๆ ฉันต้องทำให้พอกับจำนวนคนอยู่แล้ว!" ถังซีเหมียนมองด้วยแววตาเป็นประกายราวกับมองทะลุใจคน "แต่ทำไมคุณถึงรู้ว่า มันจะไม่พอล่ะ"
หลี่เฟยเฟิ่งตกใจจนสะอึก "ไม่...ฉัน ฉันแค่รู้สึกว่า ฮ่า ๆ ๆ ฉันแค่คิดว่า ฉันมาสายเลยถามว่า พอไหมน่ะ!"
"อย่างนั้นเองเหรอ ถึงก่อนหน้านี้พวกเราจะมีปัญหากัน แต่เธอก็ยังเป็นห่วงฉันอยู่สินะ"
ถังซีเหมียนพูดอย่างคลุมเครือพร้อมกับตักเหลียงผีให้เธอ "กินให้อร่อยนะ"
หลี่เฟยเฟิ่งฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย
ครั้งนี้เพื่อนร่วมหอของถังซีเหมียนไม่มีใครได้กิน แต่เมื่อรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นทุกคนต่างก็โมโหกันหมด
ถ้าหากว่าทำอาหารไม่พอแต่แรก พวกเขาก็คงไม่ว่าอะไร ไม่พอก็ค่อยกินคราวหน้า แต่นี่ทำไว้ตั้งสี่สิบกว่าชาม แต่ดันโดนคนพวกนั้นทำเสียหายไปตั้งเยอะ?!
สารเลวที่ไหนเป็นคนทำ
ทุกคนต่างโกรธแค้น
ถังซีเหมียนถือโจ๊กกับผักดองออกมา "ทุกคนไม่ต้องกังวลนะ ผู้อำนวยการช่วยสืบให้ฉันแล้ว! คนที่ทำอาหารเสียหาย พวกเราจะปล่อยไปง่าย ๆ ไม่ได้! เพิ่งจะได้กินอิ่มไม่กี่วัน ก็ลืมไปแล้วว่าตัวเองเป็นใคร!"
ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย แต่พอได้กินจริง ๆ ก็ไม่มีใครสนใจด่าคนพวกนั้นอีก
"เสี่ยวถัง อาหารที่เธอทำอร่อยมากเลย!"
"ของฉันเผ็ด แต่ก็อร่อยมาก! ทั้งหอม ทั้งเผ็ด ติดใจมาก ๆ !"
"รีบเช็ดปากหน่อยเถอะ เลอะไปถึงหน้าผากแล้ว!"
"ฮ่า ๆ ๆ !"
ท่ามกลางเสียงหัวเราะ มีเพียงหลี่เฟยเฟิ่งคนเดียวที่ดูแปลกแยกออกไป
อู๋เซียวเซี่ยวมองถังซีเหมียน แล้วส่งสายตาไปทางหลี่เฟยเฟิ่ง
ถังซีเหมียนกะพริบตาตอบรับ หลังจากทานข้าวเสร็จ ถังซีเหมียนเก็บของของตัวเองเตรียมตัวกลับ หัวหน้าซ่งเดินมาส่งเงินให้
เหลียงผีราคาชามละ 2 เหมา และเธอได้ค่าจ้างชามละ 1 เหมา 8 เฟิน รวมทั้งหมด 42 ชาม เธอรับเงินมา 7 หยวน 5 เหมา 6 เฟิน ไม่ขาดแม้แต่เฟินเดียว
"เงินนี้ไม่ได้หักจากเธอหรอก ต้องขอบคุณเธอด้วยซ้ำ!" หัวหน้าซ่งพูดพลางยิ้ม "ตอนกลับบ้านช่วยฝากความคิดถึงเจียงชวนด้วยนะ!"
"งั้นก็ขอบคุณคุณมากค่ะ!" ถังซีเหมียนหัวเราะคิกคัก
เมื่อเดินมาถึงประตูถังซีเหมียนได้รับใบสั่งจ่ายเงินที่เพิ่งส่งมา และจดหมาย 1 ฉบับ
ทั้งหมดส่งมาจากลวี่เจี้ยนเยี่ย ในจดหมายบอกว่า นี่เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว ตอนชำระเงินเขาให้เงินมาเพิ่มอีกไม่กี่หยวน ถือเป็นการขอบคุณถังซีเหมียน
ลวี่เจี้ยนเยี่ยบอกว่า ถ้าภายหลังมีโอกาสที่จะร่วมมือกันอีก ก็ขอให้ถังซีเหมียนช่วยดูแลหลานสาวของเขาด้วย...
เธอพยักหน้าเบา ๆ พอดีเลย ทุกอย่างเชื่อมต่อกันหมดแล้ว!
ตัวเลขบนใบสั่งจ่ายเงินคือ 365 หยวน
พอดีเป็นตัวเลข 1 ปี
ถังซีเหมียนรู้สึกอบอุ่นในใจ ตั้งใจว่าตอนกลับจะซื้อของมาฝากเพื่อน ๆ ให้มากหน่อย
ไม่ว่าจะเป็นหลิวเมิ่งเจียที่หางานพิเศษให้ หรือโจวเสวี่ยที่ช่วยสืบข่าวให้ พวกเขาต่างก็ช่วยเหลือเธอเอาไว้มากทีเดียว
คราวนี้หลิวเมิ่งเจียไม่ยอมรับเงิน 5 หยวนเด็ดขาด บอกให้ถังซีเหมียนกลับมาทำเนื้อตุ๋นให้กินแทน ไม่ว่ายังไงก็ไม่ยอมให้เงิน
เนื้อราคาแค่เท่าไหร่กัน
ถังซีเหมียนจดจำความดีของเพื่อน ๆ ที่มีต่อเธอทุกอย่าง
ระหว่างทางกลับบ้านถังซีเหมียนไม่ได้ซื้อของมากนัก มีแต่ของใช้ประจำบ้านกับสบู่ยาก้อนหนึ่ง
ตอนนี้ต้องระวังเรื่องเด็กทุกด้าน บางครั้งสบู่ยาก็มีประโยชน์
เมื่อถังซีเหมียนมาถึงตัวตำบล ฉู่เจียงชวนก็รออยู่แล้ว ในมือถือขนม 1 ห่อ
"กลับมาแล้วเหรอ" เขายิ้มกว้างด้วยความอ่อนโยนที่บรรยายไม่ถูก
ถังซีเหมียนสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กระโจนเข้าสู่อ้อมกอดของเขาราวกับนกน้อย
ฉู่เจียงชวนโอบกอดโลกทั้งใบของเขาไว้ด้วยความรู้สึกอบอุ่นและงดงาม
"เป็นอะไรหรือเปล่า"
"คิดถึงคุณ"
แม้จะมีคนมากมายบนถนนมองมา แต่ถังซีเหมียนก็ไม่สนใจ เธอกอดอยู่พักนึง ก่อนจะปล่อยมือ "พวกเรากลับบ้านกันไหม"
"ไปโรงงานผลิตนอตก่อน ช่วงนี้ผมทำงานที่นั่น ได้เงินเดือนละ 30 หยวนเชียวนะ!"
ฉู่เจียงชวนหอมแก้มเธอเบา ๆ พลางพูดว่า "ยังน้อยกว่าที่คุณได้เลย!"
ถังซีเหมียนหัวเราะคิกคัก พลางยื่นถุงในมือให้เขา "แน่นอนอยู่แล้ว! แต่ว่าคุณไปทำงานที่โรงงานผลิตนอต ฉันไม่ได้อยู่ข้าง ๆ คงไม่มีใครมาชอบคุณหรอกใช่ไหม"
แม้จะเป็นแค่คำพูดล้อเล่น แต่เมื่อเห็นสีหน้าของฉู่เจียงชวนเปลี่ยนไปกะทันหัน ถังซีเหมียนก็อุทานออกมา "มีจริง ๆ เหรอ?!"
2K
