ในใจกลางมิติส่วนตัวของพระเจ้าบรรยากาศโดยรอบต่างปกคลุมไปด้วยเมฆบางๆในมิติส่วนตัวร่างเด็กหนุ่มนาม"โมจิ ทายุ" กำลังนั่งอยู่ในท่าเรียบร้อยต่อหน้าพระเจ้าที่มีรูปร่างหน้าตาแก่ชราผมหงอกผิวที่เหี่ยวโย่น มีเคราที่ยาวถึงกลางอกสีขาวบนหน้ากำลังส่วมเเว่นตาส่งยิ้มมาให้ "โมจิ ทายุ" เขาเองก็งงไม่น้อยเหมือนกันว่าตนนั้นมาอยู่ที่ใดการมาปรากฎณที่นี่ทำให้เขาสับสนเนื่องด้วยตนกำลังเดินกลับบ้าน เนื่องจากเลิกเรียนแล้วจึงรีบเดินทางกลับบ้านตามจริงแล้วถ้าจะกล่าวว่าบ้านของเขาอยู่ไกลจากโรงเรียนที่ตนกำลังศึกษาอยู่ไหมบอกเลยว่าไม่ระยะทางห่างกันแค่759เมตรก็จะถึงบ้านแล้วด้วยความที่บ้านและโรงเรียนไม่ได้อยู่ไกลกันมากจึงเลือกเดินเพราะจะช่วยในการประหยัดค่าใช้จ่ายของเขาเองถ้าถามว่าครอบครัวฐานะทางบ้านเป็นอย่างไรนั่น บ้านของเขาเป็นครอบครัวที่มีฐานะขนาดกลางไม่ถือว่ารวยระดับเศรษฐีแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่มีไรจะกินครอบครัวของเขาเปิดธุรกิจร้านขายของซึ่งก็ถือว่าร่ยได้ก็เยอะอยู่เหมือนกันครอบครัวทายุส่งเขาให้มาร่ำเรียนในโรงเรียนที่ถือได้ว่าติดอันดับต้นๆของประเทศแต่แปลกทั้งที่เป็นโรงเรียนดังกลับค่าเทอมไม่แพงมากนี่จึงเป็นสิ่งที่ทำให้เขาได้เข้าเรียนเขาเป็นคนที่ขยันศึกษาเหล่าเรียนร่วมกิจกรรมทุกครั้งที่จัดหากไม่เกินกำลังของตนก็จะเข้าร่วมเขาสามารถเรียนได้เกียตินิยมอันดับ1ตลอดทั้งหากบางครั้งไปแข่งความสามารถก็จะคว้ารางวัลสร้างชื่อเสียงให้แก่โรงเรียนและครอบครัวรูปร่างหน้าตาของเขานั้นเรียกได้ว่าน่าตาน่ารักจิ้มลิ้มปากนิดจมูกหน่อยผิวพรรณที่ขาวอมชมพู่สุขภาพดีทั้งยังสูง170เซนติเมตรทำให้ร่างบางดูงดงามและน่ารักนั่นเองระหว่างเดินกลับบ้านของตนนั้นก็เกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้นเมื่ออยู่ๆท้องฟ้าโดยรอบเกิดเมฆหมองปกคลุมขึ้นเขาที่กำลังเดินอยู่จึงสังเกตเห็นเขาจึงพูดพริ่มพร่ำกับตัวเอง"เอ๋ ฝนจะตกเหรอแต่เห็นไม่แจ้งเตือนข่าวนิว่าจะมีฝนตก"ระหว่างที่ตนกำลังคิดอยู่นั้นไม่ทันได้ตั้งตัวเกิดฟ้าผ่าอย่างรวดเร็วตรงมาที่เขาโดยไม่ทันได้ตั้งตัวเปรี้ยง เปรี้ยง !!!เสียงฟ้าผ่าใส่ร่างของเขาจนวิณญานหลุดออกจากร่างล่องลอยไปในมิติที่พระเจ้าคนนั้นเป็นเจ้าของกลับมาปัจจุบันทั้งคู่ต่างมองหน้าซึ่งกันและกันโดยทางฝั่งเขา เขาเลือกที่จะนั่งเงียบๆรอฟังว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไร
ทางฝั่งพระเจ้าก็ได้แต่ส่งยิ้มเหมือนคนที่รู้สึกผิดกำลังยิ้มให้เขาอยู่............................