“ดูสิๆ เนื้อสดๆ แดงๆ น่ากินมากเลยนะ”มู่ถงเหยาวางถาดใส่เนื้อสดไว้บนพื้นแล้วดันถาดเข้าไปใกล้ๆ กรงนางไม่กล้าเข้าไปใกล้มากกว่านี้จึงได้แต่พูดหลอกล่อเพื่อให้อีกฝ่ายสนใจ
“โฮ่งๆ!!!”แต่ดูเหมือนแม่นางเสี่ยวซือจะไม่ค่อยพอใจเท่าไร เพราะจู่ๆอีกฝ่ายก็เห่าขึ้นมาเสียงดังมู่ถงเหยาที่ใก้าวถอยหลังจนพลาดเสียหลักล้มก้นกระแทกพื้นอย่างแรงรู้สึกเจ็บจนน้ำตาเล็ดแต่ที่ดูเหมือนจะเจ็บกว่าก็คงจะเป็ข้อมือของนางที่เผลอใช้ค้ำยันตอนเสียหลัก
“ไม่ชอบก็ไม่เห็นต้องเห่าเสียงดังแบบนี้เลยคนอื่นเขาก็ใเป็เหมือนกันนะ ดูสิข้าล้มก้นจ้ำเบ้าข้อมือก็เจ็บอีกเอาแต่ใจเกินไปแล้วนะ”มู่ถงเหยาถูกลู่ลู่ช่วยประคองขึ้นมาก็อดไม่ได้ที่จะต่อว่าตัวต้นเหตุแม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายฟังภาษาของคนไม่รู้เื่ก็เถอะก็นางเจ็บนี่นาอย่างไรก็ขอระบายอารมณ์หน่อย
“ไม่กินก็ไม่ต้องกิน ข้าไม่สนใจเ้าแล้ว” มู่ถงเหยาว่าจบก็สะบัดหน้าหนีทันทีให้ลู่ลู่ช่วยประคองกลับเรือนอย่างไม่สนใจสิ่งใดอีกนางเจ็บตัวอย่างไร้เหตุผลเช่นนี้ใครจะรับผิดชอบกัน
“ฮูหยิน ท่านรอสักหน่อยนะเ้าคะบ่าวให้คนไปตามท่านหมอแล้ว”ลู่ลู่ที่ประคองมู่ถงเหยาเข้ามาในเรือนได้ก็รีบให้คนไปตามท่านหมอทันทีดูเหมือนข้อมือของฮูหยินจะบวมขึ้นมาบ้างแล้ว
“ฮือ ลู่ลู่ ข้าเจ็บ” มู่ถงเหยาเบะปากราวกับเด็กน้อยนางเจ็บจนจะร้องไห้อยู่แล้ว
“เดี๋ยวท่านหมอก็มาแล้วเ้าค่ะ อดทนหน่อยนะเ้าคะ”ลู่ลู่เห็นฮูหยินเป็เช่นนี้ก็รู้สึกสงสารยิ่งนัก รอไม่นานท่านหมอก็มาถึงทั้งหานอี้เซินก็มาอยู่ที่นี่ด้วยเหมือนกันดูเหมือนว่าจะมีคนไปรายงานเขาเกี่ยวกับเื่ที่เกิดขึ้นแล้วกระมัง
“รบกวนท่านหมอด้วย” หานอี้เซินพูดขึ้นท่านหมอที่ได้รับอนุญาตก็เดินเข้ามาดูอาการของมู่ถงเหยาจับพลิกดูอยู่สองสามครั้งก็สั่งให้คนไปนำผ้าชุบน้ำเย็นมาประคบเพื่อลดอาการบวมและปวดจากนั้นก็ค้นหายาในล่วมยาเพื่อนำมานวดคลึงบริเวณที่บวม
“อ๊ะ! มันเจ็บเ้าค่ะ”มู่ถงเหยาที่ถูกนวดบริเวณข้อมือก็ส่งเสียงร้อง
“ยานี้เป็สมุนไพรมีฤทธิ์เย็นฮูหยินอดทนสักหน่อยเดี๋ยวก็จะรู้สึกดีขึ้นแล้ว”ท่านหมออธิบายจบก็เตรียมจะลงมือนวดต่อแต่มู่ถงเหยากลับดึงมือออกไม่ยอมให้ท่านหมอลงยาที่ข้อมือก็นางกลัวเจ็บนี่นาไว้ให้ลู่ลู่นวดให้ก็ได้
“ท่านหมอเชิญรักษาต่อ”หานอี้เซินที่เดินเข้ามานั่งลงข้างๆมู่ถงเหยาจับข้อมือข้างที่บวมของนางส่งให้ท่านหมอทำการรักษาต่ออย่างหน้าตาเฉยมู่ถงเหยาที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็ถูกจับแขนไว้เสียแน่นนางหันไปมองหน้าหานอี้เซินอย่างไม่พอใจแต่พอท่านหมอลงมือนวดความเจ็บก็แล่นแปลบขึ้นมาทันที
“อึก ท่านพี่ข้าเจ็บ”มู่ถงเหยาน้ำตาเอ่อคลอเงยหน้าบอกหานอี้เซินอย่างน่าสงสารนางไม่สามารถอดทนอดกลั้นต่อความเ็ปนี้ได้แล้วใช่ว่าท่านหมอจะมือเบาเสียเมื่อไร
“อีกเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว”หานอี้เซินเอ่ยเสียงอ่อนโยนมืออีกข้างก็คอยลูบหลังลูบไหล่ให้นางผ่อนคลายใช้เวลาไม่นานท่านหมอนวดพร้อมกับพันผ้าที่ข้อมือให้เสร็จเรียบร้อยทั้งยังเขียนเทียบยาไว้เพื่อต้มดื่มก่อนจะขอตัวกลับไปสาวใช้นำเงินให้ท่านหมอและเดินไปส่งที่หน้าจวน
มู่ถงเหยาประคองมือข้างที่ได้รับาเ็ไว้อย่างทะนุถนอมไม่กล้าขยับแรงเกินไปเพราะกลัวว่ามันจะเจ็บขึ้นมาอีกถึงแม้ตอนนี้จะรู้สึกเย็นสบายจากฤทธิ์ของสมุนไพรที่เพิ่งจะทาไปก็เถอะคนกลัวเจ็บเช่นนางอย่างไรก็ต้องระวังไว้ก่อน
“ยังเจ็บอยู่หรือ?” หานอี้เซินที่นั่งอยู่ข้างๆไม่ไปไหนเอ่ยถามขึ้นเขานั่งอยู่ตรงนี้จนกระทั่งท่านหมอจากไปก็ยังไม่ยอมลุกขึ้นไปไหน
มู่ถงเหยารู้สึกว่าเื่ที่นางเจ็บตัวครั้งนี้เป็เพราะหานอี้เซินหากเขาไม่ใช้ให้นางไปดูแลเ้าเสี่ยวซือนางก็จะไม่เจ็บตัวเช่นนี้แต่อีกใจก็คิดว่ามันเป็อุบัติเหตุเ้าเสี่ยวซือเป็สัตว์ใครบ้างจะคาดเดาจิตใจของสัตว์ได้แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่กล้ากล่าวโทษหานอี้เซินเช่นกันนางยังอยากเป็พันธมิตรที่ดีของเขาอยู่นะ
“ตอนนี้ไม่ได้เจ็บแล้วเ้าค่ะ”มู่ถงเหยาตอบเสียงอ่อนยามนี้ดวงตาของนางยังชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำตาที่หลั่งรินให้กับการนวดของท่านหมอเมื่อครู่คิดไว้ว่าหากคราวหน้านางเป็อะไรอีกจะต้องขอร้องหานอี้เซินว่าให้เปลี่ยนท่านหมอให้นางไม่อย่างนั้นนางกลัวว่าจะช้ำในตายก่อนที่จะได้รับการรักษาเสร็จน่ะสิ
“เสี่ยวซือทำอะไรเ้าอย่างนั้นหรือ?”
คำถามเรียบง่ายของเขาแต่กลับทำให้มู่ถงเหยารู้สึกกดดันแปลกๆ นางไม่คิดว่าหานอี้เซินจะจัดการกับเสี่ยวซือเพราะมันทำให้นางใจนเจ็บตัวแต่ก็ไม่รู้ว่าที่เขาถามแบบนี้เพราะอะไรแล้วนางควรจะตอบกลับอย่างไรดีล่ะ
“มันแค่เห่าเฉยๆ แต่ข้าใจนเสียหลักล้มไปเองเ้าค่ะ”ไม่รู้ว่ามันรำคาญหรือไม่ชอบหน้านางกันแน่ถึงได้เอาแต่เห่ากันอยู่บ่อยๆ แบบนี้
“อย่างนั้นหรือ”หานอี้เซินตอบรับมาเพียงเท่านี้ก็หยุดนิ่งไปก่อนจะพูดต่อไปว่า“เ้าก็ดื่มยาที่ท่านหมอสั่งไว้แล้วพักผ่อนเถิดข้าจะไปทำงานต่อ”หานอี้เซินลุกขึ้นเตรียมตัวจะเดินจากไปมู่ถงเหยารู้สึกว่าต้องพูดอะไรบางอย่างกับเขาจึงได้รีบคว้าจับที่ชายแขนเสื้อของเขาไว้ก่อนที่เขาจะเดินออกไป
“ท่านพี่…” แต่ว่านางควรจะพูดอะไรล่ะหากนางบอกว่าอย่าทำอะไรเสี่ยวซือจะไม่ดูเหมือนเป็การหลงตัวเองใช่หรือไม่หรืออาจจะถูกเขาโกรธที่ใส่ร้ายว่าเขาเป็พวกจิตใจโเี้ถึงแม้มันจะเป็ความจริงก็ตาม
“หือ? มีอะไรหรือ” หานอี้เซินก้มลงมองใบหน้าน้อยๆที่กำลังแหงนเงยมองเขาด้วยสายตาว้าวุ่นปลายจมูกกับดวงตาที่แดงเรื่อทำให้นางดูบอบบางกว่าปกติมากนัก
“ครั้งหน้า… ครั้งหน้าข้าจะตั้งใจมากกว่านี้เ้าค่ะจะไม่ให้เกิดเื่เช่นนี้อีกเสี่ยวซืออาจจะยังไม่คุ้นเคยกับข้าแต่หากข้าให้อาหารมันบ่อยๆ อย่างไรก็ต้องสนิทกันแน่นอนเ้าค่ะ”
ถึงจะไม่แน่ใจว่าเขาจะทำอย่างไรกับเสี่ยวซือแต่นางก็ไม่อยากให้เกิดเื่ไม่ดีขึ้นหากสาเหตุนั้นมันมาจากตัวนาง
นี่ข้าคงไม่ได้หลงตัวเองจนเกินไปหรอกนะ
513K
