เทพบุตรซุสจ้าวเทวเทพแห่งโอลิมปัส กลับสู่ราชวังที่พักของตนด้วยอารมณ์ไม่น่าภิมรณ์ เกี่ยวกับปีศาจลูซิเฟอร์แต่สำหรับซุสแล้วยังไม่พอใจกับสิ่งที่เกิดในเื่ต่อไป เมื่อเทพธิดาแห่งาลูกสาวของเขา “อเธน่า” ได้เข้ามาเยี่ยมเยียนบิดาพร้อมข่าวใหม่
ผมสีทองคำของอเธน่าปล่อยสยายเลยสะโพกมงคลทองคำที่สวมใส่บนศีรษะนางเปร่งรัศมีเจิดจรัส คิ้วเข้มดกหนาสีน้ำตาลเปล่งประกายทองเหมือนกับบิดา ดวงตาสีฟ้าราวกับท้องฟ้ายามกลางวัน แก้มใสนวลผ่องอมแดงราวผลแอปเปิ้ลจมูกสันโด่งโค้งได้รูป เรียวฝีปากที่เอิบอิ่มเนียนสวยนั้นเรียบเฉยราวกับมีเื่กังวลใจจะกล่าวกับบิดา
เนื้อผ้าลินิลสีขาวคลุมกายเผยหัวไหล่ซ้ายของนางรึงรัดต้นแขนเปลือยเปล่าด้วยกำไลทองคำลวดลายเปลือกข้าวโอ๊ตทั้งสองข้างเชือกสีเหลืองเปล่งประกายทองคำผูกรัดกุมเอวราวกับเข็มขัดสวมใส่รองเท้าด้วยทองคำที่สานจากพลังแห่งเทพ มือขวาถือคฑาสูงกว่าสองเมตรสัญลักษณ์แห่งาด้วยรูปนกยุงสยายปีก และวงโค้งของดวงอาทิตย์นำแห่งชัยชนะ
นางคุกเข่าขวาลง ตั้งเข่าซ้ายสี่สิบห้าองศาคำนับแด่บิดาตามพิธี แม้มือขวายังคงกุมคฑาสูงนั้นตะหง่านอยู่
“ลูกข้า มาพบด้วยเหตุใดเล่า?” ซุสนั่งอยู่ณ บัลลังค์แห่งโอลิมปัส ด้วยท้วงท่าแห่งาาแม้ชุดสีขาวของพระองค์จะเน้นปกปิด่ล่าง เผยความแกร่งของชายเพียงใดก็ยังหวาดหวั่นกับสิ่งที่ได้สดับ
“หมู่นี่...พวกมนุษย์บนโลกช่างอาจหาญกล้าลองท้าทายโอลิมปัสข้าไม่เข้าใจเลยว่าอะไรทำให้พวกเขาอาจหาญเช่นนี้” อเธน่าเงยหน้าเอ่ยน้ำเสียงสดใสแม้จะมีความขุ่นเคืองอยู่ในน้ำเสียงนั้น
“คงรู้เื่ของลูซิเฟอร์แล้วสินะ”ซุสย้ำเตือนเื่ที่เคยผ่านมา
“แต่ข้าไม่เชื่อว่าจะเป็ฝีมือเขา”อเธน่าตอบปฏิเสธก่อนที่บิดาจะใส่ความลูซิเฟอร์อีก
“ั้แ่มันไปจากโอลิมปัสพวกมนุษย์เริ่มมีความเคลื่อนไหวเปลี่ยนไป” ซุสเริ่มไม่ไว้ใจหลังจากข่าวโอลิมปัสพ่ายา พวกมนุษย์คิดครองอำนาจเฉกเช่นปีศาจ
“ยังไงเสีย บนโลกมนุษย์ยังมีพวกบูชาท่านพ่อเคารพข้าเทพแห่งา เพืุ่์ได้ทำาล่าดินแดน นำมาซึ่งทองคำ และอำนาจ...”อเธน่ากล่าวตามสิ่งที่มนุษย์บนโลกได้พร่ำขอ เวลาออกรบจะวิงวอนถึงนางเพื่อขอชัยชนะเป็รางวัล
“นั้นเป็สิ่งที่พวกมัน้าสินะโอลิมปัสมีสิ่งเ่าั้แก่พวกมัน ในเมื่อมันเก่งกล้าสามารถเพิ่มขึ้นคงรุกราน์เข้าสักวัน พ่อยอมไม่ได้หรอกนะ”ความโกรธของซุสทวีราวกับพายุและเมฆฝนจะคำรามอเธน่าได้เพียงสดับและยืนสงบต่อหน้าพระพักต์พระองค์
“หาก้าท้าทายโอลิมปัสพ่อก็มีของขวัญมอบให้พวกมันเช่นกัน” ร่างของพระองค์หายไปจากบัลลังค์โอลิมปัสราวกับตระเตรียมของขวัญที่สำคัญยิ่งแก่มนุษย์บนโลกให้เสพสมกับสิ่งที่ปรารถนา
อเธน่านิ่งงันได้รับรู้ความเปลี่ยนแปลงของโลกมนุษย์ นับแต่ลูซิเฟอร์ไปจากโอลิมปัสดินแดน์ปั่นป่วนและสั่นคลอนด้วยอารมณ์ของบิดา ความเกรงกลัวที่จะถูก “โค่น” บัลลังค์โอลิมปัสนั้นไม่มลายเสื่อมหายไปจากจิตพระองค์เลย
เทวีเฮร่าปรากฏกายด้านหลังเก้าอี้ทองคำบัลลังค์ของซุสพระนางมีสิริโฉมงดงามด้วยผมสีดำหยักศกสยายจนถึงสะโพกผ่ายดวงหน้าใสขาวราวกับน้ำนมไม่ปาน พระเนตรสีตานิลดำราวกับรัตติกาล คิ้วเรียวยาวดกดำจมูกสันโด่งเรียวงาม และริมฝีปากเป็ประกายดุจรัตติกาล นางคือเทพีแห่งความมืดและรัตติกาล
“พระนางเฮร่า,พระองค์สดับฟังหมดแล้วหรือเพคะ?”เทพธิดาอเธน่าก้มคำนับแก่เทวีเฮร่าด้วยความเกรงกลัวเพราะพระนางมิได้เป็มารดาที่แท้จริงของอเธน่าหากแต่เป็มารดาแห่งโอลิมปัสทั้งปวงมิปาน
“นำข่าวพวกมนุษย์มามอบแก่บิดาเ้าสินะข้าอยากรู้นักว่ามนุษย์ตนใดที่อาจหาญเช่นนั้น” น้ำเสียงที่เกรี้ยวกราดดุจเสียงแห่งความตายที่กรีดร้องย่ำกราย
“มิใช่นำข่าวมาถวายหรอกเพคะพระนาง, เนื่องด้วยพวกมันขอพรจากข้าเพื่อทำาสู่โอลิมปัสซึ่งข้ามิอาจจะให้พวกมันได้ จึงได้นำสาน์สพวกมันมารายงานแก่พระบิดาหาใช่เข้าข้างพวกมันไม่...” เทพธิดาอเธน่ารายงานแก่เทวีเฮร่าอย่างละเอียดซึ่งนางได้เพียงสะบัดหน้าออกไปอีกด้านหนึ่งของวังโอลิมปัส
“แล้วคอยดูผลงานของบิดาเ้าก็แล้วกัน” เสียงหัวเราะกรีดแหลมนั้นดังถึงโสตสดับเทพธิดาอเธน่าและเทวีเฮร่าปลายมือซ้ายขึ้นชิดใบหน้านวลผ่องด้านแก้มขวาหายไปกับสายลมในยามเย็นเพลานี้
แววตาสั่นเครือของเทพธิดาอเธน่าลดต่ำลงก่อนจะพาร่างของตนออกจากวังโอลิมปัส กลับสู่วิมานของตนด้วยความกังวล
[##+++##][##+++##][##+++##][##+++##][##+++##][##+++##]
อเธน่ายืนชมจันทร์อยู่ริมระเบียงณ วิมานของตน ซึ่งทำด้วยหินอ่อนสีขาวม่านสีขาวที่ผู้รั้งไว้กับเสาแทนประตูปิดระเบียงเปิดกว้างไว้ สายลมกรรโชกเย็นและเบื้องล่างเป็หน้าผาเสียงน้ำทะเลที่สาดซัดกับหน้าผาเบื้องล่างเป็ระยะนั้นกระทบจนพื้นระเบียงะเืเป็ครั้งครา
สองมือของอเธน่าพิงระเบียงไว้แม้หลังบอบบางของนางจะยืดตรงสักเพียงใด เื่ในวันนี้ยังคงทำให้อ่อนแรงและอ่อนใจดวงตาสีฟ้านั้นเหม่อมองไปยังปลายนภายามราตรี แสงดาวระยิบระยับนั้นเริ่มหม่องหม่นและมืดลง ไม่ใช่ฝีมือของเฮร่า แต่เพราะใครบางคนที่เข้ามา
“ลูซิเฟอร์!!!” น้ำเสียงใของอเธน่าดังขึ้นเมื่อปรากฏร่างอดีตเทพบุตรอยู่บนเก้าอี้ยาวซึ่งเขานอนราบ
ลูซิเฟอร์เปลือยกายท่อนบนแม้ว่า่ล่างเขาสวมเนื้อผ้าสีดำสนิทปิดไว้ ปีกสีดำคู่กายหายไปเพราะไม่้าให้อเธน่าเห็น เปลือยเท้าของเขาว่างเปล่าให้เกียรติแก่อเธน่าด้วยการถอดรองเท้าดวงตาสีแดงเพลิงของเขาจดจ้องมายังอเธน่าผู้เลอโฉมมิมีวันเสื่อมคลาย
“คิดถึงข้าไหม อเธน่า?”น้ำเสียงหล่อเหลาเย้ายวนของเขากล่าวอย่างยิ้มแย้มชื่นบาน แต่อเธน่ากลับแปลกใจในรูปลักษณ์ใหม่ของเขาที่มีผมสีดำและรอยยิ้มที่แปรเปลี่ยนไปมิได้อบอุ่นเช่นเทพบุตร
“นี่ท่านย่างกรายเข้ามาในดินแดนโอลิมปัสมิหวาดหวั่นเลยหรือไรเล่า?” อเธน่าปราบกายสาวอ่อนช้อยเข้ามาในห้องม่านขาวที่ผูกรั้งเปิดระเบียงถูกสั่งให้เพียงเชือกที่ถูกดึงปกปิดในห้องนั้นด้วยมนต์ของลูซิเฟอร์
“ข้ามาเพราะอยากรู้ว่าบิดาเ้าคิดจะเล่นตลกอะไรอีก?” เหมือนอเธน่าจะต้องมนต์ปีศาจของเขาแต่นางพยายามควบคุมมัน มิให้เขาทำอะไรได้ตามอำเภอใจ หากแต่จิตใจนางยังแอบถวิลหาเขา
“แล้วเื่มนุษย์ล่ะฝีมือท่านใช่หรือไม่?” คำสนทนาโต้แย้งบังเกิด ลูซิเฟอร์หัวเราะอย่างถูกใจ
“ข้าสงสารมนุษย์เลยล่ะแต่ก็อยากสมน้ำหน้าพวกมันเสียจริงๆ กับสันดานของพวกมันที่มีแต่ความอยากได้ไม่รู้จักพอ ข้าจึงเสนอสิ่งที่พวกมันชอบยังไงล่ะ”ลูซิเฟอร์ได้บอกสิ่งที่ตัวเองทำอย่างมิละอาย
“แผนการของท่านใช่ไหม?”
“ครั้งนี้ ข้าขอบอกตรงๆว่าไม่ใช่ฝีมือข้าหรอก นั้นเป็สิ่งที่พวกมนุษย์ไขว่คว้า พวกเ้าเล่นเกมส์ –หมากรุกมนุษย์- น่าจะรู้ดีกว่าข้านี่นาและข้าไม่มีความจำเป็ต้องยุ่งกับพวกมันถึงขนาดนี้”น้ำเสียงเรียบระรื่นของลูซิเฟอร์ยังคงลื่นไหลไม่สะดุดหากแต่อเธน่าไม่อยากคิดว่าโอลิมปัสกำลังสั่นะเื
“ท่านมาเยือนข้ายามราตรีเพราะเหตุถูกสงสัยหรือไรเล่า?”คำถามนางยังคงความสงสัย จนกระทั่งไม่อาจจะยืนต่อไป ทรุดกายนั้นลงปลายเตียงซึ่งฟูกหนาหลายฟุต ร่างงามของอเธน่าจมลงเตียงนิ่ม
“แค่มาดูเกมส์ของพวกเ้าเท่านั้นพวกมนุษย์เป็ฝ่ายเริ่ม ข้าไม่สนใจโอลิมปัส”ลูซิเฟอร์เดินเท้าไปที่ประตูม่านสีขาวที่ปกปิด เพียงวาดแขนขวามันเปิดออกราวกับเขาจะจากไปเร็วๆ นี้
“เดี๋ยว!!! ถ้าพิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจ ท่านสามารถกลับมายัง ณ ที่แห่งนี้” อเธน่ารีบปราดร่างออกจากปลายเตียงเพราะความปรารถนาในใจนางไม่สำเร็จไม่อยากปล่อยให้เขาไปเร็วขนาดนี้
“มันหมดเวลาที่ข้าจะกลับมาและไม่เคยคิดกลับมาเลย อเธน่า ความปรารถนาของเ้าไม่มีวันเป็ไปได้สำหรับตัวข้าก็เช่นกัน” ลูซิเฟอร์ปรายตามองอเธน่าผู้เลอโฉม แม้นางจะงามซักเพียงใดหากนางคือธิดาแห่งซุส
“แม้วันเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนใจข้ายังคงเดิม” เทพธิดายังยืนคำมั่นที่เคยมีต่อเขา
ลูซิเฟอร์ยืนหลับตาแม้ใบหน้าดุจรัตติกาลจะเชิดสู้กับแสงจันทร์ที่กำลังจะแหวกเมฆดำนั้นเขาไม่เคยลืมเธอ นางผู้เป็ที่รัก
“สายเสียแล้ว อเธอน่าหากราตรีนี้ไม่เหมือนเช่นวันวาน” เขารู้แล้วว่ามันไม่มีทางเป็ไปได้แม้ว่าจะรักนางมากเพียงใด หรือ นางจะรักเขามากเพียงใด หากฝ่ายที่อยู่ช่างต่างกับแสงจันทร์และอาทิตย์
เพียงวูบหนึ่งที่หมอกม่านดำนั้นล้อมรอบกายลูซิเฟอร์ละลายหายไปกับสายลมนั้น ม่านขาวที่เปิดกว้างปิดลงและโบกสะบัดด้วยแรงลมที่พัดกรรโชกระยะหนึ่งจนสงบ
อเธน่ารู้ว่าบัดนี้ลูซิเฟอร์คือปีศาจตนใหม่ที่น่ากลัวไม่ต่างบิดาเขา จ้าวแห่งนครปีศาจและที่สำคัญโอลิมปัสกำลังได้พบพานภัยใหม่ แม้นางเป็ธิดาแห่งานางควบคุมาแห่งมวลมนุษย์ได้ แต่มิอาจควบคุมาแห่ง เทพ และ ปีศาจ
[##+++##][##+++##][##+++##][##+++##][##+++##][##+++##]
ณ ดินแดนกรีกถิ่นพำนักของผู้คนบูชาเทพ อพอลโล่ และ อเธน่า พวกเขาเ่าั้ทำศึกาเป็อาชีพชาวไร่ชาวนา รวมไปถึงคนเลี้ยงสัตว์ผู้ชายทุกคนต้องถูกเกณฑ์เป็ทหารเพื่อเข้าสู่สมรภูมิรบและครั้งนี้จะเป็ศึกใหญ่สำหรับพวกเขาชาวกรีก การทำาเพื่อเข้าไปสู่ ณดินแดนแห่งโอลิมปัส
“ข้าแด่องค์เทพอพอลโล่ ได้โปรดนำทางแสงสว่างแก่ข้าแก่ประชาชนของข้า ให้พบแต่ความร่มเย็น และแสงสว่างนำพา”ชายผู้ทำพิธีสวมชุดขาวคลุมกาย มีเชือกคาดเอวผู้ไว้ รองเท้าถูกสานจากฟางเหนียวๆสวมใส่ไว้ สองแขนที่ชูขึ้นเหนือศีรษะหันเปลี่ยนทิศจาก รูปปั้นบูชาเทพบุตรอพอลโล่ไปทาง รูปปั้นบูชาเทพธิดาอเธน่า
“ข้าแด่องค์เทวีอเธน่าได้โปรดนำทางแก่พวกข้า เพื่อเข้าไปสู่ดินแดนโอลิมปัสหากข้าได้ดินแดนแห่งนั้นบางส่วน ข้าจะนำมาถวายท่าน เทวีอเธน่า...”สิ้นเสียงของผู้ครองเมืองกรีก อารยธรรมของเขากำลังเจริญขึ้นบ้านเรือนที่ปลูกสร้างด้วยดิน หิน และไม้ เสื้อผ้า อาภรณ์และชุดเกราะต่างๆที่ถูกตีขึ้นมาเพื่อสวมใส่ ป้องกันอาวุธ
องค์าาแห่งกรีก นามว่า “อซามีลัส” มีแผนรบเข้าสู่ดินแดนอื่น เพื่อนำทองคำมาเป็เครื่องประดับของตนและ ราชินี เพื่อความมั่งคั่ง อำนาจทางการทหารด้วย
เขาเชื่อว่า โอลิมปัสย่อมมีทองคำอีกมากมายรอเขาอยู่
[##+++##][##+++##][##+++##][##+++##][##+++##][##+++##]
ถึงกระนั้นเทพบุตรซุสมิได้พอใจกับสิ่งที่มนุษย์พวกนี้บูชาอพอลโล่บุตรชาย และ อเธน่าบุตรีของเขา เทพบุตรซุส นั่งอยู่บนหินอ่อนสูงเล็กน้อยมองดูพวกมนุษย์จากเงาน้ำอ่างล่างเท้า ภายในห้องพักส่วนตัว (แต่ห้องนอนซุสเหมือนห้องที่กว้างใหญ่พอที่คนหนึ่งพันคนอยู่ได้สบายๆเลยค่ะ)พวกมันไม่ได้บูชาเทพบุตรซุสเลย
“จะบังอาจต่อข้ามากไปแล้วที่ิ่เหม่ลืมนามของข้า อย่างพวกเ้าต้องได้รับบทลงโทษที่แสนหวาน…” เทพบุตรซุสเดินลงจ้ำเท้าออกไปทางระเบียงแล้วครุ่นคิด
หากพวกมนุษย์มี ความ้าสิ่งที่ถวิลหา เขาจะจัดหาให้ และมอบของขวัญผ่านเ้า “หล่อน”ด้วยกล่องใบหนึ่ง ซึ่งมันได้ใส่ทุกสิ่งทุกอย่างไว้ “สิ่งที่มนุษย์ไม่คิดถวิลหาเลย”
ซุสบันดาลหญิงงามนางหนึ่งจากขนหน้าแข้งของเขา ร่างของเ้าหล่อนค่อยๆ เผยโฉมจากแสงสว่าง ณ ตรงหน้าซุส
นางนอนขดอยู่กับพื้นราวกับทารกไร้เดียงสาเมื่อหล่อนปรือตาสีเขียวมรกตขึ้น ผมสีน้ำตาลยาวสลวยนั้นปกปิดส่วนปลายอกไว้มือซ้ายของนางปกปิดที่ลับซึ่งยังไร้ขน แขนขวาบังส่วนอกอีกครั้งนางก้มหน้าตาจิ้มลิ้ม ปากนิดจมูกหน่อย ด้วยความเกรงกลัวต่อชายผู้อยู่ตรงหน้า
“นามของเ้า –แพนโดร่า- และข้าจะประทานของขวัญชิ้นหนึ่งแก่เ้า”เทพบุตรซุสเอ่ยน้ำเสียงนุ่มนวล แก้มของแพนโดร่าแดงระเรื่อด้วยความเขิลอายเพียงเทพบุตรซุสขยับนิ้ว นางอยู่ในชุดเนื้อผ้าสีแดงอย่างดีพร้อมเชือกคาดเอวสีเหลือง ผมของนางถูกถักร้อยเปียอย่างสวยงาม ความใของแพนโดร่ามิได้แตกต่างจากมนุษย์เลย
“รับไปเสียมันเป็ของขวัญของเ้า และสิ่งที่ข้าจะกำชับ ห้ามมิให้ผู้ใดเปิดกล่องใบนี้เด็ดขาดรวมทั้งเ้าด้วย และจะต้องอยู่กับเ้าตลอดไป”เทพบุตรซุสได้บันดาลกล่องไม้เรียบๆ ชิ้นหนึ่ง อยู่ในมือแก่แพนโดร่า
“แต่เนื่องด้วยเ้าจะต้องไปอยู่กับมนุษย์ข้าจะเป็คนส่งเ้าลงไปเดี๋ยวนี้” เทพบุตรซุสวาดแขนทั้งสองขึ้นแล้วร่างของแพนโดร่าหายไป กลายเป็หมอกลงไปอ่างล่างเท้าของเขานางไปปรากฏในเมืองกรีก ห้องของผู้บูชาเทพบุตรอพอลโล่ และ เทพธิดาอเธน่า ณ เวลานั้น
[##+++##][##+++##][##+++##][##+++##][##+++##][##+++##]
“นี่เ้าเป็ใครบังอาจบุกรุกสถานที่ศักสิทธิ์โดยมิได้รับอนุญาต” าา อซามีลัสมีน้ำเสียงใ กึ่งโมโหร้าย ห้องบูชาเทพ ทำพิธีห้ามหญิงใดเข้าเด็ดขาดเว้นแต่ตอนนี้เขาพบนางหนึ่งในชุดแดง ผมสีน้ำตาลแดงอยู่ในห้องนี้พร้อมกล่องที่อยู่ในมือนาง
“ข้าคือ แพนโดร่าของขวัญจากองค์ซุส ส่งข้ามาเป็บรรณาการ กำนัลแด่ท่าน”แพนโดร่าได้บอกความ้าของซุสไป นางคือของขวัญแก่เขา
“เทพซุสส่งเ้ามาเป็ของขวัญแก่ข้า ในมือเ้าถือกล่องใส่อะไรไว้”าาอซามิลัสสังเกตกล่องไม้ที่อยู่ในมือ มันมีทองคำประดับและเพชรพลอยหลากสีล้อมรอบ ที่ไม่อาจจะประเมินค่าราคามันได้
“ข้าไม่ทราบเพคะแต่เทพบุตรซุสสั่งข้ามาว่า ห้ามมิให้ผู้ใดเปิดมัน แม้แต่ข้าเอง อย่าได้ขัดคำสั่งพระองค์หามิได้ภัยพิบัติยากเกินแก้ไขจะมาเยือน”แพนโดร่าเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบในความกังวานเสียงใสของนางยังคงความสงสัยในกล่องไม้เรียบเฉยนี้
“เช่นนั้นแล้วข้าคงต้องสร้างรูปปั้นบูชาเทพบุตรซุสขึ้นมา” สองมือของาาอซามีลัสเอื้อมไปทางแพนโดร่า ผู้ซึ่งนั่งอยู่ใต้แทบเท้าอพอลโล่มือที่แสนนิ่มนวลของแพนโดร่า เอื้อมรับัักับฝ่ามือชายแกร่ง หยาบกร้าน ดวงตาสีน้ำตาลของอซามีลัสจดจ้องั์ตางามดั่งมรกตของแพนโดร่า เขาหลงรักเธอ
[##+++##][##+++##][##+++##][##+++##][##+++##][##+++##]
เหมือนภาพเคลื่อนไหวในเงาน้ำในอ่างล่างเท้าเขาพอใจที่มนุษย์ตนนั้นหลงความงามของแพนโดร่าอย่างจับใจ เสียงหัวเราะจากหญิงแสนชิดเชื้อสนิทใจดังขึ้นหลังแกร่งของซุส
“นึกสนุกกลั่นแกล้งพวกมนุษย์จนได้ทำให้พวกมันลืมก่อากับท่านสินะ”เทพีเฮร่านั้นเองที่ยื่นใบหน้าอันงามนั้น แนบเคียงใบหูของซุสด้านซ้ายดวงตาสีดำนิลนั้นลดต่ำลงแอบดูผลงานของซุสในเงาน้ำนั้น
“เป็วิธีที่ทำให้พวกมันลืมเดินทางมาโอลิมปัสได้ก็แล้วกัน”เทพซุสเอนเอียงซบพระพักตร์อันงามของเทพีเฮร่าพลางเอื้อมพระหัตถ์ขวาเชยคางนวลของนางไว้
“เหมือนที่ท่านเคยหลงหญิงงามจากหลายแห่งน่ะหรือ?ผู้ชาย...” เทพีเฮร่าเอ่ยเง้างอน แล้วละจากเสียดื้อๆ
เทพีเฮร่าย่างเท้าไปทางเกมหมากรุกบนโต๊ะทางริมระเบียง มือขวาอันอ่อนช้อยนั้นเลื่อนหมากตัวหนึ่งไปยังตำแหน่งที่ควรวาง หล่อนขยับตัวหมากรุกคือ “ม้า” เลื่อนถอย
ซุสหัวเราะในลำคออย่างพอใจศรีภรรยาของเขายังคงหึงหวงด้วยความรักแบบฉบับที่ไม่มีเทพองค์ใดจะเปรียบเหมือนพระองค์ย่างเท้าไปหาและมองดูหมากกระดานอย่างสนุกสนานกายแกร่งอกเปลือยเปล่าของซุสนั้น กระเพื่อมอย่างพอใจ เมื่อหมากกระดานนี้เขาเป็ต่อจึงได้เอื้อมมือซ้ายไปขยับหมากตัวหนึ่ง “ควีน”รุกหน้าเข้าวงในหมากของเทพีเฮร่า แล้วเขี่ยหมากรุกออกจากกระดาน มันคือตัว “บิชอป”
“ตานี้ ท่านอาจจะชนะข้า แต่ตาถัดไปข้าจะต้องชนะท่านบ้างล่ะ” น้ำเสียงง่อนแง่ของเทพีเฮร่า ไม่ลดละความพยายามและพ่ายแพ้รอบนี้ครั้งต่อไป นางต้องหาทางเอาชนะเขาคืนบ้างล่ะ
“ข้ารอได้เสมอ ยอดรักของข้า”ซุสหัวเราะในท้ายที่สุดจึงลุกจากที่นั่งเพื่อไปปลอบประโลมเทพีเฮร่าแสนขี้งอนของเขา
กระดานหมากนี้ “รุกฆาต”เพราะควีนสีดำของเทพบุตรซุสโดยแท้ คิงสีขาวของเทวีเฮร่าไม่อาจจะขยับหนีไปไหนได้อีก
[##+++##][##+++##][##+++##][##+++##][##+++##][##+++##]
ลูซิเฟอร์แอบมองดูด้วยสีหน้าเอื่อมระอา อยู่ไกลจากท้องฟ้าหลังกลีบเมฆกับความหวานฉาบยาพิษของซุสโดยแท้ มันจะต่างอะไรกันที่พวกเทพเห็นมนุษย์เป็เบี้ยหมากบนกระดานของเทพอย่างสนุกสนานเอาชีวิตของมนุษย์เป็ของเล่น
สำหรับเขามนุษย์เป็เพียงเครื่องมือเท่านั้น สักวันจะหวนกลับทำลายเทพแทนเขาคิดว่าแอบดูต่ออีกหน่อยจะเป็ไรไป มันไม่มีผลสำหรับเขาอยู่แล้ว...
[##+++##][##+++##][##+++##][##+++##][##+++##][##+++##]
“ท่านจะปลดตำแหน่งข้าไม่ได้นะเพคะท่านอซามิลัส” น้ำเสียงของราชินีถูกสั่งลดลงมาเป็พระสนมแทน ทั้งๆที่นางเพิ่งได้อภิเษกสมรสเพียงแค่สามเดือนเท่านั้นความงามของนางยังมิอาจจะเทียบเท่าแพนโดร่าได้เลย เพราะผมสีทองเรียบตรงและคิ้วดกดำนั้น เหมือนกับชาวเมืองกรีกทุกคนหากไม่แล้วมีเพียงแพนโดร่าที่สวมงามสง่าราวกับแสงดวงอาทิตย์ และไฟา
“เป็ไปแล้วอดีตยอดรักของข้าเทพบุตรซุสได้มอบของขวัญชิ้นนี้แก่ข้า เพื่อให้ข้าได้ดูแลนางพระองค์เกรงกลัวต่อทหารแห่งกรีก และข้าจะสร้างวิหารบูชาเทพบุตรซุสด้วยความสัตย์จริงพร้อมไม่ยกทหารบุกโอลิมปัส นี่คือรางวัลของข้า”อซามิลัสเดินไปโอบกอดและเชยชมแพนโดร่า ราวกับราชินีแทนในมือนางถือกล่องไม้อยู่ตลอดมิห่างกายและตัวเขาที่เคารพนบน้อมเธอเฉกเช่นเชื้อพระวงศ์
แผนลวงหลอกของ รามีเรียไม่สำเร็จเสียแล้ว นาง้าเข้าวังโอลิมปัส เพื่อไปพบเทพบุตรซุสและอยากเป็เทพธิดาสวยไม่สร่างไปตลอดกาล หากตอนนี้แล้วนางหมดโอกาสถูกลดตำแหน่งเป็นางสนมของอซามิลัสเสียเอง
แพนโดร่ามิได้สังเกตอะไรนอกเสียจากวังสูงโอ่อ่า ที่สร้างด้วยหินอ่อนสีขาว มีทองคำประดับ แม้ตุ๊กตาที่เล่นอยู่กลางน้ำพุยังทำด้วยทองคำถือคนโฑเทน้ำราวกับน้ำตก
“น่ารักจังเลย”ความสวยใสไร้เดียงสานั้นเอง ที่ทำให้อซามิลัสหลงใหล
“เป็พระประสงค์ของซุสที่้าให้เ้าอยู่กับข้าแพนโดร่า” มือขวาของอซามิลัสเชยคางของแพนโดร่าไว้และเขามองกล่องไม้ในมือนางด้วยความเกรงกลัวหากเทพบุตรซุสมีพระทัยสั่งห้ามเปิดกล่อง เขาจะทำตาม...”
วันเวลาผ่านไปในเมืองกรีกของอซามิลัสเจริญก้าวหน้าพระองค์เปลี่ยนแผนจากยกกองทัพบุกโอลิมปัส ไปยังเมืองเพื่อนบ้านแทนพระองค์ได้รับชัยชนะาทุกหนทุกแห่งไป หลังจากที่พระองค์ได้เคยเร่งการก่อสร้างบูชาเทพบุตรซุสอยู่ด้านหน้า เทพบุตรอพอลโล่ และ เทพีอเธน่า เมืองกรีกรุ่งเื่และเจริญเติบโต
ถึงกระนั้นแพนโดร่าได้รับการดูแลอย่างดีไม่เคยขาดจนกระทั่งความเบื่อหน่ายมาเยือนนาง วันหนึ่งที่อซามิลัสออกรบทิ้งนางเฝ้าเมืองไว้เพียงลำพัง แพนโดร่ามองกล่องไม้ครั้งแล้วครั้งเล่ามันมีลักษณะที่เปลี่ยนไป จากกล่องไม้ธรรมดาเรียบง่ายวันนี้มันมีเพชรพลอยประดับมากมายช่างสวยงามจนทำให้แพนโดร่าลุ่มหลงกับความงามบนกล่องไม้
“ท่านอซามิลัสใจดีถึงขนาดหาเพชรพลอยมาประดับกล่องไม้ให้ข้าหรือเนี่ย?เขาแอบเปิดมันดูของข้างในหรือเปล่านะ?”แพนโดร่าคิดอย่างใสซื่อบริสุทธิ์ มือน้อยๆทั้งสองของแพนโดร่าจับต้องกล่องไม้ประดับเพชร ยกขึ้นสูงระดับสายตา
ความอยากรู้อยากเห็นของแพนโดร่าทำให้ลืมคำสั่งของเทพบุตรซุส
[##+++##][##+++##][##+++##][##+++##][##+++##][##+++##]
“เห็นไหมยอดรักหมากรุกตานี้ข้าชนะในที่สุด” เทพบุตรซุสมองดูในเงาน้ำแผนการให้แพนโดร่าเปิดกล่องไม้ใส่หายนะสู่มวลมนุษย์เริ่มต้นขึ้นแล้ว
ตัวหมากรุกกระดานที่เทพบุตรซุสและเทวีเฮร่าเล่นเมื่อสักครู่เริ่มมีความสั่นคลอนตัวหมากควีนสีดำของซุสเริ่มสั่น และมีบางสิ่งออกมาจากมัน เป็หมอกครอบคลุมตัวหมากทุกตัวบนกระดาน
“สงสัยว่าข้าจะต้องหาตัวหมากรุกตัวใหม่มาเล่นกับท่านเสียแล้ว”เทพีเฮร่าไม่พอพระทัยที่หมากรุกตานี้มันครอบคลุมอำนาจหายนะจนถึงตัวหมากสีขาวของพระนางเช่นกัน ดังนั้นเทพีเฮร่าจึงได้กวักมือขวา เพื่อทำลายกระดานนี่เสีย และพระนางเดินออกจากห้องบรรทมของเทพบุตรซุสเพื่อไปหาเกมส์ใหม่มาเล่น
“อย่างอนข้าเลย ยอดรักคราวหน้าข้าจะยอมอ่อนข้อให้...” เทพบุตรซุสเอ่ยไล่หลัง
[##+++##][##+++##][##+++##][##+++##][##+++##][##+++##]
แพนโดร่าถือกล่องไม้ประดับด้วยมือซ้ายและสองดวงตาของนางพยายามมองระหว่างฝาปิด มือขวาเริ่มทำงาน และเปิดมันอย่างแช่มช้า
“พระเ้า...”แพนโดร่า ใกับสิ่งที่โผล่ออกมาราวกับพายุที่พลั่งพลู
เสียงโหยหวน เสียงกรีดร้องเสียงคร่ำครวญ สายลมกรรโชกแรง และด้วยแรงลมที่พัดออกมาจากกล่องมันทำให้สถานการณ์บ้านเมืองสั่นคลอน เมืองกรีกไม่เคยอยู่ใต้ฝนมาหลายเดือน บัดนี้พายุเมฆฝนก่อตัวอย่างรวดเร็วจากกล่องไม้ เมฆดำบดบังแสงจากดวงอาทิตย์และความมืดมิดมาเยือน
แพนโดร่าใกับสิ่งที่โผล่ออกมาแม้กระทั่งร่างเงาดำสูงใหญ่ มีรอยยิ้มของกระดูกฟัน ในชุดดำนั้นมองแพนโดร่าด้วยความพอใจ มันคือความตายที่แพนโดร่าเกรงกลัว ช้าไม่ได้แล้วเธอพยายามตั้งสติ แล้วรีบปิดมันอย่างแรง เสียงฝาภาชนะของกล่องกระทบกันดังและเมฆฝนนั้นหายไป เพราะขาด่
อซามิลัสได้ยินเสียงฟ้าร้องและฟ้าผ่าจากเมืองของตนเขาหันหลังกลับมา เมฆดำฝนขึ้นก่อตัวเหนือวังวิมานของเขา
“แพนโดร่า...”ดวงตาคล่ำประสบการณ์ของอซามิลัสลดต่ำลง ภายใต้ชุดเกราะทองคำ ทับชุดขาวของพระองค์อซามิลัสควบม้าศึกสีขาวกลับมายังวังอย่างรวดเร็วเพื่อกลับมาหาแพนโดร่าด้วยความเป็ห่วง
[##+++##][##+++##][##+++##][##+++##][##+++##][##+++##]
“เกิดอะไรขึ้น ยอดรักข้า”อซามิลัสปราดกายหนุ่มหาร่างสาวผมสีน้ำตาลซึ่งกำลังสั่นเครือ นางกำลังร้องไห้กับสิ่งที่ผิดพลาด และลืมคำสั่งของเทพบุตรซุส
“ข้าผิดไปแล้ว ยกโทษให้ข้าด้วยข้าเปิดมัน มันออกมาจากกล่อง... มากมายเหลือสิ่งที่ข้าเห็น... มันเป็ภาพหายนะของมวลมนุษย์ในอนาคต พวกเราทุกคนจะประสบ ข้า...ข้า...” ความหวาดวิตกของแพนโดร่าแทบเสียสติ ทำให้อซามิลัสนิ่งงัน นางร้องไห้จนสลบภายใต้วงแขนของอซามิลัส
-บทลงโทษของเทพบุตรซุสจะยาวนานชั่วรุ่นลูกและรุ่นหลานของพวกเขา-
[##+++##][##+++##][##+++##][##+++##][##+++##][##+++##]
“ทำให้พวกมนุษย์อ่อนแอเข้าใจสาปพวกมนุษย์นะ ซุส” ลูซิเฟอร์เปรยเมื่อเขาเห็นแพนโดร่าเปิดกล่องนั้นสิ่งที่มนุษย์เกรงกลัว ร่างงามนอนบนเมฆสีขาวเหนือวิมารของาาอซามิลัสพวกเขาตกเป็เหยื่อของเทพบุตรซุสเข้าแล้ว เพราะเพียงคิดท้าทายกับโอลิมปัสก็สมควรอยู่ที่จะถูกเทพบุตรซุสลงโทษเช่นนี้
เกมส์หมากรุกมนุษย์ของเทพบุตรซุสและเทพีเฮร่า เล่นหมากด้วยชีวิตมนุษย์มันไม่ทำให้พวกเขานึกสงสารตัวหมากพวกนี้เลย แค่ของเล่นสนุกของเทพเท่านั้น
[##+++##][##+++##][##+++##][##+++##][##+++##][##+++##]
อภิปรายเกี่ยวกับกล่องแพนโดร่า นิดนึงค่ะ
มันเป็กล่องไม้ธรรมดาเท่านั้นนะคะมิใช่ทองคำ หรือ ประดับด้วยเพชรพลอย
ที่เขียนไปเช่นนั้น เพราะว่ากล่องไม้ของแพนโดร่า มีอำนาจทำให้ดึงดูดใจแก่ผู้พบเห็น
ทำให้เห็นจากกล่องไม้ธรรมดา เป็กล่องทองคำหรือ กล่องเพชรทั้งกล่องยังได้เลยค่ะ
อำนาจที่ทำให้ผู้เห็น ปรารถนามีค่ามากที่สุดทำให้อยากรู้อยากเห็น อยากัั และอยากเปิดมันหายนะที่อยู่ภายในคือ สิ่งที่มนุษย์จะได้รับและประสบจนถึงทุกวันนี้
กล่องแพนโดร่านี่เองที่ยังวนเวียนอยู่บนโลกมนุษย์ของเรา ณ ที่ใด ที่หนึ่ง
– จบ – ตำนานกล่องแพนโดร่า
125K
