How do I love you...

"ไม่รู้ว่าการตัดสินใจในครั้งนี้ จะเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดหรือเปล่า? ความจริงแล้ว ฉันควรจะหายตัวไปซะด้วยซ้ำ มันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ ถ้าในเมื่อเจอเค้าฉันก็เจ็บ ไม่เจอฉันก็ยังเจ็บ... รักครั้งแรกมันฝังรากลึกอยู่ข้างใน เหมือนมีอะไรปักอยู่ที่ใจตลอด แต่ถ้าในเมื่อจะต้องเจ็บปวด ฉันก็จะยอม ทำไมคนเรามักจะทู่ซี้เดินไปเรื่อย ๆ ทั้งๆ ที่รู้ว่าเส้นทางข้างหน้ามันทั้งขรุขระ อีกทั้งยังเป็นทางตัน..."
"นี่ หลิงหลิง หลิงหลิง โอ๊ยยยย มัวแต่คิดอะไรอยู่น่ะ เดี๋ยวก็เข้าห้องเรียนสายหรอก" เสียงร้องเรียกของหลี่ปิงที่ดังขึ้น ทำเอาหญิงสาวนามว่าหลิงหลิงสะดุ้งตื่นจากภวังค์ ใบหน้านวลใสของหล่อนเปลี่ยนเป็นสีจัดทันที เมื่อรู้ว่าเพื่อนเห็นว่า หล่อนเอาแต่นั่งเหม่อลอยอีกแล้ว"อ้อ ขอโทษที ฉันมัวแต่คิดอะไรเพลินๆ น่ะ... อืม ไปสิ ฉันอิ่มพอดีเลย" หญิงสาวร่างบางรวบช้อนส้อมรีบ ๆ ความจริงหล่อนอิ่มตั้งนานแล้ว จะเรียกว่ากินไม่ลงมันคงดีกว่า นี่ก็เปิดเทอมมาเกือบสองอาทิตย์แล้ว หล่อนยังไม่เจอคนที่หล่อนอยากเจอที่สุดเลย "พี่เจี้ยนฟง ฉันอุตส่าห์ดิ้นรน สอบชิงทุนเพื่อที่จะได้เข้ามาเรียนที่นี่ ก็เพื่ออยากจะเจอพี่อีกครั้ง พี่อยู่ไหนคะ ฉันอยากเจอพี่จัง" หลิงหลิงได้แต่ร่ำร้อง ตะโกนบอกตัวเองอยู่ในใจ"ไปกันเถอะหลิงหลิง เดี๋ยวอาจารย์เข้าห้องก่อนนะ" หลี่ปิงไม่พูดเปล่า พลางกึ่งลากกึ่งดึงเพื่อนให้ลุกขึ้น ก่อนที่จะพากันวิ่งขึ้นตึกเรียนกันทั้งคู่มหาวิทยาลัยหมิงฉี ที่หลิงหลิงเรียนอยู่นี้ ถือว่าเป็นมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงมากในไต้หวัน ติดอันดับหนึ่งในห้าที่ดีที่สุด ไม่ใช่ว่ามีเงินแล้วจะเข้าได้ ยังไงซะก็ต้องเก่งด้วย เพราะที่นี่สอบเข้าค่อนข้างยาก 70 เปอร์เซ็นต์ ของเด็กที่นี่ ฐานะทางบ้านร่ำรวย แล้วก็เรียนเก่ง ส่วนอีก 20 เปอร์เซ็นต์เป็นพวกลูกผู้ดีมีเงิน นามสกุลดัง ใช้เส้นสายในการเข้าเรียน ส่วน 10 เปอร์เซ็นต์ที่เหลือ คือพวกสอบชิงทุนได้อย่างหล่อน ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะได้ทุน ของมหาวิทยาลัยแแห่งนี้ แต่ในที่สุดหลิงหลิงก็ทำได้!ตั้งแต่เปิดเทอมมานี้ หญิงสาวแทบจะไม่รู้จักใครเลย อาจเพราะความแตกต่างเรื่องฐานะ ทำให้หญิงสาวไม่กล้าที่จะคบใครเป็นเพื่อน แต่ยังโชคดี ที่หล่อนยังมีหลี่ปิง เพื่อนตั้งแต่สมัยมัธยมต้้น หลี่ปิง ฐานะที่บ้านค่อนข้าง นิสัยดี ร่าเริง ไม่ถือตัว แต่หลี่ปิงกลับได้เรียนกันคนละคณะกัน แต่ก็ไม่เป็นไรเพราะบางตัวที่เป็นวิชาพื้นฐาน เราก็ยังได้เรียนด้วยกัน อย่างเช่นวิชานี้เป็นต้น หลังจากผ่านไปชั่วโมงเศษๆ ในที่สุดการสอนของคาบนี้ก็สิ้นสุดลง นักศึกษาต่างพากันทยอยออกจากห้อง บ้างก็ยังนั่งจดสาระสำคัญที่ปรากฎอยู่บน ไวท์บอร์ดหน้าห้อง บ้างก็ยังจับกลุ่มคุยกัน หลิงหลิงและหลี่ปิงเองก็เช่นกัน ทั้งสองยังคงนั่งคุยกันอยู่ที่เดิม ไม่มีทีท่าว่าจะรีบลุกออกจากห้อง"นี่หลิงหลิง ทำไมหน้าตาดูซีด ๆ ไม่สบายหรือเปล่า เมื่อเช้ายังดูดีอยู่เลย" หลี่ปิงเอ่ยถามขึ้น พร้อมทั้งใช้หลังมืออังหน้าผากเพื่อน"ไม่เป็นไรหรอก คงนอนน้อยล่ะ" อีกฝ่ายได้แต่ส่ายหน้าไปมา พลางเสยผมขึ้นเบาๆ ก่อนที่มันจะตกลงมาปรกหน้าผากหล่อนเช่นเดิม หญิงสาวทัดปรอยผมที่หลังใบหู ผมหล่อนเส้นเล็ก ดำขลับ เหยียดตรง มีหลายคนบอกเสมอว่า ผมหล่อนสวย พี่เจี้ยนฟงเองก็เช่นกัน เขาเคยบอกไว้แบบนั้น"ตอนนี้เธอผอมลงไปนะ ดูสิหน้าเหลือนิดเดียวเอง อยู่คนเดียว ลำบากใช่มั้ย" หลี่ปิงเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง เพราะหลิงหลิงเลือกที่จะเข้าเรียนที่นี่ แทนการย้ายตามแม่ที่ย้ายไปไปตั้งรกรากกับสามีใหม่ที่ ฮ่องกง "ถ้ามีอะไรให้ช่วย เธอต้องบอกฉันนะ""ฉันนอนไม่ค่อยหลับน่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก" ริมฝีปากสวยได้รูป คลี่ยิ้มให้เพื่อนสนิท ที่หล่อนรักมากที่สุด"เราเป็นเพื่อนกัน มีอะไรก็ต้องช่วยกัน ถ้าไม่สบาย ก็ต้องบอกนะ ฉันจะพาเธอไปหาหมอเอง" หลี่ปิงตบหลังเพื่อนเบาๆ พร้อมทั้งยิ้มตอบสดใสให้หลิงหลิงส่ายหน้าแทนคำตอบ "ฉันไม่เป็นไรจริง ๆ ขอบใจเธอมากนะ" หญิงสาวร่างบางสบตาเพื่อนด้วยความรู้สึกขอบคุณอย่างจริงใจ ถ้าไม่มีหลี่ปิงแล้ว ชีวิตหล่อนก็คงไม่มีใครอีกแล้ว"นี่หลิงหลิง ฉันมีอะไรจะบอก" หลี่ปิงเม้มปากนิด ๆ ราวกับกำลังกลั้นใจ รวบรวมคำพูดบางอย่างออกมา"มีอะไรหรอ" หลิงหลิงปรายตาขึ้นมอง เพราะเมื่อสักครู่ หล่อนกำลังง่วนกับการเก็บหนังสือ และชีทใส่กระเป๋าอยู่"พี่ชายฉันกำลังจะกลับจากต่างประเทศ อาทิตย์หน้าแล้วนะ"
ประโยคนี้เองทำเอาอีกฝ่ายที่ได้ยิน หน้าเสียไป ดวงตาหรุบต่ำ ก่อนที่จะค่อย ๆ ปรับสีหน้าให้เป็นปรกติ"พี่หลีเหว่ยเรียนจบแล้วหรอ" หญิงสาวถามกลับด้วยเสียงค่อนข้างเบา พลางลุกขึ้นช้า ๆ น้ำเสียงเบาราวกับกระซิบ น้ำใสๆ กำลังรื้นคลออยู่ที่ดวงตาคู่สวย"อืม เขายังถามถึงเธออยู่นะ" สุดท้ายน้ำตาก็ค่อย ๆ ไหลออกมา หลิงหลิงใช้หลังมือปาดอย่างแผ่วเบา "ฉันขอโทษจริงๆ นะ สำหรับเรื่องพี่หลีเหว่ย"ว่าแล้วก็ยืนขึ้นช้า ๆ ก่อนที่จะก้มศีรษะให้อีกฝ่าย"เฮ้ย! หลิงหลิง อย่า!" หลี่ปิงรีบลุกขึ้นร้องห้ามอย่างตกใจ ที่เพื่อนแสดงท่าทางแบบนั้น"ฉันเสียใจจริง ๆ เพราะฉัน ที่ทำให้พี่ชายเธอต้องเป็นแบบนี้" ........................................................................................
มัธยมปลาย ฟงอัน เมื่อ 3 ปีที่แล้ว"หลิงหลิง เธอมาหลอกให้พี่ชายฉันชอบเธอ แต่สุดท้ายเธอกลับไปบอกเขาว่า เธอไม่ได้คิดอะไรกับเค้าอย่างนั้นหรอ! เธอทำแบบนี้ได้ยังไง! เธอเลวมากนะ เธอกับฉันคบกันเป็นเพื่อนมาตั้งนาน และพี่ชายฉันเค้าชอบเธอมาก แต่สุดท้ายเธอก็หักหลังพี่ชายฉันจนได้ พี่ชายฉันทำอะไรผิด เธอถึงต้องทำกับเค้าแบบนี้!" เสียงด่าทอดังลั่นกลางโรงอาหาร ทำเอาหญิงสาวตกใจมาก ไม่เคยโดนใครด่าขนาดนี้เลย ที่สำคัญที่สุด คนที่กำลังด่าหล่อน ก็คือเพื่อนรักของหล่อนนั่นเอง"ฟังฉันก่อนสิหลี่ปิง ฉันอธิบายได้นะ""เพี๊ยะ" หลี่ปิงไม่ได้พูดอะไรนอกจากตบเข้าที่หน้าของเพื่อนอย่างแรง จนอีกฝ่ายหน้าหันผู้คนทั้งโรงอาหารต่างพากันสนใจหันมอง มายังคนทั้งคู่เป็นสายตาเดียว"ต่อไปนี้ เธอไม่ใช่เพื่อนของฉัน ดีแล้วแหล่ะ ที่เธอไม่ได้เป็นอะไรกับพี่ชายฉัน อย่ามาเกี่ยวข้องอะไรกันเลยดีที่สุด! เธอน่ะมันใจร้าย พี่่หลีเหว่ยดีกับเธอทุกอย่าง เธอกลับปฎิเสธเค้า ทำให้เค้าเสียใจ เธอเองก็เหมือนกัน ฉันขอให้เธอไม่มีความสุข!"พอเถอะหลี่ปิง" ใครคนหนึ่งเข้ามาดึงแขนหลี่ปิงที่กำลังอารมณ์ขึ้น .....พี่หลี่เหว่ยนั่นเอง"พี่ขอโทษแทนหลี่ปิงด้วยนะ หลิงหลิงพี่ขอโทษจริง ๆ" ชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ก้มศีรษะให้หญิงสาวตรงหน้าช้า ๆ แววตารู้สึกผิดจนอีกฝ่ายได้แต่สบสายตาอย่างละอายใจ"พี่จะไปขอโทษเค้าทำไม เค้าต่างหากที่ต้องขอโทษพี่" หลี่ปิงพูดด้วยเสียงที่ดัง พลางจ้องมองไปยังเพื่อนที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า มันช่างเจ็บปวดจริง ๆหลิงหลิงรับรู้มานานแล้วว่าหลีเหว่ย ชอบหล่อน และดูเหมือนหลี่ปิงเองก็เชียร์อยู่เช่นกัน แต่ในเมื่อหล่อนเองก็มีคนที่หล่อนรักฝังใจอยู่แล้ว เพื่อเป็นการตัดไฟซะแต่ต้นลม การพูดออกไปตรง ๆ เป็นสิ่งที่ดีที่สุด สำหรับทุกคนไม่ได้รัก ก็ไม่ควรให้ความหวังใครทั้งนั้น... ก่อนหน้านั้นหลายวัน หล่อนจึงนัดพบหลีเหว่ย"พี่คะ ขอบคุณนะคะ สำหรับความรู้สึกดีๆ ที่พี่มีให้ฉัน เมื่อก่อนฉันเคยคิดว่า ฉันจะตอบรับความรักของพี่ได้ แต่ยิ่งนานไป มันทำให้ฉันรู้ว่า ฉันชอบใครไม่ได้อีกแล้ว พี่จะโกรธ จะเกลียดฉันก็ได้นะคะ แต่มันเป็นทางออกที่ดีที่สุด ฉันควรจะพูดแบบนี้กับพี่ตั้งนานแล้ว ยิ่งถ้าปล่อยให้มันเนิ่นนานไปกว่านี้ ทั้งฉันและพี่จะยิ่งเจ็บนะคะ" นี่เป็นประโยคที่หลิงหลิงพูดกับชายหนุ่ม ทันทีที่กล่าวจบหญิงสาวก็เดินออกมาจากตรงนั้นทันที ..... หล่อนรู้อยู่แล้วว่าต้องมีวันนี้ วันที่หลี่ปิงรับรู้ เรื่องราวทุกอย่าง หลี่ปิงรักพี่ชายมาก ยังไงซะหล่อนก็ต้องกลายเป็นคนเลวในสายตาของหลี่ปิงอยู่ดี แต่ไม่ว่าจะยังไง หล่อนก็รักพี่หลีเหว่ยไม่ได้จริง ๆ"จริงอย่างที่หลี่ปิงพูดค่ะ ไม่ต้องขอโทษฉันหรอก ฉันต่างหากที่ควรจะต้องเป็นฝ่ายขอโทษพี่" หญิงสาวร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่"หลายวันมานี่ พี่ทบทวนแล้ว พี่เข้าใจว่าความรักมันบังคับกันไม่ได้ เธอไม่ผิดหรอกที่รักพี่ไม่ได้ พี่ไม่เคยโกรธเธอเลย" หลีเหว่ยหันไปกล่าวกับน้องสาว ซึ่งบัดนี้กำลังนั่งลงสงบสติอารมณ์อยู่ข้าง ๆ "พี่รู้สึกดีกับเธอ ได้แต่หวังนะ ว่าสักวันเธอจะชอบพี่บ้าง""พี่หลีเหว่ย" หญิงสาวคราง บัดนี้น้ำตาเปียกปอนเปรอะเปื้อนใบหน้าไปหมด ความรู้สึกผิดแล่นเป็นริ้ว ๆ"แต่ตอนนี้พี่ยังทำใจไม่ได้ ที่พี่มาวันนี้พี่จะบอกลาเธอด้วย พี่ตัดสินใจไปเรียนต่อมหาลัยที่ออสเตรเลีย"
ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างที่ได้ยินแบบนั้น เพราะเหตุนี้แน่ๆ ทำให้หลี่ปิง มายืนด่าหล่อนปาว ๆ เพราะหล่อนเองที่เป็นต้นเหตุทำให้หลีเหว่ยเสียใจ และตัดสินใจไปเรียนต่างประเทศ มันไม่ผิดเลยที่หลี่ปิงจะโกรธหล่อนขนาดนี้"พี่หลีเหว่ยคะ ฉันเสียใจจริง ๆ " หลิงหลิงย่อตัวลงคุกเข่าต่อหน้าชายหนุ่มรุ่นพี่ และก้มหน้าอยู่อย่างนั้น "ฉันทำร้ายจิตใจพี่ สักวันหนึ่งผลกรรมนี้จะสนองฉัน"...............................................................................................................................................
"พี่หลีเหว่ยจะกลับมาเมื่อไหร่นะ" หลังจากที่นิ่งเงียบไปนาน หลิงหลิงก็เอ่ยถามขึ้นอีกครั้งน้ำเสียงเรียบสนิท
"อาทิตย์หน้า เธอจะไปรับเค้ากับฉันมั้ย?" หลี่ปิงเอ่ยถามเพื่อน ที่บัดนี้ยืนนิ่งอยู่กับที่ "นี่ หลิงหลิง เรื่องมันผ่านไปแล้ว ฉันเองก็ต้องขอโทษเธอมากเหมือนกัน ที่ตบหน้าเธอวันนั้น .... พี่ชายฉันพูดอะไรหลายอย่าง ก่อนที่เค้าจะไป นั่นมันทำให้ฉันคิดได้ ว่าความรักมันบังคับกันไม่ได้ ตอนแรกฉันคิดแค่ว่าทำไมเธอถึงรักเค้าไม่ได้ พี่ชายฉันดีทุกอย่าง แต่พอโตขึ้น ฉันก็เรียนรู้ได้เองด้วย ว่าความรักมันมีเหตุผลมากกว่านั้น ฉันเข้าใจแล้วล่ะ""พี่ชายเธอเป็นคนดี ฉันเชื่อว่าเค้าจะเจอคนที่ดี เหมาะสม และคู่ควรกับความรักของเค้า""หลิงหลิง พี่ชายฉันยังไม่มีใครนะ ดูเหมือนว่าเค้ายังรอเธออยู่" ประโยคสุดท้ายของหลี่ปิง ทำให้หญิงสาวค่อย ๆ ทรุดลงนั่งที่เดิม "คนๆ หนึ่งดี และรักหล่อนเสมอมา แต่ทำไม ทำไม? หล่อนจะต้องตั้งหน้าตั้งตารอผู้ชายอีกคนที่ไม่เคยแม้แต่จะเหลียวมองหล่อนเลย สักครั้งเดียว..."
...................................................................

คืนเดียวกันนั้นกว่าหลิงหลิงจะข่มตาหลับ ก็ปาไปเกือบเที่ยงคืน ถ้อยคำมากมายที่หลี่ปิงพูดออกมาวันนี้ ดังวนเวียนไปมาในหัวสมอง ภาพชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ผิวค่อนข้างขาว ผมรอบทรงสั้น สวมเครื่องแบบมัธยมชายล้วนประจำจังหวัดมารับหล่อนกับหลี่ปิงเป็นประจำที่โรงเรียน ผุดขึ้นมาในความทรงจำอีกครั้ง"พี่หลีเหว่ย เกือบ 4 ปีแล้วนะ ที่ไม่ได้เจอกัน ทำไมพี่ยังไม่ลืมฉันอีก"ตรื๊ด ตรี๊ด เสียงข้อความไลน์ดังขึ้น หลิงหลิงเอื้อมมือไปกดดู"ขอโทษทีนะ ถ้าเรื่องที่ฉันบอกเธอวันนี้ มันอาจจะทำให้เธอนอนไม่หลับ ฉันรู้ว่ายังไงซะ พี่เจี้ยนฟง ก็ยังคงเป็นรักแรกของเธอ เธอยังรักและรอเค้าอยู่ แต่เธอจะรักพี่ชายฉันสักนิด ไม่ได้จริง ๆ หรอ?"ทันทีที่อ่านข้อความนั้นจบ น้ำตาก็ไหลค่อย ๆ ไหลซึมออกมาจากทางหางตา"ฉันรอคอยพี่เจี้ยนฟง ฉันยังเจ็บปวดขนาดนี้ พี่เองก็คงจะเจ็บไม่น้อยกว่าฉัน ทำไมไม่มองคนอื่นบ้าง อย่ามารัก มารอผู้หญิงอย่างฉันอีกเลย"

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 1 - Intro

นิยายแนะนำ

How do I love you...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 1 - Intro

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้