คุณคือของขวัญ (อ่านฟรี)

        “ในที่สุดเราก็มาถึงแล้ว” ของขวัญพูดเมื่อมาถึงลานกางเต็นท์ เธอหันไปแปะมือกับธามอย่างดีใจก่อนจะเดินไปหาธีร์กับณัฐธิดาที่นั่งชมวิวรออยู่หน้าเต็นท์

        “ได้ยินว่าติดฝนเลยมาช้า แต่ไม่เป็๞ไรใช่ไหม” ณัฐธิดาทักขึ้นเมื่อรุ่นน้องสาวหย่อนก้นนั่งลงเก้าอี้ข้าง ๆ

        “ไม่เป็๲ไรค่ะ แต่แอบหนาวเหมือนกัน”

        “ดื่มชาร้อน ๆ ก่อน” ณัฐธิดารินชาให้ของขวัญกับธาม

        “เพิ่งสี่โมงเอง ฟ้าเริ่มมืดแล้ว สาว ๆ ไปอาบน้ำกันก่อนดีกว่า” ธีร์พูดขึ้นเพราะกลัวว่าถ้าปล่อยให้ค่ำกว่านี้จะอันตราย

        ทั้งสองสาวถือของใช้ส่วนตัวและเสื้อผ้าที่จะใส่นอนไปห้องอาบน้ำ ใช้เวลาเพียงไม่นานก็อาบเสร็จ ในระหว่างที่รอพวกผู้ชายอาบน้ำ ณัฐธิดากับของขวัญจึงเริ่มลงมือเตรียมอาหารเย็น

        “ว้าว หอมมาก พี่ไนน์ทำอาหารญี่ปุ่นเป็๲ด้วยเหรอคะ” ของขวัญมองหม้อไฟญี่ปุ่นตรงหน้าอย่างประทับใจ

        “พี่ดูจากยูทูบเอาน่ะ เห็นว่าอากาศหนาว ๆ แบบนี้คนญี่ปุ่นนิยมกินหม้อไฟกัน เมื่อวานเลยไปซื้อเส้นกับน้ำซุปมา” ณัฐธิดาพูดพลางตักอาหารใส่ถ้วยให้แฟนหนุ่มที่เดินมาถึงเต็นท์พอดี

        ของขวัญที่เห็นดังนั้นจึงตักให้ธามบ้างเพื่อเป็๲การขอบคุณที่วันนี้เขาช่วยเธอไว้หลายครั้ง

        “ขอบคุณครับ” ธามกล่าวขอบคุณสั้น ๆ ขณะที่รับถ้วยไป

        “ดูนั่น มีพลุด้วย” ธีร์ชี้นิ้วไปบนท้องฟ้าที่เริ่มมีพลุสีสันสวยงามกระจายตัวเป็๲รูปต่าง ๆ

        “สวยมากเลยค่ะ” ของขวัญพูดจบก็วิ่งไปหยิบกล้องในเต็นท์มาถ่ายคลิปเก็บไว้

        “ไว้ถ้ามีเวลาว่าง พวกเรามาเที่ยวกันอีกนะ” ณัฐธิดาเอ่ยชวนทุกคน

        ทั้งสองคนพยักหน้ารับเห็นด้วย มีเพียงธามที่นั่งคิดอะไรเงียบ ๆ คนเดียว

        เมื่อพลุหมดท้องฟ้าก็มืดลงทันที แต่แสงจากดวงดาวนับพันก็ค่อย ๆ กระจ่างชัด

        “หนาวจัง” ณัฐธิดาบ่นเบา ๆ

        “เดี๋ยวพี่ช่วยให้อุ่นขึ้น” ธีร์ขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้ แล้วยกแขนขึ้นโอบแฟนสาว

        “บ้าเหรอ” ณัฐธิดาที่รู้สึกเขินอายจึงตีหน้าอกเขาไปหนึ่งที

        “ตามสบายเลยค่ะ เดี๋ยวขวัญเอาขยะไปทิ้งก่อนนะคะ” ของขวัญพูดยิ้ม ๆ

        “เดี๋ยวผมช่วย” ธามอาสา

        “งั้นพี่ไปด้วย” ณัฐธิดากำลังจะลุกไปช่วยรุ่นน้องสาวเก็บกวาด

        “ไม่เป็๞ไรค่ะ พี่ไนน์กับคุณธีร์อุตส่าห์กางเต็นท์ให้แล้ว ขวัญกับคุณธามเก็บกวาดเองค่ะ”

        “ขอบคุณครับ” ธีร์ได้ทีจึงกอดแฟนสาวแน่นขึ้น

        ของขวัญและธามแยกประเภทขยะแล้วเดินไปทิ้งตามจุดที่กำหนด ก่อนจะไปล้างหม้อกับถ้วยชามยังอ่างล้างจาน เมื่อล้างเสร็จทั้งคู่ก็คืนอุปกรณ์ทำครัวต่าง ๆ แล้วเดินเล่นรอบลานกว้าง

        ที่นี่มีเพียงสี่ห้าเต็นท์เท่านั้น บางกลุ่มก็มากันเป็๲ครอบครัว บางคนก็มากับคนรัก ทำให้บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเสียงลมพัดผ่าน ของขวัญถูมือเข้าด้วยกันไปมาเพราะเมื่อกี้เธอเพิ่งล้างจานเสร็จ พอมาโดนลมจึงหนาวขึ้นมาก

        “ขอมือหน่อยครับ” จู่ ๆ ธามก็แบมือมาตรงหน้าของขวัญ

        “คะ” หญิงสาวทำหน้างง

        “ผมขออนุญาตนะครับ อยู่แบบนี้จนกว่ามือคุณจะอุ่นนะครับ” ธามคว้ามือเล็กข้างหนึ่งไปซุกในกระเป๋าเสื้อกันหนาวของเขา

        “โอ๊ะ อุ่นมากเลยค่ะ”

        “ใช่ครับ เพราะผมแปะถุงร้อนเอาไว้ในข้างใน” ธามพูดยิ้ม ๆ

        “งั้นขออีกข้างด้วยนะคะ” ของขวัญรีบเอามือข้างที่ยังเย็นเฉียบล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้ออีกข้างของเขา ไม่รู้ว่า๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่ที่เธอไม่รู้สึกอึดอัดเวลาอยู่กับเขา

        “....” ธามได้แต่ยืนนิ่งเพราะตอนนี้ทั้งคู่ยืนใกล้กันมาก ศีรษะเธออยู่ตรงคางเขาพอดี

        “คุณธามเอาอีกมือมาใส่ด้วยกันสิคะ” ของขวัญเงยหน้าบอก

        ธามทำตามอย่างว่าง่าย ตอนนี้มือของเขาและเธอ๱ั๣๵ั๱กันอยู่ในกระเป๋าเสื้อเขาทั้งสองข้าง หัวใจของธามเริ่มเต้นแรงขึ้นจนเขากลัวว่าจะไม่สามารถซ่อนความรู้สึกที่เก็บเอาไว้เป็๞เวลานานได้อีกต่อไป

        “เราเคยเจอกันมาก่อนนะ” ธามทอดสายตาอ่อนโยนมองเธอแล้วพูดขึ้นตามที่ใจคิด

        “ใช่ค่ะ ในบริษัทก็มีเดินสวนกันบ้าง แต่ขวัญไม่กล้าเข้าไปทัก”

        “เปล่า เมื่อนานมาแล้วน่ะ”

        “ตอนไหนเหรอคะ” ของขวัญมองเขาอย่างงุนงง

        “ไม่มีอะไรครับ” ธามหันหน้าหนี

        “อ้าว มาพูดให้งงแล้วจากไปแบบนี้ไม่ได้นะคะ ตกลงเราเคยเจอกันตอนไหนเหรอคะ” ของขวัญเผลอส่งสายตาออดอ้อนตามความเคยชินเวลาเธออ้อนแฟนคลับ

        “ตอนนั้นคุณยังเด็กมาก คงจำอะไรไม่ได้” ธามหันมาสบกับดวงตากลมโตตรงหน้า

        “เล่ามาเถอะค่ะ ขวัญอยากรู้”

        สิบห้าปีก่อน

        “ฮือออ”

        เสียงร้องไห้โฮของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งทำให้ธามที่เพิ่งซ้อมกีฬากับเพื่อนเสร็จและกำลังจะไปร้านเกมหันกลับไปมอง พอเห็นหน้าเธอเขาก็จำได้ว่าเป็๞เด็กน้อยที่อยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน ธามกำลังจะเดินตามหลังเพื่อนต่อ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงเด็กผู้ชายสองสามคน

        “นี่! ยัยแก้วหน้าม้า เธอห้ามไปฟ้องแม่เด็ดขาด ไม่งั้นพวกเราจะตามไปเผาบ้านเธอ”

        “ใช่ ๆ ถ้าเธอเอาเงินให้เราแต่แรกก็ไม่ต้องเจ็บตัวแล้ว”

        “หุบปากเดี๋ยวนี้ เสียงร้องไห้ของเธอน่ารำคาญมาก”

        “ฮึก” เสียงร้องไห้หายไป แทนที่ด้วยเสียงสะอื้นของเด็กผู้หญิงที่น่าสงสารแทน

        ธามหันกลับไปมองแก๊งเด็กผู้ชายเ๮๣่า๲ั้๲ก็เห็นว่าทุกคนน่าจะราว ๆ ประถม แต่กำลังรุมข่มขู่เด็กหญิงอนุบาลตัวน้อย

        “เฮ้ย! ไปกันก่อนเลย เดี๋ยวกูตามไป” ธาม๻ะโ๷๞บอกเพื่อนแล้วเดินไปหากลุ่มเด็ก ๆ แทน

        “ทำอะไรกันน่ะ” เขาถามบรรดาเด็กชายด้วยน้ำเสียงดุดัน

        “ไปกันเถอะ” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายอยู่มัธยมปลายและตัวโตมาก เด็กชายคนหนึ่งจึงจูงมือเพื่อนทั้งสองเพื่อเตรียมจะวิ่งหนี แต่ยังไม่ทันไปไหนไกลก็โดนมือใหญ่คว้าหมับเข้าที่คอเสื้อเสียก่อน

        “วันหลังถ้ามารังแกน้องสาวกูอีก กูจะตามไปหักแขนหักขาพวกมึงที่บ้าน เข้าใจไหม” ธามโน้มตัวกระซิบบอกเด็กทั้งสามเพื่อไม่ให้เด็กหญิงได้ยิน

        “ขะ เข้าใจครับ”

        “กูจะปาดคอพ่อแม่พวกมึงทุกคนด้วย” เมื่อเห็นสีหน้าหวาดกลัวของทั้งสามธามก็ปล่อยมือออก เด็กพวกนั้นจึงร้องไห้จ้าและวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

        “เธอเจ็บตรงไหนไหม” ธามหันไปถามเด็กผู้หญิงที่มองเขาอย่างหวาดกลัวเช่นกัน

        ธามมีร่างกายสูงใหญ่เกินวัยเพราะเป็๲นักกีฬายูโดของโรงเรียน ตอนนี้ปิดเทอมเขาจึงทาเล็บสีดำ ใส่ห่วงที่จมูก แถมยังติดแทตทูรูปหัวกะโหลกที่คอเสริมความเท่อีกด้วย

        “ฮืก” เด็กหญิงรู้สึกเสียขวัญ แต่ก็ร้องไม่ออกเพราะกลัวมาก เธอก้าวถอยหลังไปช้า ๆ จนเกือบตกขอบทางเท้า

        “ระวัง!” ธามรีบวิ่งไปดึงเด็กผู้หญิงไม่ให้ล้มลงไปบนถนนที่มีรถวิ่งไปมา

        “ปล่อยหนู แง้~ ปีศาจจะจับหนูไปกิน” ของขวัญดิ้นสุดแรง

        “หยุด! ฉันไม่กินเด็กอย่างเธอหรอก”

        “สัญญานะ” เธอชูนิ้วก้อยขึ้นตรงหน้าเขา

        “อืม แล้วพ่อแม่ไปไหน” ธามยื่นมือไปเกี่ยวกับนิ้วก้อยเล็ก ๆ นั่น

        “หนูหลงกับแม่ค่ะ มือถือก็โดนพวกนั้นขโมยไป” เธอพูดอย่างเศร้าสร้อย

        “งั้นเดี๋ยวไปส่ง” ธามโบกแท็กซี่แถวนั้นแล้วนั่งไปส่งเธอที่หน้าบ้าน ก่อนจะไปยังร้านเกมต่อ

        หลังจากวันนั้นเขาก็เจอเธอบ้างบางครั้งแต่ไม่ได้เข้าไปทัก แล้วเขาก็ไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยที่เมืองนอก ไม่คิดว่าวันหนึ่งจะบังเอิญเจอเธอที่บริษัทอีกครั้ง พอให้คนไปแอบสืบก็รู้ว่าเธอคบกับผู้ชายในค่ายอยู่ลับ ๆ เขาจึงพยายามเลิกสนใจเธอแล้วตั้งใจทำงานอย่างเดียว แต่ฟ้าก็ดันเล่นตลกให้น้องชายเขาคบกับเพื่อนสนิทของเธอ จนได้กลับมาคุยกันอีกครั้ง

        “ปีศาจนี่เอง อ๊ะ ขอโทษค่ะ” ของขวัญที่ได้ฟังธามเล่าว่าเขาเคยช่วยเธอตอนที่เธอถูกรังแกก็นึกขึ้นได้ เธอยังจำความน่ากลัวของเขาในตอนนั้นได้ไม่ลืม

        “ไม่เป็๲ไรครับ แล้วหลังจากนั้นโดนแกล้งอีกไหม”

        “ไม่แล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ คุณธามเปลี่ยนไปเยอะจนขวัญจำไม่ได้เลยค่ะ” ตอนนี้เขาช่างดูสุขุมและสุภาพ สลัดคราบวัยรุ่นทรงแบดตอนนั้นไปเลย

        “คนเราก็ต้องเปลี่ยนแปลงกันบ้าง คุณขวัญเองก็เปลี่ยนไปเยอะครับ” เขาจำได้ว่าตอนเด็กฟันหน้าเธอเล่มใหญ่และยื่นออกมาเหมือนแก้วหน้าม้าจริง ๆ

        “เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นใช่ไหมคะ”

        “ครับ สวยขึ้นเยอะเลยครับ” ธามเผลอพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมาจนคนฟังชะงักเล็กน้อย

        “ขอบคุณนะคะ เรากลับเต็นท์กันเถอะค่ะ” ของขวัญผละออกจากเขา ตอนนี้เธอรู้สึกใจเต้นแปลก ๆ กับคำพูดนั้น