“ดูสิ ตัวชุ่มเหงื่อเลย” โรซี่มองหยาดเหงื่อที่ซึมผ่านลำตัวพอชุ่มโชกบางจุดที่ใกล้จุดซ่อนเร้น อย่างเช่นหน้าท้องส่วนล่าง ปลายสะดือลงไป เป็เหงื่อซกๆเห็นเป็ไรขนชุ่มน้ำเป็ทางยาวลงลึก ทำให้จินตนาการสาวใหญ่เตลิดไปไกล
มหาดเล็กสาวันขยิบตาให้เ้าชาย เตือนให้ปรับตัวและรู้หน้าที่
เ้าชายจึงฝืนยิ้ม เกร็งมัดกล้าม ทั้งหัวไหล่ แขน หน้าท้องพร้อมรอยยิ้มยั่วๆ (แต่ก็เหมือนแยกเขี้ยว ศีรษะปากมากกว่า) ให้กับสาวใหญ่เชิญชวนเธอให้ัั
“ได้ยินว่ามาทำงานวันแรก แต่ก่อนน้องทำงานอะไรอยู่ที่ไหนเหรอ?”
"รู้แล้วจะมีประโยชน์อะไร?" เ้าชายตอบห้วนๆ ทำเอาสาวันแทบล้มทั้งยืน ต้องมาสะกิดเรียกสติใกล้ๆ“ก็ข้าไม่ใช่ชนชั้นล่าง ไม่จำเป็ต้องทำงานนี่”
เขาไม่ได้กวนเพียงแต่จนปัญญาจะคิดได้ เพราะชีวิตเกิดมามีเบี้ยเลี้ยงจากบรรดาศักดิ์ไม่เคยต้องทำอะไร
คำถามนี้ ทำให้เ้าชายเหม่อลอย หวนคิดถึงสมัยก่อน
เขามองไปข้างหน้าที่เป็แสงไฟ และมโหรีจากดนตรี เขาคุ้นชินกับบรรยากาศ สีสันไฟสีหลากหลายดวง พร้อมกับการเต้นระบำยั่วยวนของคนโชว์ ... เพียงแต่แต่ก่อนเขาเป็ผุ้ชมเพียงคนเดียว คนที่เต้นระบำก็เป็นางกำนัล แต่ละนางเต้นเปลื้องผ้ายั่วยวนต่อหน้าเขาแลกกับการประทานรางวัล
แต่บัดนี้ เหตุการณ์พลิกผันตาลปัตร หน้ามือเป็หลังมือ เ้าชายต้องมาเต้นยั่วเพศตรงข้ามแทนใช้เรือนร่างสนองตัณหาอีกฝ่าย และให้เขาลุกร้ำอธิปไตยแลกเงิน!
“น้องว่าไงนะ??” สาวใหญ่ยังเป็งง
มหาดเล็กสาวัน ต้องกระแอมเสียงดังก่อนขอตอบคำถามนั้นด้วยตัวเอง
“ที่บ้านสันติเป็ชาวไร่ แต่เขาน่ะหัวสูงชอบคิดว่าตัวเองเป็เ้าชาย ชอบงานสบายและไม่ชอบทำงานหนักประเภทเข้าไร่อะไรแบบนี้ครับ”
โรซี่พยักหน้า
“ก็สมควร เพราะเขาหล่อเกินกว่าจะอยู่ในไร่ในดงหน้าตาแบบนี้ หุ่นแบบนี้... ที่ๆ ต้องอยู่ คือบนเตียงเท่านั้น” โรซี่สรุปเสียงหวาน
เ้าชายส้นติราชคิดถึงตัวเองบนเตียงสมัยก่อนมีสาวๆ ห้อมล้อมปรนนิบัติ แต่วันนี้เหมือนเทพบุตรตก์ชัดๆต้องขึ้นเตียงกับสาวใหญ่ที่ไม่สนิทสิเน่หา
เสียงเพลงด้านในยังดังตึงๆ เป็จังหวะนักท่องเที่ยวยังทำการล่าหนุ่มๆ Stripper อย่างเต็มที่
"แล้วมีแฟนหรือยังจ๊ะ? โรซี่ถาม พร้อมจิกตาเ้าเล่ห์
“ไม่ ข้ายังไม่คู่หมายเป็ตัวเป็ตน”
“ถ้างั้น…น้องหมายแบบไหนเอาไว้ล่ะ”เธอพูดพร้อมวางแขนบนหน้าตัก
“นี่เ้า” เ้าชายเสียงดุเข้ม
“ว่ายังไง หมายแบบไหนเอาไว้ แบบนี้หรือเปล่า?”โรซี่ ทรัพย์หนัก จึงควักแบงค์ร้อยเสียบที่ขอบกางเกงในเรียงกันห้าใบ
สาวันยกนิ้วโป้ง เชียร์ว่าสาวคนนี้แหละเยี่ยม
เ้าชายจำใจพยักหน้า “ได้ ข้าเข้าใจสิ่งที่เ้า้าแล้ว”
“แล้วยังไง จะไปกับพี่หรือเปล่าเธอสามารถช่วยพี่ ระบายความ้าของพี่ให้พี่ตัวเบาสบาย ได้หรือเปล่า?”
เ้าชายลังเลเพราะรู้ว่าเธอหมายสิ่งใด รสรักจากเ้าชายนั่นแหละที่เธอ้า ทีนี้โรซี่หยิบกิริยามารยาทสีม่วงยัดเข้าไปในขอบกางเกงในอีกสองใบ!!
เวลานี้ เหมือนเวรกรรมกลับมาตามสนอง!เ้าชายคิดถึงตอนหยอกเอินกับนางระบำในวัง เป็แบบนี้ไม่มีผิดพวกนางล้วน้ารางวัลที่ประทานให้ จึงยอมถวายงานและทำทุกอย่างให้เ้าชายพึงใจ
และตอนนี้เ้าชายตกเป็เบี้ยล่าง อยากได้เงินรางวัลก็คงต้องทำทุกอย่างเหมือนนางกำนัล
เ้าชายสันติราชกระดกเครื่องดื่มย้อมใจจนหมดก่อนเอี้ยวตัวไปกระซิบข้างหูลิฟต์ซี่
“ในเมื่อเ้าให้รางวัลเ้าก็คู่ควรที่จะได้รับของกำนัลจากข้า”
“ฮ๊า....ของกำนัล!!!! น้องนี่พูดจาได้น่าฟังพี่ชักตื่นเต้นแล้วล่ะสิ อยากเห็นของกำนัลใจจะขาดดดด” โรซี่เืสาวสูบฉีด ในชีวิตเธอไม่เคยผ่านสังเวียนรักสักครั้ง ที่ผ่านมาเป็สาวเก็บตัวทึนทึก
พอเจอโรคโควิด จึงได้คิด ชีวิตคนเราก็เท่านี้เลยออกมาเที่ยวหาความสำราญ
โชคดีได้เจอเ้าชายลี้ภัยมาตัวเธอก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบุรุษผู้นี้มิใช่สามัญชน
“ในเมื่อเ้าให้รางวัลมาแล้วลูกผู้ชายอย่างข้าก็ไม่คิดเอาเปรียบ ข้าจะปรนนิบัติเ้ารับใช้เ้าให้สมกับเบี้ยหวัดที่เ้าให้มาก็แล้วกัน”
“นั่นไง ... ถือตัว แต่ก็มีความรับผิดชอบนี่หรือลูกชาวไร่ชาวนา” โรซี่หันไปถามบริกรสาวัน
“ยืนเฉยทำไม ไปจัดการเคลียร์บิลวันนี้พี่จะอ๊อฟสันติ ทั้งคืน!!” โรซี่บอกกับเขา
มหาดเล็กตื่นเต้นดีใจ พรุ่งนีมีเงินซื้อข้าวกินแล้ว
เ้าชายต้องลุกไปเตรียมตัว ระหว่างนั้นมหาดเล็กคนสนิทรีบไปประกบ
“กระหม่อมดีใจเหลือเกินที่เ้าชายรู้จักปรับตัว”
“หึ! เพราะเ้านั่นแหละคอยกำกับข้าอยู่ทุกเื่ ถนัดนักในการบังคับจิตใจข้า”
"บังคับตรงไหนขอรับกระหม่อมไม่เห็นจะเป็เื่ยากของเ้าชายเลย เพราะสมัยที่อยู่ที่วังเ้าชายก็เรียก นางสนม นางกำนัล มาสนองโอษฐ์วันละหลายๆ รอบไม่ใช่เหรอ...."
"เ้าก็ดูสิ นางเหมือนนางกำนัลตรงไหนนางมีอายุมากพอที่จะเป็เสด็จย่าของข้าได้"
"ที่เมืองไทยมีสำนวนเทิดทูนสาวใหญ่ว่า กระดังงาลนไฟนะขอรับ ฝ่าาอย่าเพิ่งปรามาส นางอาจเป็เช่นนั้น" สาวันเชียร์โรซี่ออกนอกหน้านอกตา ทั้งๆที่ต้องยอมรับว่าสภาพเธอไม่เอื้อ
“หญิงสาวที่ได้ขึ้นเตียงกับข้าต้องผ่านการคัดเลือกแล้วคัดเลือกอีก แต่ละนางดีพร้อม ทั้งกิริยามารยาทหุ่นอ้อนแอ้นอรชร แล้วเ้าดูนางซิ"เ้าชายพูดพลางถอนหายใจ มหาดเล็กสาวันเข้าใจแต่ก็ทำไงได้
"ช่วยไม่ได้ เราต้องอยู่กับปัจจุบันพ่ะย่ะค่ะระหว่างทำงาน เ้าชายก็หลับตาแล้วทรงคิดถึงอดีตไป”
"สาวัน!!" เ้าชายะโเสียงดังขึง
"อยากให้เป็เ้านักที่มาทำงานเหมือนอย่างข้าตอนนี้เป็ Stripperนักเต้นระบำเปลื้องผ้าและค้าบริการ"
“น่าเสียดาย กระหม่อมหูตึง เต้นผิดจังหวะและไม่มีเอวสี่ห้าจี เหมือนฝ่าา ตอนนี้ถือว่าเป็ชาเลนท์เ้าชายได้เวลาใช้พร์ทำงาน ทำเงินแล้วขอรับ”
“ไอ้สมุนคนชั่ววววว”เ้าชายสันติราชด่ามหาดเล็กสาวัน
ทั้งสองเติบโตด้วยกันมา จึงรักกันเหมือนพี่น้อง การหยอกเอินด้วยถ้อยคำรุนแรงอย่างนี้เป็เื่ปกติ
เมื่อต้องเจอมรสุมชีวิต เ้าชายถูกโค่นบัลลังก์ทุกคนแปรพักตร์ไปอยู่กับ นายพลอ่องไต๋ ที่ก่อฏมีเพียงสาวันเท่านั้นที่ติดตามเ้าชาย ไม่ทอดทิ้งไปไหนเพราะเ้าชายเป็ทั้งเ้าชีวิตและเป็ทั้งเพื่อนของเขา
ผู้กองค็อป-ยศวัฒน์ เตรียมตัวกลับบ้าน เขาโทรศัพท์ไปหาป้าที่เขารักและเป็ห่วง ....
โลกกลมหรือพรหมลิขิต เพราะป้าของเขาก็คือ “โรซี่”สาวใหญ่ที่มาเที่ยวโฟร์แมนคลับซึ่งเขาเกือบจะเข้าไปจับกุมแรงงานต่างด้าวและผู้ซื้อบริการพอดิบพอดี
เพียงแต่โชคดีของทุกฝ่าย ที่เขายังเข้าไปไม่ได้... ไม่เช่นนั้นเขาคงใไม่น้อยเป็แน่
ยศวัฒน์ โทรศัพท์หา โปรดซี่ เธอรับสายทันที
เขาได้ยินเสียงเพลงจังหวะแดนซ์เหมือนเธออยู่ในคลับที่ไหนสักแห่ง
“ป้าครับ ทำไมเสียงดังจังตอนนี้ป้าอยู่ที่ไหนครับเนี่ย?”
โรซี่กำลังคอยผู้ชาย! และกำลังสนุกสนาน “มาซักอะไรฉันฉันเป็ป้าแกนะ ไม่ใช่ผู้ต้องหาสักหน่อย”
สันติราชแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว
โรซี่พูดพลางกระดิกนิ้วเรียกสันติเข้ามาใกล้ "คุยกับตำรวจ"
เธอกระซิบกระซาบบอกเ้าชายสันติราช มหาดเล็กถึงกับถลึงตา "เ้าชายครับเห็นท่าไม่ดีต้องถอยนะครับ คนที่เราต้องหลบตอนนี้ นอกจากพวกก่อฏของนายพลอ่องไต๋แล้วก็คือตำรวจไทยนี่แหละ เพราะเรายังไม่รู้ว่าใครเป็พวกของใคร?"
334
