นาฬิกาปลุกดังนานกว่าสิบห้านาที ร่างอ่อนเพลียยังนอนสลบไสลบนเตียงราวกับซ้อมตาย กว่าแพรฟ้าจะตื่นหน้าปัดนาฬิกาก็บอกเวลาเกือบจะแปดโมงเช้า เ้าของดวงตาปิดสนิทพลิกตัวไปกดปิดนาฬิกาปลุกอย่างรำคาญใจก่อนจะคลำหาแว่นหนาเตอะบนโต๊ะหัวเตียง ความี้เีไปทำงานยังคงเส้นคงวาไม่ว่าจะวัยเด็กหรือวัยทำงานเพราะเช้าวันจันทร์เป็วันที่น่าเบื่อสำหรับแพรฟ้าเสมอ ผมดำที่เคยยาวสลวยกระเซอะกระเซิงเหมือนคนบ้า เธอลุกขึ้นมาสวมแว่นตาและแปลกใจตัวเองเมื่อแว่นคู่ยากไม่ได้ช่วยทำให้ภาพชัดเจนเช่นเดิม
หลังจากม่านตาคนเพิ่งตื่นนอนปรับแสงได้แล้ว แว่นตาที่ใส่มาั้แ่เด็กก็ไม่จำเป็อีกต่อไปเพราะภาพหน้าต่างห้องนอนชัดแจ๋วเหมือนเพิ่งเปลี่ยนลูกตาใหม่ ใบไม้สีเขียวไกล ๆ ข้างนอกก็เห็นชัดเจนด้วย
ว้าว
สุดท้ายแล้วต้องลองใส่ ๆ ถอด ๆ แว่นหนาเพื่อทดสอบดูความแตกต่าง จนกระทั่งรู้ว่าเลนส์แว่นทำให้ทุกอย่างดูแย่ลงกว่าเดิม ภาพห้องนอนสว่างชัดแจ๋วด้วยตาเปล่าเป็ความแปลกใจแรกตามมาด้วยอย่างที่สองอย่างต่อเนื่อง หญิงในชุดนอนก้มดูรอยช้ำเขียวตามแขนเมื่อคืนกลับหายเป็ปลิดทิ้ง ผิวขาวกลับมานวลเนียนดั่งเก่าราวกับความเ็ปไม่เคยเกิดขึ้น
แพรฟ้าเอียงศีรษะสงสัยกับตัวเองพลางมองหาความผิดปกติบนเลนส์แว่น ไม่รู้เมื่อคืนออกไปไหนมาไหนคนเดียวโดยไม่พกแว่นได้อย่างไร กว่าจะมีสติอีกทีก็ถูกชายมีปีกร่างใหญ่ั์อุ้มมาวางบนดาดฟ้าโรงพยาบาล ชายใจร้ายทิ้งรอยจูบไว้และหายไปโดยไม่ร่ำลา หญิงสาวถอนหายใจอย่างเสียดายแต่เื่แปลกประหลาดแบบนั้นจะเล่าให้ลุงสันต์ฟังไม่ได้ หลังจากพบตัวเองห่มผ้าปูเตียงแทนเสื้อผ้าเมื่อคืน เธอก็รีบวิ่งออกจากดาดฟ้าโรงพยาบาลกลับบ้านโดยไม่รู้สาเหตุที่ร่างกายถึงเต็มไปด้วยคราบเื ความทรงจำก่อนหน้านั้นไม่เหลือเลย
มันน่าแปลกที่ความทรงจำของตัวเองขาด่ ทำไมฉันจำอะไรไม่ได้เลย
นอกจากใบหน้าชายในฝันและจูบแรกบนดาดฟ้าตราตรึงใจ เธอสะบัดหน้าตัวเองให้หยุดคิดถึงเขาก่อนจะวิ่งพรวดพราดเข้าห้องน้ำเร็วรี่ พนักงานใหม่มีประชุมสำคัญตอนแปดโมงครึ่งแต่เ้าตัวยังไม่ออกจากบ้านเลย
มอเตอร์ไซค์รับจ้างเบียดแทรกรถมากมายมาส่งแพรฟ้าด้านหน้าตึกจัสมิน อินเตอร์ ฟาร์ม่า ในเวลาแปดโมงครึ่งพอดิบพอดี นักวิจัยสาวะโลงจากเบาะรถสองล้อทั้งที่มือหอบแฟ้มเอกสารโดยไม่สนใจรถตู้สถานีโทรทัศน์จอดเรียงรายและกองทัพนักข่าวถือไมค์ขวางหน้าประตู ร่างเล็กวิ่งหน้าตั้งทั้งหัวกระเซิงเพราะการตื่นสายอาจจะทำให้ทีมวิจัยของเธอซวย หากพลาดการรายงานผลแล็บกับประธานบริษัทตอนแปดโมงครึ่ง โครงการค้นคว้าวิจัยยาตัวใหม่ที่ทุ่มเทกันมาหลายเดือนคงจบเห่ แน่นอนว่าน้องใหม่อย่างแพรฟ้าไม่้าทำให้พี่ ๆ ในทีมผิดหวัง นิ้วมือจึงกดปุ่มหน้าลิฟต์กระแทกรัว ๆ ราวกับจะช่วยเร่งความเร็วลิฟต์ลงมาได้
ระหว่างรอลิฟต์ลงมาชั้นหนึ่งด้วยใจเต้นรัว สาวหัวสิงโตก็หนีบโทรศัพท์กับหูเพราะหัวหน้าทีมวิจัยโทรมาส่งข่าวเศร้าแก่พนักงานใหม่แต่เช้า ท่านประธานยกเลิกประชุมรายงานผลแล็บยาตัวใหม่กะทันหันเพราะคุณปราณไม่ปลื้มสมุนไพรที่เธอเพิ่งวิจัยสำเร็จ
“อะไรนะคะ! คุณปราณไม่อนุมัติทั้งที่ยังไม่อ่านรายงานเลย แต่ผลงานชิ้นนี้จะทำให้แพรได้ทุนเรียนต่อที่อเมริกาเลยนะคะ”
แต่เสียงผู้ชายปลายสายดูไม่ร้อนรนเท่าไร “พี่รู้ว่าแพรอยากเจรจาต่อรองกับคุณปราณก่อน แต่แพรเป็พนักงานใหม่คงยังไม่รู้ว่าเขาเป็คนยังไง ถ้าคุณปราณบอกว่าไม่ก็คือไม่ คราวนี้พี่เสียใจด้วยจริง ๆ แพรรีบขึ้นมาที่แล็บดีกว่าไม่ต้องไปห้องประชุมแล้ว”
ข่าวร้ายทำเอานักวิจัยไฟแรงสูงคอตกหน้าลิฟต์ ความฝันจะไปเรียนต่อปริญญาโทต่างประเทศดับสลายเพราะซีอีโอหน้าเืแท้ ๆ เธอเคยได้ยินมาว่าท่านประธานเขี้ยวลากดิน กว่าจะอนุมัติทุนวิจัยแต่ละโครงการยากยิ่งกว่าการปีนยอดเขาเอเวอร์เรสต์ ถึงอย่างไรเธอก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องยกเลิกงานวิจัยกะทันหันทั้งที่เขาอนุมัติเงินลงทุนค้นคว้าวิจัยไปแล้ว ขณะที่กำลังสิ้นหวังกับแฟ้มเอกสารเล่มหนาในมือ เสียงผู้คนอึกทึกวุ่นวายข้างนอกดังเข้ามาในตึกบริษัทจนต้องหันไปมอง
“มาแล้ว ๆ นายใหญ่แห่งจัสมิน อินเตอร์ ฟาร์ม่า!”
บรรดานักข่าวยี่สิบชีวิตตบเท้ากรูเข้าไปหาชายสวมสูทดำที่เพิ่งผลักประตูกระจกเข้ามา และสาดแสงแฟลชใส่หน้าจนเขาต้องยกมือขึ้นมาบัง พวกเหยี่ยวข่าวกระหายแสงพากันล้อมหน้าล้อมหลังแต่ไม่อาจบดบังร่างสูงเด่นเป็สง่าได้ ไม่นานเ้าของไมโครโฟนตัวหนึ่งก็เริ่มตั้งคำถามเขาอย่างไม่อ้อมค้อม
“คุณปราณคะ ข่าวคนไข้โรคไตเสียชีวิตเพราะทานยาสมุนไพรของบริษัทคุณติดต่อกันเป็เวลานาน คุณมีความเห็นยังไงบ้างคะ”
พอท่านประธานไม่สนใจพยายามจะก้าวยาวหนี นักข่าวชายอีกคนก็เบียดแทรกจะเอาคำตอบโดยไม่สนไมโครโฟนจะทิ่มหน้าเขาแล้ว “คุณปราณช่วยตอบด้วยครับ ผู้ตายเป็หัวหน้าพรรคพลังไทยเลยนะครับ” นักข่าวต่างแย่งกันเอาไมค์มาจ่อปากผู้บริหารใหญ่โดยไม่เกรงใจ “ทางญาติผู้ตายขอค่าทำขวัญหนึ่งร้อยล้าน คุณปราณยินดีจะรับผิดชอบไหมครับ”
ในขณะที่แพรฟ้ายืนชะเง้อมองอยู่ไกล ๆ ก็ได้ยินเสียงะโถามโหวกเหวก ถ้าเธอเป็ท่านประธานคงหูดับไปแล้วเพราะพวกนักข่าวน่ากลัวเหมือนฝูงการุมจิกกินเหยื่อ นักวิจัยสาวยืนหน้าลิฟต์คอยลุ้นว่าท่านประธานจะกู้หน้าบริษัทตัวเองอย่างไรแล้วลอบมองบ่ากว้าง ๆ กำลังยืนหันหลังสัมภาษณ์ เสียงทุ้มใหญ่ตอบแข็งกระด้างใส่ไมค์โดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมใด ๆ ทั้งนั้น
“คนจะตายต่อให้กินยาตัวไหนก็ตาย ถ้าอยากได้เงินก็ฟ้องร้องเอาและอย่าคิดว่าผมจะยอมพวกหากินกับศพง่าย ๆ”
ไม่ใช่แค่นักข่าวที่อึ้ง แพรฟ้าก็อึ้งกับคำตอบอันมุทะลุดุดันของเขาเช่นกัน เครื่องด่าตัวพ่อเป็เ้านายฉันเอง
ท่านประธานฝ่าวงล้อมนักข่าวอย่างไม่สนใจไยดี เขาเดินนำหน้าชายสวมแว่นหิ้วกระเป๋าเอกสาร ทั้งสองคนสวมสูทผูกเนกไทเนี้ยบั้แ่หัวจรดเท้าและก้าวยาว ๆ ผ่านหลังแพรฟ้าไปโดยไม่มองหน้า เลขานุการสวมแว่นหนารีบแตะบัตรขึ้นลิฟต์ตัวในสุดสำหรับผู้บริหาร ใจก็ภาวนาขอให้ลิฟต์ลงมารับไว ๆ ก่อนที่นายจะโมโหไปมากกว่านี้
ระหว่างยืนรอลิฟต์คนละฝั่งแพรฟ้าลังเลใจจะหันไปคุยกับท่านประธานดีไหม อย่างน้อยแฟ้มรายงานในมือควรจะผ่านตาเขาบ้าง
ในที่สุดนักวิจัยสาวทำใจดีสู้เสือเพื่อทุนปริญญาโท แพรฟ้าเดินก้มหน้าก้มตากอดแฟ้มในอกไปทักผู้บริหารสูงสุดจากด้านหลัง น้ำเสียงอ้อม ๆ แอ้ม ๆ เกรงใจเป็พิเศษพยายามจะเรียกความสนใจจากเขา
“สะ…สวัสดีค่ะคุณปราณ ที่จริงเราต้องประชุมด้วยกันเช้านี้แต่ว่า…” ขณะยังพูดไม่ทันจบ คุณปราณก็ก้าวยาวเข้าไปในลิฟต์โดยไม่รอ
อ้าว
พนักงานสาวได้แต่มองตามหุ่นสูงชะลูดผ่านหน้าโดยไม่สนใจเสียงทักทาย เขาก้มดูแต่นาฬิกาข้อมือราวกับเวลาทุกนาทีสำคัญที่สุด ทีแรกเธอคิดว่าหมดสิทธิ์จะคุยกับเขาแล้วแต่เมื่อท่านประธานหนุ่มเงยหน้าขึ้นมา คำพูดที่เตรียมมามากมายดันไม่ออกจากปาก เธอตัวแข็งทื่ออยู่นอกลิฟต์ ดวงตาเบิกโพลงกับชายในความฝันมาปรากฏตรงหน้าเธอตัวเป็ ๆ ร่างใหญ่ในสูทสีดำรูปร่างสูงมาก สูงจนศีรษะเกือบจะชนกับเพดานลิฟต์ ใบหน้าคมทั้งหล่อและหยิ่งยโสในคนเดียวกัน ั์ตาเหยี่ยวอันเยือกเย็นคู่นั้นกำลังจับจ้องมาที่เธอ
ผู้ชายในความฝันคือคุณปราณ!
ต่างฝ่ายต่างตกตะลึงด้วยกันทั้งคู่ขณะที่ประตูลิฟต์กำลังจะเลื่อนปิดบดบังใบหน้าซึ่งกันและกัน ั์ตาคู่สวยจับจ้องปราณราวกับ้าบอกอะไรบางอย่าง เมื่ออ่านข้อความทางสายตาแล้วท่านประธานใหญ่ถึงกับเอื้อมมือกั้นประตูลิฟต์เพื่อพนักงานอย่างไม่เคยทำมาก่อน
“เข้ามา”
พื้นที่พูดคุย
ฝากกดหัวใจหรือคอมเมนต์ด้วยนะคะ
337
