“มันจะหายไปได้ยังไง”
ไอยูขมวดคิ้ว
“อ๊ะ!!อยู่นี่เอง”
ไอยูเหมือนจะร้องไห้อีกครั้ง
เมื่อเห็นสิ่งที่เธอตามหาอยู่ใต้เท้าของเธอ
“ทำไงดี”
ไอยูมองดูกระจกอีกครั้ง
สีตาของเธอมันเด่นเกินไป
ถ้ามีแว่นตาหรือหมวกก็คงจะดี
เธอคิด
“จริงสิ มีอาร์”
ไอยูนึกถึงมีอาร์ขึ้นมา
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
แล้วกดโทรหามีอาร์ทันที
“รับหน่อยสิมีอาร์”
ไอยูพึมพำอย่างร้อนรน
“ทำไมไม่รับนะ”
ไอยูบ่นและกดโทรอีกครั้ง
“รับสิมีอาร์”
เธอพึมพำ
“นี่แกว่า....”
เสียงคุยกันของกลุ่มหญิงสาว
กำลังเดินเข้ามาในห้องน้ำ
ไอยูรีบเข้าไปหลบในห้องน้ำแยกอีกที
“แล้วทำไมฉันต้องหลบด้วย”
ไอยูบ่นพึมพำ
“คุณลูเซียนเขาใส่ถุงมือทำไม?”
เสียงพวกเธอคุยกันนอกห้องน้ำ
“ฉันว่ามันอาจจะเป็น....
สไตล์การแต่งตัวของเขาก็ได้”
เสียงอีกคนพูด
“แต่ฉันว่านะ เขาต้องเป็นโรคนั้นแน่เลย
โรคที่ว่ารักความสะอาดมาก
แล้วไม่แตะอะไรภายนอกเลย”
เสียงอีกคนออกความคิดเห็น
“โรค Mysophobia ใช่ปะ?”
อีกคนเสริม
“ใช่ ๆ”
คนก่อนรีบตอบ
“แต่ฉันว่า....
เขาอาจจะมีแผลเป็นใหญ่ๆ
ที่น่าเกลียดสุดๆ อยู่ที่มือก็ได้นะ”
อีกคนให้ความเห็นต่าง
“มีเหตุผล ๆ”
ทั้งสองก็คิดว่าอันนี้ก็ดูจะฟังขึ้น
“.............”
ไอยูฟังอยู่เงียบๆ
และครุ่นคิดว่ามีใครอีกนะ
ที่เธอสามารถโทรขอความช่วยเหลือได้
ไอยูครุ่นคิด
“รุ่นพี่”
อยู่ๆ เธอก็นึกถึงซีขึ้นมา
เธอครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่
เมื่อเสียงคุยด้านนอกเงียบไป
เธอก็จะตัดสินใจโทรไป
“อยู่ไหน?”
เสียงปลายสายถามขึ้นทันทีเมื่อรับสาย
“เอ่อ....อยู่ในห้องน้ำชั้น 1
ตึกคณะนิเทศค่ะ”
ไอยูตอบ
“รุ่นพี่ช่วยน้องหน่อยได้ไหมคะ”
เธอขอร้อง
“อืม ว่ามา”
เสียงปลายสายตอบ
“เอ่อ....คือว่าน้องทำคอนเทคเลนส์หลุด
แล้วก็...มันพังไปแล้วจะออกไปแบบนี้มันก็...
รุ่นพี่พอจะมีแว่นไหมคะ?”
ไอยูบอกธุระของเธอทันที
“เดี๋ยวเอาไปให้ รอก่อนนะ”
เสียงปลายสายตอบอย่างรวดเร็ว
และสายก็ตัดไปทันที
ไอยูเดินออกมา
จริงๆ ไม่จำเป็นที่จะต้องหลบก็ได้
เพราะมหาลัยนี้จะย้อมผมหรือใส่คอนแทคเลนส์
ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร
แต่เพราะเธอไม่อยากโดดเด่น
จึงต้องทำแบบนี้
และเธอก็มีความทรงจำที่ไม่ดีตอนเด็กๆ
มันจึงกลายเป็นปมในใจ
“อือเดี๋ยวพี่ไปหา”
เสียงใส ๆ ดังขึ้น
“.............”
สายตาของไอยูปะทะกับหญิงสาวคนหนึ่ง
พี่ไอริสนี่!!
ไอยูจำเธอได้
“อ้าว นี่มันพริ้นเซสนี่นา”
ไอริสพูด