นิยายแห่งรักพันผูกที่ผูกพันธ์ พ่อลูก-ผูก-พัน-รัก เขียนโดย สลักกานต์
ตอนที่ ๒๖
รุ่งขึ้นมายด์ตื่นเช้ามาทำอาหารเช้าที่พ่อเขาชอบ แล้ววางไว้ในมุมที่ครูโชชอบที่จะนั่งทานอาหารเช้าที่สุดและรอเวลาที่ครูโชจะออกมาจากห้องนอน
พอครูโชเปิดประตูห้องออกมาเห็นอาหารเช้าที่ชอบวางอยู่ในมุมที่โปรดปราน ก็ยิ้มให้ลูกชาย “ขอบใจมากมายค์”
มายด์ยิ้มตอบพ่อของเขาในใจมายด์รู้สึกโล่ง.. โล่งใจที่พ่อไม่ได้โกรธเขา อย่างที่เขากังวล
สองพ่อลูกนั่งทานอาหารเช้ากัน มีเพลงบรรเลงจากซาวแทร็กภาพยนตร์เปิดคลอเบาๆ
หลังจากทานอาหารอิ่ม มายด์จึงถามครูโชว่า.. เขาควรทำอย่างไรกับเื่เมื่อวาน
“ช่างมันเถอะ” ครูโชตอบง่ายๆ
มายด์ถึงกับหน้าเหวอ!! เขาแปลกใจมากที่พ่อตอบอย่างนั้น
“ก็มายด์ทำไปแล้วก็ต้องช่างมันสิ” ครูโชพูดซ้ำ เมื่อเห็นสีหน้าลูกชาย
“ครับ”
“แต่..หลังจากนี้ต่างหาก ที่มายด์ควรเตือนตนเองว่า.. อย่าทำแบบนั้นอีกอย่าทำอะไรที่ทำให้คนเข้าใจการแสดงผิด การแสดงเป็ศาสตร์ที่สอนได้อย่างชัดเจน เป็ศิลปะที่งดงาม ไม่ใช่อะไรที่ลึกลับไม่ใช่อะไรที่เหนือธรรมชาติ ไม่ใช่อะไรที่ทำตามอารมณ์ หรือทำจริงๆ จนไม่สามารถดูแลจัดการได้”
“ครับ” มายด์รับคำอีกครั้ง
ครูโชยิ้มให้ลูกชาย
“แล้ว..เื่.. กับซี.. ล่ะครับ” มายด์ถามเสียงอ่อยๆ
“พ่อคงไม่ห้าม!! .. แต่พ่อจะเตือนมายด์”
มายด์เงยหน้ามองครูโชและตั้งใจฟังอย่างดี
“ถ้ามายด์จะรักซีก็จงรักที่เป็ซี” ครูโชพูดชัดเจน “พ่อไม่อยากให้มายด์เอาความรักที่จะเกิดกับซี ไปทดแทนรักเก่าที่ผ่านไปแล้วเพราะมันแทนที่กันไม่ได้” ครูโชหยุดพูดแล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับมายด์อย่างรู้ทัน
มายด์ถึงกับออกอาการด้วยการหลบสายตานั่น
“จำคำพ่อไว้ไม่มีรักครั้งไหนแทนที่กันได้หรอกนะมายด์”
มายด์พยักหน้ารับรู้หลังจากไตร่ตรองคำพูดครูโชพักใหญ่
ครูโชเม้มปากคิด..แล้วก็ตัดสินใจพูด “รักในอดีต..ทำให้มายด์เจ็บ.. ทำให้มายด์สับสน.. ทั้งความเจ็บ ความสับสนนั่นมันยังอยู่ในใจมายด์จนถึงตอนนี้มายด์ก็เลยไม่กล้าที่จะรักใครจริง แต่มายด์เลือกที่จะบริหารเสน่ห์ให้ผู้คนลุ่มหลงไปเรื่อยๆจนมาถึงวันนี้ วันที่มายด์ตกหลุมรักความสดใส ความน่ารักของซีมายด์ก็เลยอยากที่จะรักซี ทั้งที่ก่อนหน้านี้ .. มายด์ไม่กล้าที่จะรักใครเลยสักคน”
มายด์คิดตามคำพูดแทบทุกคำของครูโช
ครูโชหรือพ่อของมายด์พูดถูกทุกอย่างก็.. พ่ออยู่กับมายด์ในทุกจังหวะชีวิตของมายด์นี่นา มายด์พยายามหาทางออกแต่ก็ไม่พบ เขาจึงถามพ่อของเขา “แล้วมายด์ต้องทำไงครับ”
“ยอมรับมันสิ” ครูโชบอกมายด์
..ยอมรับ .. ยอมรับทั้งความรัก และความผิดพลาดของตัวเองน่ะหรือ? มายด์คิด
“มายด์ควรจะยอมรับเสียทีมายด์วิ่งหนีมาหลายปี” ครูโชบอกต่อ “แต่มายด์หนีมันไม่พ้นหรอก ก็มันอยู่กับมายด์เป็เงามายด์ มันจึงตามมาหลอกหลอนได้ตลอดเวลา”
คิดได้เท่านั้นมายด์ก็น้ำตาร่วง ก็.. เขาวิ่งหนีทุกอย่างมาตลอดชีวิต
่ที่จบมหาวิทยาลัยใหม่ๆ มายด์เป็นักแสดงดางรุ่งมากฝีมือที่มีชื่อเสียงมีคนชื่นชอบมากมาย แต่.. เื่รักกับผู้ชายตอนปี๑ และการเลือกที่จะรักผู้หญิง่ปีสามปีสี่ ก็ตามไปทำร้ายความรู้สึกมายด์ แต่มายด์ไม่เลือกที่จะพิสูจน์ความจริง มายด์เลือกหนีมันไปเรียนต่อต่างประเทศ
ขณะที่เรียนอยู่หรือกระทั่ง่ที่ทำงานอยู่ที่ต่างประเทศ มายด์ก็มีโอกาสที่จะมีรักใหม่ แต่.. ความรู้สึกในอดีตเ่าั้ก็ตามไปกวนใจ จนมายด์ไม่แน่ใจ มายด์สับสนจนไม่กล้าที่จะเริ่มต้นความรักกับใครนั่นจึงเป็เหตุให้คนที่อยากจะรักต้องเ็ป และเดินจากเขาไปอย่างไม่ใยดี
มายด์จึงหนีทุกอย่างกลับมาหาครูโชผู้เป็พ่อที่เมืองไทย หวังว่า.. จะอยู่อย่างเงียบๆใช้ความเงียบรักษาาแในใจ แต่มายด์กลับถูกเสน่ห์ของเด็กชายทำให้ใจเขาวาบหวามอีก
การที่มายด์นิ่งแต่ในใจเขาคิดอะไรไปมากมาย ไมได้รอดพ้นสายตาครูโช
ครูโชจึงพูดต่อ “มายด์ต้องยอมรับความรู้สึกตัวเองให้ได้ไม่ว่ามันจะดี จะเลว จะแย่ จะสุข จะเ็ป จะอะไรก็ช่าง ยอมรับมัน”
“ครับพ่อมายด์จะพยายามครับ”
“เมื่อยอมรับแล้ว.. ก็ปล่อยให้มันผ่านไป ..”
มายด์มองหน้าครูโชในสายตาเค้า.. เว้าวอนขอความช่วยเหลอจากพ่อ
ครูโชเข้าใจดี “จำได้ไหมว่า ตอนที่มายด์คบผู้ชายมายด์ก็ไม่แน่ใจตัวเอง เลยไม่ยอมมีอะไรกัน”
มายด์พยักหน้ารับ
“แล้ว..พอมายด์มีอะไรกะผู้หญิง มายด์ก็บอกตัวเองว่า มายด์ชอบผู้หญิง ใช่ไหม? มายด์รู้สึกจริงกับทุกอย่างใช่ไหม? มายด์ไม่ได้แกล้งใครไม่ได้อยากทำเท่ใช่ไหม?”
“ใช่..ใช่ครับพ่อ”
“ต่อมามายด์คบผู้หญิงอีกคน พอเค้าทำให้มายด์เจ็บ มายด์ก็เ็ปจริง เ็ปจนแทบตาย จนมายด์เผลอก็กลับมาเอาผู้ชาย.. ทั้งหมดนั่นมันคือความจริง คือความพลาด และที่สำคัญ.. มันผ่านไปหมดแล้ว ..คนที่ทำให้มายด์เจ็บ .. หรือคนที่เจ็บเพราะมายด์ ..ต่างก็ไปมีอนาคตที่ดีกันหมดแล้ว .. เื่ในอดีตมันไม่มีค่าอะไรเลย ..ชีวิตเราที่จะก้าวเดินต่อไปต่างหาก.. ที่มีค่า..”
มายด์ฟังครูโชทะยอยคิดตามที่ละวรรค ทีละคำพูดของครูโช ..น้ำตาก็หลั่นรินจากดวงตาคู่งามของมายด์ตลอดเวลา
ครูโชลุกขึ้นจากที่นั่ง แล้วเดินไปกอดมายด์ไว้ในอ้อมแขน “ถ้าจะร้องไห้ ก็ร้องออกมาเสียเถอะมายด์ให้น้ำตาชำระล้างหัวใจของมายด์”
มายด์กอดครูโชร้องไห้ฟูมฟายราวเด็กเล็กๆ อย่างหมดอาย ครูโชทั้งปลอบ ทั้งสอน บางคราก็นิ่ง .. ปล่อยให้เวลาและสายลมช่วยปลอบโยนมายด์
โก้กับเล็กเริ่มคบกันอย่างจริงจังการที่ทั้งสองมาช่วยอาแซนถ่ายทำรายการอาหารออนไลน์อย่างต่อเนื่องเป็การพิสูจน์ใจกันและกันไปในตัว แล้วก็ได้ผล เมื่อโก้ขอเล็กเป็แฟนเล็กก็ยิ้มรับอย่างเต็มใจ
ซีกับชีทกลายเป็พี่น้องที่ช่วยดูแลกันอย่างดีทั้งการเรียน การงาน แล้วยังพูดคุยกันอย่างออกรสได้ตลอดเวลา หนุ่มๆ ที่สนใจชีท เลยไม่กล้าเข้ามาคุยด้วย ซีก็บอกชีทไปตรงๆ ว่าคนนั้น คนนี้อยากเข้ามาคุย แต่ชีทก็เลือกที่จะไม่ยุ่ง ไม่คุยกับใคร ด้วยเหตุผลเพียงว่า “อยู่กันไปอย่างนี้แหละ ดีแล้ว”
นนจึงกลายเป็คนเดียวในกลุ่มที่ไม่มีคู่เม้าเวลาไปกินข้าวหรือเดินห้างหลังเลิกเรียน “รู้งี้จีบซีั้แ่แรกซะ ก็ดีไปแล้ว”
“อืม..แล้วไมตอนนั้นไม่จีบล่ะ” ซีถามด้วยความอยากรู้
“ก็..ก็ซีตามเฝ้าชีททั้งเช้า ทั้งสาย ทั้งบ่าย ทั้งค่ำ นนก็ถอดใจสิ”
“แกถอดใจเองนะจะว่าใครได้” เล็กซ้ำเติมเพื่อน “ดูอย่างโก้สิ เล็กไม่เคยให้ความหวังเลยพูดตรง พูดชัด แต่โก้ก็พิสูจน์ตัวเอง จนมีวันนี้”
“เออเออ นนผิดเองแหละ”
“จีบเคนสิ” ชีทแนะนำ “หน้าตาดี หุ่นก็ดีอยู่นะ”
“ไม่อะ” นนปฏิเสธ “นนคิดกะมันเป็เพื่อนไปแล้ว” พูดจบ..ใบหน้าของพี่วุธก็ลอยเข้ามาให้มโนของนน ใบหน้านนก็มีรอยยิ้มบางๆ เกิดขึ้นทันที
“มันเริ่มเข้าไปอยู่ในโลกของมันละ” โก้บอกทุกคน และชวนเล็กคุยต่อไป
ซีกับชีทเห็นอาการนนก็อดที่จะยิ้มไม่ได้ แล้วทั้งสองก็เอาบทโรมิโอกับจูเลียตขึ้นมาอ่าน
นนอยู่กับภาพในจินตนาการตัวเองชั่วครู่ก็ตัดสินใจไลน์ไปหาพี่วุธของเขา ..“หวัดดีครับ” ..
แต่พี่วุธก็ไม่ได้อ่านไลน์ที่นนทักไป
..“เฮ่อ.. ไม่มีใครคุยด้วยเลย .. เหงา .. ” ..
ไม่นานนักสัญลักษณ์ว่าพี่วุธอ่านข้อความไลน์ก็ปรากฏขึ้น พร้อมกับข้อความ .. “เป็ไรครับ นน”..
..“ก็.. แค่.. ไม่มีเพื่อนคุยครับ เลยอยากคุยกับพี่” ..
พี่วุธอ่านไลน์สักครู่ก็ยังไม่ตอบ นนเริ่มกระสับกระส่าย
..“พี่วุธ อย่าเงียบดิ” .. นนทักไปอีก
..“คำว่า อยากคุยกับพี่ มันมีความหมายลึกซึ้งนะ นนจะคุยกับพี่ในความหมายไหนล่ะ” ..
..“ก็.. ทุกความหมายแหละครับ” ..
.. “งั้นเย็นนี้แต่งตัวหล่อๆ นะ ไปกินข้าวกัน” ..
.. “พี่วุธเลี้ยงนะ”..
.. “ใช่สินัดเดท พี่ก็ต้องเลี้ยงสิ” ..
นนอ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมานับสิบรอบเขาดีใจจนอยากจะกรีดร้องให้ดังไปทั้งโลก แต่นนก็เลือกที่จะเงียบ
พี่วุธของนนทักมาอีกว่าทำไมเงียบไป นนไม่ตอบเื่นั้นแต่ถามเื่สถานที่นัดและเวลานัด พี่วุธก็บอกทุกอย่างชัดเจน และบอกด้วยซ้ำว่าจะมารับนนเวลากี่โมง
นนเรียนไม่รู้เื่ตลอดบ่ายวันนั้นก็ในหัวของนนมีแต่ภาพสวีทหวานระหว่างนนกับพี่วุธผุดขึ้นตลอดเวลา พอเลิกเรียนนนรีบวิ่งกลับบ้าน โดยไม่ร่ำลาเพื่อนสักคน เพื่อนๆ ได้แต่งงว่านนเป็อะไร แต่จากรอยยิ้มที่เปื้อนบนใบหน้านน ทุกคนก็เดาได้ว่า คงเป็เื่ดีงาม
มายด์นัดแซนกับชลทานข้าวเที่ยง ทำให้ชลแปลกใจมาก
แซนได้แต่บอกชายคนรักว่า.. ไปเถอะ .. น้องเค้าคงมีเื่ปรึกษา แซนก็ยังไม่กล้าที่จะบอกชลว่า มายด์จูบซี แต่เลือกกำชับให้ชลฟังทุกอย่างให้ดีอย่าใจร้อน
ซึ่งก็ทำให้ชลแปลกใจมากแต่ชลเลือกที่จะไม่ถาม เพราะชลรู้จักนิสัยของแซนดี ถ้าแซนไม่บอกแสดงว่าแซนมีเหตุผลบางอย่าง
เมื่อชลกับแซนไปพบมายด์ตามที่นัดหมายกันไว้ ทั้งสามทั้งสวัสดีทั้งกอดกัน ทั้งทักทายกันด้วยความสนิทสนมอยู่พักใหญ่ก็มายด์เป็รุ่นน้องมหา’ลัยที่ติดกับรุ่นของชลและแซน
และ..ขณะที่เรียนอยู่ ทั้งสามได้แสดงละครเวทีและทำละครเวทีด้วยกันหลายเื่ จึงไม่แปลกที่ชลกับแซนจะสนิทสนมรักใคร่กับมายด์อย่างมากมาย ที่สำคัญชลกับแซนไม่ได้เจอมายด์มากว่าห้าปีแน่ๆ
จากการพูดคุยมายด์จึงได้รู้แล้วว่า พี่ชล หรือชลวิทย์ รุ่นพี่ของเขาเป็ดารานักแสดงที่มีฝีมือมีชื่อเสียง ส่วน พี่แซน สุดแดนก็เป็พิธีกรและเป็เ้าของรายการทำอาหารออนไลน์
ทั้งชลและแซนก็ได้รู้ว่ามายด์ไปเรียนจบปริญญาโททางการแสดงมาโดยตรงและมีประสบการณ์การแสดงละครบรอดเวย์อีกสามสี่เื่ ซึ่งง่ายมากหากมายด์กลับเข้าสู่วงการบันเทิงอีกครั้งด้วยรูปร่างหน้าตา และฝีมือระดับนี้ เรียกได้ว่า.. ไม่เป็สองรองใครจริงๆ
“ที่มายด์นัดพี่ชลกับพี่แซนมาวันนี้ก็เพราะซี” มายด์เริ่มเปิดประเด็น
“ทำไมซีไปทำอะไรให้มายด์ไม่พอใจเหรอ พี่จะจัดการให้” ชลถามอย่างร้อนลน จนแซนต้องแอบสะกิดมือชล เป็การเตือนสติ
“ไม่ใช่อย่างนั้นครับคือ.. มายด์คิดว่า.. มายด์ชอบซี”
จบคำพูดของมายด์ ทั้งชล ทั้งแซนก็เงียบกริบ
ก็..ทั้งสองอยู่ในแทบทุกเหตุการณ์ในอดีตของมายด์ ไม่ว่าจะตอนที่มายด์คบผู้ชายอย่าง ‘ต้นน้ำ’ รุ่นพี่ของพวกเขา ตอนที่มายด์นอนกับผู้หญิงอย่าง ‘ฝุ่นดิน’ จนพี่ต้นน้ำแทบคลั่งที่มายด์เปลี่ยนใจไปชอบผู้หญิง หรือตอนที่มายด์ถูกผู้หญิงอย่าง ‘น้ำแข็ง’ หักอก มายด์ก็กลับมามีอะไรกับผู้ชายอย่าง ‘เบียร์’ โดยที่ไม่ได้รักเบียร์เลย ทุกคนในอดีตก็เป็รุ่นพี่รุ่นน้องของชลและแซนทั้งหมด
“มายด์อยากขอดูแลซี” มายด์พูดทำลายความเงียบขึ้นมา
แซนกับชลมองหน้ากันความไม่มั่นใจในจิตใจของมายด์ แจ่มชัดในแววตาของทั้งคู่ แซนแอบบีบมือชลราวกับเป็สัญญาณให้ชลพูด
ชลถอนหายใจอย่างหนักใจ “พี่สองคนก็เป็ผู้ชายที่รักกัน อยู่ด้วยกันต่อสู้เพื่อรักมาด้วยกัน พี่ก็ไม่อยากขัดขวางมายด์หรอกนะ แต่.. ”
การทอดเสียงของชลทำให้มายด์ต้องหันมาสบตาชลกับแซนทีละคน
“มายด์จะทำให้เราสองคนมั่นใจได้อย่างไร.. ว่า .. ถ้ามายด์คบกับซีแล้ว .. ซีจะมีความสุข จะไม่เ็ป ..เหมือนตอนที่มายด์ทิ้งพี่ต้นน้ำ .. จะไม่ทรมาน เหมือนตอนที่มายด์บอกเบียร์ว่าที่เอากันน่ะ แค่เซ็ก แต่ไม่ได้รัก”
แซนพยักหน้ารับคำพูดชลแทบทุกคำก็ชลพูดทุกอย่างอย่างที่ใจแซนคิด แล้วแซนก็พูดต่อ “พี่ไม่ได้รังเกียจมายด์ แต่พี่ไม่อยากให้ลูกชายของพี่ต้องเ็ปอย่างพี่ต้นน้ำ หรืออย่างเบียร์”
มายด์ฟังพี่ทั้งสองแล้วก็พยายามคิดไต่ตรองเพื่อจะทำให้ทั้งสบายใจ แต่.. มายด์ก็คิดไม่ออกจึงเอาความจริงใจเข้าสู้ “มายด์คงไม่มีอะไรการันตีตัวเอง.. นอกจากจะบอกพี่พี่ว่า .. มายด์รู้สึกดีกับซีนับแต่วันแรกที่พบหน้า ..มันเกิดขึ้นที่ใจ .. มันรู้สึกที่ในใจ .. ไม่ใช่แบบที่รู้สึกกับพี่ต้นน้ำหรือกับเบียร์” มายด์เงียบไปครู่หนึ่ง “มันเป็รัก.. จากหัวใจ”
“แต่มายด์ก็จูบปากซี” แซนพูดนิ่งๆ ขณะที่เขามองหน้ามายด์ “นั่นมาจากหัวใจด้วยหรือเปล่า?”
คำถามของแซนราวกับสายฟ้าฟาดที่กลางใจมายด์
มายด์ไม่อาจตอบคำถามนี้ได้มายด์รู้ตัวดี มันเกิดจากความอยากล้วนๆ เพราะซีน่ารัก น่ามอง และน่าจูบมากมายอย่างนั้น
ชลมองหน้าแซนแล้วมองหน้ามายด์ เขาเข้าใจได้ทันทีเื่นี้เองที่ทำให้แซนเตือนเขาว่า.. ให้ใจเย็น ต้องใจเย็น ชลบอกตัวเองแล้วจึงพยายามเรียบเรียงคำพูดบอกมายด์ “ซีเป็ลูกชายที่น่ารักของเราและถ้าเค้าจะรักผู้ชาย เราก็อยากให้เค้าสมหวังอยู่ด้วยกันอย่างที่เราสองคนอยู่ด้วยกันมา เราไม่อยากให้เค้าต้องเ็ปเพราะรักทรมานเพราะรัก”
มายด์พูดอะไรไม่ออกนอกจากสารภาพผิดและขอโทษ
...
แซนลุกขึ้นจะกลับบ้าน
“พี่แซนครับ”
เสียงมายด์ทำให้แซนหยุดยืนนิ่งแต่เขาก็ไม่ได้หันมามองหน้ามายด์
“มายด์อยากขอโอกาสถึงมายด์จะไม่มีอะไรให้พี่แซนเชื่อถือ แต่มายด์ก็อยากขอโอกาส ..โอกาสที่จะรักกับซี โอกาสที่จะพิสูจน์ว่า.. รักครั้งนี้จะไม่เหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมา”
ชลยืนขึ้นอีกคนเขาไม่ได้เร่งเร้าจะกลับอย่างแซน แต่ยืนขึ้นเพื่อสบตากับแซน เพื่อจะถามแซนว่า.. จะเอาไงดี?
แต่การยืนขึ้นของชลกลับทำให้มายด์คิดว่า ทั้งสองไม่ให้โอกาสเขาแล้ว “ถ้าพี่ทั้งสองเห็นมายด์แย่จนไม่ควรให้โอกาสเลยมายด์ก็คงได้แต่ก้มหน้ายอมรับ”
แซนฟังมายด์พูดจบก็ส่งสัญญาณมือให้บริกรร้านอาหารทราบว่าเขา้าให้คิดเงิน “มื้อนี้พี่สองคนเลี้ยงมายด์เองถือว่าเลี้ยงต้อนรับกลับไทยนะ”
“ขอบคุณครับ” เสียงมายด์ปนสะอื้น “แต่.. ผมจัดการเรียบร้อยแล้วครับ”
“ขอบคุณมากงั้นพี่กลับล่ะ” แซนพูดด้วยกิริยาที่แสนปกติ แต่พอแซนขยับเดินได้สองสามก้าวเสียงมายด์ก็ดังขึ้น
“แต่มายด์จะไม่ยอมแพ้นะครับพี่มายด์จะทำให้พี่เห็นว่า.. มายด์จริงจังกับน้องเค้าแค่ไหน” มายด์ฮึดสู้
ชลยืนฟังนิ่ง
แต่กลับเป็แซนที่หันกลับไปสบตามายด์ แล้วเดินเข้าไปหามายด์ใกล้ๆพร้อมกับบอกมายด์อย่างเ็าว่า “พี่ไม่รู้หรอกนะว่ามายด์จะทำอย่างไร และพี่คงห้ามมายด์ไม่ได้แต่ถ้าเื่นี้ถึงนักข่าว หรือมีกระแสในโลกโซเชี่ยล พี่ก็ไม่ยอมเหมือนกัน” น้ำเสียงของแซนเปลี่ยนไปเป็น่ากลัวอย่างที่ชลเองก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน “และพี่จะจัดการด้วยวิธีของพี่”
มายด์มองแซนอย่างไม่เชื่อสายตาตนเอง
“มายด์ก็เคยโด่งดังในเมืองไทยมาก่อนมายด์คงเข้าใจนะว่า.. ในใจคนไทย ภาพลักษณ์ของพระเอกสำคัญแค่ไหน” ชลเลือกอธิบายต่อ
“ครับมายด์จะทำอย่างดีที่สุด กับคนที่มายด์รักที่สุด” เสียงมายด์ไม่ดังไปว่ากระซิบ แต่ก็มั่นคงพอที่จะทำให้แซนหวั่นไหว
“กลับกันเถอะชล” แซนออกปากชวนคนรักอย่างแสนปกติ จนมายด์รู้สึกกลัวแซน แซนมองมายด์อีกครั้ง “หลังจากนี้เป็ต้นไป พี่จะไปเฝ้าซีซ้อมละครทุกครั้งมายด์ช่วยจัดเก้าอี้ให้พี่นั่งเฝ้าลูกชายพี่ในห้องซ้อมให้พี่ด้วยนะ” พูดจบแซนก็เดินออกไปจากบริเวณนั้น โดยไม่รอให้มายด์ไหว้ลาด้วยซ้ำ ชลเห็นดังนั้นจึงรับไหว้มายด์แทนแซน แล้วเดินตามแซนออกไป
มายด์ทรุดตัวอย่างสิ้นหวัง..จนแผ่นหลังต้องอิงพนักพิงของเก้าอี้เป็หลักไว้ .. ก็ควรจะเป็เช่นนี้แหละ ..มายด์บอกตัวเอง .. ก็เื่ราวในอดีต สร้างความเ็ปที่สุดแสนจะทรมานให้ใครหลายคน รวมทั้งตัวมายด์เองด้วยก็ไม่แปลกที่พี่สองคนนั่นจะกลัวว่า .. มายด์จะทำซ้ำรอยเดิมอีก ..
แต่..ครั้งนี้มายด์จะสู้เพื่อรัก !! จะไม่ยอมให้รักซ้ำรอยที่ผ่ายมาอีก
ซีซ้อมบทละครอยู่ในห้องนอนซึ่งเป็พื้นที่ส่วนตัวของเขาอย่างมีความสุขเขาเข้าใจการแสดงมากขึ้นเพราะพี่มายด์ เขาเข้าใจตัวละครมากขึ้นเพราะพี่มายด์ภาพที่พี่มายด์แนะนำ สอน บอกให้ลองทำ ยังชัดเจนในความทรงจำ ซีได้ยินเสียงประตูห้องเปิดเขาจึงออกไปหาพ่อแซนเพราะหวังจะแสดงให้พ่อแซนดู
แซนกลับเข้ามาที่ห้องพักเขาอย่างเหนื่อยอ่อนพร้อมกับอาหารเย็นสำหรับลูกชายสุดรัก พอเห็นหน้าซีที่วิ่งออกมาจากห้องนอนแซนก็ยื่นถุงผ้าที่ใส่กล่องอาหารเย็นให้ลูกชาย
ซีรับถุงผ้านั้นมาแต่ไม่เปิดดูด้วยซ้ำว่พ่อซื้ออะไรมาให้ “ซีอยากลองแสดงให้พ่อดูครับ”
“ไม่หิวเหรอ?”
“ยังครับซีอยากรู้ว่าการแสดงของซีจะได้คำชม หรือคำติ ”
แซนยิ้มพยักหน้าให้ลูกชาย ...
ซียิ้มรับ “ซีจะลองพูดบทโมโนล็อกก่อนที่โรมิโอจะพบจูเลียตครั้งที่สองที่ระเบียงห้องนอนนะครับ”
แซนยิ้มรับ
แล้วซีก็ตั้งสติและ.. เริ่มแสดง “ .. ช้าก่อน.. นั่นแสงใดไสวสว่าง จากช่องหน้าต่าง? ทางทิศบูรพา .. ” ซีขยับตัวพองาม “ .. และจูเลียตคือดวงสุริยา ตื่นเถิดหนาแม่ตะวันอันงามอำไพ โปรดตื่นขึ้นเถิดเพื่อปรามดวงจันทรา ผู้อิจฉาความงามของเ้าไง โอ้.. ตะวันเ้างามกว่าจันทร์ดวงไหน เ้างามกว่าใครเ้านั่นไง.. ที่รักแห่งข้า .. ” .. พอแสดงจบซีก็ยืนนิ่งคลายสมาธิสักครู่
แซนปรบมือให้ “ไม่ชมนะ เดี๋ยวเหลิง”
“ถ้าพ่อแซนจะชมก็ต้องชมพี่มายด์แหละครับ พี่แกสอนซีดีมากครับ ละเอียดยิบไปทุกอย่างเลย”
แซนนิ่งรับรู้ในสิ่งที่ลูกบอก
“พ่อครับถ้าซีจะลองคุยกะพี่มายด์ พ่อจะว่ายังไงครับ”
สีหน้าของแซน ทำให้ซีรู้สึกหวั่นใจ .. หรือ.. การเริ่มต้นครั้งนี้จะมีปัญหาอีกแล้ว!!
จบตอน๒๖
5K
