พัดผ่านรัก [ พู่ไหม ]

“ไม่เอาหรอกค่ะพี่แปดเพลงไม่รับละครที่เป็นนางร้ายเด็ดขาด”

                เพลงดาวออกอาการบึ้งตึงไม่พอใจผู้จัดการชายกึ่งหญิงส่วนตัวคนใหม่นามว่า ‘แปด’ซึ่งอดีตเคยเป็นลูกหม้อ มือขวาของเอบีก่อนที่จะดังแล้วแยกวงมารับเป็นผู้จัดการส่วนตัวดูแลคิวงานให้เพลงดาวเพียงคนเดียวสืบเนื่องจากผลประโยชน์ที่ดาราสาวเสนอให้นั้นสูงกว่าที่เดิม

                “แหม...น้องเพลงคะ เรื่องนี้ไม่ใช่นางร้ายไก่กากรีดกรายไปวันๆนะค้า...เรื่องนี้เป็นนางร้ายที่เดินเรื่องตั้งแต่ต้นจนจบแถมยังได้พลิกบทบาทอีกด้วยนะค้า ดาราตั้งหลายคนต่างก็อยากเล่นกันทั้งนั้นเชื่อพี่เถอะ ถ้าน้องเพลงรับละครเรื่องนี้ นอกจากชื่อเสียงจะโด่งดังเป็นพลุแตกกลายเป็นนางเอกขึ้นหิ้ง ฝีมือเทียบชั้นแอ้ม พัชราวดีแล้วน้องเพลงยังมีโอกาสกวาดรางวัลจากทุกสถาบันอีกนะค้า มีแต่คุ้มเกินคุ้ม”

                แปดพยายามเกลี้ยกล่อมให้เพลงดาวตกลงเพราะเห็นความสำคัญของบทบาทการแสดงในเรื่องนอกเหนือจากนั้นก็เป็นผลประโยชน์ที่ทางสถานีช่อง 17 เสนอค่าตัวให้สูงลิบ คงเป็นผลพลอยได้ที่เกิดจากภาพยนตร์เรื่องหนึ่งซึ่งฉายเมื่อหลายเดือนก่อนทำรายได้ทะลุเพดานไปถึงห้าร้อยล้านนับแต่นั้นเพลงดาวก็กลายเป็นดาราสาวยอดนิยม เนื้อหอมเป็นว่าเล่น มีงานทั้งเดินแบบถ่ายแบบ ออกงานอีเวนต์เกือบทุกวันจนรับทรัพย์ไม่หวาดไม่ไหว

                เมื่อหล่อนดังเทียบชั้นนางเอกแถวหน้าของช่อง17 เพลงดาวจึงสะบัดหน้า ออกปากเลิกกับผู้กำกับที่มีข่าวว่าคบหาดูใจกันด้วยการให้สัมภาษณ์กับสื่อมวลชนว่าที่ผ่านมาเพียงแค่รู้จักกันผิวเผินเป็นเพียงเพื่อนร่วมงานเท่านั้น ส่วนใครจะเชื่อหรือไม่ หล่อนก็ตีหน้ามึนพร้อมกับเลี่ยงไปตอบคำถามอื่นแทน

                “พี่แปดแน่ใจนะคะว่าเก็งไม่พลาดถ้าเพลงรับละครเรื่องนี้แล้วจะเบียดพี่แอ้มได้...ถ้าอย่างนั้นพี่แปดก็ตอบกลับทางช่องได้เลยค่ะว่าเพลงตกลงแต่ยังไงพี่แปดก็อย่าจัดคิวรวนนะคะแล้วอย่าลืมเจียดเวลาไปรับพวกงานอีเวนต์ให้เยอะๆหน่อย พวกนี้รายได้ดีกว่าละครเป็นไหนๆ”

                ผู้จัดการร่างใหญ่ยักษ์ค้อนปะหลับปะเหลือกอย่างมีจริต...

                “พี่เอาหัวเป็นประกันเลยค่าว่างานนี้น้องเพลงจะได้ขึ้นแท่นเป็นนางเอกเบอร์หนึ่งของช่องแน่นอน...แต่ว่า...เอ่อ...”

                จู่ๆแปดก็อึกอักขึ้นมาเสียดื้อๆทำให้เพลงดาวชักสีหน้ากลับ

                “แต่อะไรคะพี่แปด พูดขยักขย่อนอยู่ได้”

                “พี่กลัวแค่เจ๊เอบีจะตามจองล้างจองผลาญไม่เลิกเท่านั้นแหละค่ะยิ่งถ้ารู้ว่าน้องเพลงถูกเลือกให้มารับบทเด่นในละครเรื่องนี้ตัดหน้าน้องแอ้มเมื่อไหร่พี่ว่าเจ๊เอบีต้องปรี๊ดแตกแน่เลยค่ะเพราะก่อนหน้านี้มีข่าวหลุดออกมาว่าน้องแอ้มถูกวางตัวให้เล่นเรื่องนี้แล้วใครๆก็รู้ว่าน้องแอ้มกับพี่เอบีสนิทกันแค่ไหน”

                เพลงดาวเบะปาก...ทรุดกายลงนั่งที่โซฟาตัวยาวหยิบไอแพดขึ้นวางบนหน้าตัก แล้วเปิดอินสตราแกรมของหล่อนเพื่อติดตามข่าวสารทำเหมือนไม่รู้ไม่ชี้ ทั้งที่จริงกำลังครุ่นคิดถึงคำพูดของผู้จัดการส่วนตัว

                “เพลงว่าพี่แปดอย่าเพิ่งตีโพยตีพายไปเลยค่ะถึงพี่เอบีจะมีพาวเวอร์ในวงการก็จริงแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าคิดจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบแล้วดาราในสังกัดของพี่เอบีก็มีตั้งเยอะ ขาดแหล่งเงินอย่างเพลงสักคนพี่เอบีก็ไม่ได้เดือดร้อนหรอกค่ะ”

                แปดกระแทกตัวลงนั่งข้างหล่อนปากก็ขมุบขมิบ “ให้มันจริงอย่างที่น้องเพลงพูดเถอะพี่ล่ะกลั๊วกลัว...ใครๆในวงการก็รู้ว่าคนอย่างพี่เอบีน่ะฉกเด็กในสังกัดของคนอื่นได้ แต่ไม่ยอมเสียหน้าให้ที่อื่นมาฉกเด็กของตัวเองเด็ดขาด”

                พูดจบแปดก็ปล่อยวางพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วหันไปหยิบแฟ้มเล่มหนา ซึ่งเก็บรูปภาพเกี่ยวกับลายของผ้าคลุมไหล่ซึ่งเพลงดาวตั้งใจจะผลิตออกมาจำหน่ายให้แฟนคลับโดยหวังสร้างกระแสเกี่ยวกับยอดรายได้ทั้งหมดว่าจะนำไปบริจาคให้มูลนิธิต่างๆ

                “ตกลงลายที่น้องเพลงเลือกก็สวยดีนะคะพี่เอาไปอวดแฟนคลับแล้วก็พวกเพื่อนๆมา ทุกคนก็ชอบกันทั้งนั้นแถมยังสั่งจองกันมาเพียบนับว่าแผนการโปรโมทสร้างภาพลักษณ์ตรงนี้ให้กับน้องเพลงน่าจะได้ผลดีนะค้า”

                แต่แล้วเสียงชื่นชมที่แปดพร่ำพูดก็ถูกเสียงกรีดร้องของเพลงดาวดังกลบอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย...

                “กรี๊ดดด...”

                “อะไรกันค้าน้องเพลง ร้องซะพี่ตกอกตกใจ”

                เพลงดาวจึงยื่นไอแพดของหล่อนมาวางปุบนหน้าตักแปดพร้อมกับจิ้มแรงๆที่รูปภาพในไอจีของใครคนหนึ่ง ซึ่งเป็นลูกหลานไอโซ

                “ตายแล้ว...ดูสิคะพี่แปดผู้หญิงคนนี้มันกล้าดียังไงคะ มันถึงได้ทำผ้าคลุมไหล่ลายเดียว สีเดียว แบบเดียวกับของเพลงออกมา...แถมยังบอกว่างานนี้ทำไม่อั้นแจกฟรี ไม่มีขาย”

                “ไหนค้า ขอพี่ดูหน่อย”

                แปดยกมือทาบอก...ที่จู่ๆไอเดียของเพลงดาวก็ถูกฉกไปหน้าตาเฉย!

                แล้วยิ่งกว่านั้นเมื่อเลื่อนลงไปอ่านที่ความคิดเห็นใต้ภาพไปเรื่อยๆ ยิ่งสะดุดลูกนัยน์ตาอย่างแรงเหมือนใครเอาไม้เสียบลูกชิ้นจิ้มเข้าเบ้าตา เพราะว่าความคิดเห็นอันนั้นเป็นของ...

                “นี่มันเจ๊เอบีนี่ค้า...เอ่อ...”

                “อะไรคะ พี่เอบีทำไม”

                เพลงดาวกระชากไอแพดกลับมาวางบนตักของหล่อนอีกครั้งแทบจะถลึงตา เมื่ออ่านความคิดเห็นของเอบีจนจบ

                AB : อุ๊ย! คุณน้องขาพี่ชอบผ้าพันคอของคุณน้องจังเลย ถ้ายังไงพี่เอบีขอสั่งสัก 1,000 ผืนต่างหากได้ไหมพี่ขอซื้อฮ่ะ...สวยแบบนี้ พี่อยากซื้อเอาไปทำบุญทำทานกับเขาบ้าง

            ไฮโซคนงาม: พี่เอบีมีน้ำใจจังเลยค่ะ

            AB: พี่ชอบช่วยลูกนกลูกกาฮ่ะ

                “พี่พูดไม่ทันขาดคำ เห็นไหมล่ะ...คนอย่างเจ๊เอบีเป็นพวกกัดไม่ปล่อย นี่เท่ากับจงใจเปิดศึกกับเราเลยนะค้า...แต่พี่ว่าทางที่ดีเราคงต้องเงียบๆ ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ไปดีกว่านะ เดี๋ยวแกเบื่อก็เฉาปากไปเอง”

                “เพลงจะเงียบ ถ้าพี่เอบีหยุด แต่ถ้าไม่หยุดเพลงก็ไม่เงียบหรอกค่ะ”

                แปดแตะไปที่ท่อนแขนดาราสาวเบาๆ“เชื่อพี่สิ เพลงอย่าไปเต้นตามเกมปล่อยให้เจ๊เอบีแกดิ้นเร่าๆให้ตายขาดใจไปเองเถอะ น้องเพลงต้องวางตัวสวยพร้อมนอบน้อมเป็นกันเองตามคอนเซปต์นางฟ้าเข้าไว้สิค้า...ถ้าขืนตบะแตกมีหวังจบเห่กันพอดี”

                “เพลงต้องทนเหรอคะพี่แปด”

                สิ้นสุดการพยักหน้าของผู้จัดการเสียงโทรศัพท์จากเบอร์แปลกหน้าก็ดังขึ้นที่เครื่องของเพลงดาวหล่อนกดรับสายอย่างหัวเสีย กรอกเสียงห้วนๆไปว่า

                “เพลงดาวพูด...นั่นใครกัน”

                เสียงหัวเราะจากปลายสายดังขึ้นเพียงแวบแรกเพลงดาวก็สะดุ้งโหยง จำได้แม่นยำว่าเสียงนั้นเป็นของใครหล่อนเหลือบตาไปมองแปด ได้แต่เงียบเป็นคำตอบ

                “ถึงกับเป็นใบ้เลยเหรอฮ้าน้องเพลง”

                “พี่เอบี...มีอะไรคะ”

                เพลงดาวระงับอารมณ์ดัดเสียงให้หวานและอ่อนลง ทำตามท่าทางและเสียงคนข้างกายที่นั่งกำกับบทพูดอยู่ใกล้ๆ

                “อุต๊ะ!น้องเพลงพูดกับพี่เพราะจังเลย...ไม่เห็นเหมือนตอนให้สัมภาษณ์กับนักข่าวเลยนี่ฮ้า”

                “ค่ะ...พี่เอบีมีอะไรคะ เพลงกำลังยุ่ง”

                เมื่อเพลงดาวหวังจะตัดบทผู้ที่โทร.หาจึงคร้านจะเล่นละครเริ่มส่งเสียงกวนประสาทยั่วแหย่อารมณ์ของอดีตเด็กในสังกัดอย่างเพลงดาว

                “อุต๊ะ!ขอโทษฮ่าที่พี่โทร.มารบกวนเวลาตัวเงินตัวทอง...อุ๊ย!ไม่ใช่สิ เวลาเงินเวลาทองของน้องเพลง พี่แค่อยากจะโทร.มาบอกว่าลายผ้าคลุมไหล่สวยดีนะฮ้านี่พี่ก็สั่งซื้อกับของน้องอีกคนเอาไว้ ตั้งใจว่าจะเอาไปขายแล้วเอาเงินไปทำบุญบริจาคโลงศพให้คนตาย...ไม่รู้ว่าน้องเพลงตั้งใจจะนำเงินที่ขายได้ไปทำบุญที่เดียวกับพี่ไหมฮ้าเผื่อวันข้างหน้าเราสองคนจะได้กลับมาร่วมจอยกันอีก”

                แล้วเอบีก็หัวเราะชอบใจอย่างดูแคลนจนเพลงดาวไม่อาจทนฟังต่อไปจึงตัดสายทิ้งพร้อมกับปัดโทรศัพท์บนหน้าตักจนเกือบหล่นถ้าหากแปดตะครุบเอาไว้ไม่ทัน

                “เจ๊เอบีพูดอะไรมั่งค้า”

                เพลงดาวได้แต่กัดฟันกรอด...ความเจ็บใจแล่นริ้วขึ้นบนดวงตาคู่สวยทั้งสองข้าง!

//////////////////////////////////////////////////จบบทที่ 12