.
.
.
“คุณอาร์ไม่กลับห้องก็ได้นะครับ” ผมถามหลังจากที่ผมทําคุณอาร์เหนื่อยหอบตอบโจทย์การเผาผลาญแคลอรีที่กินเกินมาตลอดวัน
“ไม่ จะกลับ ห้องรกขนาดนี้ อยู่ไม่ลง” คุณอาร์พูดพลางลุกขึ้นสวมเสื้อคลุมลวกๆไหล่ขาวข้างนึงเปิดโชว์รอยแดง แรงจะเดินยังไม่มี จะดื้ออะไรขนาดนี้วะแต่ก็ไม่อยากขัดใจ ผมเลยลุกเดินตามหลัง ถ้าล้มก็จะได้ล้มบนตัวแกร่งๆ ของผม
หลังถูกมอบหมายให้อยู่หน่วยลับ แถมเป็คู่หูกันผมกับคุณอาร์ก็ย้ายออกมาอยู่คอนโดที่มีระบบซีเคียวริตี้สูงในเมืองเพื่อความสะดวกในการปฏิบัติภารกิจชั้นบนสุดนี้มีเพียงแค่ห้องของผมกับคุณอาร์เป็ห้องที่มีลิฟท์ส่วนตัวขึ้นตรงจากลานจอดรถไม่มีใครรู้ด้วยซํ้าว่าเราทั้งคู่หน้าตาเป็ยังไงชื่อที่ระบุว่าเป็เ้าของก็เป็ชื่อที่ถูกสร้างขึ้น
คุณอาร์กดปุ่มประตูลับที่ซ่อนอยู่ในสันหนังสือหลอกบนชั้นหนังสือเหนือทีวีกลไกที่ถูกฝังอยู่กลางผนังหนาไม่ส่งเสียงใดๆ ให้ได้ยินตามการออกแบบของผมกับคุณอาร์ลืมบอกไปว่านอกจากหมออาร์จะฉลาด เก่ง เป็หมอ คุณเขายังชอบคิดคํานวณตัวเลขถอดสมการ ส่วนผมน่ะเหรอ ได้วิชาช่าง กลไกอะไหล่มาบ้างจากที่ชอบไปสุมหัวอยู่ร้านซ่อมมอเตอร์ไซต์ของลูกพี่ในหมู่บ้านประตูลับระหว่างห้องของเราจึงเกิดขึ้น เพื่ออําพรางความสัมพันธ์ของเราต่อคนภายนอกแต่เหตุผลหลักน่าจะเพราะความสะดวกเมื่อเราเกิดความ้าในกันและกันมากกว่าคุณอาร์เปิดม่านมีดีไซน์ที่ห้อยระบายอําพรางช่องประตูที่เปิดกว้างได้ราวหนึ่งเมตรและเดินผ่านออกไปยังอีกฝั่งห้อง ผมอยากเดินตามไปนะแต่ก็อยากให้ความเป็ส่วนตัวกับคุณอาร์ไม่รู้ว่าตัวเองไปให้ความเกรงใจไอ้คนเด็กกว่าั้แ่ตอนไหนมันเป็ความสัมพันธ์ที่ให้คําจํากัดความยาก..
ลูกนาย ก็เท่ากับเ้านายอีกคน..
..ประตูลับถูกกดปิดจากฝั่งของห้องคุณอาร์ ผมถอนหายใจแรงอยากให้คุณเขานอนหลับอยู่ในอ้อมอกของผมแทนที่จะต้องต่างคนต่างนอนเราลึกซึ้งมาขนาดนี้แล้วจะมาถือตัวอะไรอีก
.
.
.
..คืนนี้
ภารกิจ : ติดตามเป้าหมายที่ผับ xxx
ไม่รู้หรอกว่าทั้งวันคุณอาร์ทําอะไร อาจจะแค่นอนพักทั้งวันแต่คืนนี้เรามีงานต้องทําด้วยกันผมใส่แว่นดําอําพรางใบหน้าลงลิฟท์มาที่จอดรถก่อนจะสวมหมวกกันน็อคเต็มใบและบิดบิ้กไบค์ซีบีอาร์สีดําสนิทออกไปส่วนคุณอาร์ก็ต้องเป็ซีเอชอาร์ตัวท็อปสีเขียวเมทัลลิครุ่นล่าสุด สีที่โคตรเซ็กซี่
งานของคืนนี้ไม่มีอะไรมากแค่เฝ้าควานหาเป้าหมายที่ถูกระบุตัวตนว่าเป็นอมินีของนักค้ายาข้ามชาติที่มากบดานในประเทศวัตถุประสงค์ของมันก็คือมาส่งของ.. จะว่าไปคดีข้ามชาติใหญ่ๆที่มีในประเทศนี้ก็มีอยู่ไม่กี่คดี ค้ายา ค้ามนุษย์ ค้าของเถื่อน ค้าอาวุธค้ารถนําเข้า สารพัดค้า อะไรที่ขายแล้วได้เงินง่าย เร็ว เยอะพวกหัวการค้าก็ทํามันหมดโดยไม่ได้คิดเลยว่าไอ้ที่ขายๆอยู่มันจะมีผลต่อลูกใครผัวใคร ส่งผลต่อดุลการค้าของประเทศบ้านเกิดหรือทําลายสุขภาพใครถึงตายยังไง เรียกว่าพวกเห็นแก่ตัวก็คงได้ มันต้องลงโทษให้หมด
ผมจอดรถไว้ที่จอดมอเตอร์ไซต์ ไม่อยากยอมรับหรอกนะว่าที่จอดๆ อยู่ทั้งแถบเป็รถระดับไฮเอนด์ทั้งนั้นแพงกว่าคันของผมด้วย คนที่มาแม่งมีคลาสไม่กระโหลกกะลา ผมวิเคราะห์จากที่เห็นแถมเป็ผับเกย์.. ผมหัวเราะเบาๆ ในลําคอ อืม ดีมาทํางานแต่ก็เหมือนได้มาเที่ยวด้วย เปิดหูเปิดตา..
[เรียกออร์ค.. จะจอดรถอีกนานไหม]เสียงผ่านอุปกรณ์สื่อสารแผ่นบางสีเนื้อเนียนที่แปะอยู่ในหูดังขึ้น ..เสียงคุณอาร์ส่วน ‘ออร์ค’ ก็ชื่อเรียกผมในการปฏิบัติภารกิจส่วนคุณเขาก็ ‘เอลฟ์’ หล่อละมุนคุณชายผมสีเงินยาวสลวยแห่งริเวนเดลล์สายสมองที่มีท่วงท่าในการรบอันงดงาม ส่วนผมก็สายใช้แรง สมงสมองอาจจะอ่อนด้อยไปบ้าง
“อือ” ผมส่งเพียงเสียงเบาๆอุปกรณ์อีกตัวที่แปะผสานอยู่ที่ลําคอใต้ปกคอเสื้อแจ็กเกตหนังสีดําก็ส่งคําตอบกลับไปหาคุณอาร์
ผมเดินผ่านเข้าประตูผับไปอย่างช้าๆแสงสีสาดส่องจากสปอตไลท์ไล่ความมืดตามมุมต่างๆ ที่จงใจเปิดไฟเพียงสลัวเสียงดนตรีสดสากลสไตล์อิเล็กโทรนิกส์โซลกำลังขับกล่อมให้เมามายได้แม้ไม่มีแอลกอฮอล์ผมเลือกที่นั่งหน้าเคาน์เตอร์เพื่อให้มองพื้นที่ได้โดยทั่วสั่งมาร์ตินี่กับพนักงานและหมุนเก้าอี้ที่นั่งอยู่หันตัวออกมองประชากรระดับไฮคลาสที่ยังคงนั่งพูดคุยทําขรึมเก็บอาการ คงเพราะยังหัวคํ่าระดับสารมึนเมาในเืยังไม่มากพอที่จะปลดเปลื้องฟอร์มของตัวเอง
ผมกวาดตามองหาเป้าหมายทันที ขณะที่หัวก็โยกตามจังหวะเพลงและยกแก้วในมือขึ้นจิบ
[เป้าหมายที่สองนาฬิกา]
ผมยกแก้วในมือขึ้นอําพรางรูปปากที่ขยับ “เข้ามาในนี้ทําไมครับ”
[ก็มันน่าเข้ามา]
ผมมองหาตําแหน่งของคุณอาร์ทันทีสายตาของผมไม่มีปัญหากับที่มืดเพราะถูกฝึกให้คุ้นเคยกับสถานการณ์เช่นนี้มาแล้วคุณอาร์นั่งอยู่บนเก้าอี้สูงตรงโต๊ะกลางร้าน ผมว่ามันเด่นมากเด่นจนผมรู้สึกไม่ค่อยดี ต่างจากคุณอาร์ที่หยิบกับแกล้มเข้าปากชิลๆไม่ยี่หระกับสิ่งรอบตัว ส่วนเป้าหมาย ‘โทนี่ ฉิน’ ชายร่างสูงวัยกลางคนก็กําลังเดินตรงเข้ามา..ไปที่โต๊ะที่คุณอาร์นั่งอยู่!! ..คงไม่เป็อย่างที่คิด
[สวัสดีครับ] เสียงของโทนี่ ฉินดังขึ้นในหูของผม
[ครับ]
[มาคนเดียวเหรอครับ]
[ครับ]
[ขอผมนั่งด้วยคนได้ไหมครับ] คุณอาร์ยิ้มแทนคําตอบ
[คุณเป็ชาวต่างชาติ?]
[ใช่ครับ คุณดูออก?]
[..ก็ ถึงคุณจะพูดได้ชัด แต่สําเนียงมันเปลี่ยนกันไม่ได้คุณคงไม่ได้แค่มาเที่ยว?]
[???หมายความว่าไงครับ]
[ก็หมายความว่าคุณมาทํางานที่ประเทศนี้ คุณเลยต้องเรียนรู้ภาษาไม่ถูกเหรอครับ?]
โทนี่ ฉิน ยกแก้วในมือขึ้นดื่ม [ผมชอบคุณจัง]
[ทําไมถึงชอบล่ะครับ]
[ก็คุณวิเคราะห์ผมออกแค่จากภาษาที่พูด]
[ผมว่ามันไม่ได้ยากอะไรนะครับ ใครๆ ก็คิดได้] คุณอาร์ยิ้มมุมปากใส่โทนี่ฉิน
[งั้น.. บอกผมที ว่าผมทําอาชีพอะไร]
[ถ้าตัวคุณเองยังไม่รู้แล้วผมจะรู้เหรอครับ]
โทนี่ ฉิน หลุดหัวเราะเสียงดัง [ตอนแรกแค่คิดว่าคุณหน้าตาดี หุ่นดีแต่ตอนนี้ผมว่าคุณน่าสนใจมากกว่านั้น] มันทําหน้ายิ้มหยอกใส่คุณอาร์แถมยังเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ มึงตายแน่! คุณอาร์ของผมไม่ได้เป็คนง่ายๆ แบบใครๆ ออกจะหวงเนื้อหวงตัวมาก..แต่คุณอาร์กลับขยับหน้าเข้าใกล้มัน!!สายตาคู่หวานกําลังมองตอบโต้ดวงตาหยีอย่างยั่วยวน แถมยังอยู่ในมุมล่อแหลมปากแทบจะชนกัน!! ผมกําหมัดแน่นไม่รู้ตัว
[ผมน่าสนใจขนาดไหนเหรอครับ]
[ก็มากพอให้เราควรจะรู้จักกันมากกว่าแค่วันไนท์สแตนด์]
!!!!!!
คุณอาร์ถอยหน้าห่างออกมาเล็กน้อย และยกแก้วในมือขึ้นจิบ[แต่ก็ต้องดูก่อนนะครับ ว่าคุณน่าสนใจสําหรับผมรึเปล่า]
[...]
!!!!!!
[ผมไปห้องนํ้าก่อนนะครับ]
[...]
คุณอาร์วางแก้วลงบนโต๊ะและลุกเดินไปห้องนํ้าที่หลบมุมอยู่ในซอกมืดโทนี่ ฉินเดินตามคุณอาร์ไป
“เอลฟ์ มันตามไป” ผมรายงานคุณอาร์
[...]
คุณอาร์ไม่ตอบ ผมหงุดหงิด ..แต่ก็รู้ดีว่ามันเป็งาน
[...]
[...]
เสียงััดูดดื่มดังขึ้นในหู ไม่บอกก็รู้ว่ามันคือเสียงอะไร ผมกระดกมาร์ตินีในมือก่อนจะลุกขึ้นเดินไปห้องนํ้าภาพที่เห็นเป็ไปอย่างที่คิด โทนี่ ฉินกําลังจูบกับคุณอาร์ที่ยืนติดผนังมือของคุณอาร์ประคองที่ลําคอของมัน เหมือนจงใจให้มันกดฝังััให้ลึกคุณอาร์มองผมที่หยุดยืนอยู่ห่างเพียงสามก้าว ..ผมทนไม่ไหว! สาวเท้าจะเข้าไปกระชากไอ้เป้าหมายหน้าหื่น
[หยุด.. แค่นี้ก่อนดีกว่าครับ] คุณอาร์พูดกับโทนี่ ฉินพร้อมกับดันตัวมันออก แต่คําว่า ‘หยุด..’ ผมรู้ดีว่ามันเป็คําสั่งถึงผมมากกว่าจะบอกไอ้โทนี่ ผมเลยเดินเนียนไปเข้าห้องนํ้า เพราะไม่อยากให้ผิดสังเกตแต่ใจผมกลับกําลังว้าวุ่น
[ทําไม?]
[ผมไม่ชอบที่สาธารณะ มันไม่ส่วนตัวพอ] คุณอาร์บอกมันทั้งที่เสียงสั่นยิ่งเครื่องมือดีแค่ไหนผมก็ยิ่งฟังนํ้าเสียงของคุณอาร์ได้ชัดเจน โกรธ!ผมโกรธที่ไอ้บ้านั่นทําให้คุณอาร์เหนื่อยหอบ หรือว่าผมกลัว..กลัวคุณอาร์จะอ่อนไหวไปกับรสชาติของมัน
[งั้นเราไปต่อ..]
[ถ้าผมไปง่ายๆ ผมก็ไม่น่าสนใจสิครับ]
[????]
[ไว้เจอกันใหม่นะครับ]
[งั้นผมขอเบอร์..]
[ไม่จําเป็หรอกครับ ยังไงเราก็ต้องได้เจอกันแน่ๆ]
[????]
[..ผมเชื่อในเดสทินี่]
[..ผมก็เหมือนกัน]
.
[ออร์คกลับรัง] เสียงของคุณอาร์ดังขึ้นอีกครั้ง ผมเดินอ้อยอิ่งกลับมาที่โต๊ะนั่งขรึมมองโทนี่ ฉิน อีกสักพัก ภาพที่เห็นเมื่อกี้ยังอยู่ในหัว อารมณ์คุกรุ่นอยากเข้าไปชกหน้ามันให้เสียรูป แต่ก็รู้ว่าทําไม่ได้ผมดื่มอีกแก้วก่อนจะเดินออกจากร้าน ขับมอเตอร์ไซต์คันใหญ่กลับรัง
ผมขึ้นมาบนห้องของตัวเอง ทิ้งสัมภาระลงบนโซฟาอย่างลวกๆและเดินไปกดปุ่มเปิดประตูลับที่เชื่อมห้องของผมกับคุณอาร์
ผมมองไปทั่วห้อง ไม่เห็นคุณอาร์ แต่ได้ยินเสียงฝักบัว..คงอยู่ในห้องนํ้า ผมเดินกลับหลังไปหาที่นั่งรอ ไม่ค่อยได้เข้ามาห้องนี้บ่อยนักเพราะเกรงใจคุณอาร์ ห้องทั้งห้องมีแต่สีขาวสะอาด แม้จะเปิดไฟไม่ทั้งหมดแต่การตกแต่งก็ดูเรียบง่ายสะอาดตาต่างจากความรกของห้องผม
!!!!!!!!!!
จู่ๆ เสียงสไลด์ปืน CZ 75 ดังขึ้นจากด้านหลัง ผมค่อยๆ หันหลังกลับมองคนร่างขาวที่ห่อตัวไว้เพียงผ้าขนหนูผืนสั้นใต้ขอบเอว
“เข้ามาทําไม”
“...”ผมไม่มีคําตอบให้คุณอาร์ ไม่รู้จะตอบว่าอะไร
“กูถามว่าเข้ามาทําไม”
“...”ผมอาศัยความเร็วจับเข้าที่ข้อมือของคุณอาร์ที่ถือกระชับด้านปืนก่อนดันมันขึ้นส่องเพดานแทนที่จะชี้มาทางผมและออกแรงดันคุณอาร์เข้าพิงกับกําแพงเปลือยเปล่า คุณอาร์ไม่ได้มีสีหน้าใอะไรผมมองตาคุณอาร์นิ่ง มองปากอวบที่เมื่อกี้โดนไอ้โทนี่มันจูบ
“เป็บ้าอะไ…!” เสียงของคุณอาร์เงียบหายไปทันทีคุณอาร์พยายามขัดขืนในตอนแรก แต่ก็สู้แรงของผมไม่ได้ผมกระหนํ่าแรงบดอยู่นานจนในที่สุดคุณเขาเริ่มอ่อนโอน ปืนในมือแทบหลุดหล่นดีที่ผมคว้าและรับไว้ได้ทันก่อนจะเสียบมันไว้ที่ขอบของกางเกงเราสองคนเริ่มเหนื่อยหอบ ผมจึงยอมหยุดและถอนหน้าออกห่าง
“ทําไมคุณอาร์ทําแบบนั้น..”
“ก็งานไหมวะ”
“แต่ถ้าคุณอาร์โดนมัน..”
“แล้วจะทําไม”
“...”
“...”
“ผมจะตอบคําถามของนายไม่ได้ ว่าทําไมถึงปล่อยให้คุณอาร์โดนแบบนั้น” ผมเบือนหน้าหลบสายตาของคุณอาร์ ถามความรู้สึกของตัวเองว่าคิดแค่นั้นจริงๆ ใช่ไหมคุณอาร์อาศัยจังหวะผมเผลอคว้าปืนที่ผมเหน็บไว้ และส่องมันมาที่ผมในระยะประชิด
“ถ้าเป็เพราะพ่อกู มึงไม่ต้องห่วง กูดูแลตัวเองได้ เหมือนที่กําลังทําอยู่..”
“...”ผมมองหน้าคุณอาร์
“ออกไปได้แล้ว กูจะนอน”
“..ครับ” ผมเดินออกประตูลับกลับสู่ห้องของตัวเองไม่อยากขัดคําสั่งของคุณอาร์ แต่แม่งทําไมอารมณ์มันถึงค้างคาขนาดนี้ ผมพูดอะไรผิดหรือผมผิดที่พูดออกไปแบบนั้น.. จะให้พูดได้ยังไงว่าผมหวง.. หวงเกินกว่าเพราะความเป็ลูกของนาย..
“เตรียมตัวให้พร้อม เป้าหมายมีการเคลื่อนไหว” คุณอาร์ะโบอกผมอย่างน้อยเราก็ยังมีความสัมพันธ์กันเพราะงานที่เชื่อมเราไว้
[มันมุ่งหน้าไปที่อู่ต่อเรือร้าง]
“...”เสียงคุณอาร์ดังอยู่ในหู เวลาของคืนนี้ยังคงดําเนินต่อไปผมออกจากคอนโดทันทีหลังจากที่เครื่องติดตามตัวโทนี่ฉินที่คุณอาร์ลงทุนแลกด้วยจูบเพื่อเข้าประชิดตัวมันส่งสัญญาณบอก
[ถ้าพวกมันจะแลกเปลี่ยนของกันคืนนี้ สายน่าจะระแคะระคายบ้าง]
“รายงานเบื้องบน ขอทีมจับกุม”
[ไม่ได้ เร็วไป ถ้ามีอะไรผิดพลาดขึ้นมา ได้ซวยกันหมด]
“...”ผมยังคงบิดบิ๊กไบค์ไปตามท้องถนน ขณะที่หูก็ฟังข้อมูลจากทางคุณอาร์สองฝั่งถนนมืดสลัวเพราะเสาไฟที่ตั้งอยู่ห่างกันและเพราะไม่ใช่ย่านที่อยู่อาศัยถึงจะได้มีไฟสว่างจากตัวบ้านที่เปิดทิ้งไว้
[เลี้ยวซ้ายหน้าแล้วดับเครื่อง] ผมชะลอรถและทําตามที่คุณอาร์บอก
[เดินตรงต่อห้าร้อยเมตร เป้าหมายอยู่ที่หลังโกดังสี่ ไม่รู้จํานวนคน]
..ไม่น่าแปลกใจ ร้างขนาดนี้ กล้องวงจรปิดคงไม่มีให้แฮกไม่งั้นข้อมูลจากทางคุณอาร์คงละเอียดยิบ
ผมเดินด้วยความเบาเท่าเท้าแมว บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัดแม้แต่เสียงลมพัดไหวก็ไม่มี ส่วนความมืดก็ทาทาบอยู่รอบตัว ไฟสลัวติดๆ ดับๆ กะพริบอยู่ตามทางขณะที่ผมก็อําพรางตัวตามเงาที่แสงส่องไม่ถึง อีกไม่เกินยี่สิบเมตรจะถึงเป้าหมายผมระวังตัวเองมากขึ้น เกาะกุมอาวุธคู่ใจในมือกระชับ ศัตรูพร้อมปรากฎตัวได้ตลอดเวลาไม่ว่าจะฝ่ายไหนก็เห็นผมเป็เป้าซ้อมยิงแน่ๆคุณอาร์เงียบเสียงไปเพราะ้าให้ผมโฟกัสอยู่กับสถานการณ์รอบตัวมากกว่า
“...”ผมได้ยินเสียงแว่วดังขึ้น ใกล้แล้วสินะผมแอบอยู่ที่ด้านหลังของประตูไม้เก่าๆ บานหนึ่ง ไม่ใกล้ แต่ก็ไม่ไกลพอให้ได้ยินบทสนทนาของกลุ่มคนตรงหน้า พวกมันมากันสองกลุ่มแต่ละฝ่ายมีคนไม่ตํ่ากว่าห้า แต่นั่นไม่นับกองหนุนที่คงวางกําลังอยู่โดยรอบบริเวณนั่นทําให้ผมยิ่งต้องระวัง
“เอลฟ์ มันมาสองกลุ่ม จํานวนไม่ตํ่ากว่ายี่สิบ”
[ทราบ]
.
[หวังว่าวันนี้ผมจะมาไม่เสียเที่ยว]
[แน่นอน ล็อตนี้เราคัดมาอย่างดี หัวเชื้อเกรดพรีเมี่ยม]
[ขอชม]
.
[แจ้งเบื้องบนเรียบร้อย กําลังเสริมจะตามไป] คุณอาร์บอกผม
.
[เยี่ยม ประทับใจ นี่คือส่วนของคุณ]
[..ไม่เท่ากับที่ตกลงกันไว้]
[หมายความว่าไง!]
[หัวเชื้อก็อีกราคานึง จําไม่ได้?]
[งั้นวันนี้เราคงคุยกันไม่รู้เื่]
[ก็คงเป็อย่างนั้น แต่คุณก็คงรู้นะ ว่าถ้ากลับไปมือเปล่านายใหญ่คุณคงไม่ยอม]
[ยังไงก็เป็นายของผม ได้ของช้าสักนิด นายคงเข้าใจ]
[..งั้นก็ตามใจ คืนนี้ผมเสียเวลามาแล้วก็ขอค่าเสียเวลาเพิ่มในการเจอกันคราวหน้าด้วย]
[หึ ไม่ยอมเสียโอกาสสมกับเป็คุณฉิน]
[ก็นี่มันการค้า ทําอะไรก็ต้องมีค่าใช้จ่าย]
[งั้นผมขอคุยกับนายก่อน]
[เชิญ]
.
..ดี พวกมันยังเวิ่นเว้อกันอยู่ กําลังเสริมคงมาทัน ถึงไม่ทันอย่างน้อยก็ต้องจับหัวของพวกมันให้ได้ โดยเฉพาะโทนี่ ฉิน
.
[นายบอกโอเค คราวหน้ามีค่าเสียเวลาให้คุณแน่นอน แล้วเราจะติดต่อไป]
[ยินดีครับ]
.
พวกมันทําท่าจะแยกย้ายกลับขึ้นรถที่จอดอยู่ห่างออกไปผมต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อถ่วงเวลารอกำลังเสริม แต่จู่ๆ ก็มีเสียงรองเท้าดังขึ้นที่ด้านหลัง..คงไม่ต้องลงมือสร้างสถานการณ์อะไรแล้ว เพราะพวกของมันรู้ตัวแล้วว่าผมอยู่ตรงนี้ผมยังยืนนิ่ง เพียงแค่เหลือบตามองไปทางด้านหลัง ..มันมาแค่หนึ่ง ..เอาให้หลับก็จบ
“เห้ยมึง! ยืนทำไรตรงนี้วะ”
หึ ส่งเสียงร้องถามตามสไตล์ผู้ร้ายยังไม่ผ่านโปร แค่เห็นกูยืนลับๆ ล่อๆขนาดนี้ก็น่าจะคิดเองได้ว่ากูยืนทำอะไร
.
[ออร์ค เคลียร์แบบเงียบๆ]
.
ผมหันหลังเผชิญหน้า ก่อนจะสาวเท้าเดินเข้าหาไอ้บุรุษชุดดำพร้อมกับแจกยิ้มหวานให้ถึงแม้ว่ามันจะชูลำปืนขึ้นชี้หน้า..เอลฟ์ของานเงียบ ถ้าปืนมันลั่น พวกได้แห่มาเป็ฝูงแต่ระยะห่างระหว่างผมกับมันตอนนี้อยู่ที่สามเมตรไม่มีทางที่จะเข้าประชิดตัวมันก่อนที่มันจะลั่นไกได้ คงมีวิธีเดียว.. ผมวิ่งหลบฉากออกทางขวาที่เป็ตรอกมืดทันทีมันเองก็คงไม่คิดว่าผมจะชิ่งหนี ตอนนี้ผมขอแค่ร่นระยะห่างและสร้างโอกาสในการต่อสู้ผมคิดถูกที่วิ่งเข้ามาในตรอกเก็บอุปกรณ์ข้างโรงต่อเรือมันมืดสลัวกว่าทางหลักและเป็ทางตัน!! ผมยืนพิงกำแพงมืดเพื่ออำพรางมันวิ่งตามเข้ามาแบบไม่ทันระวังตัวอาวุธในมือของมันถูกปัดทิ้งลงพื้นทันทีที่ผมล็อคตัวมันจากด้านหลังถึงขนาดร่างกายจะสูสี แต่ถ้าเทียบความแกร่ง ไอ้หนูนี่ยังห่างชั้นนักผมออกแรงแขนที่โอบรอบคอมัน กดให้โดนจุดตามศาสตร์ที่เรียนมาเพียงเสี้ยววิมันก็สลบลงนอนแน่นิ่งกับพื้น ..เสร็จไปหนึ่งอย่างสวยงามแต่ยังไม่ทันที่ผมจะทันตั้งตัว ก็มีกล้ามแขนเส้นเืปูดโปนรัดเข้าที่คอของผม..หายใจแทบไม่ออก!!! สองแขนของผมเกาะเกี่ยวกับแขนของมันก่อนจะใช้ส้นเท้าขวากระแทกเข้ากับกระดูกหน้าแข้งของมันพร้อมกับก้มโค้งเพื่อเพิ่มแรงส่งงัดร่างของมันให้ตีลังกาหงายไปพร้อมกันกับผมคอของผมหลุดจากการจับกุมทันที ผมทิ้งน้ำหนักตัวลงทับร่างของมันเสียงโอดเพราะความจุกเจ็บดังครวญ จบไปอีกหนึ่ง.. แต่ขณะที่ผมกำลังจะลุกขึ้นกลับมีรองเท้าบูทขนาดใหญ่ยกขึ้นจะเหยียบเข้าที่อกของผมผมรีบพลิกตัวกลิ้งไปด้านข้าง ..น่าสงสารไอ้ร่างั์พวกของมันที่โดนเหยียบแทนไอ้จอมเหยียบยังคงไล่เดินเข้าหาร่างของผมไม่ลดละ ไม่เปิดช่องว่างให้ผมได้ลุกและเมื่อกลิ้งหนีจนสุดทางกำแพงผมก็หันหน้ามาตั้งรับกับฝ่าตีนของมันด้วยการเอาสองมือขึ้นรับแผ่นรองเท้ามันลงน้ำหนักแบบไม่ปรานี แถมจู่ๆ ยังมีคมมีดโผล่ออกมาจากปลายรองเท้าผมชะงักเล็กน้อย..
.
[ออร์ค รายงานสถานการณ์ด้วย!!]
ลองถ้าคุณอาร์ไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งที่ผมต่อสู้ดุเดือดขนาดนี้คิดได้อย่างเดียวว่าไมค์ติดตัวคงเสียเพราะไอ้บ้าคนที่สองที่ล็อคคอของผม ไม่ดีแน่ถ้าคุณอาร์ตามมาช่วยผม ถึงเราจะเป็คู่หูกัน แต่ผมอยากให้คุณเขาเป็เพียงหน่วยสมองไม่ได้อยากให้มาออกแรงจนเจ็บตัว..
..อาศัยจังหวะผมเผลออยู่กับความคิดของตัวเองมันดึงเท้ากลับแล้วจิกปลายเท้าปาดเข้าที่อกของผมของเหลวสีแดงข้นสาดกระเซ็นตามการวาดเท้าของมันทันทีผมได้ทีใช้ศอกตอกเข้าที่ขาอีกข้างของมัน มันเสียหลักตัวเซ ผมรีบลุกขึ้นนั่งยองใช้มือทั้งสองดันพื้นและถีบเท้าคู่เข้าที่ท้องน้อยของมันทันที มันกระเด็นไปไกลและทับกองอุปกรณ์ส่งเสียงไม่เบา
.
[ออร์ค กำลังเสริมเข้าไปถึงแล้ว แต่เป้าหมายกำลังเคลื่อนที่ไปทางออกที่สองห่างจากออร์คราวสี่สิบเมตรไปทางทิศใต้]
.
ผมรีบวิ่งออกจากตรอกทันที แผลที่อกเริ่มเ็ปแต่มันไม่ได้ทำให้ขาของผมวิ่งช้าลง
ไฟจากรถของกำลังเสริมส่องพื้นที่จนสว่างโพลนเสียงไซเรนขับไล่ความเงียบดังจนน่าร้องเรียน ผมรีบวิ่งไปตามทิศทางที่คุณอาร์แจ้งคนกลุ่มหนึ่งกำลังรีบเร่งเพื่อขึ้นรถที่จอดอยู่ ผมไม่รอช้า ส่งลูกตะกั่วไปที่ยางล้อรถข้างหนึ่งไม่ได้หวังว่าจะยิงโดนในระยะไกลขนาดนี้ กะว่าแค่บอกให้กำลังเสริมรู้พิกัดเท่านั้นแต่ถ้ามันจะโดนยางล้อจริงๆ ..ก็นะ ผมนี่มันโคตรแม่น
..ไม่รู้หรอกว่ายิงโดนไหม แต่เสียงปืนของผมก็เรียกร้องความสนใจจากพวกมันได้พวกมันหลายคนชะงักและพยายามก้มตัวลงเพื่อหลบลูกะุ แต่อีกหลายคนก็กวาดปืนในมือไปมาเพื่อหาตัวการ..ผมเดินตรงนิ่งเข้าหาพวกมัน ไม่สนหรอกว่าจะต้องโดนยิง เื่เจ็บตัวเป็เื่ธรรมดาในการทำงาน..เกิดมามันต้องเจ็บมันต้องตายอยู่แล้ว พวกมันลั่นไกทันทีที่เห็นผมปรากฎตัว จะว่าผมแน่จนไม่หาที่กำบังเลยก็คงไม่ใช่ผมหลีกหลบเป็ระยะๆ เท่าที่สถานที่จะเอื้ออำนวย และก็ยิงตอบโต้พวกมันเหมือนกันจริงๆ อยากฉายเดี่ยวจัดการพวกมันด้วยมือตัวเอง แต่ไม่เป็ไร..ปล่อยให้กำลังเสริมเขาได้ทำงา.. ขนาดจะคิดก็ยังไม่ทันจบคอของผมก็ถูกแขนของใครสักคนรั้งลากให้หลบมุม!!!
“ทุกคนเอามือวางบนหัว!!! ยอมให้จับแต่โดยดีตอนนี้พวกเราวางกำลังล้อมพวกแกไว้หมดแล้ว!!!” เสียงโทรโข่งดังอยู่ภายนอกกำลังเสริมมาทันเวลาพอดี แต่ผมไม่มีเวลาจะมานั่งดีใจในเมื่อยังมีศัตรูจู่โจมผมอยู่!!!
“ทำไมค์พังไปอีกตัว..”
คุณอาร์!!! เป็คุณอาร์ที่ลากผมให้หลบฉากความวุ่นวายด้านนอก
“มาที่นี่ทำไม!!!”
“กลับก่อนค่อยว่ากัน” คุณอาร์ปล่อยคอผมก่อนจะออกวิ่งนำทางไปส่วนผมก็..
วิ่งตาม..
.
.
.
712
![[รีไรท์] หลานชายคนโปรด(อาภาคหลานภัทร) [25+]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721719332_31299023.webp)
