ตอนที่ 28 ข้าให้เวลาเ้าหกชั่วยาม
" ในที่สุดข้าจักรพรรดิอสูรัแดงก็ได้ล้างแค้นเ้าทรราชที่มันบังอาจมาชิงบัลลังและสังหารคนของข้าได้สำเร็จ ลูกเขยข้าต่อไปนี้ข้าก็ขอฝากเยียนเอ๋อบุตรสาวข้าและอณาจักรนี้ให้เ้าดูแลต่อแล้ว "
" ท่านพ่อตา ท่านอย่าได้กังวลไปเลยถึงอย่างไรเสวี่ยเอ๋อก็เป็ฮูหยินของข้า ส่วนในเื่ดูแลอณาจักรอสูรแห่งนี้นั้น คงต้องเป็ท่านพ่อตาดูแลต่อไป เพราะตัวข้านั้นมีเป้าหมายที่ตั้งไว้แล้วว่าข้าจะต้องออกเดินทางท่องไปยังดินแดนต่าง ๆ พร้อมกับเยี่ยนเอ๋อและฮูหยินคนอื่นของข้า แต่ท่านไม่ต้องห่วง่เวลานี้พวกเรายังไม่ได้รีบไปไหนเสียที่เดียว และถ้าวันใดข้ามีบุตรกับเยี่ยนเอ๋อ ข้าจะให้บุตรของข้ากับเยี่ยนเอ๋อมาปกครองอณาจักรอสูรนี้ต่อจากท่านเป็แน่ จริงหรือไม่เยี่ยนเอ๋อภรรยาข้า "
" ซิ เ้าคนบ้าใครจะมีลูกกับท่านกัน เรายังไม่ได้เข้าพิธีแต่งงานกันเลยเชิญท่านฝันหวานคนเดียวไปเถิด "
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า เยี่ยนเอ๋อภรรยาข้า เ้าไม่ต้องห่วงไปหลอก หลังจากข้าจัดการกับพวกชนเผ่าอสูรพยัคเพลิงเสร็จแล้ว ข้าจะจัดพิธีอภิเษกสมรสกับเ้าและอวี้หรานพร้อมกันเลยข้าจะเชิญคนทั้ง 4 ทวีป มาร่วมงานแต่งของเราครั้งนี้จะจัดให้ยิ่งใหญ่ไปเลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า "
" ใช่ เยี่ยนเอ๋อลูกพ่อเ้าต้องรีบมีหลานไม่ว่าหญิงหรือชายมาให้พ่อกับแม่ของเ้าได้อุ้มหลานกันไว ๆ นะ ไป ๆ พวกเ้ารีบกลับตำหนักรีบมีหลานมาให้ข้าอุ้มไว ๆ ไปตอนนี้เลยไป "
"ด้านเยี่ยนเอ๋อถึงกับหน้าแดงเมื่อเสด็จพ่อเอ่ยไล่ตัวเองให้รีบลูกเร็ว ๆ "
" เสด็จพ่อไม่ต้องไปฟังเ้าลามกนี้พูดเลย ลูกไม่ใช่แม่พันธ์หมูหมากาไก่อะไรถึงจะได้ผลิตลูกได้ปุ๊บปั๊บทันที "
" ใช่ ท่านพี่ ท่านนี้พูดอะไรไปเลื่อยเปื่อย เยี่ยนเอ๋อบุตรสาวเราไม่ใช่หมูหมากาไก่ถึงจะผลิตลูกได้ทันที่ทันใด แต่ลูกเราเป็ครึ่งอสูรครึ่งมนุษย์ที่มีลูกได้ทันทีไม่ต้องไปถึงตำหนักหลอกใช้ห้องโถงทีนี้ก็ได้เดี๋ยวพ่อแม่กับทหารจะรีบไปกันเองดีหรือไม่ลูกหญิงของแม่ "
" ท่านแม่ท่านก็อีกคนพวกท่านรวมหัวกันรังแกข้า "
" เอาละ ๆ ทุกท่านเื่ที่พวกเราจะมีหลานให้ท่านพ่อตาแม่ยายนั้นข้าขอรับไว้พิจารณา เมื่อถึงเวลาอันสมควร ตอนนี้พวกท่านควรจัดการบ้านเมืองนี้ก่อนส่วนตัวข้าจะไปยึดชนเผ่าอสูรพยัคเพลิงเอง เยี่ยนเอ๋อเ้าก็อยู่นี้ก่อนเถิด "
" ไม่ ! สามีข้า ข้าจะไปกับท่านด้วยข้าอยากจะไปทำลายชนเผ่าอสูรัเพลิงด้วยมือของข้าเอง "
" เยี่ยนเอ๋อภรรยาข้า ตอนนี้อณาจักรอสูรของเ้ายังไม่มั่นคงนัก เ้าต้องอยู่ช่วยเสด็จพ่อเสด็จแม่ของเ้าฟื้นฝูอณาจักรของเ้าก่อน ส่วนทางด้านชนเผ่าอสูรพยัคเพลิงนั้น ให้สามีของเ้าคนนี้เป็คนจัดการเอง ตัวเ้ากับข้าก็ไม่ได้ห่างไกลกันข้าจะทำทางเชื่อมมิติระหว่างตัวเ้ากับตระกูลหยางของข้า เพียงเท่านี้เ้าก็สามารถอยู่ภายในร่างกายข้า แล้วข้าก็สามารถมาหาเ้าได้ตลอดเวลาเช่นกัน "
" สามีข้า ถ้าท่านสร้างเส้นทางเชื่อมมิติได้จริง ถ้าอย่างนั้นข้าก็จะอยู่ช่วยเสด็จพ่อเสด็จแม่ฟื้นฟูอณาจักรอสูรนี้ก็ได้ แต่ท่านห้ามนำหญิงสาวชนเผ่าอสูรพยัคเพลิงมาเป็ภรรยาใหม่เป็อันขาด "
" อั๊ยหย่า ! เยี่ยนเอ๋อภรรยาข้า เ้าเห็นสามีเ้าคนนี้เป็คนเ้าชู้หลายใจหรืออย่างไรกัน "
" ข้าเห็นนะสิ ขนาดท่านมีน้องหญิงเสวี่ยเอ๋อเป็ภรรยาอยู่แล้วท่านยังมาข่มแหงข้ากับน้องอวี้หรันอยู่เลย "
" แฮะ แฮะ พูดไปเื่มันก็ไม่ยอมจบ ถ้าอย่างนั้นท่านพ่อตา แม่ยาย เยี่ยนเอ๋อภรรยาข้า ข้าขอตัวไปจัดการคนของชนเผ่าอสูรพยัคเพลิงก่อน "
" จ๊วบบ ไปก่อนนะเยี่ยนเอ๋อภรรยาข้า "
" พรึ๊บบ "
" อี๊ ไอ้คนลามก ไอ้คนบ้า รีบไปเลย "
......................................................................
" ณ ชายแดนชนเผ่าอสูรพยัคเพลิง หยางโจวได้มาพบกับจอมปีศาจมาร เพื่อมาตรวจสอบความจริงว่ามันเกิดอะไรขึ้นทำไมจึงมีปีศาจมารจากทวีปเทพอสูรัคราม ได้เข้ามาหลบซ่อนในภายในชนเผ่าอสูรพยัคเพลิงแห่งนี้กัน "
" คาราวะนายท่านข้าได้จับพวกปีศาจมารเหล่านี้มาแล้วเชิญนายท่านสอบถามพวกมันได้เลยขอรับ "
" ทางด้านเหล่าปีศาจมารที่โดนจับตัวมาจากชนเผ่าอสูรพยัคเพลิง ต่างก็หวาดกลัวจอมปีศาจมารที่อยู่ด้านหน้าตัวเองเป็อย่างมาก เพราะตลอดชั่วชีวิตที่ผ่านมาพวกมันไม่เคยได้พบเจอจอมปีศาจมารที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้มาก่อน มันเพียงเคยพบเจอแค่ขั้นกึ่งเซียนปีศาจมารในทวีปเทพอสูรัครามและเทพอสูรปีศาจมารหญิงสาวลึกลับที่โดนท่านกึ่งเซียนปีศาจมารผนึกพลังลมปราณและขั้นยุทธเอาไว้ในที่กักขังพิเศษเท่านั้น "
" ทะ ท่านจอมปีศาจมารผู้ยิ่งใหญ่โปรดปล่อยพวกข้าไปเถิด พวกเราไม่ได้โกรธแค้นเคืองอะไรกัน ท่านจับข้ามาทำไมถ้าท่านปล่อยข้าไป หากท่านยอมปล่อยข้าไปข้าจะพาท่านไปยึดครองอณาจักรเทพอสูรัครามที่ข้าจากมา ด้วยพลังของท่านแม้แต่ดวงดาวดวงนี้หรือทั้งสุริยะดวงดาวแห่งนี้ท่านก็สามารยึดครองได้ ท่านจอมปีศาจมารผู้ยิ่งใหญ่ได้โปรดปล่อยข้าไปเถิด "
" บังอาจ ! วาจาเ้าช่างสามหาวยิ่งนัก เ้าอยู่ต่อหน้านายท่านของข้าเ้ายังมาใช้คำพูดเช่นนี้กับข้า ถ้านายท่านของข้าจะให้เ้าตายเ้าก็ต้องตาย ถ้าจะให้พวกเ้าอยู่ก็ต้องอยู่ พวกเ้าไม่ต้องพูดอะไรทั้งสิ้น ถ้าข้าไม่ได้สั่ง นายท่านโปรดสั่งการข้ามาได้เลยว่ าท่าน้าทำอะไรกับพวกมันข้าพร้อมทำตามคำสั่งท่านทุกอย่าง "
" อื้อ ถ้าอย่างนั้นข้าจัดการเองข้าจะสืบดวงจิตพวกมันเอง เ้าตัวหัวหน้ามานี้ "
" วื๊ดด มั๊บบบ "
" หยางโจวได้ใช้ทักษะสืบดวงจิตปีศาจมารที่เป็หัวหน้า และได้ค้นพบแผนการของกึ่งเซียนปีศาจมารที่ปกครองทวีปเทพอสูรัครามนั้น มีแผนการที่จะทำการยึดครองทวีปเทพอสูรัฟ้าแต่แผนการต้องมาล้มเหลวเสียก่อน เนื่องจากจักรพรรดิทิศประจิมและจักรพรรดิทิศบูรพาถูกหยางโจวสังหารเสียก่อนเลยเปลี่ยนแผนการที่จะมายึดทวีปเทพอสูรัแดง และพวกปีศาจมารได้ร่วมมือกับชนเผ่าอสูรพยัคเพลิงทำการยึดอณาจักรอสูรัแดง หยางโจวยังมองเห็นหญิงสาวที่แสนงดงามถูกจองจำในสถานที่อันมืดมิด หยางโจวจึงสงสัยว่าหญิงสาวนี้เป็ใครกันทำไมจึงถูกจองจำที่อณาจักรปีศาจมารแห่งนี้ได้ หยางโจวได้ปล่อยมือเพื่อออกจากดวงจิตของปีศาจมารตนนี้ "
" จอมปีศาจมารข้าได้ตรวจสอบความทรงจำของมันแล้ว เ้าพวกนี้ข้ายกให้เ้าแล้วแต่เ้าจะเอาพวกมันไปใช้งานหรือสังหารทิ้งแล้วแต่เ้าตัดสินใจเอาเอง "
" ขอบคุณนายท่านข้าจะเอาพวกมันไปเป็ข้ารับใช้ที่ดวงดาวอันมืดมิดของข้าขอรับนายท่าน "
" ดีในเมื่อเ้าตัดสินใจแล้วก็กลับมายังดวงดาวของเ้าพร้อมพวกมันได้ ตอนนี้เลย "
" กรึ๊มม "
" ตอนนี้ข้าก็รู้เหตุผลของพวกมันแล้ว แต่ข้าส่งสัยยิ่งนักหญิงสาวที่แสนงดงามเช่นนั้นเป็ใคร ทำไมจึงถูกกักขังได้ นางเป็เทพหรือปีศาจกันแน่แต่ช่างเถิดเอาไว้ข้าเสร็จงานจากชนเผ่าอสูรพยัคเพลิงก่อน ข้าจะไปเยี่ยมเยือนนางที่หลัง ทหารตระกูลหยางทั้งหนึ่งหมื่นคนจงออกมา "
" กรึ๊มม กรึ๊มมม กรึ๊มมม "
" พวกเราทุกคนคาราวะผู้นำตระกูล "
" ทุกคนลุกขึ้นได้ หยางโจวฟงหยางอี้ซิน นี้คงเป็ทหารตระกูลหยางรุ่นใหม่ของเราสินะ "
" ขอรับท่านประมุข ทหารทั้งหนึ่งหมื่นคนนี้ข้าน้อยได้คัดเลือกคนรุ่นใหม่ของตระกูลหยางของเราที่ดีที่สุดที่อยู่ในขั้นเซียนยุทธขั้นต้นมาทำภารกิจนี้เพื่อจะได้พัฒนาฝีมือให้กับพวกเขาเหล่านี้ขอรับ "
" ดีมาก ในการทำภารกิจครั้งนี้ข้าอยากให้เ้าและหยางอี้ซินเป็ผู้อยู่เื้ัให้คนรุ่นใหม่กลุ่มนี้ได้แสดงฝีมือออกมา เ้าคงรู้สินะว่าต้องทำอย่างไรบ้างพวกชนเผ่าอสูรพยัคเพลิงตนไดควรสังหารควรปล่อยเ้าก็เคยจัดการมาแล้วที่ทวีปเทพอสูรัฟ้ามาแล้ว ข้าให้เวลาเ้าไม่เกินหกชั่วยามต้องให้อสูรทุกตนออกจากพื้นที่ชนเผ่าพยัคเพลิงนี้ให้หมดใครไม่เชื้อฟังจงสังหารให้สิ้น ไปได้ "
" รับทราบท่านประมุข ทหารตระกูลหยางตามข้ามา "
....................................................
" ภายในชนเผ่าอสูรพยัคเพลิงได้เกิดความวุ่นวายขึ้น เมื่อสายลับของชนเผ่ารายงานข่าวเื่จักรพรรดิอสูรพยัคเพลิงและทหารชนเผ่าขั้นจักรพรรดิยุทธนับหมื่นคนถูกสังหารจนสิ้น "
" ท่านผู้าุโสูงสุดทำอย่างไรกันดี ตามที่สายลับของเรารายงานมานั้นองค์จักรพรรดิอสูรพยัคเพลิงและทหารขั้นจักรพรรดิยุทธนับหมื่นคนได้ถูกเ้าจักรพรรดิอสูรัแดงสังหารจนสิ้น "
" เ้าได้แจ้งข่าวแก่ท่านบรรพชนของพวกเราหรือยัง "
" ขณะนั้นเองบรรพชนทั้ง 10 คนของชนเผ่าอสูรพยัคเพลิง ได้ออกจากการบำเพ็ญตน และได้ทราบข่าวการตายขององค์จักรพรรดิอสูรพยัคเพลิงและหทารชนเผ่าอสูรพยัคเพลิงขั้นจักรพรรดิยุทธซึ่งเป็ลูกหลานของตนเอง "
" บังอาจ ! ใครมันกล้าสังหารลูกหลานของข้า ข้าจะฆ่าพวกมันให้สิ้น พวกข้าจะสามารถบ่มเพาะพลังลมปราณและขั้นเซียนยุทธกันได้อยู่แล้ว พวกมันช่างบังอาจยิ่งนัก"
" คาราวะท่านบรรพชนทุกท่าน ข้าผู้าุโสูงสุดและผู้าุโท่านอื่นต้องขออภัย ที่ต้องขัดจังหวะการบ่มเพาะพลังลมปราณและเพิ่มขั้นยุทธของทุกท่านขอรับเนื่องจากเหตุการครั้งนี้เร่งด่วนจริง ๆ อย่างที่ท่านทราบพวกข้านั้นไม่สามารถตัดสินใจในเื่นี้ได้ จึงต้องรบกวนท่านบรรพชนทุกท่านมาตัดสินใจครั้งนี้ขอรับ "
" ช่างมัน ข้ารู้ครั้งนี้พวกเ้าทุกไม่สามารถตัดสินใจได้จริง ๆ แล้วเหตุการครั้งนี้พวกที่มันสังหารทหารของชนเผ่ายัคเพลิงเรา พวกมันมีกองกำลังมากน้อยเพียงไรและขั้นยุทธพวกมันอยู่ขั้นที่เท่าไร ข้าจะไดเตรียมการได้ถูกและกำลังพร้อมรบของชนเผ่าอสูรพยัคเพลิงของเราที่พร้อมรบมีมากน้อยเพียงใด "
" เรียนท่านบรรพชนจากสายลับของเราที่แฝงตัวอยู่ รายงานมาว่าไม่สามารถตรวจสอบได้แน่ชัดว่าพวกมันมีกันกี่คนและมีขั้นยุทธอยู่ที่เท่าไร แต่จากที่สายลับของเราสังเกตุจากระยะไกลนั้น คาดว่าพวกมันมีกันไม่กี่ร้อยคน เหมื่อนพวกมันใช้ค่ายกลสังหารอะไรสักอย่าง เพราะสายรับเราไม่สามารถผ่านเข้าไปในค่ายกลได้ สายลับของเรามองเห็นองค์จักรพรรดิอสูรเพลิงและทหารขั้นจักรพรรดิยุทธเกือบหมื่นคนถูกสังหารสิ้นภายในพริบตาขอรับ "
" พวกมันช่างบังอาจยิ่งนักมันกล้าใช้ค่ายกลอันต่ำช้ามาสังหารทหารของข้า ข้าจะล้างแค้นพวกมันและจะสังหารประชาชนของพวกชนเผ่าอสูรัแดงให้สิ้นไม่ให้เหลือแม้แต่ผู้เดียว แม่ทัพใหญ่อยู่ทีใด "
"คาราวะท่านบรรพชนทุกท่าน "
" ตอนนี้ทหารของเราพร้อมรบมีอยู่เท่าไรมีขั้นยุทธอะไรบ้างที่สามารถพร้อมรบ "
" เรียนท่านบรรพชนทหารที่พร้อมรบและอยู่ในเมืองหลวงของเรามีอยูทั้งสิ้น 7 ล้านคนขอรับ มีขั้นจักรพรรดิยุทธเหลืออยู่ตอนนี้ 20,000 คนขอรับ ที่เหลือก็เป็ขั้นาายุทธ และกึ่งจักรพรรดิยุทธทั้งหมดขอรับ "
" ดีถ้าอย่างนั้นเ้าจัดกองทัพขั้นจักรพรรดิ 10,000 คนและนำทหารขั้นกึ่งจักพรรดิและขั้นาายุทธไป 4 ล้านคน ไปสังหารพวกชนเผ่าอสูรัแดงให้สิ้นใครหรือชนเผ่าใดให้ความช่วยเหลือก็จงสังหารพวกมันตามไปด้วย "
" รายงาน ท่านบรรพชนและผู้าุโทุกท่าน "
" มีเื่ด่วนอะไร เ้าไม่เห็นหรืออย่างไรว่าข้ากำลังประชุมกันอยู่ "
" เรียนท่านบรรพชน ตอนนี้เกิดเื่ใหญ่แล้วขอรับมีกองกำลังไม่ทราบฝ่ายประมาณหนึ่งหมื่นคน พวกมันล้อมชนเผ่าของเราไว้ทั้งสี่ทิศ พวกมันยังสร้างค่ายกลคลุมชนเผ่าของเราไว้ทั้งหมดเลยขอรับ แม้แต่บนท้องฟ้ามันก็สร้างค่ายกลไว้ขอรับ "
" บังอาจ ! พวกมันเป็ใครกันมีเพียงกำลังรบเพียงหยิบมือถึงกล้ามาปิดกั้นชนเผ่าของข้า บังอาจยิ่งนัก "
" เรียนท่านบรรพชนจากที่ทหารที่เฝ้าทั้งสี่ทิศสังเกตุว่าพวกมันไม่ใช่พวกชนเผ่าอสูรัแดงหรือชนเผ่าอสูรใด ๆ ที่อยู่ในทวีปแห่งนี้ จากกลิ่นอายจากตัวพวกมันปล่อยออกมาเหมือนกับมันเป็พวกมนุษย์ และจากที่ทหารเราตรวจเช็คทหารที่มายังเป็เด็กแต่ละคนอายุไม่เกิน 20 ปีนะขอรับ ส่วนขั้นยุทธพวกมันพวกข้าไม่สามารถมองพลังลมปราณและขั้นยุทธได ๆ ได้เลยขอรับ "
1K
