เมื่ออยู่คนเดียวเพียงลำพัง ภาพความทรงจำในอดีตหวนคืนมา ราวกับเหตุการณ์เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน
ในฤดูใบไม้ร่วง หลังจากหลี่เฟยเฟย ผู้เพิ่งสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยปักกิ่ง ใบหน้ารูปไข่ที่เคยเปล่งปลั่งสดใส บัดนี้เต็มไปด้วยรอยคราบน้ำตา ดวงตากลมโตคู่สวยแดงก่ำจากการร้องไห้ ริมฝีปากบางซีดเผือดไร้สีเื
เพียงครึ่งปีก่อน ในวันที่ท้องฟ้าสดใสไร้เมฆฝน เธอเพิ่งสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยปักกิ่งด้วยเกียรตินิยม อนาคตที่สดใสรออยู่เบื้องหน้า ทว่าโชคชะตากลับเล่นตลก พ่อและแม่ของเธอเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์อย่างกะทันหัน โลกทั้งใบของหลี่เฟยเฟยพลันมืดมน ไร้ซึ่งจุดหมายและที่ยึดเหนี่ยว
"ฮึก...พ่อคะ แม่คะ...ทำไมต้องจากหนูไปเร็วด้วย ทำไมไม่อยู่รอจนถึงวันหนูสำเร็จการศึกษา" หลี่เฟยเฟยพึมพำเบาๆ น้ำตาไหลรินอาบแก้ม
ในวันที่มืดมนที่สุด โชคชะตาก็นำพาให้เธอได้พบกับหลินซูเหมย คุณนายรองตระกูลจ้าว ที่แสนมั่งคั่งในเมืองหลวง ขณะที่หลี่เฟยเฟยกำลังเดินอย่างเหม่อลอย พลันมีรถยนต์คันหรูเสียหลักพุ่งเข้ามา หญิงสาวรีบะโเข้าช่วยเหลือคุณนายรองจ้าวที่กำลังข้ามถนนโดยไม่ทันระวัง
"คุณป้า...ระวังค่ะ" หลี่เฟยเฟยร้องะโสุดเสียง
เสียงเบรกดังสนั่นหวั่นไหว รถยนต์คันหรูหยุดลงกะทันหัน หญิงสาวล้มลงกับพื้น ความเ็ปแล่นริ้วไปทั่วร่างกาย แต่เธอก็โล่งใจที่หญิงสูงวัยที่เธอช่วยไว้ปลอดภัย
"คุณป้าเป็อะไรไหมคะ" ร่างบางถามด้วยความเป็ห่วง แม้ตัวเองจะเจ็บจนแทบขยับไม่ได้
"ป้าไม่เป็ไรจ้ะ ป้าต้องขอบคุณหนูมากนะที่ช่วยชีวิตป้าเอาไว้" คุณนายรองจ้าวโผเข้ากอดหลี่เฟยเฟยด้วยความตื้นตันใจ "โอ้ หนู แขนของหนู"
หลี่เฟยเฟยเห็นแขนข้างซ้ายของตัวเองมีเืไหลซึมออกมาจากแผลถลอก "หนูไม่เป็ไรจริงๆ ค่ะ แค่แผลถลอกเอง" เธอพยายามยิ้ม
"ไม่ได้นะหนู ต้องไปให้หมอตรวจดูหน่อย ป้าเป็ห่วง" คุณนายรองจ้าวเอ่ยยืนยันด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ใบหน้าใจดีฉายแววกังวลอย่างเห็นได้ชัด "คนขับ รีบพาพวกเราไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้" เธอเอ่ยสั่งการคนขับรถที่อยู่ที่ฝั่งของถนน
หลี่เฟยเฟยรู้สึกเกรงใจ "ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นก็ได้ค่ะคุณป้า"
"ไม่ได้นะ หนูต้องไปโรงพยาบาล" คุณนายรองจ้าวยืนยัน "ป้าจะไม่ยอมให้หนูเป็อะไรเด็ดขาด"
หลี่เฟยเฟยมองเห็นความจริงใจในแววตาของคุณนาย จึงไม่อาจปฏิเสธได้อีก เธอรู้สึกซาบซึ้งในความมีน้ำใจของคุณนาย แม้จะเป็เพียงคนแปลกหน้า แต่คุณนายก็ยังห่วงใยเธอ
"ขอบคุณนะคะคุณป้า" หลี่เฟยเฟยกล่าวด้วยความรู้สึกขอบคุณ
ระหว่างทางไปโรงพยาบาล หลี่เฟยเฟยนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างรถ ทิวทัศน์สองข้างทางพร่าเลือนไปกับม่านน้ำตา เหตุการณ์เฉียดตายเมื่อครู่ทำให้เธอนึกถึงอุบัติเหตุที่พรากพ่อแม่ไป ความรู้สึกโดดเดี่ยวเดียวดายกลับมาเกาะกุมหัวใจเธออีกครั้ง
"หนูชื่ออะไรจ๊ะ" คุณนายรองจ้าวเอ่ยถามขึ้น ดึงหลี่เฟยเฟยออกจากภวังค์ความคิด
"หนูชื่อหลี่เฟยเฟยค่ะ" เธอตอบ
"แล้วพ่อแม่หนูล่ะ ทำไมปล่อยให้หนูเดินคนเดียวแบบนี้"
คำถามนั้นราวกับเข็มแหลมทิ่มแทงใจดำ หลี่เฟยเฟยเม้มริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นน้ำตาไว้ "หนูเป็เด็กกำพร้าค่ะ พ่อแม่เสียไปเมื่อครึ่งปีที่แล้วด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ เหลือเพียงหนูอยู่เพียงลำพัง"
"โธ่เอ๋ย น่าสงสารจริง ๆ " คุณนายรองจ้าวเอ่ยด้วยความสงสาร "แล้วหนูจะทำยังไงต่อไปล่ะ"
"ตอนนี้หนูเรียนจบแล้วค่ะ กำลังจะไปสมัครงาน" หลี่เฟยเฟยเล่าด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ความหวังริบหรี่ในชีวิตทำให้เธอยิ่งรู้สึกเศร้าใจ
คุณนายรองจ้าวมองหลี่เฟยเฟยด้วยความเห็นใจ เด็กสาวคนนี้ช่างน่าสงสาร ต้องเผชิญกับความยากลำบากเพียงลำพัง เธอคิดในใจว่าจะช่วยเหลือเด็กสาวอย่างไรได้บ้าง "แล้วตอนนี้หนูพักอยู่ที่ไหนล่ะ"
"หนูเช่าห้องเล็กๆ อยู่แถวชานเมืองค่ะ"
"ถ้าอย่างนั้น...หนูมาพักที่บ้านป้าก่อนไหม บ้านป้ามีห้องว่างเยอะแยะ ป้าจะได้ดูแลหนู อย่างน้อยก็จนกว่าแผลของหนูจะหายดี" คุณนายรองจ้าวเอ่ยปากชวนด้วยความจริงใจ ทำให้หลี่เฟยเฟยรู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด
"ขอบคุณมากนะคะคุณป้า" หลี่เฟยเฟยตอบรับด้วยความซาบซึ้งใจ น้ำตาคลอหน่วยด้วยความตื้นตัน เธอไม่คิดว่าจะมีคนใจดีกับเธอขนาดนี้
"ป้ามีตำแหน่งงานงานที่จะให้หนูทำด้วยนะ" คุณนายรองยังคงพูดต่อ "แต่ก่อนอื่น ป้าขอถามหน่อยได้ไหมจ๊ะ ว่าตอนนี้หนูจบชั้นอะไร"
หลี่เฟยเฟยปาดน้ำตาแห่งความตื้นตัน ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่สดใสขึ้น "หนูเรียนคณะบริหารธุรกิจระหว่างประเทศ มหาวิทยาลัยปักกิ่งค่ะ หนูเพิ่งเรียนจบและได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่งด้วยค่ะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ
"หนูเก่งมากจ้ะ" คุณนายรองจ้าวเอ่ยชม "ฉันเห็นหนูแล้วนึกถึงลูกสาวของป้าที่เสียไป ถ้าหนูไม่รังเกียจ ป้าอยากให้หนูมาทำงานเป็เลขา หน้าที่หลักๆ ของหนูก็แค่เป็เพื่อนป้า และจัดตารางคิวงานให้ป้าเท่านั้น นานๆทีป้าจะเข้าไปจัดการงานในบริษัท"
หลี่เฟยเฟยเบิกตากว้างด้วยความดีใจ "จริงเหรอคะคุณป้า หนูยินดีมากค่ะ"
"ดีแล้วจ้ะ ป้าจะให้หนูเริ่มงานตอนที่หนูหายดี"หญิงสูงวัยยิ้มอย่างใจดี
หลี่เฟยเฟยมองใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความเมตตาของคุณนายรอง น้ำตาแห่งความซาบซึ้งเอ่อล้น ในวันที่หัวใจแหลกสลาย เธอกลับได้รับความอบอุ่นจากคนแปลกหน้า ราวกับแสงสว่างที่ส่องนำทางในยามมืดมิด
"ขอบคุณค่ะคุณป้าหนู..." หลี่เฟยเฟยพูดไม่ออก ได้แต่พยักหน้ารับด้วยความตื้นตันใจ
นี่คือจุดเริ่มต้นของเื่ราว...เื่ราวความผูกพันระหว่างเธอและคุณนายรอง ที่นำพาให้เธอได้พบกับ "เขา" บุตรชายของคุณนายนายใหญ่ ผู้ที่มาสร้างาแใจให้กับเธอ
อดีตของยัยน้องน่าสงสารมาก มาให้กำลังใจยัยน้องเยอะนะคะ
ไรท์ฝากกดเข้าชั้น กดตัวใจ และติดตามไรท์ด้วยนะคะ
3K
