ผมควรจะเริ่มอธิบายั้แ่ตอนไหนดีละ เอาเป็ว่าเริ่มจากแนะนำตัวกันก่อนก็แล้วกัน
[ยูจิ] ยินดีต้อนรับสู่ปราสาทของผม เรามีนามว่า โอเดะ ยูจิ เ้าเมืองของเมืิองนี้ ถ้างั้นเรามาเริ่มทบทวนเหตุการณ์ทั้งหมด ที่เกิดขึ้นก่อนที่เธอจะมาที่นี้ก็แล้วกัน
[คานะ] ทะ ทะ ท่านเ้าเมืองที่เค้าว่ากันว่าโรคจิต วิปริต เป็ปีศาจในคราบมนุษย์ ที่ชื้นชอบในการทรมานผู้คน แถมยังลักพาตัวหญิงสาวในเมือง มาเพื่อเป็ของเล่นในยามว่าง เป็คนๆนั้นจริงๆหรือเ้าคะ ระ ระ เราเป็แค่หญิงสาวตัวเล็กๆแค่นั้นเองค่ะ ตัวเราที่มีแต่กระดูกน่ะ ไม่มีทางทำให้ท่านเ้าเมืองพึงพอใจใด้หรอกนะคะ ใด้โปรดปล่อยเราไปเถอะคะ ฮือ อืออ พ่อ จ๋าา แม่ จ๋าา ช่วยเค้าด้วย ฮือ ฮืออ
อูยย เจ็บจริงๆเลยละ ผมยังไม่ใด้ทันอธิบายอะไรเลย คานะ ก็ดันสติแตกไปสะก่อน ถึงสิ่งที่เธอพูดมามันจะเป็เื่จริงก็เหอะ แต่นั้นมันเป็วีรกรรม ของเ้าเมืองคนก่อนเฟ้ย ผมไม่เคยทำไอเื่อะไรแบบนั้นเลยสักนิด แต่มันก็ปฎิเสธความจริง ของเ้าเมืองคนก่อนหน้าผมไปไม่ใด้ละ ผมจะทำยังไงดีละเนี่ย
นี้ยังไม่รวมถึงสิ่งที่ผมทำกับ คานะ ลงไปด้วยนะ กฎของพันธสัญญา ที่ผมใส่ลงไปในสัญญาของ คานะน่ะมีอยู่ว่า
กฎข้อที่ 1 ผู้ทำสัญญาทั้ง 2 จะสามารถรู้ถึงที่อยู่ของกันและกันใด้ โดยผ่านสายใยของพันธสัญญา ขอบเขตของพันธะ 1000 กิโลเมตร รอบตัวของผู้ทำสัญญา
กฎข้อที่ 2 กฎแห่งการจำกัดอาณาเขต เป็พันธสัญญาที่จำกัดขอบเขตของ คานะ ให้อยู่แต่ภายในปราสาทแห่งนี้เท่านั้น โดยรวมถึงพื้นที่ทั้งหมดของปราสาทแห่งนี้ด้วย คานะ จะไม่สามารถออกจากปราสาท แห่งนี้ใด้ โดยที่ผมไม่อนุญาติ แต่สามารถใช้สายใยแห่งพันธสัญญา ในการของอนุญาติใด้
กฎข้อที่ 3 หากมีการฝ่าฝืนในกฎข้อที่ 2 ผู้ที่ถูกทำพันธสัญญา จะมีอาการอึดอัด หายใจใด้ไม่เต็มปอด เป็อาการที่ก่อความลำบากเพียงเล็กน้อย ส่งผลถึงการใช้ชีวิตในระยะยาว
ทั้งหมดเป็กฎ 3 ข้อที่ผมใส่ลงไป อืม...จะว่าไงดีละ ทั้งหมดที่ผมทำลงไปกับ คานะ น่ะต่อให้พูดสวยหรูยังไง แถจนสีข้างกระจุยไปแบบไหนก็เถอะ แล้วยิ่งรวมอายุตอนนี้ที่จะปาเข้าไป 40 ของผมในตอนนี้แล้วด้วยละก็ ก็ไม่ใด้เปลี่ยนความจริง ถ้าคุณคิดดีๆ ไปว่า
[ป๋าถูกใจหนูคานะมากเลยละ เพราะงั้นป๋าเลยส่งคนไปลักพาตัวเธอมา ชิดคางเธอขึ้น จับผูกปลอกคอ แล้วตรึงด้วยโซ่ จากนั้นก็บอกกับเธอว่า เพราะแบบนั้นป๋าจะให้หนูอยู่กับป๋าในปราสาทหลังนี้ ไปชั่วนิรันตย์เลยละ]
ถ้าดูจากความเห็นของคนภายนอก มันก็เป็แบบนั้นเลยไม่ใช่หรือยังไงกันฟระ นี้ถ้าเป็ที่ญี่ปุ่น แล้วเื่แบบนี้เจือกแดงขึ้นมาละก็ ผมไม่อยากจะคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น [ต่อให้เอ็งอยู่ที่ไทย เอ็งคิดว่าจะรอดเรอะ]
ความจริงมันเห็นอยู่ แต่ปัญญาหาก็คือ ผมจะอธิบายเื่ทั้งหมดกับคานะยังไงดีต่างหากละ ที่ผมทำไปทั้งหมดมาจากความปราถนาดีล้วนๆเลยนะ [ไคมันจะเชื่อเอ็งฟระ] เพื่อป้องกันไม่ให้ คานะ ต้องเจอเหตุการณ์แบบวันนี้อีกในอนาคต แล้วแทนที่จะให้เธออยู่แบบยากลำบากในเมือง ให้เธอมาอยู่ทำวิจัยกับผมไม่ดีกว่าหรือไงกัน
เอาจริงๆนะ ทางเลือกอื่นมันก็ยังมีอยู่อีกเยอะเยะ ที่ผมจะสามารถทำให้ คานะ ใด้ แต่แล้วมันยังไงละ ทางเลือกนี้สำหรับตัวผมมันดีที่สุดแล้วละ ก็ผมอยากจะเลือกทางนี้อะ อย่างที่ผมบอกไปั้แ่แรกแล้ว ผมไม่คิดที่จะช่วยใคร แต่ถ้าผมจะช่วยใครสักคนแล้วละก็ผมจะเดินจูงมือเธอไปตลอด เพียงแต่ผมอาจจะจูงมือเธอ แรงกว่าคนอื่นไปนิดหน่อยแค่นั้นเอง
ฮืออ ฮือ ฮึก ฮึก เธอยังร้องให้ไม่หยุดเลยละ จะทำไงดีฟระเนี่ย
[มิยูกิ] ขออภัยในความเสียมารยาทด้วยคะ ท่าน ยูจิ ใด้โปรดให้ดิฉันเป็คนอธิบายเื่ทั้งหมดกับเด็กคนนี้ด้วยเถอะคะ รวมถึงสอนมารยาทเมื่ออยู่ต่อหน้าขุนนาง ให้กับเธอด้วย
ทางรอดมาแล้วเฟ้ยยย แต่ มิยูกิ สินะ เธอจะสอนอะไรกับคานะกันละ เอิ่มผมไม่อยากให้เธอกลายเป็เมด ในปราสาทหลังนี้ไปอีกคนนะ ที่ผม้าน่ะคือนักวิจัยนะ ไม่ใช่เมดเพราะแบบนั้นละ
[ยูจิ] มิยูกิ ที่ผม้าคือให้ คานะ มาทำวิจัยร่วมกับผมนะ เพราะงั้นห้ามทำอะไรที่ส่งผลเสียต่อจิตใจของ คานะ เด็จขาด ส่วนเื่มารยาทผมก็ไม่อยากให้เธอ คิดเกี่ยวกับมันมากนัก ผมไม่อยากเสียตัวตนของเธอในตอนนี้ไป ผมใว้วางใจเธอใด้ใช่ไหม มิยูกิ
[มิยูกิ] เป็เื่ที่ยากจังเลยนะคะ แต่จะพยายามทำให้ดีที่สุดคะ จะไม่ทำให้นายท่านต้องผิดหวังแน่นอนคะ
ปล่อยๆ ปล่อยเรานะ จะทำอะไรเรา น่ะ ช่วยด้วยๆ ใครก็ใด้ช่วยเค้าด้วยย หลังจากนั้น มิยูกิ ก็ใด้แบกคานะไว้บนไหล่ของเธอ แล้วเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ พร้อมกับเสียกรีดร้องอันแ่เบาที่กำลังจะจางหายไป
ส่วนผมคิดอยู่ในใจ คิดผิดรึเปล่านะที่ฝากทุกอย่างให้กับมิยูกิไปน่ะ แต่มันเป็เื่ที่ตัดสินใจไปแล้ว มันก็ช่วยไม่ใด้แล้วละ ผลมันจะเป็ยังไง เดียวพรุ่งนี้ก็คงรู้ผลแล้วละ ฟู่ ... ไปอาบน้ำ แล้วเข้านอนดีกว่า
ผมตื่นมาอย่างสดชื่นในยามเช้า ผมเปิดหน้าต่างเพื่อรับแสงของรุ่งอรุน ผมหวังว่าวันนี้จะเป็วันที่ดีนะ ผมหวังจริงๆนะเนียขอให้เป็วันที่ดีทีเถ้ออ เพราะหลังจากนี้ผมต้องไปเจอกับ คานะ ในห้องทำงานยังไงละ คิดมากไปก็เท่านั้นละ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นมันก็ต้องเดินหน้าอย่างเดียวเท่านั้นละ
ผมเดินเข้าไปในห้องทำงาน เอกสารกองพะเนิน ก็ยังอยู่ตามปกติเหมือนทุกๆวัน แต่ที่ไม่เหมือนกับทุกๆวัน ก็คือมีสาวน้อยเมดทรงทวิทเทส ยืนอยู่ตรงกลางห้องอะนะ ผมก็บอกไปแล้วนะ ว่าผมไม่ใด้้าเมดคนไหม่อีกคนกับ มิยูกิ ไปแล้วนิ
แต่ผมมาคิดดูดีๆ ชุดของเด็กสาวในปราสาทหลังนี้ มันก็มีแต่ชุดเมดทั้งนั้นเลยนี้หว่า แล้วจากที่ผมดูแล้ว คานะ ก็ใส่แล้วขึ้นหน้าดูเลยละ ผมซักจะชอบมันขึ้นมาสะแล้วสิ เอาเป็ว่าผมจะสั่งตัดชุดเมด ตัวบางๆ ให้เข้ากับชุดกราวคงจะดีกว่าอะนะ ถ้าตอนไหนเธอไม่ใด้ทำวิจัยผมจะใด้ให้เธอถอดชุดกราวออก แล้วผมก็จะใด้มอง คานะ ใด้อย่างสบายใจยังไงละ อืมเป็ความคิดที่ดีจริงๆ
[คานะ] อรุณสวัสดิ์ ค่ะ ท่าน ยูจิ เมื่อวานต้องขอบคุณสำหรับเื่ทุกอย่างด้วยนะคะ
เป็การโค้งขอบคุณที่สมบูรณ์แบบมาก ถ้า... ขาของเธอไม่สั่นพลักๆ แบบนั้นอะนะ เมื่อคืนนี้โดนอะไรไปมั้งละเนี่ย เดียวผมต้องไปสังคยานา กับมิยูกิกันอีกสักหน่อยแล้วละ
หลังจากนั้นผมกับคานะก็คุยกันถึงเื่การวิจัย ที่จะต้องทำต่อจากนี้ ที่ผม้าคือการวิจัยเกี่ยวกับผลผลิตของโลกนี้ วัสดุที่จำเป้นของงานวิจัย กับอีกหลายๆเื่ ต่างจากตอนแรกเลยละที่บทสนทนานั้นค่อยๆ ไหลลื่นไปเรื่อยๆ แล้วพอมาถึงจุดนึง เหมือนในที่สุดเธอก็คิดใด้ เธอจึงกัดฟันแล้วถามผมออกมา
[คานะ] เอิ่ม คือ ทะ ท่าน ยูจิ ค่ะถึงจะเสียมารยามแต่เราของถามบางอย่างใด้ไหมค่ะ
[ยูจิ] หืมอะไรละ คานะ หรือว่าเธอหิวอีกแล้วงั้นหรอ กินมากเกินไปเดียวก็ปวดท้องอีกหรอก ถึงที่นี้จะมีห้องน้ำอย่างดีให้ก็เถอะ แต่มันไม่ใด้กันเสียงให้ด้วยหรอกนะ ม่าา ถึงผมจะเริ่มชินกันมันแล้วก็เถอะนะ
[คานะ] พะ พะ พี่ ยูย จิจจ
ผมเดินเข้าไปใกล้ๆคานะ แล้วหยิกแก้มนุ่มๆ ของเธอพร้อมทั้งเอาอีกมือลูปแก้มป่องๆของเธอไปด้วย
[ยูจิ] กว่าจะรู้ตัวนะยัย ป๋อง ถ้าเธอคิดทบทวนดูดีๆ คำตอบทุกอย่าง มันก็อยู่ตรงหน้าเธอนั้นละ แล้วก็นะสิ่งที่ผู้คนเค้าพูดๆกันมาน่ะ เธออย่างไปเชื่อมันสะทุกอย่างสิ แล้วก็อยู่กับผมน่ะไม่ต้องทำตัวสุภาพหรอกนะ เป็อีกรื่องที่ผมต้องสังคยานา [พูดคุยแบบเข็มข้น] กับมิยูกิอีกเื่นึงด้วย
ดูด้วยตนเอง พูดคุยด้วยตัวเอง แล้วตัดสินใจที่จะเชื่อด้วยตัวเอง มันเป็พื้นฐานเลยไม่ใช่รึไงกัน แต่ก็นะเธอทำผมลำบากหลายๆอย่างเลยละ ขอเอาคืนกับแก้มนุ่มๆ นี้อีกสักแปปนึงก็แล้วกัน
หลังจากเล่นกับแก้มของ คานะ จนพอใจผมก็ชวน คานะ ไปดูห้องวิจัยที่กำลังจะสร้างให้เธอในอนาคต ถึงจริงๆแล้วมันเป็ที่วิจัยที่ผมเริ่มสร้างมันั้แ่แรกที่มาที่นี้ เพื่อที่ผมจะเริ่มงานวิจัยด้วยตัวเองก็เถอะ แต่จากนี้ต่อไปมันจะเป้นห้องวิจัยของ คานะ แล้วละนะ
ผมใช้พื้นที่ด้านหลังปราสาท ประมาน 200 ตารางเมตรในการก่อสร้างสถานที่วิจัย โดยแบ่งออกเป็โซนต่างๆ ตามสิ่งที่จะต้องวิจัย ถึงตอนนี้จะมีแต่สาวใช้แต่งชุดคนงานช่วยกันก่อสร้างอยู่ก็เถอะ กว่าศูนย์วิจัยจะเสร็จสมบูรณ์ ก็หน้าจะราวๆ 3 เดือนอะนะ
แต่ห้องวิจัยชั่วคราวสำหรับ คานะ น่ะเสร็จเรียบร้อยแล้วละ ถึงจะเป็ห้องวิจัยแบบง่ายๆก็เถอะ รอจนกว่าศูนย์วิจัยจะเสร็จสมบูรณ์ ค่อยย้ายห้องวิจัยของ คานะ เข้าไปในศูนย์วิจัยก็แล้วกัน
[คานะ] ว้าววว ทะ ทีนี้มัน
[ยูจิ] อนาคตที่นี้จะเป็ ศูนย์วิจัยของเธอในอนาคตละนะ ส่วนของๆเธอในห้องเช่า ผมให้เมดนำมาไว้ในห้องวิจัยของเธอแล้วละ รวมถึงอุปกรณ์ต่างๆสำหรับสร้างอุปกรณ์เวทมนย์ ที่เราคุยกันไว้ในเมืองผมก็เตรียมทั้งหมด เอาใว้ในห้องวิจัยของเธอเรียบร้อยแล้ว ส่วนทีมวิจัย รอสักพักนึงนะ คานะ ผมกำลังเตรียมคนที่เหมาะสมกับเซบาสเตียนอยู่
[คานะ] ทำทั้งหมดนี้เพื่อคนอย่างเรา ขอบคุณคะ ท่านยูจิ เราจะไม่ทำให้ท่าน ยูจิ ผิดหวังแน่นอนคะ
เธอโค้งคำนับ แล้วยิ้มออกมาเป็รอยยิ้มแบบเดียวกับ ที่ผมเห็นในเมืองเซอรินเลยละ สรุป กรูรอดแล้วสินะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า รอดแล้วเฟ้ยยยผมกำลัง หวั่นวิตกอยู่เลยว่าถ้าเธอไม่ยอมรับมันแล้วละก็ ผมจะทำยังไงดีละ เกร็งไปหมดแล้วเนีย...
แต่ว่านะ การตอบสนองของ คานะ น่ะเหมือนกับเมดหลายๆคนในปราสาทเลยนะ คานะ ที่ผมรู้จักนะไม่มีทางตอบแบบสุภาพขนาดนี้หรอก ถ้าเป็ คานะ ตามปกติเธอจะต้องตอบแบบ สดใสร่าเริ่งกว่านี้สิ การตอบสนองแบบเด็กๆของเธอมันหายไปไหนกัน มิยูกิ กก
หลังจากส่งคานะไปที่ห้องวิจัยผมก็เรียก มิยูกิ มาอบรม แบบเข็มข้นไปตลอดทั้งวันเลยละ
วันที่ 10 เดือน 3 ปีที่ 542 แห่งอาณาจักรซินเดีย
ผ่านไป 1 อาทิตย์หลังจากเหตุการณ์ทั้งหมด สิ่งที่เพิ่มขึ้นนอกจากงานเอกสาร ที่อยู่เต็มโต็ะของผมคือ การพุดคุยกันแบบถกเถียงกันอันสุดเข็มข้นของผมกับ คานะ ใน่เช้าของทุกๆวัน ถ้าเป็เื่ของงานวิจัยแล้วละก็ ยัย คานะ จะเปลี่ยนไปเป็คนละคนกันเลยที่เดียว กว่าจะตกลงหาข้อสรุปกันใด้ในแต่ละวัน ก็ปาเข้าไปหลายชั่วโมงเลยละ
หลังจากหาข้อสรุปกันใด้ คานะ ก็จะเดินกับไปทำงานในห้องวิจัยของเธอ วันนี้ก็เป็วันที่ดีอีกวันนึงละนะ ถ้าไม่นับความเ็ป อันสุดบรรยายจากเ้ากล่องใบนั้น ผมขอประเดิมจากเ้ากล่องไบแรกเลยแล้วกัน
คุณใด้รับ น้ำปลาตราขนหน้าแข้งดก
ระดับความหายาก [หาคนใช้ยาก]
คุณสมบัติ เมื่อราดน้ำปลาลงบนขนหน้าแข้งของคุณ จะสามารถฟื้นฟูค่า Hp Mp ของคุณใด้1000จุด
ข้อควรระวังหลังใช้งาน เมื่อคุณใช้งานไอเทมชิ้นนี้ ขนหน้าแข้งของคุณจะสวยเงางาม และยาวขึ้น 3 เท่า คุณจะไม่สามารถโกนขนหน้าแข้งของคุณใด้ ถ้าคุณฝืนโกนคุณจะเ็ปอย่างมาก สเหมือนถูก ลอกหนังบริเวณนั้นไปเลยทีเดียว
สงวนสิทธิ์ให้กับผู้ที่มีขนหน้าแข้ง ยาว 2 เิเขึ้นไปเท่านั้น ผู้ที่มีขนหน้าแข้งสั้นกว่านี้ จะไม่ใด้รับผลของโพชั่น แต่ยังใด้รับผลจาก ข้อควรระวังหลังจากใช้งานอยู่
จาให้กรูเอามาทำหอกอะไรกันครับ แล้วใครมันจะใช้ไอยาบ้านี้กันละโว้ย ถึงมีขนหน้าแข้งกรูก็ไม่ใช้มันหรอกเฟ้ยยย
คุณใด้รับ กาว 50 g
เอามาทำห่าอะไรกันฟระ กาวอะกรูมีเยอะแล้ว มีเป็กิโลๆเลยเฟ้ย มีั้แ่ตอนที่ 1 ยันจะตอนที 10 แล้วโว้ย มีตอนไหนที่ไม่มีกาวในเื่นี้กันมั่งละฟระ
คุณใด้รับ อากาศ 500 g
ไอ สึ... เอ้ยยย เอาเกลือมาให้กรูเหอะถ้าจะเล่นมุขนี้อะ
สารานุกรม แห่งความรู้ของคุณ
คุณสมบัติ สารานุกรมพิเศษที่จะบอกทุกเื่ที่คุณรู้ เพียงแต่เื่ที่บอก จะเป็เื่ที่คุณรู้อยู่แล้วเท่านั้น ไม่สามารถบอกสิ่งที่คุณไม่รู้อยู่ก่อนแล้วใด้
จะเอามันมาเพื่ออะไรฟระ บัดซบที่สุด ถามถึงเกลือมันเล่นมารัวๆเลยเฟ้ย
นอกจากที่กล่าวไว้ข้างต้น ก็เกลือล้วนๆ เลยละครับ จนผมจะถอดใจกับไอกล่องบ้านี้อยู่แล้ว แต่ว่าบางสิ่งที่อยู่ในกล่องสุดท้ายนี้สิครับ
คุณใด้รับ [Elixir] 1 ขวด
ระดับความหายาก [ระดับั]
คุณสมบัติ เมื่อใช้งานจะฟื้นฟูค่า HP MP จนเต็ม รักษาอาการาเ็ทุกชนิด รักษาอาการผิดปกติทุกชนิด ไม่ว่าอาการนั้นจะมีเงือนไขแบบไหนก็สามารถรักษาใด้ ต่อให้ผู้ใช้งานเสียชีวิต ถูกสลายจนไม่เหลือซาก ไม่เหลือแม้แต่เซลเดียว ถ้าใช้งาน อิลิกเซอร์ ก็จะกลับมาเป็ปกติโดยที่มีค่า HP MP เต็ม [ถ้าผู้ใช้งานเสียชีวิตจะมีระยะเวลาใช้งาน24ชั่วโมง] เลยเวลาไอเทมจะไม่สามารถใช้งานใด้
มา มาแล้ว เฟ้ยยย ไม่เกลือแล้วว โอสสส ผมดีใจจนชูมือขึ้นฟ้าเลยละครับ ในที่สุดวันนี้ที่รอคอยก็มาถึง ผมหลั่งน้ำตาไปกับมันไปแล้วเท่าไหร่กันนะ ผมค่อยๆเก็บเ้าขวดยาสีรุ้งนี้ ลงในไอเทมบลอกของผมอย่างระวังเลยละ ฟู่วันนี้สบายใจแล้วละครับ หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จ ผมรีบกลับไปที่ห้องทำงานอย่างเร่งรีบ
ไม่ใช่ว่าวันนี้มีเรื่องอะไรเร่งด่วนหรอกครับ เพียงแต่มันครบกำหนดที่ เจ้าเซบาสเตียนมันสัญญากับผมเรื่อง การก่อตั้งคณะบริหารต่างๆ แล้วต่างหากละ ผมเฝ้ารอวันนี้อยู่นานเลยละ ผลมันจะเป็นยังไงกันนะผมฮัมเพลง อย่างอารมณ์ดีก่อนที่จะเข้าไปที่ห้องทำงานของผม