หลี่อวี้ฝูเคาะวงหัวเสือทองเเดงที่หน้าประตูวาจาที่ว่าจะให้เฮยอู๋ฉางได้ทานพลับทั้งปี เขายังไม่เข้าใจ
รอไม่นานนัก คนใช้จวนสกุลไป๋ผลักประตูเปิดออกมาวางท่าน่าเกรงขามสมเป็คนของขุนนางชั้นผู้ใหญ่ เเต่เมื่อเเขกเป็องค์หญิงผิงอัน ท่าทางวางก้ามเปลี่ยนหดตัวลีบในทันใด
"เคารพองค์หญิงผิงอัน!"
"ใต้เท้าไป๋อยู่หรือไม่?"เสียงเรียบนิ่งของสตรีสูงศักดิ์ ทำบ่าวตัวเกร็งขึ้นทวีคูณนาง้าพบเ้าของจวน คนใช้จึงรีบเชิญเเขกทั้งสองเข้ามาในจวน พาเดินไปที่เรือนเเห่งหนึ่งเปิดบานประตูออกเข้าไปบอกเ้าของว่ามีเเขก ไม่นานนักเขากลับออกมาเเจ้งว่าสามารถเข้าพบได้
หลี่อวี้ฝูเเละเฮยอู๋ฉางเดินเข้าไปในเรือนที่นี่ค่อนข้างมืดเพราะเ้าของเปิดหน้าต่างข้างโต๊ะทำงานเพียงหนึ่งบาน กลิ่นธูปลอยคลุ้งทั่วห้องชายชราปักธูปลงบนกระถางก่อนหันหลังมาต้อนรับ
"เคารพองค์หญิง"ไป๋หู่ประสานมือโน้มกายเคารพผู้มาเยือนองค์หญิงมองพลางพยักหน้า นางนั่งลงที่โต๊ะรับเเขกเชิงมุ่งประเด็นว่ามีธุระด่วน ชายหนุ่มที่มาด้วยดูเก้กังเขานั่งลงข้างกายนางโดยที่ไม่ทราบว่าต้องวางตัวอย่างไร
เเน่นอนว่าการที่หญิงสาวทำเช่นนี้ทำให้ผู้าุโรู้สึกกดจนตัวต้อยต่ำนัก
"เเม้เป็เพื่อนบ้านกันมานานเเต่ข้าไม่เคยคิดว่าองค์หญิงจะให้เกียรติมาเยี่ยมชายชราผู้นี้"เ้าของจวนนั่งลงช้าๆอายุที่มากเเล้วทำให้เคลื่อนไหวร่างกายไม่สะดวก เเต่ไม่เผยท่าทีประหม่ากับหญิงเ้ายศเด็ดขาด
"ต้นหญ้าเหวยฝูไม่คิดพักพิงต้นไม้สกุลไป๋"ร่างบางหลังตรงกล่าวชัดถ้อยชัดคำความสัมพันธ์ของเขากับนางไม่มีเื่ให้ต้องเยี่ยมเยียนกัน ทำอีกฝ่ายนิ่งไม่ชั่วขณะ"จวนสกุลไป๋ไม่มีชารับรองหรือ?"
ใบหน้านิ่งเฉยสวนทางกับคำพูดตรงไปตรงมาไป๋หู่ได้ยินเเล้วก็หัวเราะ สถานการณ์เช่นนี้ทำเฮยอู๋ฉางอึดอัดจนเเทบบ้า ไม่เข้าใจว่าเขาจะอยู่ตรงนี้ไปเพื่อเหตุผลใดกัน
หรือเขาควรจะขอตัวออกไปก่อนดีนะ เพราะถึงอยู่ไปก็ทำได้เพียงเป็บุรุษประดับกายหลี่อวี้ฝูเท่านั้น
"หม่อมฉันไม่คิดว่าองค์หญิงสามารถดื่มชาของไพร่ได้"ไป๋หู่กระเเนะกระเเหนระหว่างที่รินชาให้เเขกทั้งสอง เขาััได้เลยว่าองค์หญิงผิงอันใช้สายตาที่เป็ดั่งอาวุธเคียงกายของนางทิ่มเเทงเขาจนพรุนนับร้อยครั้ง
"บุรุษผู้นี้คือคุณชายเฉิงฮ่าวคู่หมั้นของข้า เขาเป็ชาวอันรุ่ยจึงไม่มีจวนในฉางเฟิ่ง บังเอิญที่นี่มีบางสิ่งที่เรา้า"หลี่อวี้ฝูเเนะนำเฮยอู๋ฉางให้ไป๋หู่รู้จักให้เขาได้รู้ว่านี่คือว่าของจวนคนใหม่ "ท่านคิดว่าสิ่งนั้นคืออะไร?"
"หม่อมฉันต่ำต้อย กล้าดีอย่างไรกล้าล่วงรู้ความคิดองค์หญิง"ไป๋หู่หรี่ตาลงพลางยิ้มเย็นครั้งหนึ่ง ราชสำนักของอดีตฮ่องเต้เคยมีเขาเป็หัว ขุนนางน้อยใหญ่ต่างขึ้นตรงกับไป๋หู่ผู้นี้ถึงขั้นที่ว่าเคยมีคำเรียกกันในหมู่ขุนนางว่าราชสำนักเสือขาว เเต่เด็กอมมือผ่านหนาวไม่เท่าไรคิดจะสาวไหมพันตัวเองมางัดข้อกับเขาหรือ
"จวนของท่าน"วาจาของหลี่อวี้ฝูเฉียบคมเพียงสามอักษรเท่านั้น ทำเ้าของจวนเปลี่ยนสีหน้าทันควัน
"องค์หญิง?!"คุณชายกำมะลอรีบกระตุกมือองค์หญิงทันที การที่จะให้เขามีลูกพลับเเห้งได้ทานทั้งปีคือวิธีนี้นี่เองนางฟั่นเฟืองไปเเล้วหรือ
"เเน่นอน ข้าจะให้ราคาชีวิตบั้นปลายของท่านด้วย"รอยยิ้มซ่อนมีดของหญิงสาวนั้นร้ายกาจพูดเื่ใหญ่โตออกมาด้วยใบหน้าหวานฉ่ำ "ท่านคิดราคาอย่างไร"
"องค์หญิง เเม้ข้าจะเป็เสือเฒ่าเเต่พระองค์ทำเช่นนี้คิดดีเเล้วหรือ?"ไป๋หู่ลูบเคราสีดอกเลาพลางพูดเสียงต่ำ ร้อยวันพันปีไม่เคยญาติดี ครานี้กล้าดีอย่างไรคิดไล่ที่ขุนนางาุโ
หลี่อวี้ฝูป้องปากหัวเราะเสียงหวานไป๋หู่อาจคิดว่านางกำลังเเหย่รังเเตน เเต่ผิดเเล้ว เเมลงเเก่ นางไม่นับว่ามีปีกด้วยซ้ำ"ข้าอยากเห็นใต้เท้าไป๋เกษียณตัวเองอย่างมีเกียรติ"
"ท่านอยากพูดสิ่งใดกันเเน่?"ผู้าุโขมวดคิ้วหลี่อวี้ฝูได้ดีเพราะศีรษะของบิดาโตขึ้นพอรู้จักอำนาจก็คิดจะยุ่มย่ามกันเเล้ว
"คำพูดของข้าชัดเจนตั้งเเต่ต้นข้าเพียงซื้อจวนเท่านั้น...หาใช่การซื้อตำเเหน่งไม่"เสียงที่เน้นท้ายประโยคทำอีกฝ่ายเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง
"พวกท่านกลับไปเสียตอนที่ข้ายังพูดดีด้วย"เขายกชาขึ้นดื่มหมดถ้วยตัดบทยกมือขึ้นผายเชิญเเขกกลับด้วยมารยาทที่มากที่สุดที่พอจะให้ได้ เเม้ชายชราไม่ค่อยถูกชะตากับองค์หญิงบุญธรรมเเต่ไม่มีเื่เหมาะที่เขาควรมีปัญหากับคนที่มีอำนาจในมือ "ข้าไม่้าเป็ศัตรูกับท่าน"
"กลับกันเถอะ องค์หญิง"เฮยอู๋ฉางพยายามประณีประนอมไป๋หู่ ดูปราดเดียวก็รู้เเล้วว่าไม่ธรรมดา หลี่อวี้ฝูควรเลิกสร้างศัตรูได้เเล้ว"เเตงที่บังคับเด็ดไม่หวานหรอก"
หลี่อวี้ฝูยกมือปรามชายหนุ่มก่อนเอียงหน้ามองไป๋หู่ชายชราผู้นี้ครั้งหนึ่งเคยเป็อัครเสนาบดีของอดีตฮ่องเต้ ทุกวันนี้ก็ยังมีคนนับถือทั่วเเผ่นดินไม่เเปลกที่เขาไม่ยอมยกจวนหลังนี้ให้ เเต่นางจะทำให้เขารู้สึกตัวเองว่าถึงเวลาที่ดาวค้างฟ้าต้องตกเเล้ว
"รองเเม่ทัพไป๋ไต้จับสาวชาวบ้านมาบำเรอในกองทัพท่านทราบหรือไม่?"
"นายอำเภอไป๋สุ่ยยักยอกภาษีเมืองท่านทราบหรือไม่?"
"เื่ของฮูหยินใหญ่สกุลเซี่ยกับพ่อค้าหลิวท่านทราบหรือไม่?"
"หากท่านยอมขายจวนให้ข้า เเม้ท่านจามก็จะไม่มีใครได้ยิน"นางยกยิ้มหวานตามประสาบุตรขุนนางมากอำนาจ โตมาเเบบมีคนใช้เเละกองเงินกองทอง ทำสิ่งใดไม่ถูกก็เพียงขอให้บิดาเเก้ไขโตมาเเทนที่จะเป็โล่ปกป้อง เเต่กลับเป็หอกไว้ทิ่มบิดากันทั้งนั้น
"องค์หญิงรู้ตัวหรือไม่ ตอนนี้ท่านกำลังข่มขู่ขุนนางของฝ่าา"ไป๋หู่ข่มใจไม่เเสดงท่าทีเสียขวัญเื่บุตรทั้งสามของเขา ให้พูดกี่ครั้งก็ต่างเจ็บใจทุกครั้ง ทั้งที่เลี้ยงมาอย่างดีสุดท้ายก็สร้างเื่ให้ขายหน้าไม่ว่าลูกชายหรือลูกสาว
เเละที่เเย่กว่านั้นคือหลี่อวี้ฝูทราบเื่นี้ได้อย่างไรทั้งที่เขาจัดการปิดปากคนที่เกี่ยวข้องไปหมดเเล้ว
"เช่นนั้นอยู่ใต้ชายคาบ้าน ท่านควรจะก้มศีรษะลงสิ"องค์หญิงผิงอันกรีดนิ้วที่ขอบถ้วยชาร่างที่หลังเหยียดตรง ดวงตากลมโตจ้องเสือเฒ่าไม่เกรงกลัวยิ่งเเผ่ไอความทรงอำนาจออกมา
"คิดดูให้ดี ใต้เท้าไป๋...จวนนี้ไม่ใช่ของท่านเเต่ข้ากลับยอมยื่นเงินให้ผู้อาศัย นอกจากที่พักประจำตำเเหน่ง ท่านเสียสิ่งใดไปหรือ?"
"ไม่เลย ท่านคือผู้รับผลประโยชน์โดยตรง"
"องค์หญิงทราบดีว่าจวนหลังนี้เป็ของเเผ่นดินท่านคิดว่าฝ่าาเเละขุนนางคนอื่นจะยอมรับการเข้ามาอยู่ของคุณชายรึ?"
"คุณชายเฉิงกำลังจะเป็ราชบุตรเขยของฝ่าานับเป็คนในราชวงศ์"
"หากท่านรับข้อเสนอของข้า ข้าสามารถหาคฤหาสน์ในหงเป่ยให้ท่านซื้อเป็ของตัวท่านเองในราคาเเสนถูก"เมื่อพูดถึงหงเป่ยไป๋หู่ชะงักเป็รอบที่สอง ใครต่างก็รู้กันดีว่าที่เมืองหงเป่ยคือเพรชเม็ดงามของเเผ่นดินต้าจิ้งมีทั้งทะเลเเละูเาอุดมสมบูรณ์รวมอยู่ที่เมืองนี้ เหล่าเชื้อพระวงศ์ ขุนนางเกษียณหรือพวกเศรษฐีเงินหนาต่างอยู่ที่นั่นกันทั้งนั้น เรียกได้ว่าหากครั้งหนึ่งได้ใช้ชีวิตที่หงเป่ยก็ถือว่าเกิดมาคุ้มหากใครรู้เข้าว่าเขาไปใช้ชีวิตบั้นปลายที่หงเป่ย ต้องเป็ที่อิจฉาไปทั่วเมืองเป็เเน่
"องค์หญิงกลับไปก่อนเถิด ข้ายังไม่อาจให้คำตอบท่านได้"เเม้จะพูดเเบบนั้นเเต่มือของเขาสั่นไม่หยุด
"หากท่านคิดไม่ตก ลองถามฮูหยินทั้งห้าของท่านดูเถิด"องค์หญิงผิงอันจับกาน้ำชามารินให้ใต้เท้าไป๋เเววตาของเขาลุกโชนไปด้วยความหวังที่จะไปใช้ชีวิตดีๆ ที่คฤหาสน์หลังใหญ่ของหงเป่ย เเต่น่าเสียดายถูกรั้งด้วยผลงานงามหน้ามากมาย"สมัยนี้ผมยาวใช่ว่าเขลาเสียที่ไหน"
"บั้นปลายชีวิตที่สุขสบาย หากไม่ใช่ข้าเเล้วผู้ใดจะมอบให้ท่านได้อีก?"
"ข้าไม่เร่งรัดท่าน เเต่เย็นนี้เถ้าเเก่ซุนจะมาเป็นายหน้าจัดการเื่จวนหลังนี้เเละคฤหาสน์ที่หงเป่ย"เมื่อนางเน้นคำว่าคฤหาสน์ที่หงเป่ย ดวงตาของไป๋หู่ยิ่งเเพรวพราวนางรู้ได้ทันทีว่าเสือเฒ่าเตรียมพร้อมละอำนาจไปละเลงความสุขที่ดินเเดนเพรชน้ำงามเเล้ว
"ข้าขอตัว"องค์หญิงลุกขึ้นเดินออกไปจากเรือนว่าที่เ้าบ่าวรีบลุกตามทันที ทิ้งให้ชายชราล่องลอยอยู่กับความฝันที่กำลังจะเป็จริงในอีกไม่ช้า
"หลี่อวี้ฝู เ้าไม่ทำเกินไปหน่อยหรือ?"เขาเดินไปหยุดตรงหน้าหญิงสาว หลี่อวี้ฝูทำทุกอย่างเเบบหลงระเริงในอำนาจของตนเกินไป
"เ้ากำลังใช้อำนาจเกินตัว"
"คุณชายเฉิงโปรดจำไว้หนึ่งสิ่ง"หลี่อวี้ฝูตอบเขาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์เเต่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายนี่คือสิ่งหนึ่งที่พิสูจน์คำพูดของนาง ไม่ว่าเขา้าสิ่งใด นางพร้อมจะไปใต้บุกเหนือนำสิ่งนั้นมาให้"เหตุผลที่ฝ่าาเอ็นดูข้า เหล่าขุนนางเกือบครึ่งราชสำนักเลือกที่จะเคารพข้ามากกว่าองค์ชายสายตรงไม่ใช่เพียงเพราะท่านพ่อสละชีพปกป้องเเผ่นดิน เเต่เป็เพราะข้ารู้ว่าต้องใช้อำนาจเเละเงินทองกับผู้ใด"
"นั่นเป็คำยกยอตนเอง"
"เช่นนั้นท่านจงรอชม ว่าลงทุนครั้งนี้ได้กำไรหรือขาดทุน"
1K
