ชายชราจีเฟิงได้นำร่างของจีเป่ยไปยังศาลายา์ในเมืองชุมนุมเซียนอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของชายชราได้ปกคลุมด้วยความร้อนรน
แม้มันจะสำรวจร่างกายของจีเป่ยแล้ว มันก็ยังไม่เห็นความผิดปกติใดๆบนร่างของหลานมันเลย!!!
เพราะเหตุนี้มันจึงรีบนำร่างของหลานมายังศาลายา์ทันที
ในสาขาแห่งนี้ของศาลายา์ได้มีปรมาจารย์ยาเทวะเป็ผู้ดูแล ด้วยความสามารถของเขา มันคงเป็เื่ไม่ยากที่จะตรวจสอบสาเหตุาแของหลานมัน
เมื่อเหล่าผู้คนในศาลายาเห็นท่าทางเร่งรีบของชายชราจีเฟิง พวกเขาต่างรีบหลีกทางให้ชายชราด้วยความใ
"เกิดอะไรขึ้นกับผู้จัดการจีเฟิง..ทำไมเขาดูร้อนรนขนาดนี้?"
"หือ? ชายหนุ่มที่ท่านจีเฟิงอุ้มมาคือใครกัน?"
"ถ้าข้าจำไม่ผิด..ชายคนนั้นคือหลานของท่านจีเฟิงที่พึ่งเดินทางมาถึงได้ไม่นาน"
"ใครกันกล้าทำร้ายหลานของท่านจีเฟิง?"เหล่าผู้คนต่างจ้องมองชายชราจีเฟิงด้วยความสงสัย แต่ไม่มีใครเลยกล้าเดินเข้าไปถามเขา
พวกเขาคิดไม่ออกจริงๆว่าใครกล้ามีปัญหากับหอการค้าแสงจันทร์ ด้วยความสามารถด้านข่าวสารของพวกเขาแล้ว ไม่มีเหล่านิกายใดเลยกล้าเป็ศัตรูกับพวกเขาอย่างโจ้งแจ้ง
ไม่อย่างนั้นข้อมูลทุกอย่างเกี่ยวข้องกับพวกเขาจะถูกแจกให้กับศัตรูของพวกเขาแทน ไม่ว่าจะเป็ความลับของนิกาย หรือว่าธุรกิจที่พวกเขาแอบอยู่เื้ั
พวกมันจะถูกหอการค้าแสงจันทร์เปิดเผยข้อมูลทั้งหมดของพวกเขาอย่างฟรีๆ!!
ด้วยเหตุนี้เหล่านิกายต่างๆจึงพยายามรักษาความสัมพันธ์อันดีกับหอการค้าแสงจันทร์เอาไว้ เพื่อไม่ให้ความลับของตนเองถูกเปิดเผยออกมา
..
ผ่านไปครู่หนึ่ง ชายชราจีเฟิงได้นำร่างของจีเป่ยเข้ามาถึงห้องปรุงยาขนาดใหญ่
ภายในห้องได้มีร่างชายชราทั้ง7คนกำลังนั่งปรึกษาเื่บางอย่างอยู่ กลิ่นอายของพวกเขาต่างปลดปล่อยระดับจักรพรรดิยาสูงสุดออกมา
ยกเว้นชายชราที่นั่งตรงกลางหัวโต๊ะ กลิ่นอายของเขาเป็ปรมจารย์ยาเทวะระดับสูง เหลืออีกไม่กี่ก้าวเขาจะกลายเป็ปรมาจารย์ยาศักดิ์สิทธิ์แล้ว!!!
ด้วยเหตุนี้สถานะของเขาจึงเปรียบเสมือนผู้าุโใหญ่ของศาลายา์
แม้แต่เหล่านักปรุงยาส่วนใหญ่บนทวีปตะวันตกยังยกย่องให้เขาเป็แบบอย่าง!!
"คาราวะท่านตงหยาง..ข้าต้องขอโทษด้วยที่เข้ามาขัดจังหวะพูดคุยของพวกท่าน แต่ข้ามีเื่เร่งด่วนไม่สามารถรอได้จริงๆ"ชายชราจีเฟิงโค้งคำนับให้กับชายชรากลางหัวโต๊ะ ก่อนจะรีบอธิบายอาการของจีเป่ยให้เขาฟังโดยละเอียด
เหล่านักปรุงยาที่ได้เห็นท่าทางร้อนรนของผู้จัดการใหญ่อย่างจีเฟิงแล้ว มันทำให้พวกเขาไม่ได้โกรธเื่เสียมารยาทก่อนหน้านี้เลย แต่กลับตั้งใจฟังด้วยความสนใจเหมือนกัน
เมื่อชายชราตงหยางได้ยินอาการเ็ปอย่างไม่ทราบสาเหตุของจีเป่ยแล้ว ใบหน้าของเขาขมวดคิ้วเป็ปมครู่หนึ่ง ก่อนจะปลดปล่อยดวงตาสีทองกลางหน้าผากออกมา!!
ความสามารถนี้ของชายชราตงหยางได้เป็หนึ่งในทักษะระดับสูงของศาลายา์ที่มีชื่อเสียงกว้างไกลในโลกยุทธภพ
ซึ่งมันสามารถทำให้พวกเขามองเห็นาแทุกอย่างในร่างกายของผู้ป่วย แม้แต่าแบนร่างิญญาก็ไม่สามารถหลบซ่อนจากสายตาของพวกเขาได้
สิ่งที่ปรากฏออกมาในสายตาของปรมาจารย์ยาเทวะตงหยางผู้นี้ คือร่างิญญาของจีเป่ยที่กำลังถูกพันด้วยโซ่ขนาดใหญ่ แถมบนร่างิญญาของเขายังมีตะปูสี่ดอกฝังเอาไว้!!!
"หือ!..คำสาปิญญา!!!"
ตงหยางะโด้วยความใก่อนจะหันไปถามจีเฟิง"หลานชายของเ้าไปมีปัญหากับพวกลัทธิมืดมาเรอะ? ิญญาของเขามีตะปูฝั่งเอาไว้ แต่ดูเหมือนว่าอีกฝั่งยังไม่้าเอาชีวิต ไม่อย่างนั้นหลานชายของเ้าคงไม่รอดแล้ว!!"
"ห้ะ!!..คำสาปิญญา!!"ชายชราจีเฟิงอ้าปากค้างใเหมือนกัน
พวกลัทธิมืดเป็กลุ่มองค์กรที่เดินตามเส้นทางเต๋าคำสาป พวกมันเป็กลุ่มใต้ดินที่เหล่าผู้ฝึกตนต่างหวาดกลัวมากที่สุด!!
ความสามารถของพวกมันจะมุ่งเน้นโจมตีแต่ิญญาเท่านั้น มันทำให้เหล่าผู้ฝึกตนส่วนใหญ่ไม่สามารถป้องกันได้เลย
ร่างิญญาเปรียบเสมือนเป็ร่างที่แท้จริงของเหล่าผู้คน ถ้าร่างิญญาเกิดความเสียหายมันจะส่งผลต่อต้นกำเนิดของพวกเขาโดยตรง
อย่างเช่นร่างกายภายนอกสมบูรณ์แข็งแรงทุกอย่าง แต่ร่างิญญาถูกโจมตีแขนขาด พวกเขาจะไม่สามารถใช้แขนข้างนั้นได้เลย
ถึงแม้ภายนอกแขนข้างนั้นของพวกเขาจะยังอยู่ครบสมบูรณ์ก็ตาม แถมการรักษาร่างิญญาก็เป็สิ่งที่รักษายากที่สุดเหมือนกัน
เหตุนี้พวกลัทธิมืดจึงเป็สิ่งที่ทำให้เหล่าผู้ฝึกตนไม่อยากมีปัญหาด้วย ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะไม่สามารถรู้เลยว่าตัวเองตายได้อย่างไร!!
ส่วนวิธีป้องกันคำสาปนั้นมีอยู่สองวิธีที่เหล่าผู้ฝึกตนส่วนใหญ่ใช้ อย่างเช่นการมีสมบัติป้องกันิญญาติดตัวเอาไว้ หรือ ฝึกฝนร่างิญญาควบคู่ไปด้วย
แต่ทั้งหมดนี้ขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งของคนใช้คำสาปด้วยเหมือนกัน มันไม่มีอะไรการันตีว่าพวกเขาจะสามารถป้องกันมันได้ทุกครั้ง!!!
ในอดีตเคยมีเหตุการณ์ะเืขวัญสร้างความหวาดกลัวให้กับยุทธภพ ได้มีนิกายใหญ่ถูกกวาดล้างในชั่วค่ำคืน ซึ่งสภาพศพของร่างกายแต่ละคนได้เปลี่ยนเป็เศษซากกระจายอยู่บนพื้น
แม้แต่เหล่าเซียนในนิกายที่บรรลุเต๋าระดับสูงแล้วก็ยังไม่รอดจากเหตุการณ์ครั้งนี้ ส่วนสาเหตุการตายของพวกเขามาจากคำสาปะเิ!!!
ถึงเหล่าลัทธิมืดจะน่ากลัวขนาดนี้ แต่ทุกครั้งที่พวกเขาใช้คำสาป มันจะต้องแลกมาด้วยอายุขัยของพวกเขาที่สั้นลง
ยิ่งเป็คำสาประดับสูงเท่าไหร่ พวกเขาก็ต้องจ่ายราคามากขึ้นเท่านั้น!!
…
หลังจากจีเฟิงได้สงบสติลงแล้ว เขาหันไปถามตงหยางด้วยสายตาคาดหวัง"ท่านตงหยาง…ท่านมีวิธีจะช่วยหลานชายของข้าได้ใช่ไหม?"
"ถ้าท่านช่วยหลานชายของข้าได้ ไม่ว่าท่าน้าอะไรสามารถบอกข้ามาได้เลย"
ชายชราตงหยางถอนหายใจเบาๆ"ข้าสามารถช่วยรักษาาแิญญาได้ แต่ถ้าให้ต้องแก้คำสาปของเขาด้วย ข้าคงช่วยอะไรไม่ได้ เื่นี้ต้องให้นักบวชวิหารศักดิ์สิทธิ์เป็คนจัดการ"
"วิหารศักดิ์สิทธิ์เรอะ!"ชายชราจีเฟิงขมวดคิ้วด้วยใบหน้าเคร่งเครียด
การตามหานักบวชของวิหารศักดิ์สิทธิ์นั้นไม่ใช่เื่ง่ายเลย แม้จะมีวิหารศักดิ์สิทธิ์จะตั้งอยู่ในทวีปกลาง แต่กลับไม่มีนักบวชอยู่ในวิหารเลย พวกเขาส่วนใหญ่ชอบออกเดินทางบำเพ็ญเพียรทั่วยุทธภพ
ไม่มีที่อยู่เป็หลักเป็แหล่ง การตามหาพวกเขาจึงไม่ใช่เื่ง่าย บางครั้งพวกเขาออกเดินทางหายไปครั้งละ2-3ปีแล้วกลับมาที่วิหารศักดิ์สิทธิ์
สถิติของนักบวชที่ออกเดินบำเพ็ญเพียรนานที่สุดตอนนี้ คือเ้าวิหารศักดิ์สิทธิ์ เขาได้ออกทางเมื่อ500ปีที่แล้ว จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่กลับมาที่วิหารศักดิ์สิทธิ์เลย
เหล่าผู้คนส่วนใหญ่ต่างคิดกันว่าเ้าวิหารศักดิ์สิทธิ์น่าจะเสียชีวิตไปแล้ว แต่เหล่านักบวชที่เหลือได้ออกมายืนยันเื่นี้ด้วยตัวเองว่าดวงไฟชีวิตของท่านเ้าวิหารยังไม่มอดดับลง แปลว่าเ้าวิหารยังมีชีวิตอยู่ ส่วนทำไมเขายังไม่กลับมานั้น ไม่มีใครรู้คำตอบของเื่นี้เลย!!!
"นอกจากตามหานักบวชแล้ว ยังมีวิธีอื่นอีกไหมที่จะช่วยแก้คำสาปของหลานข้าได้?"จีเฟิงกัดฟันถามเบาๆ
แม้เขาจะมีแหล่งข่าวทั่วยุทธภพ แต่การตามหานักบวชเ่าั้ไม่ง่ายเลย พวกเขาสวนใหญ่ชอบปลอมตัวไปแฝงอยู่กับคนธรรมดา ถ้าพวกเขาไม่เผยตัวออกมาเอง ไม่มีใครจะตามหาพวกเขาได้เลย
แน่นอนว่าเื่นี้ตงหยางก็เข้าใจมันเหมือนกัน"มันยังมีอีกวิธีอาจง่ายกว่าตามหานักบวช คือตามหาคนที่ใช้คำสาปใส่หลานของเ้า"
"หือ! ตามหาคนใช้คำสาปเหรอ"จีเฟิงหรี่ตาลงด้วยใบหน้าครุ่นคิด
…
ในอีกด้านของหมู่บ้านห่างไกล
ั้แ่หลงเทียนได้ซื้อกล้องถ่ายรูปมา ตัวเขาก็เปลี่ยนเป็ช่างภาพทันที ไม่ว่าเขาจะเห็นอะไร เขาก็ยกกล้องขึ้นมาถ่ายมันทุกครั้ง
"นี่มันนานแล้วน่ะที่ข้ายังไม่ได้รับสาวกพร์ปกติสักคนเลย"หลงเทียนนอนอาบแดดด้วยท่าทางเบือหน่าย
เขาได้ลองตรวจสอบพร์ของคนในหมู่บ้านแล้ว และสิ่งที่ปรากฏขึ้นมาทำให้เขาถึงกลับอ้าปากค้างหลายนาที
พร์ของทุกคนในหมู่บ้านอยู่ในระดับขยะเท่านั้น มันยังไม่ถึงระดับต่ำด้วยซ้ำ หรือพูดง่ายๆว่าพวกเขาเป็คนโครตธรรมดา
แม้แต่พร์ของเ้าหมาน้อยยังอยู่ในระดับต่ำ สูงกว่าพวกเขาทั้งหมู่บ้านอีก!!
"หืม! จากสิ่งที่ระบบเตือนเรา ถ้าเรารวบรวมสาวกครบ10คนแรก เราจะได้รับัามาเป็สัตว์เลี้ยงด้วยสินะ"หลงเทียนหลับตาจินตนาการถึงฉากที่เขากำลังนั่งบนหลังของัด้วยใบหน้าเคลิบเคลิ้ม
"ฮ่าๆ..ข้าฝึกฝนไม่ได้แล้วไง? แต่ข้ามีัเป็สัตว์เลี้ยงน่ะเฟ้ย ใครจะกล้าดูถูกข้าอีก?"
หลังจากหลงเทียนคิดถึงอนาคตที่สดใสกำลังรอเขาอยู่ เขาก็ได้ตั้งใจออกเดินทางไปตามหาสาวกปกติที่เมืองใกล้ๆรอบนอกูเา
ในที่แห่งหนึ่งของเขตัฟ้า ได้มีร่างของเด็กหนุ่มผมสีแดงปรากฏออกมา ซึ่งรูปร่างภายนอกของเขาดูเหมือนเด็กอายุ10-15ปี
แต่ความจริงแล้วเด็กหนุ่มคนนี้มีอายุมากกว่า100ปี เขาเป็เ้าชายจากโลกปีศาจ!!
ด้านหลังของเขายังมีร่างของชายกลางคนปรากฏตัวออกมาเหมือนกัน"นายน้อยหยุนหลี่ เรามาโลกมนุษย์กันอย่างนี้จะไม่อันตรายเหรอ?"
211
