ลิดาเปิดอ่านไดอารี่อย่างคร่าวๆก็พบว่ามันเป็เื่ราวเกี่ยวกับท่านเ้าคุณมหันต์นพกับคุณหญิงศรีเพ็ญที่นายนพฤทธิ์ระลึกชาติได้เขาจึงจดบันทึกไว้ในสมุดไดอารี่ และเมื่อเปิดไปดูหน้าสุดท้ายก็พบว่าเป็ข้อความที่ส่งถึงตัวเธอเองความว่า
“สวัสดีครับคุณเนื้อคู่ในอดีตชาติ ผมไม่รู้หรอกว่าคุณเป็ใครแต่ถ้าคุณได้อ่านไดอารี่ของผมในหน้านี้ นี่คือข้อความที่ผมส่งถึงคุณครับในอดีตชาติผมยอมรับว่าผมรู้สึกเสียใจยามเมื่อเห็นคุณหญิงศรีเพ็ญจิตตกคิดถึงแต่ความรักครั้งเก่าจนไม่ดูแลตัวเองเฝ้าคร่ำครวญคิดถึงแต่ผม ดังนั้นสิ่งที่ผมอยากบอกคุณก็คือคนเรานั้นมีเนื้อคู่ได้หลายคนขึ้นอยู่กับวาสนาและบุญทำกรรมแต่งผมไม่อยากให้คุณยึดมั่นในตัวผม เมื่อมีพบก็ต้องมีจากเป็ธรรมดาของโลกหากคุณยังมีความทรงจำเกี่ยวกับท่านเ้าคุณอยู่ ก็อยากให้คุณเก็บท่านไว้เป็เพียงความทรงจำเท่านั้นแต่หากคุณจดจำท่านไม่ได้เลยก็แล้วไปครับ สิ่งที่ผมอยากขอคุณก็คือผมอยากให้คุณรักตัวเองให้เป็ มีชีวิตอยู่อย่างเข้มแข็ง ดูแลตัวเองให้ดีรักษาสุขภาพทั้งกายและใจให้แข็งแกร่ง หากคุณรักตัวเองเป็แล้วต่อไปคุณก็จะสามารถเผื่อแผ่ความรักให้ผู้อื่นได้แต่ถ้าคุณประสบเคราะห์กรรมเจอชายที่มีศีลไม่เสมอกันกับคุณคุณก็ยังคงมีชีวิตอยู่ได้ด้วยการรักตัวเองการที่คุณอกหักหรือไม่สมหวังในความรักนั้น หากคิดในแง่ดีคุณจะได้รอดพ้นเงื้อมมือชายที่ขาดศีลธรรมไม่ซื่อสัตย์ต่อคุณไงครับ และต่อไปคุณก็จะสามารถเปิดโอกาสให้ชายที่มีปัญญาศีล และจาคะเสมอกันกับคุณได้เข้ามาในชีวิตคุณได้ ผมจะคอยเป็กำลังใจให้คุณเสมอและต่อไปนี้จะเป็ข้อแนะนำของผม ผมอยากให้คุณลองปฏิบัติดู แต่ถ้าไม่อยากทำก็แล้วไปนะครับ”
1. ปรับบุคลิกภาพให้ดูดีขึ้น
2. ออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ
3. รับประทานอาหารที่มีประโยชน์
4. พยายามหลีกเลี่ยงอบายมุข
5. เอาใจใส่ดูแลบุพการีให้ดี
6. ทำบุญบริจาคทาน ถือศีล ปฏิบัติธรรม หรือบำเพ็ญประโยชน์เมื่อมีโอกาส
7. แบ่งปันหรือแนะนำสิ่งดีๆส่งต่อให้คนรอบข้าง
หากคุณทำได้ผมรับรองว่าคุณจะได้พบคู่แท้ของคุณในไม่ช้าครับ
ปล.อย่าน้อยใจคิดว่าผมไม่ได้รักและหึงหวงคุณที่ผมแนะนำคุณเช่นนี้เพราะผมรักคุณมากและอยากให้คุณมีครอบครัวที่มีความสุขเมื่อผมหมดห่วง ผมก็คงไปสู่สุคติได้ และสุดท้ายสิ่งที่ผมอยากจะขอคุณก็คือขอให้เก็บเื่ราวระหว่างพวกเราไว้เป็ความลับนะครับ
เมื่อลิดาอ่านจบเธอก็พูดพึมพำว่า “ฉันจะปฏิบัติให้ได้ค่ะไม่ใช่เพราะฉันอยากเจอคู่แท้หรอกนะคะ แต่เป็เพราะฉันอยากอยู่ได้ด้วยตนเองต่างหาก”
***************************************
วันถัดมาหลังจากทำงานเสร็จลิดาก็เลยไปเสริมสวยเปลี่ยนบุคลิกภาพ ตัดซอยผมให้ดูดี สวมคอนแทคเลนส์เลือกซื้อเสื้อผ้าที่ดูดีขึ้นตามสมัยนิยมที่ตลาดนัด แต่ไม่ถึงกับเลือกเสื้อผ้าแบรนด์ดังตามห้างเพราะเธอต้องประหยัดและเก็บเงินไว้ดูแลแม่
พอกลับถึงบ้าน
“นี่คือลูกสาวแม่งั้นหรือ”แม่ทักด้วยความตกตะลึง
“ดูดีขึ้นมั้ยคะแม่”ดาพูดยิ้มๆ
“เอ่อไหนว่า ลูกอกหักไงล่ะ หรือว่าคบคนใหม่แล้ว” แม่สงสัย
“เปล่าหรอกค่ะแม่ต่อไปลูกจะรักและดูแลตัวเองให้ดี เผื่อใครบางคนจะเสียดายลูกขึ้นมาบ้าง” ดาพูดไปเช่นนั้นเอง
“ลูกอยากให้ธนนท์กลับมาหาลูกงั้นหรือ”แม่สงสัย
“ลูกพูดเล่นน่ะค่ะต่อให้เขากลับมา ลูกคงไม่ให้โอกาสเขาอีก เจ็บครั้งเดียวก็เกินพอแล้วค่ะแม่” ดาเจ็บแล้วจำ
“แม่ดีใจที่ลูกไม่อมทุกข์และคิดประชดทำร้ายตัวเองนะ”แม่รู้สึกโล่งใจ
“ลูกไม่ทำอีกแล้วค่ะลูกมีแม่ทั้งคนนี่คะ” ดาเข้าไปกอดแม่
“ลูกเคยคิดจะทำอย่างนั้นหรือ”แม่ใกับคำพูดนั้น
“ใช่ค่ะแต่มีเทวดานางฟ้าห้ามลูกไว้ทัน” ดายอมรับสารภาพ
“อะไรนะ” แม่ใที่ลูกสาวพูดอะไรแปลกๆ
“ล้อเล่นค่ะแม่มีคนห้ามลูกไว้ทัน ลูกสัญญานะคะว่าจะไม่คิดทำร้ายตัวเองอีก” ดากล่าวคำมั่น
แม่เข้าไปสวมกอดลูกสาวและกล่าวว่า“จำไว้นะ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ลูกยังมีแม่เสมอ”
“รับทราบค่ะแม่”
***************************************
ณบริษัทแห่งหนึ่ง
ธนนท์ได้เผชิญหน้ากับลิดาโดยบังเอิญแต่เขาก็ต้องตกตะลึงเมื่อเห็นว่าลิดาสวยขึ้นอย่างผิดหูผิดตา
ลิดามองไป เธอก็ยิ้มให้นนท์ตามมารยาทแต่เธอทำเพียงเพราะเขาเป็คนรู้จักคนหนึ่งเท่านั้นแล้วเธอก็เดินกลับเข้าไปในแผนกบัญชีท่ามกลางเสียงฮือฮาของเพื่อนร่วมงาน
“โห! ดา ไปทำอะไรมา สวยขึ้นตั้งเยอะ หรือว่ามีแฟนแล้ว” เพื่อนร่วมงานทัก
“เปล่าค่ะดาก็แค่อยากลองเปลี่ยนบุคลิกดูบ้าง ชีวิตจะได้ไม่น่าเบื่อไงคะ” ดากล่าวยิ้มๆ
“ดีๆๆงั้นรีบกลับไปทำงานเถอะ เดี๋ยวหัวหน้าดุเอา” เพื่อนร่วมงานพากันแยกย้ายเพราะหัวหน้าแผนกปล่อยรังสีอำมหิต
อิทธิชัยและวรกานต์รู้ว่าธนนท์และลิดาแอบคบกันมานานแล้วและได้เลิกกันเมื่อไม่นานมานี้ ทั้งสองปรารถนาดีอยากให้ธนนท์และลิดากลับมาเป็เพื่อนที่ดีต่อกันดังเดิมดังนั้นตกเย็นทั้งสองจึงมาดักพบลิดา
“ว่าไงนายอิดกานต์ มาหาดางั้นหรือ” ดาทักเมื่อเห็นทั้งสองอยู่หน้าบริษัท
“ใช่คืนนี้พวกเราไปผับกันมั้ย” อิทธิชัยชวน
“ดาไม่ว่างน่ะสิมีอะไรหรือเปล่า” ดากลัวว่าเพื่อนอยากคุยเื่สำคัญ
“ดาต้องทำอะไรงั้นหรือ”กานต์สงสัย
“ไปฟิตเนสออกกำลังกายจ้า”ดากล่าวยิ้มๆ
“ร้อยวันพันปีกานต์ไม่เคยเห็นดาออกกำลังกายเลยนะ” กานต์แปลกใจ
“ถึงไม่เคยก็เริ่มต้นทำเพื่อสุขภาพได้นี่ พวกเราวัยสามสิบกว่าแล้วนะเื่สุขภาพถือเป็เื่สำคัญ” ดาตั้งใจปฏิบัติตามไดอารี่ของนพฤทธิ์
“เอ่อคือว่า กานต์อยากให้ดากับนนท์คืนดีกันน่ะ” กานต์ยอมบอก
“ดายอมรับว่าตอนแรกดาแค้นนนท์มากแต่ตอนนี้ดายอมให้อภัยนนท์แล้ว ถึงกระนั้นดาก็ไม่อาจกลับไปเป็เพื่อนนนท์ได้อีก เพราะถึงนนท์ไม่รักดาแบบคนรักแล้วและยังคงคิดว่าดาเป็เพื่อนรักคนนึง นนท์คงไม่กล้าหักหลังและหลอกลวงดาเช่นนี้ คนที่กล้าทำร้ายจิตใจเพื่อนแบบนี้ดาคงคบเป็เพื่อนต่อไปไม่ได้จริงๆ กานต์เข้าใจดาใช่มั้ย” ดากล่าวเสียงแข็ง
“กานต์เป็กำลังใจให้ก็แล้วกัน”กานต์เข้าใจความรู้สึกของดา
“งั้นดาขอตัวนะ”ดาโบกมือ Bye Bye
นายอิดและกานต์ดูเพื่อนสมัยเรียนเดินจากไปด้วยความเสียดายในมิตรภาพระหว่างดากับนนท์มันพังทลายเพราะความอ่อนแอของนนท์ เพียงเพื่อ้าคนมารักษาแผลใจตอนตนอกหัก แม้ไม่ได้รักไม่ได้ชอบดาก็ยังแสร้งให้ความหวังดามาตลอดหนึ่งปีพอเจอคนที่ถูกใจก็สลัดดาทิ้งอย่างไม่ใยดี
***************************************
ในระหว่างที่ดาวิ่งในลู่วิ่งณ ฟิตเนสแห่งหนึ่งดาได้เหลือบไปเห็นนาตยาซึ่งเป็แฟนใหม่ของนนท์กำลังควงอยู่กับเทรนเนอร์คนหนึ่งของที่นี่เขาเป็ชายผู้มีร่างกายกำยำ กล้ามเนื้อเป็มัดๆ น่าจะวัยประมาณ 25 ปี พวกเขาแอบหลบมุมและกอดจูบกันที่นั่น
ดาคิดในใจว่า“เอาแล้วไง กรรมตามสนองแล้วนะนนท์ ขอให้ดาเข้าใจผิดไปเองก็แล้วกันนะ”ดาเลือกที่จะไม่บอกนนท์ เพราะถึงยังไงนนท์ก็ไม่เชื่อดาอยู่ดีและอาจกลายเป็ว่านนท์หาว่าดาใส่ร้ายป้ายสีนาตยาเพื่อทวงนนท์คืนก็เป็ได้
5K
