เหมันต์พ่ายรัก

????เหมันต์พ่ายรัก????

บทที่ 17

         ร่างบางงัวเงียตื่นเมื่อรู้สึกเสียวๆตรงทรวงอก ก่อนที่เธอจะเบิกตากว้าง เมื่อเห็นชายหนุ่มกำลังก้มซุกไซร้ดูดกลืนหน้าอกเธออยู่ ด้วยความ๻๠ใ๽เธอเผลอยกเท้าถีบเข้าไปที่ท้องเขาอย่างเต็มแรง

        "โอ้ยยย!! " เขากุมท้องที่ถูกถีบสดๆร้อนๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนจ้องหน้าหญิงสาวเขม็ง กล้าดียังไงถึงกล้าถีบเขา

        "อะ เอ่อ คะ..คือฉันไม่ได้ตั้งใจค่ะ" เธอเอ่ยขอโทษเขาอย่างกล้าๆกลัวๆ เมื่อเห็นสีหน้าของชายหนุ่ม

        "ฉันไม่ยกโทษให้!" เขาเอ่ยเสียงกร้าว ก่อนจะสาวเท้าเข้าหาหญิงสาว ร่างบางถอยกรูดอย่างหวาดกลัว

        "ว๊ายย!! " เธอร้องอย่าง๻๠ใ๽เมื่อเขาลากขาเธอเขาไปหา ก่อนจะขึ้นคร่อมเธอไว้และรวบมือเธอไว้ทั้งสองข้าง

        "ถ้าจะให้ฉันหายโกรธ เธอต้องให้ฉันลงโทษเธอ" เหมันต์ก้มลงซุกไซร้ซอกคอหอมกรุ่นของหญิงสาวอย่างห้ามใจไม่อยู่

        "ว๊ายย! นี่! อื้ออ~ คุณมันจักจี้ ฮ่าาๆๆๆ " หญิงสาวหัวเราะร่าออกมาเมื่อหนวดเคราของเขามันทิ่มแทงผิวเธอจนรู้สึกจักจี้

        "จิ๊!! อยู่นิ่งๆสิ" เขาเอ็ดเธอเมื่อเธอนอนไม่นิ่งเอาเสียเลย ดิ้นขลุกขลักๆไปมาอยู่ได้

        "ฮ่าาๆๆ ก็มันจักจี้นิ " เธอเบี่ยงคอหนีเขาเมื่อเขาก้มลงมาซุกไซร้ซอกคอเธอต่อ

        "นับหนึ่ง! " เขาเรียกเธอเสียงดังอย่างโมโห นี่เขากำลังทำให้เธอเคลิ้มอยู่นะ ไม่ใช่มาเล่นตลกหัวเราะอยู่ได้

        "คิกๆ พะ..พอแล้ว เหนื่อย.. ฮ่าๆๆๆ"

         เธอหัวเราะเหมือนจะขาดใจตาย เหมันต์จิ๊ปาก

        อย่างอารมณ์เสียเขาผละออกจากร่างบางก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำไป นับหนึ่งมองเขาอย่างงงๆ

        "เอ้า ก็คนมันจักจี้ หัวเราะก็ผิดด้วยหรอ" เธอเบ้ปากใส่ชายหนุ่มที่อยู่ในห้องน้ำ

         ร่างสูงเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าขนหนูผืนเดียว นับหนึ่งกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอ ซิคแพ็คเป็๞ลอน กล้ามเป็๞มัดๆ หยดน้ำแพรวพราวนั่นอีก ลามมาถึงขนอ่อนที่หน้าท้องของเขาอีก แค่เห็นก็เสียวแล้ว

        'เฮ้ย คิดบ้าอะไรวะนับหนึ่ง' หญิงสาวคิดในใจ

        "หุบปากหน่อย แมลงวันจะบินเข้าไปไข่อยู่แล้ว" เขาเย้าแหย่เธอเล่น เมื่อเห็นเธอนั่งอ้าปากค้าง

        "ชิส์~ คนบ้า! ใครเขาอยากจะมองกัน" เธอบ่นอุบอุบก่อนจะลุกเข้าไปอาบน้ำ

         ร่างสูงส่ายหัวน้อยๆให้หญิงสาวก่อนจะหันไปมองกระจก

        "เฮ้ย นี่เรายิ้มด้วยหรอวะ" เขาพึมพำกับตัวเอง เขานี่นะยิ้มกับเ๱ื่๵๹ไร้สาระแบบนี้ ก่อนจะเดินไปแต่งตัว

         ไม่นานนับหนึ่งก็เดินออกมาเธอเดินไปเลือกชุดที่อยู่ในตู้ ก็เหมือนเดิม มีแต่แบบเดิมๆ เธอถอนหายใจก่อนจะหยิบชุดมา แล้วเดินเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ

        "มานั่งนี่สิ" เขาจูงมือหญิงสาวมานั่งที่หน้ากระจก ก่อนจะยื่นกล่องอะไรสักอย่างให้ เธอรับมาแบบงงๆ

        "อะไรหรอคะ"

        "เปิดดูสิ"

         เธอเปิดกล่องกระดาษดู ก่อนจะเห็นสิ่งที่อยู่ข้างในมันเป็๲ชุดเครื่องสำอางยี่ห้อดังเชียวแหละ มีครบเซ็ตเลย เธอมองอย่างหลงไหล

        "สวยจัง"

        "ฉันให้ เอาไปสิ"

        "แต่ฉันคงไม่ได้ใช้หรอกค่ะ ฉันแต่งหน้าไม่เป็๲" เธอบอกเขาตามตรง เธอแต่งไม่เป็๲จริงๆนี่นา

        "มานี่ ฉันทาให้" เขาจัดการทานู้นเติมนี่ให้หญิงสาวก่อนจะตามด้วยลิปสติกสีแดงสด

        "หื้ออ~ คุณแต่งหน้าเป็๲ด้วยหรอ" เธอถามเขาอย่างตกตะลึง ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะแต่งหน้าเป็๲ด้วย แต่งได้สวยเชียวแหละ

        "ฉันเคยเห็นแม่แต่งหน้าตอนเด็กๆน่ะ" แววตาเขาเศร้าไปทันที ก่อนจะปรับให้เป็๲ปกติ

        "แล้วแม่คุณไปไหนแล้วหรอคะ" เธอเอ่ยถามชายหนุ่ม

        "..ท่านเสียชีวิตแล้ว.." แววตาเขาแดงก่ำเหมือนจะร้องไห้

        "เอ่อ ฉันขอโทษนะคะ ฉันไม่รู้ว่าท่านเสียแล้ว"

        "ไม่เป็๲ไรหรอก...มานี่" เขาจับเธอนั่งหันหน้าไปทางกระจกก่อนจะจับผมเธอรวบขึ้นอย่างเก้ๆกังๆ

        "คุณจะทำอะไร" เธอถามเขาเมื่อเห็นท่าทางเก้ๆกังๆของเขา

        "อยู่เฉยๆเหอะน่า" เหมันต์พยายามรวมผมเธอ

        "โอ้ย! " นับหนึ่งร้องออกมาเมื่อหวีมันไปโดนรอยแผลบนหัวเธอ

        "เป็๲อะไร" เขาถามหญิงสาวอย่างเป็๲ห่วง เขาทำแรงไปหรือเปล่า

        "ปะ เปล่าค่ะ" เธอปฏิเสธ..

        "แน่ใจนะ" เขาถามย้ำอีกครั้ง เธอพยักหน้า เขาจัดการรวบผมเธอขึ้นอีกครั้ง

        "โอ้ยย!" เธอร้องออกมาเมื่อมันโดนแผลเดิม

        "เธอเป็๲อะไรกันแน่" เขาถามเสียงเข้ม

        "ปะ เปล่าค่ะ ขอหวีด้วยค่ะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง" เธอยื่นมื่อไปหยิบหวีมาจากเขา แต่เขาไม่ให้

        "จะโกหกฉันทำไมก็เห็นๆอยู่ว่าเจ็บ"

         เขารวบเธอมากอดก่อนจะเปิดผมดูรอยบนหัวเธอ เขาเห็นเป็๲รอยเล็บสามสี่แผล ใบหน้าเขาแดงก่ำ ทำไมเธอไม่ยอมบอกเขา

        "ไปโดนอะไรมา!" เขาตวาดเสียงดังจนหญิงสาวสะดุ้ง

        "เปล่า ฉันซุ่มซ่ามเอง" เธอพูดปดไป เธอไม่อยากมีปัญหา

        "ฉันไม่เชื่อ! ถ้าเธอไม่พูดฉันจะไปถามทุกคนเอง!!" เขาหุนหันเดินออกไป นับหนึ่งรีบก้าวเท้าไปดึงแขนเขาไว้อย่างรวดเร็ว

        "ยะ..อย่าค่ะ ขอร้อง อย่าให้มีเ๱ื่๵๹กันเลยค่ะ นะคะ" เธออ้อนวอนเขา ชายหนุ่มถอนหายใจระงับอารมณ์

        "อืม ถ้ามีครั้งต่อไป ฉันไม่เอาไว้แน่!"

         เขาจูงมือเธอเดินลงมาข้างล่าง ทุกคนต่างมองจิกหญิงสาวด้วยสายตาริษยา เขาบีบมือเธอแน่น ก่อนจะพาเดินออกไป

        "จะไปไหนคะ" เธอถามเมื่อเขาพาเธอเดินออกมาจากฮาเร็ม

        "ไปเดินเล่น" เขาตอบเสียงเรียบ

        "ห๊ะ?" ไปเดินเล่นนี่นะ อารมณ์ไหนของเขา

         เหมันต์รวบหญิงสาวขึ้นบนหลังม้า ก่อนจะตามด้วยชายหนุ่ม เขากระตุกเชือกม้าให้ออกวิ่ง

        "ไหนบอกว่าเดินเล่นไง นี่มันขี่ม้าชัดๆ" เธอบ่นอุบอิบ

        "ก็ขี่ม้าเล่นไง ฮ่าๆๆ" อยู่กับหญิงสาวเขารู้สึกว่าจะหัวเราะบ่อยเสียเหลือเกิน

        "คนบ้า! "

         เขาควบม้าพาเธอไปชมสวนดอกไม้ที่กว้างใหญ่ ไกลสุดลูกหูลูกตา มีดอกไม้หลายชนิดปลูกเต็มไปหมด เธอชื่นชมดอกไม้ตรงหน้าอย่างตกตะลึง

        "ว้าว สวยจังเลย" เธอมองไปรอบๆอย่างตื่นตาตื่นใจ มีแต่ดอกไม้สวยๆที่เธอไม่รู้จักทั้งนั้นเลย

        "นี่เป็๲สวนดอกไม้ หลังพระราชวัง" เขาเอ่ย ควบม้าวิ่งเหยาะๆ ไปเรื่อยๆ

        "หือออ ปลูกเยอะขนาดนี้เลยหรอคะ"

        "ใช่" เขามองไปรอบๆ ที่นี่เป็๲ที่โปรดปรานของมารดาของเขา

        "แล้วเขาเรียกดะ...."

         เธอหันหน้าไปถามเขาแต่ก็ต้องชะงัก เมื่อจมูกเธอเผอิญไปชนกับเขา ใบหน้าเธอและเขาห่างกันไม่กี่เซน ใกล้จนได้ยินเสียงเต้นของหัวใจกันและกัน เธอผละออก แต่ชายหนุ่มรั้งใบหน้าเธอเข้ามาหา ก่อนจะก้มลงบดขยี้เรียวปากอิ่มสีแดงสด