ธนพัฒน์ไปส่งแฟนที่บ้านของคุณยาย
“ให้พี่ลงไปเป็เพื่อนมั้ยครับ” ธนพัฒน์กล่าวยิ้มๆ
“ไม่เป็ไรค่ะ พี่รีบกลับเถอะ พี่ต้องไปทำงานแต่เช้านี่คะ” พัศน์กล่าว
“งั้นพี่ไปก่อนนะครับ มีอะไรก็โทรหาพี่ได้ทุกเมื่อ” ธนพัฒน์กล่าว
“ขอบคุณมากนะคะพี่ ขับรถดีๆ นะคะ” พัศน์กล่าว
ลลิพัศน์รีบกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปทำงานที่โรงพยาบาลตามปกติ แต่คราวนี้เธอได้ทำเื่ร้องเรียนถึงเื่การขึ้นเวรดึกทุกวันโดยที่ไม่มีการสลับกับใคร ทำให้ผู้อำนวยการพงศธรจำต้องยอมปรับเปลี่ยนตารางเวรให้
ั้แ่นั้นมาลลิพัศน์ก็ระวังตัวมากขึ้น และไม่ยอมไว้ใจผู้ใดอีกเลย ที่สำคัญเธอพยายามเลี่ยงการพบปะผู้อำนวยการให้มากที่สุด และทำตามหน้าที่อย่างไม่ให้ขาดตกบกพร่อง
จนเมื่อมาถึงวันที่เธอขึ้นเวรดึกอีกครั้ง ลลิพัศน์เดินตรวจคนไข้ตามปกติ สักพักก็มีพยาบาลมารายงานเธอว่า
“คุณหมอคะ แฟนคุณหมอไปรอที่ห้องพักคุณหมอแล้วนะคะ”
“แฟนฉันงั้นหรอ จ้ะขอบใจมาก” ลลิพัศน์งงว่าใครจะมารอที่ห้องพัก จนกระทั่งเดินไปถึงก็ได้ยินเสียงกรน
ลลิพัศน์ใที่เห็นเป็พี่ธนพัฒน์มานอนที่นี่ ใจนึงก็นึกดีใจที่เขามาอยู่เฝ้าเธอ แต่ทว่าเขากลับหลับเฝ้านี่สิ มันหมายความว่ายังไง
ลลิพัศน์อยากจะโกรธชายตรงหน้า แต่พอเห็นเขาหลับ เธอก็เผลอยิ้มให้เขา มันทำให้เธอนึกถึงวันเก่าๆ ที่แต่ก่อนเคยเป็คู่กัดกันมาก่อน จนกระทั่งตอนนี้เธอกับเขาได้เป็แฟนกันเต็มตัวแล้ว ซึ่งเป็เื่ที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลย
พอเช้าวันรุ่งขึ้น หมอลลิพัศน์รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนอนหนุนตักพี่ธนพัฒน์อยู่
“ทำไม ทำแบบนี้อีกแล้วคะ พี่ก็น่าจะนอนดีๆ สิ” ลลิพัศน์บ่น
“พี่อยากให้แฟนนอนหนุนตักนี่ครับ” ธนพัฒน์กล่าว
ลลิพัศน์ได้แต่ส่ายแล้วรีบลุกไปล้างหน้าล้างตาทันที เธอได้พาแฟนหนุ่มไปทานข้าวต้มรอบเช้าด้วยกัน
“พี่ไม่ต้องมาเฝ้าพัศน์แบบนี้ก็ได้ค่ะ นายพงศธรนั่นคงไม่กล้าทำอะไรพัศน์แล้วล่ะ” พัศน์กล่าว
“พี่ประมาทไม่ได้ครับ อีกอย่างพี่กลับรู้สึกชอบที่ได้มาเฝ้าพัศน์ครับ” ธนพัฒน์กล่าว
“ทำไมล่ะคะ” พัศน์สงสัย
“มันเหมือนพวกเราได้ใช้ชีวิตฉันท์สามีภรรยากันไงครับ ได้นอนด้วยกันทุกคืนเลย” ธนพัฒน์พูดยิ้มๆ
“บ้า เอาล่ะค่ะ ตามใจพี่ก็แล้วกัน” พัศน์หมดคำจะพูด
ั้แ่นั้นมาธนพัฒน์ก็มานอนเฝ้าแฟนทุกวันที่พัศน์ขึ้นเวรดึก ทำให้พงศธรไม่อาจมารังแกพัศน์ได้อีก
ในตอนนี้พัศน์ยอมรับว่าเธอรักคู่หมั้นคนนี้อย่างหมดใจแล้ว เธอพร้อมที่จะใช้ชีวิตร่วมกันกับเขา จนกระทั่งวันหนึ่ง
******************************************************
มีข้อความลึกลับนัดให้พัศน์ไปที่ห้อง 304 ตอนนี้ ณ โรงแรมแห่งหนึ่งที่อยู่ติดแม่น้ำเ้าพระยา พัศน์มาถึงกำลังจะเคาะแต่ก็เปลี่ยนใจ เธอเลือกที่จะบิดลูกบิดประตูแทนซึ่งพบว่ามันไม่ได้ล็อค แล้วเปิดไปก็พบว่า
พัศน์พบหญิงชายคู่หนึ่งนอนเปลือยกายโดยมีผ้าห่มคลุมไว้ ผู้หญิงกำลังร้องไห้ ส่วนผู้ชายคนนั้นกำลังปลอบโยน แต่สิ่งที่ทำให้พัศน์เบิกตากว้างก็คือ ชายคนนั้นก็คือพี่ธนพัฒน์ของเธอ
“พี่ธนพัฒน์ นี่พี่” พัศน์ะโด้วยความใ
ธนพัฒน์ใที่มองเห็นพัศน์เข้ามาให้ห้อง เขารีบแต่งตัวแล้ววิ่งตามพัศน์ทันที
ธนพัฒน์วิ่งตามหญิงสาวทัน แล้วจับรั้งแขนเธอไว้
“ฟังพี่ก่อนนะพัศน์ พวกเราไม่ได้….” ธนพัฒน์พูดไม่จบ
“ขอโทษนะคะ พัศน์เชื่อในสิ่งที่เห็นค่ะ พวกเราเลิกกันเถอะ และนี่ค่ะแหวน” พัศน์ยื่นแหวนคืนให้
“พี่ไม่รับคืนครับ พวกเราต้องพูดกันให้รู้เื่” ธนพัฒน์กล่าว
พัศน์โมโหมาก เธอเลยโยนแหวนลงในแม่น้ำเ้าพระยาทันที “เื่ราวความรักของพวกเรามันจบลงเหมือนแหวนวงนั้น เพราะยังไงพวกเราก็ไม่มีทางได้พบมันอีกต่อไป ลาก่อนค่ะพี่ธนพัฒน์”
พัศน์วิ่งหนีไปขึ้นรถแท็กซี่ทันที เธอไม่หันมามองผู้ชายทรยศอีกต่อไป
ในตอนนี้ธนพัฒน์ได้สูญเสียพัศน์ไปตลอดกาลแล้ว เพราะเธอไม่มีวันให้อภัยเขาอีก
******************************************************
วันนี้ลลิวรรณมาเยี่ยมยายที่กรุงเทพฯ ก็เลยถือโอกาสนอนค้างกับยายให้หายคิดถึง ลลิวรรณมองเห็นรถแท็กซี่มาจอดหน้าบ้านเธอ เธอก็เลยออกไปรอรับเพราะคาดว่าน่าจะเป็พี่สาวของตัวเอง
ลลิพัศน์วิ่งเข้าไปกอดน้องสาวร้องไห้ไม่หยุด
“มันเกิดอะไรขึ้นคะพี่ ทำไมพี่ถึงร้องไห้แบบนี้” ลลิวรรณพูดด้วยความใ
“พี่ธนพัฒน์นอกใจพี่ เขามีอะไรกับผู้หญิงคนอื่น พี่กับเขาเลิกกันแล้ว ฮือ ฮือ” ลลิพัศน์ยังคงร้องไห้
สักพักก็มีรถเก๋งวิ่งมาจอดหน้าบ้านของยาย ลลิพัศน์เลยวิ่งขึ้นไปบนบ้านโดยไม่สนใจแขกที่บีบแตรเรียก
ลลิวรรณเลยไปต้อนรับแขกคนนั้นแทน
“พี่มีเื่จะคุยกับพัศน์ ให้พี่ได้พบเธอเถอะนะ” ธนพัฒน์ขอร้อง
“ขอโทษนะคะพี่ ถึงพี่อธิบายอะไรไป พี่พัศน์ก็ไม่อภัยให้พี่หรอกค่ะ” ลลิวรรณรู้จักพี่สาวของตัวเองดี
“ทำไมล่ะ พัศน์เขากำลังเข้าใจพี่ผิดนะ” ธนพัฒน์กำลังจะอธิบาย
“พี่พัศน์เป็คนมีปมค่ะ เธอเคยเห็นพ่อนอกใจแม่กับตา ทำให้เธอกลายเป็คนรักคนยาก และจะโกรธมากหากแฟนนอกใจ เธอจะเชื่อในสิ่งที่เห็นมากกว่าคำพูดค่ะ พี่กลับไปเถอะนะคะ มันไม่มีประโยชน์อีกแล้วค่ะ” ลลิวรรณกล่าว
ธนพัฒน์ได้แต่เดินคอตกกลับไปขึ้นรถ เขามั่นใจตัวเองว่าหลินผิงต้องจัดฉากแน่นอน เพราะเขาโดนวางยาสลบ ไม่มีทางที่เขาจะมีอะไรในตอนที่หมดสติได้ แต่ถึงเขาพูดอะไรไป พัศน์ก็ไม่มีวันเชื่อเขาอยู่ดี
10
