สองภพ

        จ้าวรั่วซี รู้สึกตัวตื่นเพราะมีก้อนอะไรสักอย่างที่มีขนนุ่มๆ ชนมือของเธออยู่หลายรอบ เธอสะดุ้งและมองไปที่จุดที่มือรู้สึก จึงเห็นกระต่ายตัวกลมขนฟูวิ่งชนข้อมือเธอเป็นจังหวะ เมื่อมันเห็นเธอตื่นมองมันอย่างงงๆ มันก็กระโดดเป็นวงกลม วิ่งวนไปมา เหมือนมันจะเรียกให้เธอไปเล่นด้วย มันน่ารักจนเธออดที่จะเอื้อมมือไปลูบหัวมันไม่ได้ 

        เธอมองสภาพแวดล้อมรอบตัวด้วยความงุนงง เธอไม่รู้ว่ามันคือที่ไหน เธอนั่งพิงต้นไม้ต้นใหญ่มาก ใหญ่แบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต ลมเย็นพัดผ่านเป็นระลอกให้ความสดชื่น สบายจนอยากจะล้มตัวลงนอนต่อ รอบๆ ตัวเธอเป็นทุ่งหญ้าสีเหลืองอร่ามยิ่งกว่าทุ่งรวงข้าวที่พร้อมเก็บเกี่ยวกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา เว้นเพียงด้านหน้าที่มองตรงไป กลับเป็นทะเลสีน้ำเงินเข้ม ตัดกับสีเหลืองทองรอบตัวเป็นอย่างยิ่ง ...หัวใจเธอกระตุกเมื่อระลึกได้ว่าภูมิทัศน์รอบตัวเหล่านี้ ช่างเหมือนกับภาพวาดของแม่ที่พ่อเธอรักมาก...หรือว่า!...

        เธอผุดลุกขึ้นยืนทันที แล้วหันหลัง สายตามองหาบ้านสีขาวหลังคาสีแดงที่ควรจะอยู่ใกล้กับต้นไม้ใหญ่นี้ ตามภาพในความทรงจำ ...แล้วเธอก็เห็นมัน 

        และเห็น...พ่อ...แม่...กับ ‘เขา’ นั่งจิบน้ำชาคุยกันอย่างออกรสชาติ ที่ม้าหินหน้าบ้านสีขาวหลังคาสีแดงหลังน้อยนั่น!

        หญิงสาวออกวิ่งสุดตัว ภาพที่เห็นตรงหน้าเริ่มพร่ามัวด้วยน้ำตาที่เอ่อล้นออกมา ความรู้สึกเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง สามคนที่เธอรักมานั่งสนทนากันอยู่ได้อย่างไร นี่คือความจริงหรือความฝัน เธอไม่สามารถแยกได้ จนกระทั่งใกล้เข้าไป พ่อเธอจึงลุกยืนขึ้นแล้วอ้าแขนรอรับเธอ...เหมือนที่ ‘ซีซีน้อย’ ชอบกระโดดเข้าสู่อ้อมกอดพ่อเสมอ

        เธอกอดพ่อแล้วก็ย้ายไปกอดแม่ด้วยน้ำตานองหน้าแทนความรู้สึกที่เต็มเปี่ยมในใจ อ้อมอกแม่ที่แม้ห่างหายไปเกือบสิบปี หากอบอุ่นเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนแปลง...

        ทุกคนรอจนอาการสะอื้นไห้ของเธอเบาบางลง พ่อจึงให้เธอนั่งลงข้างๆ ชายหนุ่ม ทั้งสี่คนนั่งคุยกันที่ม้านั่งหน้าบ้านขาวหลังคาแดง ท่ามกลางท้องทุ่งสีเหลือง ใกล้ทะเลสีน้ำเงิน...

        “นี่คือความฝันของซีซีเหรอคะพ่อ...แม่...”

        “อืม...ไม่รู้สิ ไม่รู้จะเรียกว่าความฝันได้ไหม พ่อรู้แต่ว่าดินแดนตรงนี้ เป็นพื้นที่ในหัวใจของเราสามคนพ่อแม่ลูกที่มีร่วมกัน แม้เราอยู่กันต่างภพ แต่ด้วยสายใยความผูกพันเราจึงมาพบกันได้ ส่วนพ่อหนุ่มนี่มีหัวใจเชื่อมโยงกับซีซี เขาจึงผ่านเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเราได้” 

        “ก่อนเจ้าวิ่งเข้ามา ข้าได้มีโอกาสทำความรู้จักและได้สนทนากับ...ท่าน...เอ่อ...”

        “เรียกพ่อก็ได้ พ่อหนุ่ม” พ่อเธอเป็นคนอารมณ์ดีเสมอ 

        นี่แสดงว่าพ่อถูกชะตากับเขาสินะ ถึงได้แซวเล่น แต่ยอมให้เรียก ‘พ่อ’ จริงๆ 

ไป๋หลงหลานดูมีความเก้อเขินจนหูเปลี่ยนเป็นสีแดง มือไม้เหมือนจะไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน ดูไม่เหลือภาพองค์ชายรัชทายาทที่ทั้งขรึม ทั้งดุอีกเลย ถ้าลู่เจ๋อได้เห็นภาพนี้ จะทำหน้าอย่างไรนะ 

        สไตล์สุภาพบุรุษโบราณแบบนี้ ...คงถูกใจพ่อกับแม่มากๆ เลยล่ะ มาแนวๆ นี้น่ะ จ้าวรั่วซีคิดในใจ ถ้าแนวหนุ่มสมัยใหม่ สำอางหน่อยๆ ตามแบบหนุ่มเมโทร พ่อกับแม่ไม่ค่อยจะชอบสักเท่าไหร่ แม่ยังเคยเอ่ยปากว่าหนุ่มๆ สมัยนี้ ‘ดูไม่แมน’ เลย จำได้ว่าเธอยังแซวแม่ว่า ใครจะแมนเท่าพ่อได้...แล้วสามคนพ่อแม่ลูกก็หัวเราะกันตามประสา มันช่างเป็นวันคืนที่แสนสุขในความทรงจำของเธอที่ไม่มีวันเลือนหายไปจากใจได้เลย 

        “พระเจ้าค่ะ เอ้ยขอรับ ท่านพ่อ...” เธอเริ่มสงสารชายหนุ่มแล้ว แต่อีกใจนึงก็แอบสะใจ และคิดว่า ....เข้าใจฉันแล้วสินะ ตอนที่ฉันไปโผล่ในคุกของท่านครั้งแรกน่ะ...

“จะบอกให้พูดครับ/ผม ธรรมดา หลงหลานก็คงพูดไม่เป็นหรอก เอาเป็นว่าแค่ขอรับก็พอ อย่าให้ถึงพระเจ้าค่ะเลย” แม่เธอเสริมขึ้นมาอย่างเอ็นดู

        ก่อนที่เธอจะตื่นขึ้นมา พ่อกับแม่ได้นั่งคุยทำความรู้จักกับ ‘ว่าที่ลูกเขย’ คนนี้ ได้รู้ว่าเขาเป็นใคร และ ‘ยิ่งใหญ่’ แค่ไหน หากเขาไม่ได้แสดงทีท่าองค์ชายหรือแสดงความยิ่งใหญ่ใดๆ เหมือนเมื่อมาถึงเขารู้ได้ทันทีว่าทั้งสองคือบิดาและมารดาของหญิงสาวที่เขารัก เขาจึงได้เล่าเรื่องราวในโลกของเขาที่เธอไปปรากฏกาย และช่วยเหลือเขาให้กับอาวุโสทั้งสองได้รับรู้ 

        และตามที่จ้าวรั่วซีคาดเดา พ่อกับแม่เธอเชื่อมั่นในความรักที่เขามีให้กับเธอ และได้เล่าเรื่องราวของครอบครัวเธอให้เขาได้รู้จักเธอดียิ่งขึ้น และได้ฝากฝังเธอเอาไว้กับเขา

เมื่อพูดคุย ทักทายกันให้หายคิดถึงแล้ว หญิงสาวจึงเล่าให้พ่อเธอรู้ว่ากลุ่มพยัคฆ์ดำที่พ่อสืบอยู่ เป็นอย่างไร และได้กำจัดไปหมดแล้ว เธออยากรู้ว่าเหตุการณ์ในปัจจุบันมันจะเปลี่ยนแปลงไหม พ่อกับแม่จะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ เธอสับสนจนตัดสินใจไม่ได้ ว่าควรทำอย่างไร

“มันอาจจะเปลี่ยน หรือมันอาจจะไม่เปลี่ยน พ่อเองก็บอกไม่ได้ แต่พ่อเชื่อในคำสอนของเต๋าบทหนึ่งที่สอนว่า ความดีความชั่วมันอยู่คู่กัน หากไม่มีความชั่ว มันก็ไม่มีความดี มันถึงมีหยินและมีหยาง พ่อคิดว่าคนชั่ว หรือคนชั่วที่ยิ่งใหญ่ ไม่ว่าจะยุคใด สมัยใด มันก็คงต้องมีอยู่ร่ำไปนั่นแหละ ถึงแม้กลุ่มพยัคฆ์ดำจะล่มสลายไป ไม่มีสืบสานต่อมา แต่พ่อเชื่อว่าอย่างไรมันก็มีคนแบบนั้นอยู่ดี เพียงแต่ความยุติธรรมในสังคมอาจจะมีมากขึ้น คนชั่วทำชั่วแล้วต้องได้รับกรรมนั้น...”

        พ่อลูบหัวเธอ และบอกเธอด้วยความรัก 

        “สำหรับพ่อกับแม่ อย่างไรก็ไม่มีวันได้กลับไป แม้อนาคตอาจมีการเปลี่ยนแปลง แต่ชะตาชีวิตของพ่อและแม่เดินทางมาสุดแค่นี้ ต่อให้ไม่ตายด้วยความอยุติธรรมแบบนั้น เราก็ต้องจากโลกนี้ไปด้วยเหตุอื่นอยู่ดี เพราะฉะนั้น การที่ซีซีจะตัดสินใจกลับไปที่ใด ในอนาคตที่ซีซีจากมา หรือหากต้องการกลับไปในอดีตอยู่กับหลงหลาน ก็จงอย่าตัดสินใจด้วยผลคดีที่เกิดขึ้น หรือการเปลี่ยนแปลงในคดีของพ่อกับแม่ อย่างไรเสียเราสองคนก็ได้จากโลกนั้นอย่างไม่มีวันย้อนกลับไปอีกแล้ว ซีซีไม่จำเป็นต้องไปทวงความยุติธรรมใดๆ ให้พ่อกับแม่อีก...” 

        แล้วพ่อก็หยิบมือน้อยของเธอเอาไปวางไว้ในมือของไป๋หลงหลาน ก่อนจะพูดต่อ

        “แต่พ่อคิดว่า ซีซี ยังสามารถช่วยหลงหลานในการสร้างความยุติธรรม ความสงบสุขให้เกิดขึ้นได้ ตั้งแต่ในอดีต เพราะหลงหลานอยู่ในตำแหน่งและมีพลังที่สามารถสร้างการเปลี่ยนแปลง สร้างและปลูกฝังสังคมแห่งความยุติธรรมให้เกิดได้ตั้งแต่ในอดีต ซึ่งมันก็อาจจะส่งผลทำให้ปัจจุบันเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นได้...ไม่มากก็น้อย...เท่าที่พ่อได้สัมผัสกับหลงหลาน...” พ่อหันไปยิ้มให้กับชายหนุ่ม ก่อนจะหันกลับมาพูดกับเธอ “พ่อเชื่อว่าเขาเป็นคนดี มีจิตใจเมตตาต่อชาวประชา เขาจะเป็นผู้นำที่ทรงคุณธรรม ที่สำคัญเขาจะดูแลลูกของพ่อได้ดี และเชื่อด้วยว่าเขาจะสร้างการเปลี่ยนแปลงดีๆ ให้กับโลกของเขา ซึ่งแน่นอนว่าต้องส่งผลต่อโลกของเรา”

จ้าวรั่วซีโอนร่างบางเข้าสู่อ้อมกอดอันอบอุ่นของพ่อ เพียงถ้อยคำไม่กี่ประโยคนั้น เธอตัดสินใจเลือกได้อย่างเด็ดขาด และไร้สิ้นความลังเลอีกต่อไป 

“ขอบคุณค่ะพ่อ ซีซีคิดว่าซีซีเลือกได้แล้วค่ะ”

        ไป๋หลงหลาน ต้องการให้อาวุโสทั้งสองสบายใจ และวางใจให้เขาได้ดูแลลูกสาวของท่านทั้งสองไปตลอดชีวิต เขาจึงเอ่ยคำสัญญาที่ให้ทั้งกับเธอและพ่อแม่ของเธอ

        “ขอท่านพ่อ ท่านแม่โปรดวางใจ ข้าไป๋หลงหลาน ขอสาบานว่าจะรัก ให้เกียรติและดูแลซีซีเหมือนดูแลลมหายใจของตนเอง จะมีนางเป็นคู่ชีวิต และเป็นประทีบส่องสว่างในหัวใจของข้าแต่เพียงผู้เดียว จะไม่มีวันทำให้นางต้องเสียใจ และข้าจะเป็นผู้นำที่ดี มีคุณธรรม มีความยุติธรรม ข้าจะนำความสงบและความสุขมาให้ผสกนิการของข้า มิให้ท่านพ่อผิดหวังที่ให้ความเชื่อมั่นในตัวข้า” จากนั้นจึงหันมาพูดกับเธออีกครั้ง 

        “ซีซี ข้าจะไม่ทำให้เจ้าต้องเสียใจกับการตัดสินใจ ตลอดชีวิตที่เหลือของไป๋หลงหลานคนนี้ จะมีเจ้าเป็นเพียงหญิงเดียวที่เคียงคู่ จับมือกันไปจนวันสุดท้ายของลมหายใจ”

---------------------------------------------

งื้อ...ว่าที่ลูกเขยที่แสนดี... 555 อีก สองตอนจบแล้ว ใครรอไม่ไหว ตก e-book สนับสนุนผู้เขียนได้นะคะ แหะๆ .... มีตอนพิเศษให้อมยิ้ม ฟินๆ 3 ตอนด้วยน้า  ลิงก์ e-book จ้า>> bit.ly/สองภพ 
(ถ้าซื้อจากลิงก์นี้ เท่ากับช่วยสนับสนุน ค่ากาแฟนิดๆ หน่อย ให้ผู้เขียนด้วยน้า...ขอบพระคุณล่วงหน้าจ้า)