ตอนที่ 23
“ท่านพ่อ กลับมาแล้ว”เสี่ยวหลินยิ้มร่าวิ่งออกจากบ้านเมื่อเห็นบิดาขี่เกวียนวัวเอาเข้ามาใกล้ โดยมีหยางหลงและจิวจิวนั่งมาด้านหลัง
“เสี่ยวหลิน แม่เ้าเล่า”หานตงยิ้มให้บุตรสาวพร้อมเอ่ยถามถึงผู้เป็ภรรยา
“ท่านแม่อยู่ในครัวกำลังทำอาหารเ้าค่ะส่วนพี่ใหญ่ไปรดน้ำผักหลังบ้านเ้าค่ะ”เสี่ยวหลินตอบบิดาพร้อมกับเดินไปรับตัวน้องสาวคนเล็กลงจากเกวียน โดยมีหยางหลงะโลงมาก่อน
“ท่านพี่ กลับมาแล้ว”หลันฮวาที่ได้ยินเสียงคนพูดคุยกันก็เดินออกมาดูเช่นเดียวกันต้าหลงที่เดินออกมาจากสวนหลังบ้านเช่นกัน
“พี่กลับมาแล้ว เดี๋ยวพี่จะเอาเกวียนไปคืนผู้ใหญ่และคุยเื่ซื้อที่ดินด้วยเลย”หานตงส่งลูกๆถึงบ้านจึงจะไปบ้านผู้ใหญ่บ้านต่อ
“ท่านพ่อข้าไปด้วย”จิวจิวรีบเดินกลับไปที่เกวียน ท่านพ่อ ลืมแล้วหรือเ้าค่ะว่าเงินอยู่กับข้า
“ได้ๆจิวเออร์เ้าไปกับพ่อ”หานตงนึกขึ้นได้ว่าในตัวพกเงินไปไม่มาก จึงหันมาอุ้มลูกสาวขึ้นเกวียนไปด้วยกัน
“ท่านพี่ จิวเออร์อย่าลืมรีบกลับมากินข้าวเล่าเ้าคะ”หลันฮวาไม่ลืมที่จะกำชับทั้งสองคน
“ได้ แต่พวกเ้าไม่ต้องรอพี่กับลูกกินกันไปก่อนได้เลย สายมากแล้ว”หานตงยิ้มให้ภรรยา ก่อนจะรีบพาเกวียนออกเดินทาง
ขี่เกวียนไปสักพัก ก็ถึงบ้านผู้ใหญ่บ้าน เป็บ้านห้าห้อง สร้างด้วยอิฐมุงหลังคากระเบื้อง ก่อกำแพงสูง ถือเป็บ้านที่แข็งแรงและใหญ่โตเป็อันดับหนึ่งในหมู่บ้านก็ว่าได้
“ผู้ใหญ่ข้าเอาเกวียนมาคืนขอรับ”หานตง ขี่เกวียนเข้ามายังลานหน้าบ้านเห็นผู้ใหญ่กำลังนั่งอยู่กับภรรยา
“อ้าวกลับมาแล้วรึธุระเ้าเสร็จแล้วอย่างนั้นรึ”ผู้ใหญ่ ลุกขึ้นเดินออกมาต้อนรับ และเรียกให้บุตรชายนำเกวียนเทียมวัวไปเก็บ
“ขอรับ ผู้ใหญ่ นี่ค่าเช่าเกวียนขอรับ”หานตงยื่นเงินค่าเช่าเกวียนให้กับผู้ใหญ่บ้านไปตามราคาที่ตกลงกันไว้ ซึ่งถือว่าเป็ราคาที่ถูกมากเพราะผู้ใหญ่เห็นใจชาวบ้านที่ต้องเดินทางเข้าเมือง เป็ระยะทางไกล หากเช่าเกวียนไปกลับจากในเมืองราคาค่อนข้างสูง เขาจึงเอาเกวียนออกมาให้ชาวบ้านได้เช่าในราคาที่ถูกหากมีจำเป็ต้องใช้เกวียนก็มาติดต่อเช่าที่บ้านผู้ใหญ่ได้
“นี่จิวเออร์บุตรสาวคนเล็กเ้าอย่างนั้นรึ”ภรรยาผู้ใหญ่บ้านเดินขึ้นมาก้มหน้ามองเ้าตัวเล็กอย่างสนใจร่างเล็กยืนยิ้มอยู่ข้างผู้เป็บิดา ถึงจะดูผอมแห้งไปบ้าง แต่แลดูสะอาดสะอ้านผมเผ้า ไม่รุงรังเช่นแต่ก่อน เริ่มมีเนื้อมีหนังขึ้นมาบ้างเล็กน้อย
“อืม ดูดีขึ้นมากจริงๆ” ผู้ใหญ่บ้านมองดูเด็กน้อยสภาพตอนนี้กับตอนนั้นช่างแตกต่างกันนัก ยิ่งตอนที่เืไหลท่วมตัวนั้นแล้วเขายังคิดว่าเด็กน้อยคนนี้จะไม่รอด แต่ตอนนี้กับดูสดใส ยืนยิ้มน้อยๆให้เขาและภรรยาไม่มีวี่แววของเด็กน้อยขี้โรค ขี้อาย คนเดิมสักนิด
“ขอบคุณเ้าค่ะ”จิวจิวส่งยิ้มตาใสให้สองสามีภรรยาอย่างน่ารักรู้สึกทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย ที่ถูกมองด้วยความเอ็นดู
“ผู้ใหญ่บ้าน ข้ายังมีอีกเื่จะรบกวนท่านขอรับ”หานตงพูดกับผู้ใหญ่บ้านที่ยืนมองลูกสาวเขาอย่างเอ็นดู
“มีเื่อะไร ว่ามาไม่ต้องเกรงใจช่วยกันได้ก็ต้องช่วยกัน”ผู้ใหญ่บ้านกล่าว มองหานตงอย่างแปลกใจชายหนุ่มตรงหน้าถือเป็คนหนุ่มที่ดี มีความขยันและรับผิดชอบ เสียแต่มีแม่เลี้ยงแบบนั้นแทบจะทำให้ครอบครัวของเขาต้องแตกกระเซ็นเสียแล้ว
“ข้าอยากซื้อที่ดินขอรับ”หานตงเอ่ยออกไปตามตรงเมื่อตามผู้ใหญ่และภรรยาเข้ามานั่งในห้องโถงที่ใช้รับรองแขก
“ซื้อที่ดินอย่างนั้นรึ”ผู้ใหญ่เลิกคิ้วมองหานตงด้วยความแปลกใจไม่คิดว่าเื่ที่หานตงขอให้ช่วยจะเป็เื่นี้ สองผัวเมียมองตากันอย่างแปลกใจ
“ใช่ ขอรับ ที่ดินที่ติดกับบ้านของข้า ยาวไปจนถึงลำธารที่ติดกับตีนเขาด้านหลังไม่ทราบว่ายังว่างอยู่รึเปล่าขอรับ”หานตงพูดถึงที่ดินที่ลูกสาวเคยบอกเอาไว้ ซึ่งเขาเองก็เห็นด้วยแม้มันจะใหญ่ไปสักหน่อย
“จากบ้านยาวไปถึงตีนเขาเลยอย่างนั้นรึ”ผู้ใหญ่บ้านอุทานด้วยความใ
“ใช่ ขอรับยังว่างอยู่รึเปล่าขอรับ”หานตงตอบ พร้อมกับเอ่ยถามเมื่อเห็นผู้ใหญ่บ้านและภรรยาเอาแต่มองเขาอย่างตกตลึง
“เ้ารู้หรือไม่ว่าที่ดินนั้นมีมากถึง สองร้อยหมู่เชียวนะ”ผู้ใหญ่บ้านอดเตือนอีกฝ่ายไม่ได้
“ทราบขอรับ ข้า้ามันทั้งหมดขอรับ”หานตงยืนยันท่าทางหนักแน่นทำให้ผู้ใหญ่บ้านมองด้วยท่างทางแปลกใจ ครอบครัวนี้ เพิ่งจะแยกบ้านออกมาโดยที่แทบไม่มีอะไรติดตัวมาสักอย่าง ที่นาที่ได้ก็ยังไม่ได้ปลูกพืชอะไรแล้วครอบครัวนี้จะมีเงินมาซื้อที่ได้อย่างไร ผู้ใหญ่บ้านยิ่งคิดยิ่งแปลกใจ
“หานตง อย่าว่าข้าสอดรู้เลยนะพวกเ้าเพิ่งจะแยกบ้านออกมา นางหลี่ก็ไม่ได้ให้อะไรพวกเ้ามาสักอย่างแล้วเ้าจะเอาเงินมากมายจากไหน มาซื้อที่ดินสองร้อยหมู่นี่”ภรรยาผู้ใหญ่บ้านอดใจไม่ไหวเอ่ยปากถามด้วยความประหลาดใจ
“คือ ข้าโชคดีขอรับ เมื่อวันก่อนพลัดหลงเข้าไปในป่าด้านในโชคดีไปเจอโสมและเห็ดหลินจือเข้าขอรับ ข้าจึงนำพวกมันไปขายได้เงินมามากพอสมควรข้าเลยคิดจะซื้อที่ดินไว้เป็สมบัติให้ลูกข้า ไว้ทำมาหากินขอรับ”หานตงกล่าวตามที่เตรียมบทมา
“อืม โสมกับเห็ดหลินจืออย่างนั้นหรือ เ้าโชคดีจริงๆดีแล้ว ภรรยาและลูกของเ้าจะได้สบายเสียที”ภรรยาผู้ใหญ่ได้ยินก็ยิ้มอย่างยินดีกับโชควาสนาของพวกเขาด้วยความจริงใจ
“เช่นนั้นพวกเรา ก็ไปรังวัดที่ดินกันทำเอกสารเสร็จ ข้าจะเข้าเมืองไปทำเื่โอนโฉนดมาให้เ้า แต่ที่ดินสองร้อยหมู่หมู่ล่ะ สิบตำลึง รวมทั้งหมดก็ สองร้อยตำลึงเ้าแน่ใจว่าจะซื้อทั้งหมดนะ”ผู้ใหญ่บ้านแจกแจง รายละเอียด และสรุปราคาให้หานตงฟังอีกครั้ง
“ข้าซื้อทั้งหมดขอรับ”หานตงพยักหน้าก่อนจะหยิบเงินที่บุตรสาวยื่นให้ก่อนจะเข้ามาในบ้าน ส่งให้ผู้ใหญ่บ้าน
“นี่เงินสองร้อยตำลึง กับอีกห้าตำลึงเป็ค่าดำเนินการของผู้ใหญ่บ้านขอรับ”ผู้ใหญ่บ้านมองเงินที่หานตงยื่นให้อย่างตะลึงเช่นเดียวกับผู้เป็เมีย
“ค่าดำเนินการไม่ต้องเป็หน้าที่ของข้าอยู่แล้ว”ผู้ใหญ่หยิบเงินสองร้อยตำลึงออกมาพร้อมกับส่งเอกสารการขอซื้อให้หานตง พิมพ์ลายนิ้วมือ
“ไม่ได้ขอรับ ผู้ใหญ่บ้านรับไปเถอะท่านต้องวิ่งเต้นทำธุระอีกหลายที่ ถือเป็ค่าเหนื่อยของท่านขอรับ”หานตงดันเงินห้าตำลึงคืนให้ผู้ใหญ่แววตาหนักแน่นจริงใจ ทำให้ผู้ใหญ่บ้านจำต้องรับมา ั้แ่เป็ผู้ใหญ่บ้านมาเงินนี้ถือเป็เงินก้อนใหญ่ที่สุดทีเขาได้รับจากการซื้อขายที่ดิน
“งั้นเดี๋ยวเ้าตามข้าไปรังวัดที่ดินเลยก็แล้วกัน”เมื่อจัดการกับเอกสารเรียบร้อยแล้วทั้งหมดจึงเดินตามกันออกไปยังที่ดิน
“ท่านพ่อข้าจะเข้าบ้านเลยนะเ้าคะคงไม่ไปด้วย”จิวจิวเอ่ยกับผู้เป็บิดา เมื่อเดินใกล้จะถึงบ้านของพวกเขาแล้ว
“ได้ บอกท่านแม่เ้าด้วยว่าพ่อไปวัดที่ดินกับผู้ใหญ่บ้าน”หานตงส่งลูกสาวเข้าบ้านเสร็จก็เดินตามผู้ใหญ่และบุตรชายผู้ใหญ่บ้านไป
จิวจิวมองตามหลังผู้เป็บิดาของร่างนี้พร้อมกับกวาดตามองไปรอบๆพื้นดิน ที่กำลังจะเป็ของครอบครัวเธอ เธอต้องไปจัดการวางแผนการก่อสร้างให้ดีว่าจะทำอะไรก่อนอะไรหลัง แต่ที่แน่ๆ กำแพงบ้านเธอต้องมาก่อนต่อไปจะทำอะไรก็จะสะดวกและง่ายยิ่งขึ้น
“น้องเล็ก เ้าเป็อะไรหรือไม่ทำไมยืนยิ้มอยู่คนเดียวแบบนี้”หยางหลงเดินออกมาเจอน้องสาวกำลังยืนยิ้มแฉ่งอยู่กลางลานบ้านเพียงลำพัง ทำให้เขารู้สึกแปลกประหลาดยิ่งนัก
“ไม่มีอะไรเ้าค่ะข้าแค่มีความสุข”จิวจิวยิ้มกว้างให้ผู้เป็พี่ชาย ไม่ถือสาที่อีกฝ่ายมองมาด้วยสายตาชอบกล
“อืม ตัวก็ไม่ได้ร้อนคงไม่ใช่ไข้ขึ้นจนเฟ้อเจ้อหรอกนะ”หยางหลงวางมือทาบไปบนหน้าผากน้องสาวก่อนจะผงกหัวไปมาเลียนแบบหมอชราที่เคยมาตรวจไข้ให้นาง
“พี่รอง ข้าไม่ได้เฟ้อเจ้อสักหน่อย”จิวจิวปัดมือพี่ชายออกก่อนจะถลึงตาดุใส่อีกฝ่าย
“ท่านพ่อเล่า”หยางหลงเอ่ยถามถึงบิดา หลังแกล้งน้องสาวจนพอใจ
“ไปทำรังวัดที่ดินกับผู้ใหญ่บ้านเ้าค่ะ”จิวจิวตอบพี่ชายพร้อมเดินเข้าบ้านไปพร้อมกันตอนนี้ท้องเล็กๆของเธอกำลังทำการประท้วง เธอต้องรีบไปจัดการให้อาหารมันเสียก่อนกินเสร็จแล้ว เธอจะชวนพวกพี่ๆไปดูต้นไผ่ ที่เธอหมายตาไว้ครั้งก่อนมันจะต้องมีหน่อไม้แน่ๆ เธอคิดถึงอาหารที่ทำจากหน่อไม้ยิ่งนัก อา..เมนูหน่อไม้สารพัดต้องมาเสียแล้วคิดแล้วแทบอดใจไม่ไหว ต้องรีบไปขุดหน่อไม้ให้ไว้อย่าเสียเวลา
“ท่านพ่อท่านกลับมาแล้ว”ยังไม่ทันที่สี่พี่น้องจะได้ออกจากบ้าน หานตงก็เดินยิ้มเข้ามาในบ้านในมือถือกระดาษมามาด้วย คงเป็โฉนดที่ดินแน่ๆ
“ท่านพี่เรียบร้อยแล้วหรือเ้าคะ”หลันฮวาเอ่ยทักผู้เป็สามี พร้อมกับเดินไปหยิบน้ำดื่มให้สามีเมื่อเห็นอีกฝ่ายมีท่าทีอ่อนเพลีย
“เรียบร้อยแล้ว นี่คือโฉนดที่ดิน ข้ายังติดต่อผู้ใหญ่บ้านด้วยว่าเราจะสร้างกำแพงล้อมที่ของเราทั้งหมดด้วยเดี๋ยวข้าจะไปถามเพื่อนบ้าน และครอบครัวปู่ใหญ่ ว่ามีแรงงานหรือไม่ทุกคนจะได้มีรายได้เพิ่ม”หานตงส่งโฉนดที่ดินให้เมียและลูกดู พร้อมกับหยิบน้ำขึ้นดื่มอย่างกระหาย
“แล้วบ้านล่ะเ้าคะ ท่านพ่อ”จิวจิวถามอย่างอยากรู้
“เื่นี้ผู้ใหญ่บ้านแนะนำให้ไปหาช่างฝีมือในเมือง จะได้ฝีมือดีหน่อยแล้วให้ทางนั้นเลือกคนงานจากหมู่บ้านเราก็ได้”หานตงยิ้มพร้อมลูบหัวลูกสาวอย่างรักใคร่
“ท่านพ่อ แบบบ้านข้าจะออกแบบเองเ้าค่ะ”จิวจิวตาเป็ประกายเมื่อคิดถึงบ้านแบบที่เธออยากได้ เคยมีแพลนในหัว แต่ยังไม่ได้เริ่มชาติก่อนส่วนมากอยู่แต่ในคอนโด ครั้งนี้เธอจะเอามันออกมาสร้างที่นี่แหละ
“จิวเออร์ลูกทำได้อย่างนั้นรึ”หานตงถามลูกสาวอย่างแปลกใจทุกคนหันมามองน้องเล็กอย่างพร้อมเพียง
“รอดู แบบของข้าก่อน หากถูกใจค่อยใช้แบบของข้าถ้าไม่ถูกใจ ก็แค่ซื้อแบบเอาก็ได้เ้าค่ะ”จิวจิวยิ้ม เธอไม่คิดมากแต่เธอมั่นใจว่ายังไงแบบบ้านของเธอก็ต้องถูกใจทุกคนแน่ๆ หึๆ
2K
