ตอนที่ 1
“ช่วยด้วยช่วยด้วย” เสียงชายคนนึง ร้องะโขอความช่วยเหลือ พร้อมกับประคองร่าง ของชายอีกผู้หนึ่งมาด้วย
“หึๆคิดว่าจะหนีข้าพ้นเหรอ “เสียงอันทุ้มหนา ของชายผู้หนึ่งที่ร่างกายใหญ่ั์มีเขาสองข้าง ดูท่าทางน่ากลัว กำลังเหาะไล่ตาม บุรุษทั้งสองอยู่
“ช่วยด้วย ช่วยข้ากับคุณชายด้วย “ชายผู้ที่แบกร่างของอีกคนพยายามวิ่งไปะโไปเพื่อขอความช่วยเหลือ
ระหว่างนั้นเองสองพี่น้องตระกลู บู พี่ชายชื่อ เพียวยี่ น้องสาวชื่อ เพียวเพียวซึ่งทั้งสองกำลังออกตามล่าปีศาจ แม่ม่ายดำอยู่ ก็ได้ยินเสียงะโขอความช่วยเหลือ
“ท่านพี่ข้าได้ยินเสียงชายขอความช่วยเหลือจากทางด้าน ป่าฝั่งโน้นนะท่านพี่” เพียวเพียวผู้เป็น้องสาวทักพี่ชายขึ้น มา
“ใช่พี่ก็ได้ยินเช่นกันพี่ว่าเรารีบไปดูกันเถอะ “แล้วเพียวยี่ก็วิ่งนำหน้าน้องสาวเข้าไปตามเสียงะโ ในป่า
ทางด้านอีกฝั่งซึ่งตอนนี้กำลังหมดแรงล้มลงกองกับพื้น จนชายร่างใหญ่ั์ ตามมาทัน
“คุณชายครับ คุณชายฟื้นสิครับ คุณชาย” ชายผู้ที่เป็คนแบกชายอีกคนพยายามใช้ฝ่ามือตบไปที่หน้าของชายที่ไร้สติเพื่อเรียกให้ชายอีกคนฟื้น
“ฮ่าๆๆหมดแรงแล้วสินะ มาให้ข้าจัดการกินร่างแกทั้งสองคนซะดีๆ”แล้วชายร่างั์ก็พุ่งเข้ามาหมายจะ ทำร้ายคนทั้งคู่
ทันใดนั้นเองก็มีดาบพุ่งออกมาขวางตรงหน้า ของชายร่างั์ ไว้ ทำให้ชายร่างั์ต้องผงะหงายหลัง ถอยร่นออกไป
“พวกแกเป็ใครอย่ามายุ่งเื่ของข้า “ชายร่างั์บอกกับพี่น้องทั้งสอง
“อ้อ เ้าปีศาจกระทิงผู้อ่อนแอนี่เอง “เพียวยี่ร้องทักชายร่างั์
“นี่เ้ารู้ได้ยังไงว่าข้าเป็ปีศาจ หรือว่าเ้าคือ พี่น้องตระกลู บู ที่เค้าว่ากันว่า มีหน้าที่คอยจับปีศาจ”
“ใช่แล้ว ทีนี้ก็ถือเป็ความซวยของเ้าแล้ว ที่มาเจอข้ากับน้องสาว เตรียมตัวรับมือให้ดีก็แล้วกัน”แล้วเพียวยี่ก็พุ่งทะยานตัวเข้าหา ปีศาจกระทิงพร้อมกับใช้ดาบ ฟาดฟันเ้าปีศาจกระทิง “ฉั๊บๆ” เสียงดาบของเพียวยี่ พยายามฟันไปที่ร่างของปีศาจกระทิงแต่เ้าปีศาจกระทิง ก็สามารถหนีเข้าป่าไปได้ทัน
“เพียวเพียวเ้าดูแลชายทั้งสองตรงนี้ก่อนนะ พี่จะตามไปจัดการมัน”แล้วเพียวยี่ก็ใช้วิชาตัวเบาะโ ตามปีศาจกระทิงเข้าไปที่กลางป่า
ทางด้านเพียวเพียวเมื่อเห็นว่าชายที่ไร้สติอยู่อาการไม่ค่อยดี จึงบอก ชายอีกคนหนึ่งให้ช่วยแบกชายผู้นี่กลับที่พักของตน
“ตามข้ามา“แล้วเพียวเพียวก็เดินนำ ชายทั้งสองไปยังบ้านพักของตน
บ้านพักของสองพี่น้องอยู่ไม่ไกลจากที่เกิดเหตุมากนักเมื่อมาถึง เพียวเพียวก็ให้ ชายผู้ที่แบกร่างชายที่ไร้สติมา วางชายที่ไร้สติลงพร้อมทั้ง จัดการถอดเสื้อผ้าออก
“เค้าได้รับาเ็เสียเืมาก เดี๋ยวข้าจะเอาสมุนไพรระงับเืเ้าเอาให้ชายผู้นี้ดื่มทีนะส่วนข้าจะไปบดยามารักษาแผลภายนอก” แล้วเพียวเพียว ก็เดินไปรินน้ำจากโถน้ำบนชั้นไม้ในบ้าน ใส่จอก ส่งให้ชายคนที่มีสติอยู่ ป้อนยาให้ชายที่ไร้สติแล้วตนเองก็รีบไปปรุงยาเพื่อมารักษาแผล
ส่วนเพียวยี่เมื่อตามเ้าปีศาจกระทิงมาจนถึงป่าลึก แต่ก็หาไม่เจอ เพียวยี่จึงหยุดตามและหมุนตัวไปรอบๆเพื่อมองหาแล้วจู่ๆเ้าปีศาจกระทิงก็โผล่พุ่งเข้ามาหา เพียวยี่ เพียวยี่ะโหลบ แล้วปีศาจกระทิงก็หายไปอีกครั้งเพียวยี่ดันตัวเองลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและพยายามหมุนตัวมองไปรอบๆอีกครั้งและหลับตาลงทำสมาธิ สักพักเ้าปีศาจกระทิงก็พุ่งออกมาจากป่าอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เพียวยี่จับทางได้จึงใช้ดาบ ฟัน “ฉับ” ไปที่หัวของปีศาจกระทิง จน ปีศาจกระทิงหัวขาดกระเด็นออกจากตัวและร่างร่วงลงพื้น ดัง “ตุ๊บ”
“เ้าปีศาจระดับปลายแถว เ้าคิดจะมาต่อสู้กับข้างั้นรึ “แล้วเพียวยี่ก็ เตะหัวของปีศาจกระทิงเข้าไปในป่าลึก ส่วนร่างกายของปีศาจกระทิง เพียวยี่ทำการใช้ คาถาทำให้สลายไป
เพียวเพียวเมื่อบดยาเสร็จเรียบร้อยก็เอามาทาบนร่างของชายหนุ่มที่นอนไร้สติ หลังจากจัดการเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ส่งยาให้ชายอีกคนที่ได้รับาเ็เช่นกัน
“อ๊ะเ้าคงทาตัวเ้าเองได้นะ “
“ขอบใจท่านมากแม่นาง”
“ว่าแต่พวกเ้าชื่ออะไรเป็ใคร มาจากไหน ทำไมถึงไปเจอเ้าปีศาจกระทิงเข้า” เพียวเพียวถาม
“ข้าชื่อว่า กังลู่ชิง หรือเรียกข้าว่าลู่ชิงก็ได้ ส่วนนี้คุณชาย ของข้า ชื่อว่า หวง เฟยเทียนเป็บุตรชายของท่านเศรษฐีแห่งเมือง เฉิงอัน พอดีว่าคุณชายข้า มีคู่หมายอยู่อีกเมืองหนึ่งและได้เวลาแต่งงานกันแล้วแต่คุณชายของข้าไม่อย่างแต่งจึงจะไปเรียนท่านเ้าเมืองที่นั่น เพื่อยกเลิกการแต่งงาน และคุณชายก็อยากจะแอบไปดูหน้าว่าที่คู่หมั้นสักหน่อยว่าหน้าตาจะเป็เช่นไร แต่ระหว่างทางก็มาเจอกับเ้าตัวนั่นแหละคุณชายข้าเข้าต่อสู้กับมันแต่ก็สู้กับมันไม่ได้ จึงถูกมันทำร้ายจนหมดสติข้าจึงตัดสินใจแบกคุณชายหนีตายมานี่แหละ “ ลู่ชิงเล่าให้ เพียวเพียวฟัง
“ว่าแต่แม่นางชื่อว่าอะไรเหรอดูท่าทางจะเก่งวิทยายุทธไม่เบา”
“ข้ามีนาม ว่า บูเพียวเพียว ส่วนคนที่ตามเ้าปีศาจกระทิงไปชื่อว่า บู เพียวยี่เป็พี่ชายของข้าเราสองคนเป็คนจับปีศาจหน่ะ ตอนนี้เรากำลังตามล่า ปีศาจแม่ม่ายดำอยู่”
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่นั้นเพียวยี่ก็เดินทางกลับมาจากการปราบเ้าปีศาจกระทิงเสร็จพอดี เพียวเพียวเห็นพี่ชายตนเองปลอดภัยกลับมาจึงรีบวิ่งเข้าไปหา
“เป็ไงบ้างท่านพี่จับมันได้มั้ย”
“ได้สิ กว่าจะได้ก็เล่นเอาเหนื่อยอยู่มากทีเดียว ว่าแต่ เ้าทั้งสองคน เป็ใครมาจากไหนกันรึ”เพียวยี่ถามลู่ชิงอีกรอบ
“มานี่ท่านพี่ข้าจะเล่าให้ฟังเอง “แล้วเพียวเพียว ก็ดึงแขน พี่ชายไปนั่งที่โต๊ะ แล้วเล่าเื่ของเฟยเทียนให้ฟัง
“อ้อ คุณชายหวงจะเดินทางไปดูหน้าว่าที่คู่หมั้นที่เมืองนั้นเหรอ เอ.. แต่ว่าระหว่างทางที่ไปมันอันตรายมากเลยนะ ข้าเพิ่งได้ข่าวมาว่าปีศาจแม่ม่ายดำมันไปอาละวาดแถวนั้นด้วย งั้นดีเลย รอคุณชายหวง อาการดีขึ้นเราไปส่งพวกเค้าพร้อมกับล่าปีศาจแม่ม่ายดำไปด้วยเลย”
เวลาผ่านไปประมาณสองชั่วยามเฟยเทียนก็ได้สติฟื้นขึ้นมา
“โอ๊ย ๆๆเจ็บเหลือเกิน” เสียงร้องของเฟยเทียน ที่เ็ปเมื่อขยับตัว ทำให้ลู่ชิงที่นอนอยู่ใกล้ๆตื่นขึ้นมาทันที
“คุณชายฟื้นแล้วเหรอขอรับ” ลู่ชิงเข้าประคองเฟยเทียนให้ลุกนั่งขึ้นมา
“ที่นี่ที่ไหนลู่ชิง ข้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง “ ยังไม่ทันที่ลู่ชิงจะตอบเพียวเพียวก็เดินเข้ามาพร้อมกับยาทาแผล
“ที่นี่บ้านข้าเองข้ามีนามว่า บูเพียวเพียว ส่วนคนที่กำลังฝึกอาคมอยู่ข้างนอกนั่น พี่ชายของข้าชื่อว่าบูเพียวยี่ เราสองคนพี่น้องเป็คนช่วยเ้าจากปีศาจกระทิงมา”เพียวเพียวแนะนำตัวเองกับพี่ชายให้ เฟยเทียนฟัง เฟยเทียนเงยหน้ามองเพียวเพียวถึงกับเกิดอาการสะดุดตา เพราะว่า เพียวเพียว เป็หญิงที่รูปงดงาม มากใบหน้าเนียนใสละเอียด รูปร่างผอมบาง ดวงตาเป็ประกาย และมีน้ำเสียงที่ไพเราะแม้จะดูกิริยาท่าทางภายนอก จะออกไปในทางผู้ชายก็ตาม
“นี่ คุณชายหวงคุณชายหวง ท่านเป็อะไรเหม่อลอยเชียว” เพียวเพียวสะกิด เฟยเทียนเพื่อเรียกสติ
“อ่ะนี่ยาสมานแผลทาอีกสักสองสามวัน แผลก็น่าจะแห้งแล้ว “ เพียวเพียวส่งยาให้ลู่ชิง ทาให้คุณชายของตนเอง
“ว่าแต่คุณชายหิวหรือไม่ข้าทำข้าวต้มไว้ จะเอามาให้กิน “เพียวเพียวถามเฟยเทียน ที่ตอนนี้ มองแต่ใบหน้าเพียวเพียวแทบไม่วางตา
“เอ่อๆ หิวข้าหิว “เฟยเทียนรีบตอบอย่างคนไร้สติ
“อ้าว คุณชายหวงฟื้นแล้วรึ แหมเ้านี่ อึดไม่เบานะ เจอกับปีศาจกระทิง ยังรอดมาได้ “เพียวยี่ที่ฝึกอาคมเสร็จเดินเข้ามาทัก เฟยเทียน
“ข้าต้องขอบคุณคุณชายบู กับแม่นางบูด้วยนะขอรับ ที่ช่วยชีวิตข้าไว้ไม่อย่างนั้นข้าคงเป็ผีไปแล้วแน่ๆ” เฟยเทียนบอกกับเพียวยี่
“คนที่ท่านควรขอบคุณอีกคนนึงก็ คนรับใช้ท่านนั่นแหละ เ้านี่ มันก็อึดไม่แพ้ท่านเลยนะ แบกท่านวิ่งมาตั้งไกลจนมาเจอข้าสองคนพี่น้องนี่แหละ “
เมื่อลู่ชิงได้ยินคำชมจากเพียวยี่ก็รู้สึกเขินอายเอามือลูบหัวตัวเองไปมา
“ก็ตอนนั้นข้าใคิดแต่ว่าต้องไม่ให้คุณชายเป็อะไรไป เพราะถ้าคุณชายเป็อะไรไป ข้า ต้องตายแน่ๆ “ลู่ชิงบอกกับทุกคนอย่างเคอะเขิน
“เ้าจะไปที่เมืองตงอิน ใช่หรือไม่ “ เพียวยี่ถาม กับเฟยเทียน
“ข้าว่าข้าคงไม่ไปแล้วอาการดีขึ้นเมื่อไหร่ข้าคงจะกลับบ้านข้า “
“อ้าวแล้วเ้าไม่ไปดูหน้าคู่หมั้นเ้าแล้วรึ”เพียวเพียวเดินเข้ามาพอดีเลยถามขึ้น ทำให้เฟยเทียนหันไปมองตาขวางใส่ลู่ชิง
“ข้า ไม่ไปแล้วที่ข้าอยากจะไปเพื่ออยากจะไปขอให้ทางนั้นยกเลิกงานแต่งงาน ด้วยตัวเองแต่ตอนนี้ข้าเปลี่ยนใจแล้ว ข้าว่าข้าส่งจดหมายไปแทนดีกว่า” เฟยเทียนพูดอย่างอายๆกับเพียวเพียว
“เสียดายข้ากับน้องว่าจะเดินทางไปส่งเ้าที่เมืองนั้นสักหน่อย พอดีข้าต้องไปตาม จับปีศาจแม่ม่ายดำด้วย แต่ไม่เป็ไร เอาตามที่เ้าสบายใจ “แล้วเพียวยี่ ก็ลุกขึ้นไปหาเพียวเพียว
“เพียวเพียวพี่ต้องขึ้นไปหาท่านอาจารย์สัก สอง สาม ราตรี พี่ฝากเ้าดูแลทางนี้ด้วยเ้าไหวมั้ย”
“ท่านพี่ไม่ต้องเป็กังวลข้าจัดการได้อยู่แล้ว พอคุณชายหวงหายดี ข้าก็จะพา เค้าไปส่งที่ชายป่าท่านพี่ไม่ต้องเป็ห่วงหรอก”
ทางด้านเฟยเทียนก็เอาแต่มองหน้าเพียวเพียวเหมือนต้องมนต์สะกดพร้อมกับพูดกับตัวเองในใจว่า
“ข้าจะต้องได้แม่นางบู มาเป็คู่ครองของข้าให้ได้”
****************************************************
1K
