ฟ้าครามออกมาทำงานพร้อมกับลูกหยีโดยเขาแวะเข้าบ้านเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า
“ครามหายไปไหนมาทั้งคืน” นมจันทร์ยืนรออยู่แล้ว เมื่อเขาปรากฏตัวจึงตรงมาจับตัวเขาด้วยความเป็ห่วงมือเหี่ยวย่นลูบหน้าผากเขาอย่างห่วงใย
“ผมไม่ได้หายไปไหน ไปค้างกับเพื่อน”เขาโกหกหน้าตาเฉยไม่อยากให้นมจันทร์ไม่สบายใจ
“ทำไมไม่โทรบอก นมเป็ห่วงมากรู้หรือเปล่า”ท่าทางที่เขาแสดงออกทั้งอ่อนโยนและลึกซึ้งกับคนแก่ที่เขาเรียกว่านมจันทร์ลูกหยีมองแล้วก็ยิ้ม ไม่คิดว่าจะได้เห็นมุมอ่อนโยนแบบนี้
“ขอโทษครับ ต่อไปผมจะไม่ทำให้นมห่วงอีก”เขาโอบเอวและหอมแก้มคนแก่อย่างเอาใจ
“ตายจริงนี่พาใครมาด้วยเหรอ หน้าตาน่ารักเชียว”นมจันทร์เพิ่งจะนึกได้ว่ามีคนอื่นตามหลานมาด้วย
“นี่ลูกหยี ผู้ช่วยเลขาคุณท่านของนมไง” พอครามแนะนำลูกหยีก็ไหว้ทำความเคารพท่านคนแก่ยิ้มให้อย่างเอ็นดูเห็นครั้งแรกก็นึกชอบในใจแปลกใจอยู่ไม่น้อยว่ามากับครามได้ยังไง
“หน้าตายังเด็กนักเป็ผู้ช่วยแล้ว แม่หนูอายุเท่าไหร่แล้ว”
“หยีอายุยี่สิบสี่แล้วค่ะ”
“ตายจริงนึกว่าจบมหาลัยใหม่ๆสักยี่สิบเอ็ด ทำงานที่นี่มากี่ปีแล้วจ๊ะ”
นมจันทร์ในอดีตเป็ผู้หญิงทำงานรอบรู้และเป็คนเก่งคนหนึ่งของอมรกรุ๊ปจนน้องสาวของเธอฝนพราวแต่งงานกับประธานอมรกรุ๊ป ฝนพราวขอให้เธอลาออกมาดูแลบ้านและเลี้ยงดูลูกชายคนเดียวของเธอนับั้แ่นั้นนมจันทร์ก็ยุติบทบาทของผู้หญิงทำงานแต่ไม่ใช่ว่าจะหยุดติดตามข่าวสารเธอรู้ทุกอย่างที่อยู่รอบตัว
“หยีทำงานกับท่านมาสามปีกว่าแล้วค่ะ”ลูกหยีตอบอย่างภาคภูมิใจอมรกรุ๊ปเป็บริษัทชั้นนำที่ใครก็อยากร่วมงานด้วยรวมถึงเธอเช่นกันเมื่อโอกาสมาถึงเธอจึงไม่ปฏิเสธ
“พ่ออยู่หรือเปล่า” ครามพูดขัดจังหวะของทั้งสอง สายตามองไปข้างบน
“คุณท่านไม่ได้ค้างเมื่อคืน เห็นว่าไปประชุมต่างจังหวัดกลับ่บ่าย”คำตอบของนมทำให้ยิ้มเยาะ
“หึ หึ นึกอยู่แล้วเชียว”ครามตาประกายเมื่อนึกถึงเื่ที่คิดไว้ เขาไม่สนใจอะไรอีกเดินไปข้างบนโดยปล่อยให้เธออยู่กับนมจันทร์สองคนนมจันทร์จึงพาลูกหยีไปรอที่ห้องรับแขก
“ครามดื้อไหมเวลาอยู่ที่บริษัท ”ลูกหยีไม่ตอบแต่ยิ้มอ่อนโยนให้แค่นี้คนแก่ก็รู้แล้วครามทำตัวยังไง
“ครามอาจจะทำตัวไม่น่ารักไปบ้างในบางครั้ง แต่นิสัยจริงๆเขาเป็เด็กที่จิตใจอ่อนโยน” ท่านเว้นวรรคไว้เหมือนคิดอะไรบางอย่าง
“รบกวนหนูช่วยอดทนกับครามให้มากๆด้วย อีกไม่กี่เดือนครามก็จะกลับไปเรียนที่อังกฤษแล้วแค่ไม่นาน”สายตาของท่านขอร้องไปในตัวอยากให้ครามเป็ผู้เป็คนกับเขาบ้างการได้เรียนรู้งาน่สั้นๆอาจทำให้ครามเข้าใจอะไรบางอย่างได้ดีและเธอหวังว่าครามจะใช้โอกาสนี้พิสูจน์ให้พ่อได้เห็นความสามารถ
“เอ่อ ค่ะ”
สายหยีรับคำเสียงเบาหวิวเธอััได้ถึงความห่วงใยที่นมจันทร์มีให้ครามจากที่ได้สังเกตแววตาที่ครามมองท่านประธานกับนมจันทร์มันแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง กับคนหนึ่งกับเขาปฏิบัติด้วยความรักและใส่ใจแต่กับพ่อตัวเองครามทำเหมือนคนรู้จักทั้งๆที่แววตาของท่านประธานที่มองเขามีแต่ความรักและความห่วงใย
“ไปกันหรือยัง หรือว่าอยากอยู่คุยกันนมจันทร์ที่นี่”เขาถามแต่ไม่ได้เอาคำตอบเดินไปรอที่รถทันที ทำให้ลูกหยีต้องรีบล่ำรานมจันทร์อย่างรวดเร็ว
“แล้วแวะมาใหม่นะแม่หนู”นมจันทร์โบกมือให้เธอถึงจะเจอกันครั้งแรกแต่ก็ทำให้คนแก่ชอบได้ไม่ยากท่าทางที่สดใสน่ารักดูซื่อมักไม่ค่อยเห็นจากหนุ่มสาวในวัยนี้
“คุยอะไรกับนมถึงได้ทำให้คนแก่หัวเราะหน้าระรื่นได้”
เขาถามด้วยความอยากรู้นมจันทร์ถึงจะรักและตามใจเขา แต่ทุกคนรู้ว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอตรงกันข้ามแข็งแกร่งบริหารคนและค่าใช้จ่ายในบ้านอย่างเป็ระบบคนที่พยายามเข้าหาประธานอมรกรุ๊ปหลายรายที่พยายามเข้าทางหลังบ้านแต่ก็ได้รับการปฏิเสธจากนมอย่างนุ่มนวล ไม่ใช่ทุกคนที่นมจะพึงพอใจ
“ก็คุยกันสมัยนมจันทร์สาวๆนะค่ะท่านได้รำลึกถึงความหลังแล้วดูจะมีความสุขมากครามน่าจะหาเวลาพาท่านไปพักผ่อนทำอะไรที่ท่านเคยชอบมั่งเห็นบอกว่าปีนี้ออกไปข้างนอกแค่สองครั้ง ”
“ท่านบอกพี่แบบนั้นเหรอว่าอยากไปข้างนอก” เขายังแปลกใจไม่หาย ไม่ใช่ว่าจะไม่ชวนไปโน่นนี่แต่นมให้เหตุผลว่าไม่ชอบคนมากวุ่นวาย คนภายนอกอย่างลูกหยีจะไปรู้อะไร
“เปล่าท่านไม่ได้บอกแบบนั้นแต่พี่แค่คาดคะเน”เธอเลี่ยงจะใช้คำว่าเดาเพราะดูไม่น่าเชื่อถือดูเหมือนครามเริ่มจะไม่ค่อยพอใจกับคำแนะนำของเธอ
“ช่างเถอะ ต่อไปพี่อย่าเดาเอาเองเพราะบางอย่างที่มองเห็นไม่ใช่ว่าจะจริงเสมอไป”
เขาปิดท้ายด้วยคำคมยิ้มให้นิดๆในความรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างที่รอการคลี่คลายไม่รู้ว่าคำพูดของเขาหมายถึงอะไรแต่เธอก็ไม่เอามาใส่ใจ
“อ้าวแล้วคุณแขเขาไม่มาทำงานเหรอ” เมื่อเดินผ่านโต๊ะยังไร้วี่แววเลขาของพ่อทั้งๆที่ตอนนี้ก็เวลาเข้างานแล้ว
“อ๋อพี่แขบอกว่าจะมาถึง่บ่ายตอนเช้าไปทำธุระให้ท่านประธาน” พี่แขได้ส่งข้อความมาก่อนหน้าและเธอก็ลืมบอกฟ้าครามสนิทจนเขาถามจึงนึกได้
“ธุระอะไร”เขาหรี่ตามองอย่างสงสัยซึ่งเป็กริยาที่ทำชอบทำบ่อยๆยามไม่ได้รับคำตอบที่้า
“พี่ไม่รู้หรอก พี่แขไม่ได้บอกไว้”
“ทีหลังพี่ก็หัดถามบ้างจะได้รู้กับเขาซักที”น้ำเสียงออกจะแปร่งนิดๆเธอถึงกับอึ้งไปเพราะโดนวีนกับเื่แค่นี้นี่คงจะเป็ตัวจริงนิสัยจริงของเขาสินะ เขาเดินเข้าไปในห้องเธอจึงเดินตามไป
เช้านี้เป็่ที่วุ่นวายเพราะต้องหาข้อมูลหลายอย่างให้บอร์ดบริหารกว่าจะทำงานเสร็จเธอก็หัวหมุนพอทำงานเสร็จกลับเป็เวลาเที่ยงพอดี ไร้แววของฟ้าครามในห้องไม่รู้ว่าเขาไปไหน
“ไปไหนของเค้านะ” เธอมองหาเขาทั่วทั้งชั้นก็ไม่เจอเวลาก็เที่ยงกว่าแล้วจึงลงไปหาอะไรทานที่ห้องอาหารชั้นสิบพอเหยียบเข้าไปในห้องจึงมองเห็นฟ้าครามมาแต่ไกลนั่งกับนักศึกษาฝึกงานผู้หญิงหลายคนน้องพวกนั้นฝึกงานอยู่ชั้นล่างถัดไปไม่รู้ไปรู้จักกันได้อย่างไร พอเธอเดินเข้าไปไกลเขาแค่เงยหน้ามามองลูกหยีเธอจึงไปนั่งคนเดียวถัดจากครามไปอีกโต๊ะ
ลูกหยีไปสั่งอาหารตามสั่งแล้วกลับมานั่งรอที่โต๊ะกว่าจะได้ข้าวกระเพราหมูกรอบก็ใช้เวลานานมากเมื่อกินเสร็จจึงเห็นว่าฟ้าครามเดินออกไปกับน้องนักศึกษาแล้วเธอรีบกินอย่างเร็วและกลับมาที่ห้องแต่ก็ไม่เจอฟ้าคราม
เธอโทรหาฟ้าครามทั้งบ่ายแต่เขาก็ไม่รับสายจนท่านประธานและเพ็ญแขเข้ามาในสำนักงานเธอจึงรีบรายงานให้ทั้งสอง
“หยีขอโทษนะคะที่ไม่รู้ว่าคุณครามไปไหน”ลูกหยีก้มหน้าสำนึกในความพลาดของตนเอง ท่านประธานยิ้มให้เธออย่างเอ็นดู
“ไม่เป็ไรหยี ครามนะมันลื่นขนาดนั้นหนูคงตามมันไม่ทันแน่เดี๋ยวลุงจะจัดการเอง”
ท่านประธานแทนตัวว่าลุงกับเธอั้แ่ครั้งแรกและให้เธอเรียกว่าลุงแต่ลูกหยีไม่ค่อยกล้าเรียกเท่าไหร่เธอเรียกว่าท่านประธานจนเคยชินหลังๆมาเขาจึงไม่บังคับให้เธอเรียกแบบนั้นอีก เอาตามความสมัครใจของเธอเอง
“ต่อไปหยีจะพยายามให้มากกว่านี้” ท่านประธานยิ้มให้ไม่ได้พูดอะไร แต่เธอรู้สึกได้แววตาวูบไหว
“เ้าครามมันรั้นไม่ค่อยยอมรับความคิดเห็นของใครหยีจะต้องเหนื่อยอีกเท่าตัวเลยทีเดียว”
“ไม่เป็ไรค่ะหยีไหวอยู่”
เงินเดือนที่นี่ค่อนข้างสูงมากถ้าเทียบกับที่อื่นอีกหลายแห่งปัญหาแค่นี้ไม่ได้ทำให้เธอท้อถึงแม้ว่าเื่เมื่อคืนยังรบกวนอยู่ไม่น้อยกับสิ่งที่ต้องเจอแต่อย่างไรเสียเธอก็ผ่านพ้นมาได้ ต่อไปทำอะไรคงต้องคิดให้นานกว่านี้
“พรุ่งนี้ลุงจะให้หยีพาเ้าครามมันไปตรวจโรงงานที่ชลบุรีเดี๋ยวประสานกับวรวุฒิผู้จัดการที่โน่นให้เขาเตรียมรายละเอียดไว้ให้ อาจจะค้างที่โน่นสักคืนสองคืนเหมือนทุกครั้งหยีสะดวกไหมถ้าไปกับครามสองคน”
ลูกหยีเคยไปตรวจงานกับท่านหลายครั้งจึงรู้ว่าต้องจัดการยังไงและความสามารถที่เธอมีทำให้ท่านไว้วางใจ ประกอบกับ่นี้ท่านกำลังติดต่อกับนักลงทุนหลายรายจึงไม่ค่อยมีเวลา
“สะดวกค่ะ แล้วคุณครามจะให้หยีแจ้งเลยไหมคะ”
“เดี๋ยวลุงบอกเขาเองหยีไปเตรียมตัวในส่วนของหยีเถอะ”ลูกหยีรับคำสั่งจากท่านเสร็จแล้วจึงไปเอาเอกสารจากฝ่ายจัดซื้อเสร็จแล้วก็มารวบรวมข้อมูลโรงงานที่ชลบุรีได้ข้อมูลที่้าก็เป็เวลาเลิกงานพอดี
3K
