ไลฟ์สด ปลดพลังเวทย์

นายพิทักษ์กล่าวว่า “ผู้จัดการของโรงแรมเทวี โฮเต็ล เป็นคนรักของลูกสาวเจ้าของโรงแรม พวกเขามีความสัมพันธ์กันและเธอกำลังตั้งครรภ์ และถูกบังคับให้แต่งงาน” นายพิทักษ์ไม่รู้ว่าฉันกำลังไลฟ์สด “ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาพูดเล่าเรื่องประวัติความเป็นมา เราต้องมาคิดว่าจะออกไปจากที่นี่ยังไง” ฉันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะบอกออกไป “ฉันพอจะมีวิธีนะ แต่ไม่รู้ว่ามันจะได้ผลหรือเปล่า แต่คงต้องลอง” ทั้งคู่มองฉันด้วยความประหลาดใจ ฉันเปิดกระเป๋าออกมาและหยิบเอาลิ่มไม้ออกมาหลายอัน “ฉันได้คัมภีร์มาจากคนๆหนึ่ง ในนั้นมันเป็นบันทึกวิชาไสยศาสตร์ ฉันจะลองใช้คาถาที่ฝึกมาดู” ฉันถือลิ่มไม้ขึ้นมาอันหนึ่ง แล้วพนมมือสงบจิตใจตั้งสมาธิบริกรรมคาถา ฉันย่อตัวลงแล้วใช้ลิ่มนั้นตอกลงไปที่พื้น พื้นห้องมันเป็นพื้นปูนซีเมนต์ แต่ไม่น่าเชื่อลิ่มไม้อันนั้นปักลงไปอย่างง่ายดายราวกับปักลงไปในดินโคลน ฉันแทบไม่ต้องออกแรงใดๆ ชายทั้งสองคนเบิกตาโพลงด้วยความไม่เชื่อสายตา ฉันทำเช่นต่อไปอีกสามครั้ง โดยปักลิ่มไม้เป็นหลักสี่ด้าน และใช้สายสิญจน์ล้อมไว้เป็นสี่เหลี่ยม เราอยู่ในวงล้อมของสายสิญจน์ “คุณทำอะไร” ตะวันถาม เขาผงะถอยหลังเล็กน้อย ฉันแปลกใจที่เขาดูเหมือนจะกลัวสิ่งที่ฉันทำ “สายสิญจน์นี่จะเป็นเกราะป้องกันไม่ให้วิญญาณร้ายมารังควานเราได้ เราจะได้มีเวลาหาทางหนีออกไปจากที่นี่ ทุกอย่างอยู่ในความเงียบ นายพิทักษ์จึงพูดออกมา “ไม่เห็นจะมีอะไรเกิดขึ้นเลย คุณทำได้แค่นี้เองหรือ” เขาค่อนแคะ ฉันรู้สึกไม่ชอบใจเขามากๆ “ก็ดีกว่าคุณก็แล้วกัน ที่โดนผีเล่นงานจนสลบ” นายพิทักษ์มองหน้าฉัน ฉันรู้สึกชอบใจเสียจริงฉันตอกหน้าเขาได้ ฉันบังเอิญเหลือบไปดูช่องแชทของฉันเข้าพอดี ฉันเห็นผู้ชมคนหนึ่งของฉันส่งข้อความมาว่า (สวัสดี ผมชื่อคมกริช ผมรู้ว่าคุณกำลังตกอยู่ในอันตราย ผมอยู่ไม่ไกลจากโรงแรม ผมกำลังไป เผื่อว่าจะมีทางช่วยเหลือพวกคุณ) ช่องแชทของฉันก็พากันคอมเมนต์ต่อ (วีรบุรุษตัวจริงมาช่วยแล้ว พาพวกเขาออกมาให้ได้นะ) (พระเอกขี่ม้าขาว) (พระเอกมาช่วยนางเอกแล้ว) (จะบ้าหรือ พระเอกของเรื่องนี้ก็ต้องเป็นชายนิรนามสิ) จู่ๆไฟในห้องก็ติดๆดับๆ เราสามคนนั่งอยู่ด้วยหัวใจเต้นระรัว กรี๊ดดดดดด เสียงดังออกมาจากห้อง 1414 เรามองหน้ากันเลิ่กลัก ฉันบอกว่าเราต้องไปที่ห้องนั้น ถ้าเราอยากจบเรื่องนี้ เราต้องรู้ให้ได้ว่าวิญญาณตนนั้นต้องการอะไร “คุณเป็นบ้าไปแล้วหรือ ไม่มีทาง ผมไม่มีวันไปที่ห้องผีสิงนั่นเด็ดขาด” นายพิทักษ์พูดเสียงแข็ง ฉันและตะวันมองหน้ากันและทำสีหน้าเบื่อหน่ายและพากันลุกขึ้น “ก็แล้วแต่คุณ” ฉันบอก และเดินออกไปยังห้อง 1414 เราหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูห้อง ฉันเอื้อมมืออันสั่นเทาไปจับลูกบิดประตู กรี๊ด ฉันร้องออกมาด้วยความรู้สึกว่ามีมือเย็นๆมาจับที่มือของฉัน ฉันหันกลับไปดู “รอผมด้วย ผมไม่อยากอยู่คนเดียว” โธ่!นายพิทักษ์ บ้าจริงเชียวโผล่มาไม่ให้สุ้มให้เสียง ฉันก็นึกว่าผีมาเล่นงานฉันเสียแล้ว (555 ชายแก่ขี้เหงา) (โธ่เอ๊ย ทำเอาทุกคนตกใจหมด ดูสิเธอร้องกรี๊ดออกมาเชียว น่าสงสาร) (นี่รายการผีหรือรายการตลก ตึ่งโป๊ะ) ประตูค่อยๆแง้มออก ภาพที่เราเห็นคือมีร่างคล้ายคนถูกห่อด้วยผ้าปูที่นอนสีขาวนอนอยู่ที่กลางห้อง ฉันค่อยๆก้าวเท้าเข้าไปช้าๆ ร่างนั้นมันค่อยๆขยับเขยื้อน และยืนขึ้นอย่างช้าๆ เราสามคนยืนตัวสั่นมองภาพนั้นด้วยความหวาดกลัว นายพิทักษ์มีสีหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด เขาคงจะเพิ่งเคยเจอเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก แต่ถึงแม้ว่าฉันจะเจอมาหลายครั้งแล้วก็ตาม ก็ยังไม่สามารถทำใจให้ชินได้อยู่ดี ผ้าปูที่นอนที่ห่อร่างร่วงหลุดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ซีดเซียวเศร้าหมองของหญิงสาว ที่คอของเธอเป็นรอยเชือกรัดจนเขียวคล้ำ เธอกำลังเดินตรงมาที่พวกเรา และเธอพูดเสียงเย็นยะเยือกว่า ‘คุณฆ่าฉันทำไม’สายตาเธอมองตรงมามา ไม่รอช้าเราทุกคนวิ่งออกมาจากห้องนั้นและกลับไปที่ห้องข้างๆ ฉันปิดประตูห้องลงทันที และกลับเข้าไปยังสายสิญจน์เหมือนเดิม ตื้ด...ตื้ด...เสียงสัญญาณโทรศัพท์ของฉันดังขึ้น ผู้ชมที่ชื่อคมกริชส่งข้อความขอเป็นเพื่อนในเฟซบุ้กมาที่ฉัน ฉันจึงกดรับในทันที เขาติดต่อฉันด้วยการพูดคุยด้วยเสียงผ่านเมสเซนเจอร์ “ผมอยู่ที่หน้าโรงแรม คุณได้ยินไหม” “ได้ยิน ฉันยู่ที่ชั้น 14 เราหาทางออกไปไม่ได้” “คุณฟังผมนะ ผมเจอคนที่หน้าตาเหมือนคนที่อยู่กับคุณตอนไลฟ์สด ที่เขาใช้ชื่อว่าชายนิรนาม” “อะไรนะ ฉันไม่เข้าใจ ใครนะ” “ชายนิรนาม ผู้ชายที่อยู่กับคุณตลอดเวลาที่ไลฟ์สด ผมอยู่กับเขา ตอนนี้!” ฉันเงียบและพยายามเรียบเรียงเรื่องราวท่ามกลางความสับสนปนเป ชายนิรนามก็คือตะวัน คมกริชบอกว่าเขาอยู่กับตะวัน แต่ตะวันอยู่กับฉันในห้อง ฉันรู้สึกเย็นวูบที่ต้นคอ โทรศัพท์แทบจะร่วงหลุดมือ ฉันหันไปหาตะวัน เขานั่งก้มหน้าไม่มองใคร เขา...นั่นเขานั่งอยู่นอกวงสายสิญจน์นี่ ตะวันอยู่กับฉัน แต่คมกริชบอกกับฉันว่าเขาอยู่กับตะวัน ฉันเปลี่ยนมาเป็นการพิมพ์ข้อความติดต่อกับคมกริชแทนการพูดคุย ฉันพิมพ์ถามไปว่า “คุณบอกว่าอยู่กับชายนิรนาม แต่ว่าตอนนี้เขานั่งอยู่ข้างๆฉัน” คมกริชตอบมาว่า “ผมอยู่กับเขา ตอนนี้ จริงๆ” “ไพลิน ผมอยู่นี่” ฉันตกใจ นั่นเสียงของตะวันจริงๆ แล้วที่อยู่ข้างๆฉันตอนนี้ล่ะ ฉันไม่กล้าหันกลับไปมอง ฉันพิมพ์กลับไปว่า “ทำไมคุณไปอยู่ข้างนอกโรงแรม” เขาตอบกลับมาว่า “ตอนที่พลัดหลงกันหน้าลิฟต์ ผมก็วิ่งผ่านความมืดมาแล้วก็หลุดออกมายืนที่หน้าโรงแรม ผมก็รู้สึกงงเหมือนกัน แล้วก็มาเจอกับคนที่ชื่อคมกริช” ฉันสูดลมหายใจเฮือกใหญ่และกลั้นใจหันไปหาตะวัน “คุณเป็นใคร” ตะวันเงียบไม่พูดอะไร เขาลุกขึ้นและตัวเริ่มสั่นเทิ้ม “เขาเป็นอะไร” นายพิทักษ์ที่เห็นดังนั้นก็ถามออกมา เขาเหมือนตะวันทุกประการ แต่เขาไม่ใช่ตะวัน ฉันตะโกนออกมา “เขาไม่ใช่ตะวัน!” ตัวของตะวันเริ่มสั่นมากขึ้น ฉันขยับถอยห่างจากเขา (ชายนิรนามเขาเป็นอะไรน่ะ) (คุณรีบหนีออกมาโดยด่วน เขาถูกผีเข้าสิงหรือเปล่า) “หมายความว่ายังไงที่คุณพูด” นายพิทักษ์ถามฉัน ฉันยืนมองร่างที่สั่นเทานั้น ฉันจะทำอย่างไรดีในสถานการณ์แบบนี้ สรุปแล้วเขาคือตัวจริงหรือเขาเป็นใครกันแน่

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

จำแลงกาย

นิยายแนะนำ

ไลฟ์สด ปลดพลังเวทย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

จำแลงกาย

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้