เมื่อกู้ซุนหนี่อุ้มหยางลี่ออกจากที่ทำการไปรษณีย์พร้อมกับเงินที่ได้จากสามีของเธอ50 หยวน เธอจึงคิดว่าไหนๆเธอก็พาลูกสาวของเธอเดินตลาดแล้วกัน
“ลี่ลี่ เดียวแม่จะพาเดินเที่ยวตลาดกัน”
กู้ซุนหนี่อุ้มหยางลี่เดินไปเรื่อยๆผ่านร้านขายผ้า
“ลี่ลี่ เราแวะร้านขายผ้ากันก่อนละกัน”
กู้ซุนหนี่อุ้มหยางลี่เข้าไปในร้านขายผ้า
“้าดูผ้าชนิดใดหรือดูชุดสำเร็จคะ”
พนักงานของร้านเดินมาต้อนรับกู้ซุนหนี่
“ผ้าแต่ละชนิดราคาเท่าใด”
พนักงานของร้านตอบกลับมาว่า
“ผ้าป่าน พับละ 30 เหมา ผ้าฝ้าย พับละ 50 เหมา ผ้าไหม พับละ 100เหมา ผ้าแต่ละพับตัดชุดได้ 1 ชุดสำหรับผู้ใหญ่หรือ 2 ชุดสำหรับเด็ก พร้อมคูปองผ้า 1 ใบค่ะ”
กู้ซุนหนี่ซื้อผ้าฝ้ายสำหรับเธอและลูกสาวอย่างละ 2พับ เพื่อไปให้ป้าจางตัดชุดให้เธอ
“ฉันซื้อผ้าฝ้ายสีเทา สีน้ำตาล สีชมพูสีเหลือง อย่างละ 1 พับ พร้อมด้ายสีตามผ้าแต่ละพับด้วยค่ะ”
พนักงานของร้านคิดเงินแล้วบอกว่า
“20 หยวน”
กู้ซุนหนี่พยักหน้าแล้วจูงมือหยางลี่ไปดูชุดที่ตัดสำเร็จไว้แล้ว
“ชุดตัดสำเร็จขายอย่างไรค่ะ”
พนักงานของร้านตามมาพร้อมกับถือถุงใส่ผ้าที่กู้ซุนหนี่สั่งซื้อไว้ด้วย
“ชุดผ้าฝ้ายผู้ใหญ่ชุดละ 70 เหมา ชุดเด็กชุดละ 50 เหมา พร้อมคูปองผ้า 1 ใบ ค่ะ”
กู้ซุนหนี่ตัดสินใจซื้อให้เธอและลูกสาวคนละ1 ชุด พนักงานของร้านคิดเงินแล้วบอกว่า
“12 หยวน”
กู้ซุนหนี่พยักหน้าแล้วหยิบชุดสีน้ำเงินสำหรับเธอ ชุดสีฟ้าสำหรับลูกสาวของเธอ
“ฉันเอา 2 ชุดนี้ค่ะ”
พนักงานของร้านรับชุดที่กู้ซุนหนี่เลือกใส่ลงไปในถุงและบอกว่า
“รวมทั้งหมด 32 หยวน”
กู้ซุนหนี่ถามพนักงานของร้านว่ามีรองเท้าขายไหม
“มีรองเท้าขายไหมคะ”
พนักงานของร้านพากู้ซุนหนี่เดินไปอีกมุมหนึ่งของร้าน
“รองเท้าผู้ใหญ่ คู่ละ 15 เหมา รองเท้าเด็ก คู่ละ 10 เหมา”
กู้ซุนหนี่เลือกรองเท้าสำหรับเธอและลูกสาวคนละ2 คู่
“ฉันเอา 4 คู่ นี้ค่ะ”
พนักงานของร้านหยิบไปใส่ถุงและะบอกว่า
“รวมทั้งหมด 5 หยวน”
กู้ซุนหนี่หยิบเงินจากตะกร้าให้พนักงานของร้านแต่จริงๆ แล้วเธอหยิบเงินออกมาจากมิติของเธอ
กู้ซุนหนี่เก็บถุงผ้าใส่ตะกร้าสะพายหลัง “เก็บเข้ามิติ” แล้วเดินอุ้มหยางลี่ออกจากร้านไป
กู้ซุนหนี่อุ้มหยางลี่แล้วเธอก็เดินเข้าไปร้านขายหนังสือเพื่อซื้อกระดาษ และปากกา
“กระดาษ ปากกา ขายอย่างไรคะ”
พนักงานของร้านออกมาต้อนรับและบอกราคา
“กระดาษธรรมดาแผ่นละ 20 เหมาปากกาด้ามละ 20 เหมา”
พนักงานของร้านกลับแล้วถามว่า
“รับเท่าไหร่ดีครับ”
กู้ซุนหนี่ใราคาแพงมากแต่เธอจำเป็ต้องใช้เขียนจดหมายหาสามี
“กระดาษธรรมดา 5 แผ่น ปากกา1 ด้าม”
พนักงานของร้านคิดเงินและจัดของแล้วยื่นให้กู้ซุนหนี่
“รวม 12 หยวน”
กู้ซุนหนี่อุ้มลูกสาวเดินต่อไปเรื่อยๆขณะที่ผ่านคนขายถังหูลู่
“แม่ ลี่ลี่อยากกิน”
กู้ซุนหนี่จึงซื้อให้หยางลี่และเธอ
“2 ไม้ ราคาเท่าไหร่คะ”
คนขายบอก
“2 ไม้ 3 เหมา”
กู้ซุนหนี่หยิบเงิน 3 เหมา ให้คนขายและหยิบถังหูลู่ให้เธอและลูกสาวถือกินคนละไม้แล้วเดินดูร้านต่างๆ ต่อไปเรื่อยๆ
กู้ซุนหนี่พาหยางลี่เดินออกจากตลาดเพื่อจะไปขึ้นเกวียนวัวกลับหมู่บ้านไห่ระหว่างทางเธอเดินผ่านร้านขายซาลาเปาและร้านขายน้ำเต้าหู้แต่เธอไม่ได้ซื้อเพราะว่าเธอมีซาลาเปาแล้วในมิติของเธอซึ่งมันก็อร่อยกว่าซาลาเปาในยุคนี้อีกด้วย
เดิมกู้ซุนหนี่มีเงิินออมอยู่ 1,231 หยวน 5 เหมา รับเงินสามีวันนี้ 50 หยวน หักค่าซื้อของ 49 หยวน 3 เหมา หักค่าเดินทาง 4 เหมาคงเหลือทั้งหมด 1,230 หยวน 4 เหมา
กู้ซุนหนี่อุ้มหยางลี่ออกจากตลาดตำบลชิงไห่ไปจุดจอดเกวียนวัวของลุงโจวแล้วจึงกินอาหารเที่ยงสำหรับเธอและลูก
“ลี่ลี่ พวกเรากินซาลาเปากันคนละครึ่งอันเริ่มซาลาเปาไส้เผือกก่อนละกัน ค่อยตามด้วยซาลาเปาไส้หมู”
หยางลี่พยักหน้าและตอบกลับกู้ซุนหนี่ไปว่า
“แม่ ลี่ลี่ถือกินเองได้ค่ะ”
กู้ซุนหนี่และหยางลี่่่ช่วยกันซาลาเปาทั้งสองชิ้นจนหมดโดยที่กู้ซุนหนี่กินต่ออันที่หยางลี่ยังกินไม่หมด
“ลี่ลี่กินน้ำก่อนเดี๋ยวแม่กิน้ำต่อจากลี่ลี่เองถ้าลี่ลี่กินไม่หมด”
หยางลี่พยักหน้ารับและกินน้ำไปเพียงนิดหน่อยแล้วจึงยื่นให้แม่ของเธอกินต่อ
“ลี่ลี่อิ่มมากค่ะ”
เมื่อพวกเธอทั้งสองคนแม่และลูกกินอิ่มแล้วก็ดื่มน้ำล้างปากกันก่อนขึ้นนั่งเกวียนวัวของลุงโจวกลับหมู่บ้านไห่
1K
![[จบ] เข็มเงินพลิกตระกูล](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1717756042_4011714.webp)
