เหมันต์พ่ายรัก

????เหมันต์พ่ายรัก????

บทที่ 34

         ร่างสูงยืนเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง เขาคิดถึงหญิงสาวที่หนีเขาไป เขาพึ่งรู้หัวใจตัวเองแล้วว่าเขาขาดเธอไม่ได้ เขารักเธอ..กว่าจะรู้ตัวก็วันที่สายไป เขายังคงถูกขังอยู่ในห้องไม่ให้ออกไปไหนเป็นเวลามาสามวันแล้ว ข้อมือเขาบวมเป่งจากการชกต่อยกับพื้นผนังจนข้อมืออักเสบ แต่เขาหาได้ใส่ใจไม่..ตอนนี้หัวใจเขาโบยบินไปที่ไหนสักแห่ง เธอจะเป็นอย่างไรบ้าง จะกลับบ้านหรือไปอยู่ที่ไหนชายหนุ่มคิดกังวลไม่ตก งานแต่งถูกยกเลิกไปแล้ว ทางประเทศโอมาเนียขอตัดขาดความสัมพันธ์ระหว่างประเทศเป็นเพราะเขาเอง เชคฮ บราฮิมโกรธมาก แต่เขาไม่ได้สนใจ..

        ก็อกๆๆ!!

         เสียงเคาะประตูดังขึ้น ก่อนจะตามด้วยร่างอ้วนท้วมของหมอหลวงที่เชคฮ บราฮิม ให้ทหารไปตามมารักษาชายหนุ่ม หากปล่อยไว้มันจะแย่เอา

        "มาทำไม.." เสียงเอ่ยเรียบนิ่งดุจน้ำแข็ง แววตาเหม่อมองออกไปไกลสุดลูกหูลูกตา

        "เอ่อ.. องค์สุลต่านให้กระหม่อมมารักษาองค์ชายพะย่ะค่ะ" หมอหลวงกล่าวทูล

        "ไม่ต้อง! ทำไมไม่ปล่อยให้ข้าตายไปเลย!!" ใบหน้าชายหนุ่มเรียบนิ่ง หากแต่น้ำเสียงอันทรงพลังทำให้หมอหลวงหวาดหวั่น

        " ตะ..แต่หากกระหม่อมไม่รักษาองค์ชาย กระหม่อมอาจถูกลงโทษได้พะย่ะค่ะ" หมอหลวงทูลด้วยเสียงสั่นๆ

        "ก็เรื่องของเจ้าสิ"

        "องค์ชายยอมทำแผลเถิดพะย่ะค่ะ กระหม่อมจะรีบทำรีบกลับพะย่ะค่ะ" หมอหลวงยังคงยืนยันที่จะทำแผลให้ชายหนุ่ม หากเขาปล่อยไว้ แผลอักเสบยิ่งกว่าเดิม เขาอาจถูกลงโทษได้

        "อืม..รีบทำแล้วรีบออกไปซะ" เขาเดินไปนั่งที่เก้าอี้ หมอหลวงรีบเข้ามาทำแผลให้ชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว ก่อนที่หมอหลวงจะหันซ้ายหันขวาชะเง้อมองหาอะไรบางอย่าง

        "เจ้ามองหาอะไร!" เหมันต์ถามอย่างหงุดหงิดกับท่าทางของหมอหลวง

        "เอ่อ..กะ..กระหม่อมมองหาหญิงสาวผู้นั้นพะย่ะค่ะ คนที่องค์ชายให้กระหม่อมมาดูแลเมื่อตอนเธอป่วยครั้งก่อนพะย่ะค่ะ" หมอหลวงทูลตอบไปตามความจริง

        "ทำไม.." เหมันต์ถามหมอหลวงอย่างแปลกใจ จะมองหาเธอทำไมกัน

        "กระหม่อมเพียงแต่จะทูลถามว่าเธอมีอาการแพ้ท้องอะไรหรือไม่ กระหม่อมจะได้จัดยา..บะ..บำรุงให้เธอพะย่ะค่ะ" หมอหลวงละล่ำละลักบอก

        "เจ้าว่าไงนะ" เหมันต์ลุกพร่วดขึ้นไปถามหมอหลวงใกล้ๆ เมื่อกี้เขาได้ยินไม่ชัด

        "กระหม่อมจะถามเธอว่ามีอาการแพ้ท้องมั้ย กระหม่อมจะดะ.."

        "ท้อง!! นับหนึ่งท้องงั้นหรือ!!"

         ยังไม่ทันที่หมอหลวงจะพูดจบชายหนุ่มก็พูดแทรกขึ้นมา มือไม้สั่นไปหมดนี่เขาฟังไม่ผิดใช่มั้ย ดวงตาคมสั่นระริก มือหนาเอื้อมไปเขย่าตัวหมอหลวงอย่างดีใจ นี่เขากำลังจะได้เป็นพ่อคนหรือนี่.. หยดน้ำใสใสไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกมันตีกันยุ่งไปหมด ทั้งดีใจ ทั้งตื่นเต้น แต่ขณะเดียวกัน เธอกลับไม่ได้อยู่กับเขาแล้ว.. ใบหน้าชายหนุ่มซบลงที่ฝ่ามือหนา.. เขาต้องไปตามหาเธอ..ใช่..ต้องตามหา เขาจะเอาหัวใจตัวเองกลับคืนมาให้ได้ ร่างสูงกำลังจะเดินออกไป แต่ก็ต้องชะงัก..เมื่อเห็นเชคฮ บราฮิม ยืนอยู่หน้าประตู..

        "เจ้าจะไปไหน.." บราฮิมเอ่ยถามเสียงเรียบ เหมันต์คุกเข่าลงต่อหน้าบิดา เขายอมแล้ว เขายอมแพ้แล้วทุกอย่าง..

        "ท่านพ่อ.. ฮึก.. กระหม่อมจะไปตามลูกเมียของกระหม่อม ท่านพ่อให้กระหม่อมไปนะพะย่ะค่ะ ฮืออ~ " ชายหนุ่มก้มหัวจรดพื้นอย่างอ้อนวอนผู้เป็นบิดา น้ำตาลูกผู้ชายรินไหลไม่ขาดสาย..

        "ข้าได้ยินหมดแล้ว.. ถ้าข้าให้เจ้าไป..เจ้าจะตอบแทนข้าได้หรือไม่.." บราฺฮิมต่อรองบุตรชาย

        "ฮึก~ ข้ายอมทุกอย่างท่านพ่อ ท่านพ่อจะให้กระหม่อมอภิเษกสมรสหรืออะไรก็ได้ อึก..กระหม่อมยอมทุกอย่าง ขอเพียงให้กระหม่อม..ได้กลับไปตามหาลูกเมียได้มั้ยท่านพ่อ" ชายหนุ่มกอดขาบิดาแน่น บราฮิมลูบหัวบุตรชายอย่างอ่อนโยน

        "ทำไมจะไม่ได้ล่ะ.. ข้ามันเผด็จการอย่างที่เจ้าว่า ข้าทำร้ายลูกโดยไม่รู้ตัว ข้าเพียงแต่อยากให้เจ้ามีความสุขและมีคู่ชีวิตที่ดีนะเหมันต์ ข้าจะได้ตายตาหลับ... ไม่มีพ่อคนไหนไม่รักลูกหรอกนะ.. ข้าจะยอมให้เจ้าไปตามหาหัวใจของเจ้า... พาเธอกลับมาให้ได้นะ.."

         เชคฮ บราฮิมตบบ่าบุตรชาย เขาคิดทบทวนมาหลายวันแล้ว เขาไม่ได้มีความสุขแม้แต่น้อยที่ไปบังคับขืนใจลูกให้แต่งงานตามใจตนเอง ทั้งๆที่ลูกมีคนรักอยู่แล้ว หากเขาตายไปเขาจะมีหน้าไปเจอดุจดาวได้อย่างไร ดุจดาวคงไม่ให้อภัยเขา หากลูกต้องทนทุกข์ไปตลอดชีวิต กับคู่ชีวิตที่เขาเป็นคนเลือกให้ โดยที่ลูกไม่ได้เป็นคนเลือกเอง เขามันเป็นพ่อที่ไม่เอาไหน แคร์ความสุขตนเอง จนลืมแคร์ความรู้สึกของลูก.. คงไม่สายไป หากเขาจะยอมให้ลูกได้ทำตามใจตนเอง เขาคงจะมีความสุขเสียมากกว่า..

        "จะ..จริงหรือท่านพ่อ ฮึก "

         ชายหนุ่มเงยหน้ามองผู้เป็นบิดาทั้งน้ำตา บราฮิมพยักหน้ายิ้มให้บุตรชาย ร่างสูงลุกขึ้นกอดบิดาแน่น นี่เป็นกอดแรกในรอบหลายสิบปี นี่เป็นครั้งแรกที่สองพ่อลูกยอมเปิดใจให้กันและกัน บราฮิมโอบกอดตอบลูกชาย แววตาเขาแดงก่ำด้วยความดีใจ

        "ฮึก..ข้าขอบคุณท่านพ่อ ฮืออ~" ร่างสูงพูดเสียงอู้อี้ในลำคอเนื่องจากร้องไห้อย่างหนัก ความรู้สึกดีใจอัดแน่นเต็มหัวใจ ก่อนที่เขาจะผละออก

        "ไปเถอะ.. ไปตามหาหัวใจของเจ้า ข้าจะรออยู่ที่นี่ พาหลานกลับมาหาพ่อให้ได้นะ...เหมันต์"

         ประมุขของประเทศบอกกล่าวบุตรชายด้วยความยินดี นี่คงจะเป็นความสุขเดียวที่เขามอบให้ลูกได้ และมันจะเป็นความสุขตลอดไปของเขา

        "กระหม่อมจะพาเธอกลับมาให้ได้พะย่ะค่ะ" เหมันต์ยิ้มให้ผู้เป็นบิดา ทุกคนต่างยิ้มยินดี

        "แม่ขอให้เจ้าพาเธอและหลานของพวกเรากลับมาให้ได้นะเหมันต์.."

         ฟารีดาบอกกล่าวผู้เป็นลูกเลี้ยงอย่างยินดี เธอไม่เคยถือโทษโกรธเขาเลย เธอเข้าใจความรู้สึกเขาดี ว่าการสูญเสียแม่เป็นเช่นไร ส่วนนึงสาเหตุเป็นเพราะเธอด้วย เธอจึงไม่โกรธชายหนุ่มที่ทำกิริยาไม่ดีกับเธอมาตลอด

        "กระหม่อมขอบพระทัย... ท่านแม่" เป็นครั้งแรกที่เขายอมเอ่ยปากเรียกเธอว่าแม่ ฟารีดาน้ำตาไหลด้วยความปลื้มปริ่มเธอสวมกอดชายหนุ่มด้วยความรักเต็มเปี่ยม เธอรักเขาเหมือนลูกชายแท้ๆของเธอ

        "ท่านพี่..ไปเถอะ กระหม่อมให้คนเตรียมเฮลิคอปเตอร์รอแล้ว คนของกระหม่อมจะพาท่านพี่ไปที่บ้านของเธอเองพะย่ะค่ะ"

         คิมหันต์เอ่ยบอกชายหนุ่ม เขาไม่รู้มาก่อนว่านับหนึ่งตั้งท้อง หากเขารู้เขาคงไม่พรากเธอไปจากเขา เขาผิดเอง ทันทีที่ได้ยินว่านับหนึ่งท้องเขาเชื่อว่าเหมันต์จะต้องไปตามหาเธอเป็นแน่ เขาจึงบอกทหารคนที่ไปส่งเธอวันนั้นให้มารอรับเขา..แล้วก็เป็นดั่งที่เขาคิดจริงๆ

        "ข้ายังไม่จัดการเจ้าเลยนะ ที่พาลูกเมียข้าหนีไป" เหมันต์เอ่ยอย่างคาดโทษ

        "โธ่~ ท่านพี่ เอาไว้กลับมาค่อยมาจัดการกระหม่อมก็ได้ แต่ตอนนี้รีบไปตามเธอเถอะ ถ้าเกิดว่าเธอหาพ่อใหม่ให้ลูกของเธอ ท่านพี่จะเสียใจนะ" คิมหันต์เอ่ยแซวอย่างกวนๆ

        "ไอ้คิมหันต์!!!" เหมันต์ตวาดเสียงกร้าวด้วยความไม่พอใจ กล้าดียังไงมาแช่งให้เมียเขาไปมีผัวใหม่ เดี๋ยวก็ไม่ได้ตายดีหรอก

        "เอาล่ะๆ..เจ้าไปได้แล้ว" บราฮิมบอกกล่าวชายหนุ่ม เมื่อเห็นว่าเสียเวลามามากพอสมควรแล้ว

        "กระหม่อมทูลลาพะย่ะค่ะ ท่านพ่อ ท่านแม่"

        "โชคดีนะลูก" ฟารีดาบอกกล่าวชายหนุ่ม

        "เอาหลานข้ากลับมาให้ได้นะ.." บราฮิมตบบ่าอย่างให้กำลังใจ..

        "พะย่ะค่ะ"