บทที่ 14 วิกฤตซ่อนตัวหลังชั้นวางของ
เจ๊ส้มในชุดเสื้อลูกไม้สีขาวประยุกต์นุ่งผ้าถุงสีส้มอ่อนตัวเก่ง เพิ่งก้าวเท้าเดินออกจากโรงเก็บเครื่องมือช่างมาได้เพียงไม่กี่สิบก้าวเท่านั้น ร่างกายของเธอยังไม่ทันหายเหนื่อยหอบดีด้วยซ้ำขณะก้าวเดินไปตามทางดินฝุ่นของสวนมะพร้าวหลังที่ทำการ อบต. ท่ามกลางไอร้อนระอุที่อบอวลปะปนกับความเหนื่อยล้าทางกาย หัวใจของเธอเต้นระทึกรุนแรงขณะที่เดินกอดซองเอกสารผ่านดงกล้วยรกร้าง ทว่าเมื่อเปิดซองออกดูเพื่อเช็กความเรียบร้อยก่อนจะถึงที่ทำการ อบต. ด้านหน้า ใจของเธอก็ตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ใบหน้าหวานซีดเผือดลงทันตาเมื่อพบว่าภายในซองปราศจาก “ผ้าเช็ดหน้าลูกไม้สีขาวปักลายดอกมะลิ” ผืนโปรดที่ผู้ใหญ่เฉลิมสามีของเธอซื้อมาฝากเป็ของขวัญครบรอบวันแต่งงานจากร้านค้าในตัวเมือง
ผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นมีกลิ่นน้ำหอมอบร่ำกุหลาบฝรั่งเศสประจำตัวของเธอติดอยู่อย่างชัดเจน อีกทั้งยังมีลายปักชื่อย่อของเธอเด่นชัด หากมีเ้าหน้าที่คนใดของ อบต. ลัดเลาะมาแถวโรงเก็บเครื่องมือแล้วพบผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ตกหล่นอยู่บนเสื่อกกเก่าเหนือกองกระสอบป่านสะอาด เื่อื้อฉาวต้องแตกกระจายจนไม่มีแผ่นดินจะอยู่เป็แน่ เจ๊ส้มจึงต้องกุลีกุจอหันหลังวิ่งย้อนกลับไปยังโรงเก็บเครื่องมือช่างท้ายสวนอย่างกระวนกระวายใจ ลมพัดใบมะพร้าว้าเสียงดังซ่า ๆ ราวกับจะหัวเราะเยาะในความสะเพร่าของเธอ
หญิงสาวใหญ่ก้าวข้ามธรณีประตู ผลักบานประตูไม้กลับเข้ามาในโรงเก็บเครื่องมือช่างทันที เสียงประตูไม้เนื้อหนาปิดขยับกระทบวงกบดังเอี๊ยดอ๊าด ช่างตั้มที่เวลานั้นสวมกางเกงทำงานเรียบร้อยแต่ยังไม่ได้สวมเสื้อกล้ามขาวปิดทับเรือนร่างกำยำท่อนบน หันมามองเจ๊ส้มด้วยสายตาประหลาดใจระคนสงสัยปนเอ็นดู “อ้าว... พี่ส้ม มีอะไรหรือเปล่าครับ วิ่งหน้าตาตื่นย้อนกลับมาเชียว หรือว่าติดใจระบบไฟของช่างคนนี้อยากจะให้ซ่อมบำรุงเพิ่มเติมอีกรอบครับ”
“ตั้ม อย่าเพิ่งล้อเล่นสิจ๊ะ พี่ทำผ้าเช็ดหน้าลูกไม้ปักลายดอกมะลิที่ผู้ใหญ่เฉลิมซื้อให้ตกหายน่ะสิ พี่ลืมไว้บนเสื่อกกหรือกองกระสอบหรือเปล่า ช่วยพี่หาหน่อยเถอะจ้ะขืนมีใครมาเห็นเข้าพวกเราหัวขาดแน่ ๆ” เจ๊ส้มละล่ำละลักบอกเสียงสั่นเครือ สองมือเรียวกุมขยำซองเอกสารแน่น สายตากวาดมองไปรอบเสื่อกกเก่าอย่างตื่นตระหนก ตั้มขมวดคิ้วเล็กน้อยรีบย่อตัวลงช่วยเจ๊ส้มค้นหาตามซอกเสื่อและดึงชายเสื่อกกขึ้นตรวจดู ทว่าในระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังก้มหน้าก้มตาค้นหาอยู่นั้น เสียงเครื่องยนต์รถกระบะหลวงของสำนักงาน อบต. ก็คำรามแล่นเข้ามาจอดสนิทที่ลานหญ้าด้านหน้าโรงเก็บเครื่องมืออย่างกะทันหัน
เสียงประตูรถยนต์ปิดดังปังสะท้าน ตามด้วยเสียงฝีเท้าของคนหลายคนก้าวลงจากรถและเดินตรงมายังโรงเก็บเครื่องมือช่าง เจ๊ส้มสะดุ้งตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวสุดขีดจนหน้าซีดเผือดเป็กระดาษเมื่อได้ยินเสียงพูดคุยอันแสนคุ้นเคยของผู้ใหญ่เฉลิมสามีของเธอเองที่กำลังหารือเสียงดังลั่นเื่สต็อกอุปกรณ์กับปลัด อบต. และหัวหน้าฝ่ายช่างที่จะเข้ามาตรวจนับสต็อกของช่างไฟฟ้ากะทันหัน
“หนีออกไปทางประตูหน้าไม่ทันแล้วพี่ส้ม รีบเข้ามาซ่อนหลังชั้นนี้เร็ว” ตั้มกระซิบเสียงด่วนแต่ยังคงสติมั่น ชายหนุ่มคว้าข้อมือเรียวของเจ๊ส้มแล้วดันกึ่งดึงร่างอวบอัดของเธอให้แทรกตัวเข้าไปซ่อนอยู่หลัง “ชั้นวางกล่องน็อตและสายไฟไม้สักเก่า” ขนาดใหญ่หนาเตอะที่ตั้งชิดผนังปูนด้านในสุดของโรงเก็บเครื่องมือ ชั้นวางไม้นี้มีความสูงท่วมหัวและเต็มไปด้วยกล่องลังกระดาษเก่าและกล่องเหล็กใส่สกรู ทำให้เกิดช่องว่างมืดสลัวขนาดเล็กพอดีตัวชิดผนังปูนด้านหลัง เจ๊ส้มแทรกตัวเข้าไปเบียดชิดแน่น แผ่นหลังบางแนบกับความเย็นเฉียบของผนัง ทว่าเนื้อตัวภายในร่มผ้าถุงส้มอ่อนกลับร้อนระอุและชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็นไหลย้อยตามซอกคอและร่องอกกลมโต
เสียงประตูไม้ใหญ่หนาของโรงเก็บเครื่องมือถูกผลักเปิดออกดังปัง ผู้ใหญ่เฉลิมในชุดข้าราชการก้าวเท้านำคณะเ้าหน้าที่และปลัด อบต. เข้ามาด้านใน เจ๊ส้มยืนนิ่งแข็งค้างราวกับรูปปั้นหิน สองมือเรียวยกขึ้นอุดปากตัวเองแน่นเพื่อสะกดกลั้นเสียงสะอื้นและลมหายใจหอบกระชั้นชิด ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างจ้องมองลอดผ่านช่องแง้มแคบ ๆ ของแผ่นไม้สักชั้นวางเครื่องมือออกไปภายนอกด้วยความระทึกใจสุดขีด ในยามนี้ ร่างกายส่วนล่างของคุณนายผู้ใหญ่บ้านยังคงมีความรู้สึกอ่อนไหว ขาสองขาสั่นพับ ๆ แทบประคองตัวไม่ไหว หยาดน้ำรักใสอุ่นร้อนจากการร่วมศึกรักครั้งที่สองที่เพิ่งจบลงไปไม่ถึงสิบนาทียังคงหลั่งรินซึมเปียกชื้นผ้าถุงสีส้มอ่อนไร้กางเกงชั้นในป้องกันเหนอะหนะเปียกเนื้อขาอ่อน ยิ่งทำให้เธอเสียวสะท้านสยิวในทรวงกับความเสี่ยงระดับหัวใจจะหยุดเต้น
ตั้มหยิบเสื้อกล้ามสีขาวขึ้นมาสวมใส่อย่างรวดเร็วและแสร้งยืนถือสมุดบันทึกรายการอุปกรณ์ แกล้งทำเป็กำลังจดเช็กน็อตและสายไฟอย่างขะมักเขม้น ใบหน้าหล่อเหลาชุ่มเหงื่อยิ้มทักทายคณะผู้ใหญ่ “อ้าว... สวัสดีครับผู้ใหญ่เฉลิม ท่านปลัด แวะมาตรวจสต็อกเครื่องมือหลวงเหรอครับ”
“เออ ช่างตั้ม พอดีปลัดเขาอยากมาเช็กยอดกล่องสกรูเหล็กกับพวกฟิวส์สำรองน่ะ เห็นว่าจะดึงไปใช้ซ่อมแซมระบบไฟส่องสว่างทางเดินหมู่สี่รอบนอก อบต. หน่อย ยอดของหลวงยังเหลือแน่นตึงดีอยู่ใช่ไหม” เสียงทรงพลังของผู้ใหญ่เฉลิมเอ่ยถามพลางก้าวเดินสามขุมเข้ามาใกล้ชั้นเก็บเครื่องมือ เจ๊ส้มที่ซ่อนตัวอยู่หลังชั้นวางของไม้สักทองรู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น เธอได้กลิ่นยาสูบประจำตัวของสามีลอยอบอวลเข้ามา ระยะห่างระหว่างเธอกับสามีมีเพียงความหนาของแผ่นไม้สักเก่าไม่ถึงคืบ เจ๊ส้มหลับตาแน่นเกร็งสะโพกอวบกลั้นลมอึดอัดจนอกตูมแทบทะลักเสื้อชั้นในสีหวาน หยาดเหงื่อเม็ดเป้งไหลเข้าดวงตาแต่เธอไม่กล้าขยับตัวปัดป้องแม้แต่น้อย
“ยอดสกรูยอดน็อตมีสำรองพร้อมใช้งานแน่นตึงดีอยู่ครับผู้ใหญ่ ผมจัดตรวจเช็กระบบบำรุงรักษาแล้วเก็บเข้าเบ้าเต้ารับเดิมเรียบร้อยแล้วครับ หากทาง อบต. จะดึงไปเสียบเชื่อมระบบใหม่ตอนไหนก็แจ้งผมได้ตลอดเวลาครับ ช่างไฟอย่างผมพร้อมเอาเครื่องมือไปสอดเสียบบริการขันกวดให้กระชับมั่นถึงที่ครับ” ตั้มตอบคำปลัด อบต. ด้วยเสียงทุ้มแน่นเป็งานเป็การ ทว่าแววตาเ้าเล่ห์กลับลอบปรายมองมาทางช่องแง้มชั้นไม้สัก ปะทะเข้ากับั์ตาตื่นกลัวระคนเสียวซ่านของเจ๊ส้มที่หลบซ่อนอยู่ ประโยคสองแง่สองง่ามของช่างหนุ่มสั่นสะท้านลึกในใจคุณนายผู้ใหญ่บ้านจนเธอต้องกัดปากตัวเองเพื่อกักกลั้นเสียงร้องครางเสียวสะท้านที่ยังคงคั่งค้าง
เฉลิมเดินเข้ามากวาดสายตาตรวจกล่องสกรูเหล็กที่ตั้งอยู่บนชั้นวางตัวเดียวกับที่เจ๊ส้มพิงหลบซ่อนตัวอยู่ ผู้ใหญ่เฉลิมเอื้อมมือหนาผ่านชั้นวางของเพื่อหยิบกล่องสกรูเหล็กกล่องใหญ่ขึ้นมาเปิดเช็กดู เจ๊ส้มเกร็งตัวลีบจนแทบจะหลอมละลายเข้ากับผนังปูนเย็นเยียบ หัวใจเต้นตึกตักรุนแรงจนกังวลว่าสามีจะได้ยินเสียงเต้นตูมตามในอก เฉลิมมองดูความสะอาดของชั้นวางของแล้วเอ่ยชมตั้มเสียงดังฟังชัด “อืม... ดีมากช่างตั้ม จัดระเบียบเสียบเข้าที่แน่นตึงดีมาก ชั้นวางของก็ดูสะอาดสะอ้านไม่มีหยากไย่รุงรัง สมกับเป็ช่างไฟรุ่นใหม่ไฟแรงที่คนในหมู่บ้านชมเปาะว่าทำงานช่ำชองถึงทรวงจริง ๆ”
“ขอบคุณครับผู้ใหญ่เฉลิม ผมตั้งใจดูแลเครื่องมือทุกชิ้นให้พร้อมเสียบรูใช้งานกระชับแน่นที่สุดครับ” ตั้มตอบพลางส่งสายตาลับมองเข้าไปในซอกไม้สลัวส่งประกายตาหยอกเย้าเมียผู้ใหญ่บ้านจนเจ๊ส้มสะท้านสั่นระริกจนขาแทบอ่อนแรงเกือบทรุดล้มลงกับพื้นห้อง
หลังจากใช้เวลาเช็กยอดน็อตและฟิวส์ทางหลวงอยู่ราวสิบนาทีที่ยาวนานราวกับเป็ศตวรรษในใจเจ๊ส้ม ปลัด อบต. และหัวหน้าฝ่ายช่างก็จดบันทึกยอดเสร็จสิ้น เฉลิมพยักหน้าพึงพอใจหมุนตัวก้าวเดินนำคณะเ้าหน้าที่ออกจากประตูใหญ่โรงเก็บเครื่องมือไป เสียงประตูไม้ปิดลง ตามด้วยเสียงปิดประตูรถกระบะหลวงและเสียงสตาร์ตเครื่องยนต์แล่นห่างออกไปช้า ๆ ทิ้งความเงียบสงบกลับคืนสู่โรงเก็บเครื่องมือช่างท้ายสวนมะพร้าวอีกครั้ง
เมื่อเสียงรถยนต์แล่นห่างจนลับหายไป เจ๊ส้มค่อย ๆ ก้าวเดินขาสั่นระทวยออกจากซอกหลังชั้นวางไม้สักทองเก่า ร่างกายเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อไหลย้อยจนเสื้อลูกไม้สีขาวแนบเนื้อเผยให้เห็นแผ่นหลังเนียนผ่อง ลมหายใจหอบสะท้านอย่างเหนื่อยอ่อนขาสองขาสั่นพับ ๆ จนเกือบซวนเซทรงตัวไม่อยู่ ร้อนถึงช่างตั้มที่ต้องรีบก้าวเข้ามาประคองโอบอุ้มสะโพกอวบผายของเจ๊ส้มไว้มั่นเพื่อไม่ให้คุณนายผู้ใหญ่บ้านคนงามล้มพับลงกับพื้นปูน
“เป็อย่างไรบ้างครับพี่ส้ม ซ่อนระบบหลังชั้นวางของแน่นตึงดีไหมครับ หวาดเสียวจนขาสั่นพับ ๆ เชียวนะครับ” ตั้มกระซิบหยอกล้อพลางโน้มใบหน้าซุกไซ้ซอกคอเปียกเหงื่อประโลมใจ เจ๊ส้มสะดุ้งวาบอ่อนระทวยปัดป้องแ่เบา “คนบ้า... พี่ใจหายไปอยู่ที่ตาตุ่มแล้วน่ะสิ ขวัญเสียหมดเลยตั้มจ๋า... แล้วตั้มหาผ้าเช็ดหน้าของพี่เจอหรือยังล่ะจ๊ะ”
ตั้มหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ชูฝ่ามือแกร่งขึ้นมาเผยให้เห็น “ผ้าเช็ดหน้าลูกไม้สีขาวปักลายดอกมะลิ” ที่ตกอยู่ใต้ลังกองกระสอบป่านในมุมสลัว ตั้มกางออกซับหยาดเหงื่อใสตามหน้าผากมนของเจ๊ส้มอย่างอ่อนโยนทะนุถนอมประหนึ่งคนรัก เจ๊ส้มหน้าแดงระเรื่อค้อนขวับวงใหญ่ใส่ตั้มแก้เขิน มือเรียวยกชกเบา ๆ ที่อกแกร่งของช่างหนุ่มรุ่นลูก “คนเ้าเล่ห์... เอาผ้าเช็ดหน้ามาให้พี่เลยจ้ะ พี่ต้องรีบไปส่งเอกสารที่ทำการ อบต. แล้ว ป่านนี้คนอื่นคงสงสัยกันหมดแล้ว”
เจ๊ส้มคว้าผ้าเช็ดหน้าใส่ซองเอกสารงบประมาณจัดระเบียบเสื้อลูกไม้และทรงผมให้เรียบร้อย แล้วก้าวเดินออกจากโรงเก็บเครื่องมือลัดเลาะดงกล้วยมุ่งหน้าสู่สำนักงาน อบต. ด้านหน้าด้วยความโล่งอกตัวเบาหวิว ทิ้งกลิ่นหอมอบอวลละมุนปะปนกับกลิ่นเหล็กและไอรักระบายคละคลุ้งในความสลัวของโรงเก็บเครื่องมือ โดยมีช่างตั้มยืนยิ้มกริ่มมองตามหลังคุณนายผู้ใหญ่บ้านคนงามไปอย่างผู้ชนะ
--- (โปรดติดตามตอนต่อไป) ---
11K
