หลังจากหลินฟานคุกเข่าลงหลี่จินก็สะดุ้งอย่างไม่มีการแสแสร้งหรือแสดงเพราะมันเป็ครั้งแรกในชีวิตของเขาที่มีคนคุกเข่าให้อย่างงี้
"หลี่จินข้าขอร้องเ้าล่ะ!!เ้าช่วยขายปืนพกกับคาร98เครให้พวกเราด้วยเถอะ แล้วข้าหลินฟานจะจดจำบุญคุณครั้งนี้แน่นอน!!!" หลินฟานคุกเข่าพร้อมกับะโ
"หลินฟาน..."เฉินเฉินพูดด้วยเสียงเศร้าใจ
เหตุการณ์นี้ถึงกับทำให้หลี่จินส่ายหน้าและกุมขมับ"ข้าขอถามหน่อยเถอะทำไมเ้าถึงเห็นความสำคัญของ2พี่น้องขนาดนี้"หลี่จินถามั้แ่ได้ยินเื่ของพวกเขาหลี่จินก็ตัดสินใจจะช่วยเรียร้อยแล้วแต่เขาอย่างรู้จริงๆทำไมหลินฟานถึงอย่างช่วยเ้าขนาดนี้
หลินฟานส่ายหน้า"ข้าไม่รู้เหมือนกันแต่ที่ข้ารู้ั้แ่ที่เจอเหหม่ยเหม่ยมาในความทรงจำของข้าก็มีเ้าตลอดเวลาตอนที่ข้าเศร้าก็มีเหม่ยเหม่ยอยู่ตรงนั้นตอนที่ข้าดีใจมีความสุขก็มีเหม่ยเหม่ยอยู่ข้างๆ แต่ข้า2เดือนก่อนข้าทำเื่ไม่ดีไป ทำให้เธอและน้องชายก็แยกตัวออกมา..." หลินฟานที่ตอนแรกพูดด้วยสีหน้าตื่นเต้นก็ง่อยเหงาในที่สุด
หลี่จินมองดูสีหน้าของหลินฟานและตอบ "แน่นอนข้าขายให้แน่แต่อยากให้พวกเ้ารู้เอาไว้ก่อนว่าพวกนี้เป็อาวุธที่ข้าสร้างได้ง่ายที่สุดไว้ในอนาคตเมื่อมันดีขึ้นค่อยซื้อก็ได้"
เมื่อพูดจบหลินฟานก็ลุกขึ้นและจะเข้ามาขอบคุณแต่เฉินเฉินกับโผล่ออกมาตรงหน้าหลี่จิน "ที่เ้าพูดมานี้จริงหรือ?!" และจะคว่าไหล่ของหลี่จินเอาไว้
โชคดีที่ปฏิกิริยาตอบสนองของหลี่จินเร็วมากรีบลุกขึ้นและหันหลังให้กับทุกคนเอามือปิดหน้าและปรับให้หน้าที่กำลังตื่นเต้นเ็ามากที่สุด จากนั้นเอามือลงและหันหน้ากลับไป
"จริงสิ...ข้าไม่มีเหตุผลที่จะโกหกพวกเ้า.."หลี่จินตอบด้วยน้ำเสียงเย็นช้าและพูดอย่างช้าๆ ถึงหัวใจจะเต็นด้วยควมถี่ที่เพิ่มมากขึ้น
ทำเอา 2 คนนั้นที่กำลังตื่นเต้นลดความตื่นเต้นลง ซึ่ง ณ ขณะนั้นสถานก็เริ่มอึดอัด หลี่จินที่เห็นแบบนั้นก็เดินเข้าไปนั่งที่เดิมที่อยู่ข้างๆเฉินเฉิน
"หลินฟาน"หลี่จินเรียกชื่อ
"อ..อะ..อะไร" หลินฟานที่กำลังอึดอัดได้ยินเสียงที่ราบเรียบก็สะดุ้ง
"ร้านอาหารของแม่ข้า" หลี่จินพูดสั้นๆเพื่อเก็บความตื่นเต้นเอาไว้ข้างใน
ครั้งนี้หลินฟานตอบอย่างชัดท่อยชัดคำ"เรียบร้อย..ข้าแจ้งหัวเมืองแล้วว่าอาหารที่แม่เ้าทำอร่อยมาก!"
หลี่จินพยักหน้าพร้อมกับกว่าว “ของพวกนี้ข้าให้พวกเ้าดูเป็ตัวอย่าง” พูดจบเขาก็เดินออกมมาทันทีโดยไม่เก็บปืนกับระเป๋า
แต่หลังจากผ้นประตูไปมองหลี่จินก็ทางซ้ายทางขวา และหลังจากไม่เห็นใครหัวของเขาก็เริ่มเอียงไปทางด้านซ้ายกับขวาเหมือนหุ่นยนต์ที่การทำงานขัดข้อง
การหายใจเริ่มถี่เพราะอารมณ์ที่ตื่นเต้น จากนั้นเขาก็เดินไปที่บัดไดด้วยตัวที่เอียงเหมือนซอมบี้ เป็แบบนี้ไปสักพักจนกระทั่งอารมณ์ก็หยุดตื่นเต้นในที่สุด
เมื่อกลับมาปกติหลี่จินก็ถอนหายใจ มันเป็ผลกระทบจากการหมกมุ่นหาแฟนมาอุดรู้ในจิตใจจากชาติก่อน ซึ่งเขาก็ไม่เคยมีและมันกลับเอาอาการทางจิตมาให้แทน ทำให้เวลามีเพศชายมาใส่ใจเขาเขาก็จะรู้สึกต่อต้านแต่ถ้าเป็ผู้หญิงเขาก็จะรู้กระวนวายและอารมณ์จะพุ่งปรี๊ด
แต่แน่นอนแม่ของเขาเป็ข้อยกเว้นเพราะสำหรับเขามันคือความรู้สึกที่เขาขาดไปในชาติที่แล้วและจิตใจของเขาไม่ได้คิดว่าแม่ของเขาเป็มนุษย์ แต่เป็สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าแม่...
.........................................................
หลังจากไปหาหลินฟานหลี่จินก็เดินทางไปที่ร้านไม้เพื่อรับโครตปืนไม้ทั้งสอง…หลังจากรับมาแล้วหลี่จินก็เริ่มเดินทางกลับครั้งนี้เขามีเป้าหมายใหม่หลายอย่าง
อย่างแรกคือวิจัยผลึกธาตุเพราะดูเหมือนมันจะมีอะไรมากกว่าที่เขาคิดหลังจากรู้วิธีการเสริมกำลังวิ่งจากเฉินเฉิน
อย่างที่สองคือสร้างปืนลูกโม่แบบโบราณที่ใช้ดินปืนสมัยเก่าทำ ความต่างของแบบโบราณกับสมัยใหม่คือแบบโบราณจะใช่แมกกะซีนแบบตลับที่ใช้แล้วทิ้งหรือก็คือในรู 6 รูนั้นมีแค่ดินปืนกับลูะุต่างจากปัจจุบันที่ใช้ะุในการบรรรจุใน
และหลี่จินจะเอาผลึกธาตุอย่างดินน้ำลมและไฟมาทดลอง เพราะราคาไม่แพงสำหรับผลึกธาตุระดับต่ำ 1 เหรียญเงินก็ได้มามาเป็ถุง
เพราะโดยปกติแล้วคนจะหาผลึกระดับกลางจากผลึกต่ำก้อนใหญมันก็เลยเหมือนว่าผลึกระดับต่ำคือเศษซาก...
ครั้งนี้หลี่จินทดลองนอกฐานทัพเพราะไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเหมือนครั้งแรดน้ำแข็งบุกรึเปล่า
ซึ่งผลึกธาตุแรกที่หลี่จินจะทดลองคือผลึกธาตุ ขั้นตอนคือการเคาะผลึกดินก่อน และครั้งแรกทุบด้วยแรงที่น้อยมาก…
ผลที่ออกมาคือไม่เกิดอะไรขึ้น ครั้งที่สองก็เพิ่มและเมื่อเพิ่มแรงผลึกก็แตกออก แต่เมื่อทุบให้แรงระดับหนึ่งผลึกบางส่วนที่ไม่ใช่ทั้งหมดก็จะกลายเป็ดิน!
แต่ไม่รู้ว่าดินนั้นมีส่วนประกอบของอะไรบ้างพราะตอนนี้ไม่สามารถทดลองได้…แล้วเมื่อรอไปสักพักดินนั้นก็หายไปเหลือแต่อากาศที่ว่างเปล่า 'เหมือนกับมิราสประเภทการสร้างที่ใช้ดินทั่วไป' หลิจินพยักหน้าคิดและทำการทดลองต่อ
หลี่จินพยักและทดลองต่อผลึกลมเหมือนผลึกอันกระทบด้วยแรงระดับหนึ่งผลึกหายไปบางส่วนและมีลมพัดหมุนอยู่สักพักก็หายไป
ต่อด้วยผลึกน้ำทุบมันก็กลายเป็น้ำและหายไปไม่นานและสุดท้ายก็ผลึกไฟหลังจากทุบมันก็เกิดประกายไฟขึ้นและดับลงเพราะไม่มีอะไรที่จะให้เผาไหม่
การทดลองนี้เหมือนไม่มีประโยชน์อะไรเลย แต่สำหรับหลี่จินแล้วมันมีประโยคมากมันสามารถทำแก็ปได้!!!
ต้องรู้ว่าะุปืนมี 4 องค์ประกอบด้วยกันคือหัวะุที่พุ่งออกไปดินปืนที่เป็แรงส่งตัวะุที่เอาไว้เก็บดินปืนและสุดท้ายแก็ปที่ทำให้เกิดไฟหลังจากโดนแรงกระแทกเพื่อจุดดินปืนในลำกล้อง
และการทำแก็ปก็ยุ่งยากการใช้ผลึกไฟระดับต่ำมันง่ายกว่ามาก…คิดแล้วหลี่จินก็เริ่มลงมือทำทันที อย่างแรงต้องสร้างเครื่องบดพลังงานคนที่ไม่ต้องปราณีตมากแค่ใช้บดผลึกธาตุก็พอใช้เวลา….ไม่นานเครื่องบดพลังงานคนก็เสร็จเรียบร้อย
เอาผลึกไฟไปบดด้วยเครื่องบดแรงคนอย่างเบามืออาจจะมีประกายไฟบาง แต่ก็มีไม่เยอะมากและหลังจากออกมาบดเสร็จก็เอามันออกมาดู ซึ่งผลึกกลายเป็ชิ้นเล็กๆไม่เท่ากันแต่มันก็ใช้ได้
และเพราะตอนนี้ไม่มีปรอทก็ยังไม่มีเครื่องวัดอุณหภูมิทำให้ไม่สามารถตรวจจุดหลอมเหลวตรวจได้ แต่ว่าสามารถทดลองว่ามันให้ประกายไฟได้ไหมเมื่อมันโดนความร้อน…
หลี่จินที่คิดได้ยังงั้นเดินไปหาเตาหลอมที่ใช้หลอมเหล็กกล้าและโยนผลึกไฟลงไปจุดไฟและมองดูผลึกไฟผ่านไปสักพักผลึกไฟก็แตกออะเป็ประกายไฟ
โยนผลึกอีกสามธาตุลงไปเหมือนผลึกไฟแต่เขาก็เห็นอะไรแปลกๆน้ำที่ได้มาจากผลึกน้ำไม่ละเหยแต่จะหายไปตามปกติ...
เมื่อเช็กเสร็จหลี่จินก็สร้างแก็ปต่อ การมีแก็ปทำให้เขายกเลิกแผนการทำะุลูกโม่โบราณและทำะุแบบใหม่ที่ใช้ดินปืนโบราณทำแทน
วิธีการคือการสร้างะุให้มีสามส่วนส่วนแรกหัวะุ ส่วนที่สองคือดินปื นส่วนที่สามตรงปลายมีรูและใช้เหล็กเส้นที่มีส่วนใหญ่กับส่วนเล็กปิดมาใส่โดยเอาส่วนใหญ่หันไปทางดิน และเอาเอาเหล็กอุดเอาไว้้ ทำให้เมื่อมีอะไรมากระแทกมันก็จะรูเพราะส่วนเล็กมาแทนที่
ซึ่งส่วนที่สามนอกจากกลไกก็จะมีดินปืนเหมือนส่วนที่สอง แต่มันจะมีผลึกไฟบางส่วนอยู่ผสมในนั้นด้วย
เหตุผลที่เขาไม่ใช้แค่ผลึกไฟเก็พราะหลี่จินกลัวว่าถ้าเขาใช้แต่ผลึกไฟ ประกายไฟที่เกิดขึ้นมันอาจจะไม่สามารถถ่ายถอดไฟเข้าไปในส่วนดินปืนได้...
แลพหลังจากการออกแบบหลี่จินก็วางกระดาษเอาไว้แต่ยังไม่ทำทันมี สร้างปืนลูกโม่ก่อนจะดีกว่า
และครั้งนี้หลี่จะทำให้เต็มที่ไม่ให้เหมือนกับครั้งก่อนที่เขาสร้างะุปืนใหญ่โดยใช้ดินปืนแบบผงแทนที่จะใช้ดินปืนที่เป็ก้อนแทน...