Storyteller Story ผจญภัยไร้ขีดจำกัด

ตอนที่เจ็ดสิบ อาหรับราตรี 3

แม้จะดูฉากนี้มาจนนับครั้งไม่ถ้วนตั้งแต่เด็กจนวัยทำงานจนผมลืมความรู้สึกครั้งๆแรกๆที่รู้สึกตื่นเต้นและหวาดกลัวไปจนหมด

แต่ตอนนี้ความรู้สึกนั้นมันกลับมาอีกแล้ว

ปรกติแล้วผมติดนิสัยนับก้าวของตนเองไว้เสมอและตอนนี้ผมก็ทำเช่นนั้น

ในฉากที่ตัดไปไม่ได้บอกว่าเราต้องเดินไปไกลเท่าไรจนกว่าจะถึงกองภูเขาสมบัติที่เป็นพื้นที่ที่มีตะเกียง

อาจจะมีคนบอกว่ามันคือการรักษาความปลอดภัยที่โง่เง่ามากที่วางตะเกียงไว้โจ่งแจ้งอย่างนั้น

แต่ที่แท้จริงแล้วผมเรียกมันว่า

กับดักแห่งความตาย

Death Trap

ที่ไม่มีคนรอดไปได้นอกจากคนที่มีจิตใจบริสุทธิ์แน่วแน่อย่างอาละดินเท่านั้นถึงจะทำได้

เพราะคนทั่วไปเมื่อเข้ามาถ้ำปิดไล่หลังก็จะหวาดกลัว

ทรัพย์สมบัติมากมายที่กองราวกับภูเขาตรงหน้าทำให้คนทั่วไปเสียสติบ้าคลั่งกอบโกยสมบัติเข้าอกเสื้อห่อผ้า ทุกอย่างที่ใส่ได้ในร่างกายและแม้แต่จะเริ่มทรยศคนที่มีด้วยกันเพราะความโลภด้วยซ้ำ

และเพราะความโลภในสมบัติทำให้ลืมปัญหาไปข้อหนึ่งคือ

จะเอาสมบัติออกไปจากถ้ำอย่างไร?

แบกข้าวของทองคำมหาศาลจนหนักเกินไปก็ไม่สามารถเอาออกไปได้       

การจะออกจากรูบนถ้ำต้องอาศัยคนหลายคนร่วมมือกัน

ร่วมมือกัน

นี่ล่ะปัญหา

แม้แต่อาละดินพ่อหนุ่มใจบริสุทธิ์ที่ไม่คิดจะหักหลังใครก็จะโดนผลักมาให้ตายอยู่ในถ้ำนี้

คนอื่นๆอาจจะคิดว่าจาฟฟาโง่เขลาทำไมไม่มาเอากตะเกียงด้วยตนเองเหตุผลมันก็ง่ายนิดเดียว

เขาคิดว่าคนอื่นจะหักหลังตนเองแย่งเอาตะเกียงและสมบัติไป

จาฟฟารู้จิตใจของพวกหัวขโมยและอาชญากรที่เขาจ้างมาว่า

หากเป็นตนเองก็จะทำแบบเดียวกัน

“จิตใจบริสุทธิ์”

ไม่ใช่สิ่งที่พูดมาเล่นๆแต่คือเงื่อนไขจที่จะเอาชีวิตรอดจากถ้ำนี้....หากไม่มียานพาหนะจากยุคอวกาศอย่างผมล่ะนะ

หลังจากเดินมาประมาณหนึ่งพันก้าว

ภาพก็ปรากฏสายตาเริ่มจากแสงสีทองเรืองรองเล็กน้อย

ก่อนที่จะส่องสว่างราวกับกลางวันด้วยภูเขาทองคำและสมบัติสุดลูกหูลูกตา

และบนกองภูเขานั้นผมกวาดสายตาและความช่วยเหลือจากคอมพิวเตอร์ที่หน้ากากชุดอวกาศของผมในการค้นหา

ตะเกียงเก่าๆที่ดูไม่มีค่าได้ปรากฏขึ้นบนสายตาของผม

ตะเกียงวิเศษจินนี่

ของที่มีค่ามากที่สุดในถ้ำมหาสมบัตินี้