ตอนที่ 1 ค่ายทางภาคเหนือ
“นักศึกษาครับ ปีนี้ทางคณะของเราจะพาพวกเราไปทัศนศึกษาทำจิตอาสากันทางภาคเหนือ หัวข้อหลักๆ จะเป็การฟื้นฟูและพัฒนาชุมชนในท้องถิ่นทุรกันดาร”
“เย้ๆ ไปเหนือว้าววว อยากไปๆๆ”
“กิจกรรมจะจัดปลายเดือนหน้า อาจารย์ส่งเอกสารไปทางเมล์ทุกคนแล้ว นำไปให้ผู้ปกครองอ่านและเซ็นอนุมัติด้วยนะครับ แต่ๆๆๆ แต่ครั้งนี้ถ้าผู้ปกครองคนไหนไม่เซ็น อดไปนะ”
“อ้าว ทำไมละครับจารย์”
“ครั้งนี้เราจะไปตรงชายแดนเลย ค่อนข้างละเอียดอ่อน ผู้ปกครองพวกเธอควรรับรู้โดยทั่วกัน”
“ครับ/ค่ะอาจารย์”
“ถ้าไม่มีอะไร วันนี้พอแค่นี้นะ อย่าลืมเื่ค่ายทัศนศึกษานะ แล้วเดือนหน้าเจอกันครับ”
“ครับ/ค่ะ”
หลังจากพูดจบทั้งอาจารย์และนักศึกษาต่างทยอยเดินออกจากห้อง พร้อมเสียงเซ็งแซ่ตามกลุ่มต่างๆ ที่กำลังพูดถึงกิจกรรมค่ายที่กำลังจะมาถึง ทุกคนต่างตื่นเต้นและดีใจ เพราะมันไม่ใช้งานจิตอาสาอย่างเดียว แต่ยังได้เที่ยวกับเพื่อนๆ อีกด้วย
“พิมขอแม่ให้ได้นะ” กวางเพื่อนในกลุ่มวิ่งเข้ามากอดเขา
“พูดแบบนี้หมายความว่าไงยะ ยัยกวาง”
“ก็ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนขนาดนี้นี่ค่ะ คุณหนูพิม”
เพี๊ยะ!
“นี่แนะล้อเลียนหรอ”
“ฉันเปล่านะ…มันเื่จริง แบร่”
“หยุดเลยนะ! ยันกวาง!”
พิมหรือที่เพื่อนๆ ชอบเรียกว่าคุณหนูพิม ก็เพราะว่าเธอคือลูกสาวคนเล็กและคนเดียวของเ้าของร้านขายเหล็กที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัด หรือจะเรียกว่าลูกหลงก็ได้เพราะเธออายุต่างจากพี่ชายอีก 2 คนเกือบ 10 ปีได้ เธอเลยเปรียบเป็ดังแก้วตาดวงใจของบ้านเลย พ่อแม่พี่ชายทั้งตามใจและห่วงมาจนเพื่อนๆ ทุกคนรับรู้ได้
751
