“เล็กน้อยน่า แกช่วยฉันกับน้องนาเดียร์มากกว่านี้อีก อย่าเกรงใจเลย” ญารินดาโอบไหล่กอดกระชับเพื่อนรักอย่างไม่คิดว่าเื่ที่ตัวเองเสนอไปมันจะมากมายอะไร
“แต่ว่าพี่แดน...” มัตสยาเอ่ยอย่างเป็กังวล กับญารินดาก็ยังพูดได้ว่าเป็เพื่อน แต่กับแดนไท แม้จะรู้จักกันมาั้แ่สมัยเรียนมหาลัย แต่ยังไงในความเป็จริงเธอก็ยังถือว่าเป็คนอื่นสำหรับชายหนุ่มอยู่ดี กลัวว่าเื่นี้จะมาทำให้ผัวเมียเขาทะเลาะกัน
“พี่เขาแหละที่ออกปากเองว่าจะจ่ายเงินเดือนพี่อ้อยให้แก พี่แดนเขาอยากตอบแทนแกกับทุกคนมาก ๆ เลยนะ รับน้ำใจเขาไว้เถอะ” ญารินดาตบที่หลังมือเพื่อนรักพร้อมกับพยักหน้ายิ้ม ๆ ย้ำให้รู้ว่านี้คือสิ่งที่เธอสมควรได้รับมันอย่างแท้จริง
“ขอบใจแกกับพี่แดนมาก ๆ เลยนะ พวกแกดีกับฉันมากจริง ๆ บุญคุณนี้ฉันจะไม่ลืมเลย” มัตสยากอดเพื่อนรักอย่างซึ่งในน้ำใจ เพราะค่าจ้างพี่เลี้ยงสำหรับเธอที่ตอนนี้ยังไม่มีงานทำอาศัยเพียงเงินเก็บถือว่าหนักหนาพอสมควร และงานที่กำลังจะได้ทำก็ไม่รู้ว่าจะต้องไปเจอกับเ้านายแบบไหน แต่จะแบบไหนเธอก็จะทนอย่างน้อยก็ไม่อยากให้เสียชื่อแดนไทที่อุตส่าห์ฝากงานให้
“แล้วเื่งานละเป็ไง”
“บริษัทใหญ่โตมาก ใหญ่กว่าบริษัทเก่าฉันมาก ๆ ฉันงี้ตื่นเต้นเลย แต่ก็ผ่านไปได้ด้วยดี คิดไว้ว่าถ้าไม่ได้ที่นี่จะไปสัมภาษณ์อีกทีที่โทรมานัดสัมภาษณ์มะรืนนี้”
“เพื่อนฉันเก่งอยู่แล้ว อยู่นานไม่ได้ใช่ไหม”
“อื้อ ฝากแม่ดูให้ โทรหาตอนก่อนจะออกจากบริษัทบอกว่ายัยหนูหลับอยู่” ถึงจะถามไปแล้วจนตอนนี้ก็ยังอดเป็ห่วงไม่ได้ ทั้งที่อยากอยู่เม้าท์มอยกับญารินดาต่อนานแต่ก็ทำไม่ได้
“จะให้พี่อ้อยไปด้วยเลยไหม”
“ไปเลย พรุ่งนี้ฉันต้องไปเริ่มงานแล้ว ได้ใช่ไหมคะพี่อ้อย” หญิงสาวหันไปถามหญิงวัยน่าจะสี่สิบปลาย ๆ อย่างเกรงใจเพราะทุกอย่างเหมือนจะกะทันหัน
“ได้ค่ะ”
“งั้นพี่ไปเตรียมตัวเถอะนะคะ”
“ค่ะ” รับปากแล้วก็รีบเดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง เพื่อเตรียมเก็บข้าวของไปอยู่ที่บ้านนายจ้างคนใหม่
“แล้วน้องนาดาล่ะ” ญารินดาพยักพเยิดไปยังเปลที่อยู่ในโซนหนึ่งของบ้านที่เธอทำเป็โซนของลูก ๆ ที่มีทั้งของเล่นและเสริมจินตนาการ
มัตสยาลุกขึ้นเดินไปส่งอแล้วยิ้มอย่างเอ็นดูในความน่ารักน่าชังของหลานที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ข้างในเปล “อดขยำเ้าก้อนเนื้อนุ่มนี้เลย” หญิงสาวพูดยิ้ม ๆ ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่โซฟาเพื่อคุยกับญารินดาต่อระหว่างรอพี่อ้อยไปเก็บของ
ไม่นานพี่อ้อยก็กลับมาพร้อมกับกระเป๋าเสื้อผ้าเพียงใบเดียว “พร้อมแล้วค่ะ”
“งั้นฉันกลับก่อนนะแก ไว้ว่าง ๆ จะแวะมาเล่นด้วย” มัตสยาลุกขึ้นสะพายกระเป๋าพร้อมกับบอกลาเพื่อนรักที่เป็ธุรจัดการให้เธอทุกอย่างจนผ่านไปได้ด้วยดี
“อื้อ ขอให้พรุ่งนี้แกเจอเ้านายที่ดีนะ” ญารินดาอวยพร เพราะแม้จะเป็บริษัทที่แดนไทแนะนำมาแต่เธอก้ไม่รู้เลยว่าคนที่มัตสยาจะได้ทำงานด้วยเป็คนยังไง
“สาธุ เ้านายดีมีชัยไปกว่าครึ่ง” มัตสยายกมือไหว้ท่วมหัวขำ ๆ
“เจอผู้ชายใหม่ด้วยนะ” ญารินดาพูดสัพยอก
“ถ้ามีเวลานะ” มัตสยาบอกอย่างไม่ได้หวังอะไรอย่างที่ญารินดาว่ามาเลย เพราะงานเลขาเป็งานที่ตัวติดกับเ้านายตลอด ยิ่งทำงานกับประธานบริษัทใหญ่ขนาดนี้คงหนักและยุ่งกว่าที่เธอเคยทำมาแน่นอน
ผู้ชายเหรอ ที่จะได้เจอคงมีแต่ท่านประธานล่ะมั้ง
“ไปล่ะ ไว้เจอกัน”
“จ้า โชคดีนะ” ญารินดาโบกมือยืนมองเพื่อนที่เดินไปขึ้นรถพร้อมกับพี่อ้อยแล้วได้แต่ภาวนาให้จากนี้ไป ขอให้เพื่อนของเธอได้เจอแต่สิ่งดี ๆ และคนดี ๆ เข้ามาในชีวิตทีเถอะ
4K
