"นามของข้าคือ ชางอวิ๋น ตอนนี้ข้าอายุ 15 ปี ก่อนที่ตัวข้ากำลังจะเข้ารับการทดสอบระดับ 'ห้วงมิติของผู้เชี่ยวชาญมหาลมปราณ' บนเกาะที่ข้าพัดหลงมิติเข้ามา มา มา มา!!ข้าจะเหล่าให้ฟัง ว่าเมื่อ 3 เดือนที่แล้ว ก่อนที่ข้าจะผ่านวงแหวนบัดซบอันนั้น ตัวข้าเคยอายุ 22 ปีมาก่อน และอยู่ในอนาคตที่ห่างไกลจากยุคนี้ถึง แสนล้านปี !! "
. . . . . . . . . . . . . .
เนื้อเื่ต่อจากบทนำ
เวลาผ่านไปเท่าไรไม่มีผู้ใดสามารถตอบคำถามนี้ได้ ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกตัว พยายามลืมเปลือกตาขึ้น หัวของเขาแทบจะะเิออกเป็เสี่ยงๆ แต่เมื่อลองขยับนิ้วมือ แขนและขา ความรู้สึกต่างๆก็ค่อยๆกลับมาทีละน้อย โดยบรรยากาศรอบๆตัวยังคงมืดมิดสนิทดาว
"หึ ! ที่นี่ที่ไหน" ชางอวิ๋น(ตัวเอกของเื่)อุทาน ในโลกของเกมส์ไม่มีข้อมูลอะไรที่เขาไม่รู้ เขาจึงเริ่มรู้สึกกังวล
“ต้องรีบออกจากเกมส์ก่อน รางวัลก็ได้มาแล้ว หึหึหึ”
ชางอวิ๋นวาดมือเป็วงกลม แล้วะโอย่างรวดเร็ว “เมนู ล๊อคเอ๊าท์ !!” 1 2 3 10ลมหายใจ 15ลมหายใจผ่านไป ร่างของชางอวิ๋นยังอยู่ที่เดิม
เหงื่อของเด็กหนุ่มเริ่มผัดขึ้นบนหน้าผาก เขาเริ่มกวาดสายตาไปรอบๆ พร้อมกับสำรวจร่างกายตัวเองอย่างละเอียด
"ทำไมร่างกายของข้ามันเล็กลงเยี่ยงนี้..." ' เฮย ! น-น-นี่มันไม่ใช่ร่างกายของเรา !! เกิดอะไรขึ้น ' และพบว่ากล่องลึกลับสีดำก็ยังอยู่ในมือของเขาอีกด้วย
ชางอวิ๋นจึงพยายามเปิดออก แต่ก็ไม่สามารถที่จะเปิดได้ เขาจึงเก็บไว้ภายในเสื้อของเขา
และชายหนุ่มก็เริ่มรู้สึกตัวแล้ว ว่าตนเองได้มาสถานที่นี้จริงๆเข้าแล้ว เพราะพลังและแรงจากร่างกายในเกมส์หายไปหมด "นี้มันเื่ประหลาดอันใดกันนี้"
"จ้าวววววววหนู เ้าเข้ามาที่นี่ได้อย่างไรกัน !!!" เสียงอันกังวาลจากสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมา พร้อมกับแสงสว่างจางๆ ทำให้ชางอวิ๋นเห็นสภาพแวดล้อมโดยรวม
พบว่าที่นี่เป็สถานที่ที่คล้ายคลึงกับถ้ำที่เขาเข้าไปปราบัั์ มันยังคงเป็ถ้ำที่มีขนาดใหญ่มหึมา แต่ลักษณะหินของที่นี่ ชางอวิ๋นไม่เคยพบเห็นมาก่อน
"เ้าโดนข้า ฆ่าไปแล้วนี้เ้าัั์"
ชางอวิ๋นคิดในใจ 'นี่มันัตัวที่เราฆ่าไปนี่หว่า'
"บังอาจ !!" แค่เสียงลมหายใจของัตัวนี้ หัวใจของชางอวิ๋นก็สั่นสะท้านพร้อมกับแรงกดดันที่มองไม่เห็น กดร่างให้เขาคลุกไปกับฝุ่นที่อยู่บนพื้น
"นี่เป็เพราะพลังชีวิตของข้าที่เหลือน้อยเต็มที ไม่อย่างนั้นเ้าคงได้เป็แค่อาหารสัตว์เลี้ยงของข้า"
"ข้าจะช่วยเ้าเอง ไอ้หนุ่มน้อย เวลามีไม่มากแล้ว ข้าจะแบ่งเศษเสี่ยวคริสตัลิญญา เข้าไปฝั่งอยู่ในห้วงิญญาของเ้า เพื่อช่วยร่างกายอันบัดสบ น่าเวทนาของเ้าให้มันมีอนาคตที่แม้แต่อัจฉริยะยังต้องวิงวอน หึหึหึหึ”
. . . 'เ้าันี้มันพล่ามอะไรของมัน' ชางอวิ๋นสับสนและประมวลผลไปพร้อมๆกัน 'พลังของเ้าันี้คือของจริง'
'แล้วเกิดขึ้นอะไรกับข้า ทำไมเ้าัถึงต้องช่วย' แล้วไอ้ห้วงิญญาบ้าอะไรนี้อีก เห้อออออออ~~~~
"ข้าต้องเรียกท่านว่าอะไร ท่านัั์"
"ฮึ ! ไอ้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม ขนไม่ขึ้น ฟันไม่แปรง ทั่วราชทิศเทิดทูลข้า เคารพข้า บังอาจมาเรียกข้าแบบนั้น มีอีกหมื่นชีวิตก็ไม่พอให้ข้าเหยียบย่ำ"
ข้ามีนามว่า ' เทพัฟ้า ' มีสายเืัที่บริสุทธิ์ที่สุด ข้าคือต้นตระกูลของัทั้งปวง"
ชางอวิ๋นยืนขึ้นอีกครั้ง เอามือลงไปจับ . . . ขนยังไม่ขึ้นจริงๆด้วย "ท่านเทพั ท่านอยู่ในนี้มานานเท่าไรแล้วหละ" เด็กหนุ่มคิดในใจถ้าจะเรียกว่ามังกือตามที่ตนเคยเรียกอยู่เป็ประจำกับพ้องเพื่อน จะโดนมันฆ่าไหมนะ
เทพัฟ้าหยุดนิ่งไปซักพัก แล้วแววตาก็แปรเปลี่ยนเป็ดุดัน พร้อมกับพูดว่า
"เป็คำถามที่ดี ....... ข้าติดอยู่ในนี้มามากกว่า 10,000 ปี แล้ว และพักพวกของข้าก็หักหลังแย่งชิงอำนาจไปจากข้า พวกมันคือเทพัอีก 7 ตัว"
"และอีกไม่นานนี้ พลังชีวิตของข้าจะดับลง แต่์ก็ยังคงมีความเมตตาข้าและเ้าอยู่บ้าง ถึงแม้จะส่งคนพิกลพิการเข้ามาในถ้ำที่ถูกผนึกโดยไอ้ 7 เทพอสูรัฟ้า แม้ข้าจะไม่ได้แก้แค้นด้วยตนเอง แต่ข้าจะให้พลังแก่เ้าให้เหนือกว่าเทพเซียนทุกตน มนุษย์ทุกคน เ้ายินดีจะรับมันหรือไม่"
เมื่อได้ฟังเทพัฟ้าเอ่ยขอเสนอ ชางอวิ๋นได้คิดทบทวน 'มาอยู่ที่นี่ ข้าก็มาแบบงงๆ โลกที่นี่เป็อย่างไรก็ยังไม่รู้เลย' เ้าัคงเข้าตาจนจริงๆ ฉะนั้นถ้าต้องเสี่ยงก็ขอให้มันสุดไปเลยหละกัน'
"ท่านเทพั ข้ารู้สึกว่า นั่นมันเป็ปัญหาของท่าน แล้วท่านจะใช้ข้าที่อ่อนแอ ไปเป็ตัวกลางในการแก้แค้นของท่านอย่างนั้นรึ"
ชางอวิ๋นเดิมพัน กล้าๆกลัวๆ หันหลังพร้อมจะเดินออกจาก
"เ้า !!" . . . . . .
ไอ้เ้ามนุษย์คนนี้มันไม่รู้จักเทพที่ต่ำที่สูง ไม่เห็นอำนาจที่ทรงพลัง ที่ทุกคนต่าง้า
"หึหึ เ้ารู้หรือไม่ก่อนที่เ้าจะหายตัวเข้ามาในถ้ำที่ปิดผนึกแห่งนี้ เ้าเป็คนหูหนวกและเป็ใบ้ เ้าวิ่งเล่นอยู่ข้างนอกถ้ำทุกวันเป็เวลา 5 ปี ข้าเฝ้ามองหวังแอบจะกินเ้าเป็พลังงาน ถึงจะต่ออายุข้าได้เพียงน้อยนิด แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย"
"แต่ในวันนี้ซึ่งเป็วันที่ข้ากำลังจะหมดอายุขัย จู่ๆเ้าก็หายตัวเข้ามาในถ้ำแบบไร้ลมหายใจ ซึ่งมีข้าผู้ยิ่งใหญ่นี้เป็ผู้มีพระคุณ ช่วยให้เ้าฟื้นพร้อมกับมอบพลังที่สามารถให้เ้าได้ยินและสามารถพูดคุยกับข้าได้อยู่นี่"
ชางอวิ๋นหันกลับมามีรอยยิ้มที่มุมปาก "ถ้าเป็อย่างนั้นจริง ท่านสามารถมอบพลังทั้งหมดให้แก่ข้าคนนี้ได้หรือไม่ !! ไม่เช่นนั้น ท่านก็จงตายไปอย่างเดียวดายในนี้เถอะ"
"ไอ้หนู !! เ้าคิดว่าร่างกายของเ้าจะรับพลังของัระดับสูงสุดอย่างข้าได้หรอ"
เสียงของันั้นดังกังวาลอย่างไร้สิ้นเสียงและเสียงของมันยังไม่ได้ทันได้จางหายไป เทพัก็เร่งพลังถึงขีดสุด ถ้ำสั่นะเื หินที่เคยแข็งราวกับเพชรเกิดเสียงลั่นดังสนั่นอย่างต่อเนื่อง
โดยใช้เวลาเพียง 2 ลมหายใจอาแปะ (5 วินาที) เกิดลูกกลมๆสีฟ้าอัดแน่นด้วยพลัง มีสายฟ้าผ่าลงมาเป็เส้นเล็กๆ รายล้อมลูกกลมๆ พุ่งด้วยความเร็วสูง ไปยังทางที่ชางอวิ๋นยืนอยู่
"เ้าจงกลืนสิ่งนี้ลงไปซะ เรียกมันว่าลูกแก้วั แล้วโคจรพลังเริ่มต้นตามที่ข้าบอก แล้วเ้าจะได้รับวิถีแห่งเซียน เป็ภาชนะรองรับพลังงานที่ไม่มีจุดสิ้นสุด เมื่อได้วิถีแห่งเซียนนี้ไป เ้าจะสามารถทะลวงห้วงิญญาเกินกว่าชั้นของเซียน"
ชางอวิ๋นยื่นมือออกมารับแล้วรีบเอาเข้าปากโดยไม่ลังเล
'พอถึงบทที่มันจะง่าย มันก็ไม่คิดอะไรทั้งนั้นเลยนะ ไอ้เด็กเหลือขอผู้นี้'
"จงทำตามข้าที่บอก อย่างเคร่งครัด จงกำหนดลมหายใจ เข้าและออกให้พร้อมกันกับข้า แล้วััความรู้สึกห้วงมิติที่ว่างเปล่าในท้องน้อยของเ้า"
"เมื่อกำหนดได้แล้ว เ้าจะรู้สึกถึงความร้อนในช่องท้องของเ้า และปล่อยลมหายใจของเ้า ปลดปล่อยให้มันะเิพลังออกมาตามร่างกายของเ้าในทันที"
โอ้ โฮะ !! ไอ้เ้าเด็กน้อยผู้นี้ ข้ายังไม่ทันบอกเลยว่าการจะััความรู้สึกห้วงมิติได้ ลำดับแรกจะต้องหลับตาแล้วกำหนดจิตอยู่กลางอกเสียก่อน
หึหึ อาจจะเป็วาสนาของข้า ก็~~~เป็~~~ได้~~~
เมื่อสิ้นสุดเสียงของเทพั ชางอวิ่นก็หลับตาลงแล้วทำตามขั้นตอนของเทพัแบบไม่ผิดเพี้ยน ส่งผลให้เกิดเสียงขึ้น
"ซูมมมมม..." "นี้คือวิถีแห่งเซียนหรือนี้"
"ไม่ใช่แล้วเ้าบ้า !! นี้คือพลังลมปราณอันแสนกระจอกงอกหงอย ห้วงมิติระดับแรก มิติบาดาล ข้าจะอธิบายสั้นๆ เ้าจงฟังให้ดีเพราะหลังจากที่เ้ากินหินชีวิตของข้าแล้ว ข้าเหลือเวลาอีกไม่มากนัก"
...........................................................................................
1K
